UMUWI AKO NANG MAAGA PARA SURPRESAHIN ANG BUNTIS KONG ASAWA. PERO PAGPASOK KO,
UMUWI AKO NANG MAAGA PARA SURPRESAHIN ANG BUNTIS KONG ASAWA. PERO PAGPASOK KO, NAKITA KO SIYANG NAKALUHOD, UMIIYAK, AT KINUKUSKOS ANG SARILING BALAT HANGGANG MAGDUGO HABANG NAKATINGIN LANG ANG MGA KASAMBAHAY. DOON, MAY ISANG BAGAY NA TULUYAN NANG NAPUTOL SA LOOB KO.
Ang Pag-uwi: Ang Inaasahang Surpresa
Dalawang linggo akong nawala dahil sa isang mahalagang business trip sa Dubai. Ako si Gabriel, ang CEO ng aming family-owned real estate empire. Pero higit sa lahat ng titulo ko, ang pinakamahalaga sa akin ay ang pagiging asawa ni Clara, na kasalukuyang pitong buwang buntis sa panganay namin.
Dapat ay sa Biyernes pa ang uwi ko, pero ginawa ko ang lahat para matapos nang maaga ang mga meeting. Gusto kong surpresahin si Clara. May dala akong isang maliit na kahon na naglalaman ng isang custom-made diamond necklace bilang push present ko sa kanya.
Nakangiti ako habang ipinaparada ko ang sasakyan ko sa garage ng aming malaking mansyon. Ang mansyong ito ay pag-aari ko, ngunit pansamantalang nakikitira ang Mama ko, si Doña Victoria, habang pinapa-renovate ang bahay niya.
Dahan-dahan kong binuksan ang main door. Inasahan kong sasalubungin ako ng mainit na ngiti ni Clara. Inasahan kong maririnig ko ang malambing niyang boses.
Pero imbes na tawanan, isang nakapangingilabot na tunog ang narinig ko mula sa gawi ng service area malapit sa kusina.
Tunog ng pag-iyak. Isang desperado at humahagulgol na iyak. At kasabay nito ay ang malakas na tunog ng isang magaspang na bagay na ikinukuskos sa sahig… o sa balat.
Ang Eksena: Ang Pagwasak sa Puso Ko
Nabitawan ko ang briefcase ko. Mabilis ngunit tahimik akong naglakad papunta sa pinanggagalingan ng tunog.
Pagdating ko sa gilid ng service area, nanigas ang buong katawan ko. Parang huminto ang pagtibok ng puso ko.
Nakaluhod si Clara sa malamig at basang semento. Ang suot niyang puting maternity dress ay basang-basa at may mantsa ng putik at… dugo. Hawak niya sa nanginginig niyang kamay ang isang matigas na laundry brush (eskoba).
Umiiyak siya nang hysterically, hirap na hirap huminga dahil sa laki ng tiyan niya. At habang humahagulgol siya, pilit niyang kinukuskos nang napakalakas ang sarili niyang mga braso at binti gamit ang magaspang na brush. Pula na ang balat niya. Ang ibang parte ay nagdudugo na sa sobrang lakas ng pagkakakuskos.
“Madumi ako… kailangan kong linisin… madumi ang dugo ko…” paulit-ulit na bulong ni Clara sa sarili niya, parang nawawala sa sarili dahil sa matinding trauma.
Pero ang mas nagpadilim ng paningin ko ay ang mga tao sa paligid niya.
Tatlong kasambahay, kasama ang Head Maid na si Berna, ang nakatayo lang sa di-kalayuan. Naka-krus ang mga braso nila. Pinapanood lang nila ang buntis kong asawa na sinasaktan ang sarili. Ang isa pa sa kanila ay palihim na nakangisi habang nagbubulungan.
“Hayaan niyo siyang magkuskos diyan,” rinig kong sabi ni Berna. “Sabi ni Senyora Victoria, kailangang malinis ang basurang ‘yan bago siya makapasok sa loob ng mansyon. Baka mahawahan pa ng maruming dugo ng squatter ang magiging apo ng Senyora.”
Sa sandaling marinig ko iyon… may isang bagay sa loob ko na tuluyan nang naputol.
Ang Gabriel na kalmado, ang Gabriel na propesyonal na negosyante, ay biglang namatay. Napalitan ito ng isang halimaw na nag-aalab sa galit at handang pumatay para sa pamilya niya.
Ang Pagputok ng Bulkan
BLAG!
Sinipa ko ang isang malaking timba na malapit sa akin, na lumipad at bumagsak nang malakas sa pader. Nagulat ang mga kasambahay at napatalon sa takot.
Nang makita nila ako, namutla silang lahat.
“S-Sir Gabriel?! Akala po namin sa Biyernes pa—” utal na sabi ni Berna.
Hindi ko sila pinansin. Tumakbo ako palapit kay Clara at mabilis na inagaw ang madugong brush mula sa kamay niya. Ibinato ko ito sa malayo.
“Clara! Clara, love, stop! Ako ‘to!” Niyakap ko siya nang napakahigpit. Nanginginig ang buong katawan niya. Nang mag-angat siya ng tingin, ang mga mata niya ay mugto at puno ng takot.
“G-Gabriel… huwag mo akong hawakan…” iyak niya, pilit na lumalayo. “Madumi ako… Sabi ni Mama mo madumi ako… ayokong madumihan ka… ayokong madumihan ang baby natin…”
Tumulo ang luha ko habang pinagmamasdan ang mga sugat sa braso niya. Hinubad ko ang suit jacket ko at ibinalot ito sa malamig niyang katawan.
“Shh… No, love. Hindi ka madumi. Ikaw ang pinakamagandang bagay sa buhay ko. I’m here now. Walang mananakit sa’yo,” bulong ko habang hinahalikan ang noo niya. Binuhat ko siya nang dahan-dahan.
Lumingon ako sa tatlong kasambahay na ngayon ay nanginginig na sa matinding takot. Ang mga mata ko ay nagbabaga.
“Sino ang gumawa nito?” Isang napakababa at mapanganib na boses ang lumabas sa bibig ko.
“S-Sir… si S-Senyora Victoria po…” sagot ni Berna, nakayuko. “Pinalinisan po niya kay Ma’am Clara ang labas dahil may putik. Nung natalsikan po siya, sinabi ng Senyora na dumi lang daw siya na nagpapanggap na tao… inutos po niya na huwag papasukin hangga’t hindi niya nakukuskos ang sarili niya…”
“At tinignan niyo lang siya?!” dumadagundong kong sigaw. “TINIGNAN NIYO LANG ANG BUNTIS KONG ASAWA HABANG NAGDUDUGO SIYA?!”
Napaluhod ang tatlong kasambahay, umiiyak at nagmamakaawa.
“S-Sir, sumusunod lang po kami sa utos ng Senyora!”
“KAYO AY MGA TANGGAL NA!” sigaw ko. “Kumpiskahin ang lahat ng gamit niyo! Umalis kayo sa pamamahay ko ngayon din! At kapag nakita ko pa ang mga pagmumukha niyo, ipapakulong ko kayo sa kasong Attempted Homicide at Child Endangerment!”
Ang Paghaharap sa Tunay na Demonyo
Binuhat ko si Clara at ipinasok sa loob ng mansyon. Ibinaba ko siya sa malambot na sofa sa sala at dahan-dahang pinunasan ng malinis na tuwalya ang mga sugat niya.
Saktong pagbaba ko ng tuwalya, narinig ko ang pamilyar na yabag ng heels. Pababa mula sa hagdan si Doña Victoria, may hawak na tasa ng tsaa, nakataas ang kilay.
“Anong nangyayari dito? Bakit nagwawala ang mga katulong—Gabriel? Anak? Bakit nandito ka na?” gulat niyang tanong. Nang makita niya si Clara sa sofa na nakabalot sa jacket ko, nandiri ang mukha niya. “At bakit mo ipinasok ang babaeng ‘yan dito? Sabi ko sa kanya huwag siyang papasok hangga’t hindi nalilinis ang madumi niyang pagkatao!”
Tumayo ako. Hinarap ko ang babaeng nagluwal sa akin. Wala akong naramdamang respeto. Wala akong naramdamang pagmamahal. Ang nakikita ko lang ay ang demonyong sumira sa asawa ko.
“Mama,” malamig kong sabi. Walang sigaw, pero ang boses ko ay kasing talim ng patalim. “Ano ang ginawa mo sa asawa ko?”
“Tinuturuan ko lang ng leksyon!” matapang na sagot ni Mama. “Mula nang umalis ka, palagi lang siyang nakahiga! Gusto ko siyang matutong maging kapaki-pakinabang. At sinabi ko lang naman ang totoo, Gabriel! Hindi siya nababagay sa pamilya natin! Basura siya!”
Hindi na ako nakapagpigil. Kinuha ko ang isang mamahaling plorera sa gilid ng mesa at ibinato ito sa pader na malapit sa kanya. BASAG!
Napatili si Mama at napahawak sa dibdib niya.
“GABRIEL! NABABALIW KA NA BA?!”
“OO! NABABALIW NA AKO SA GALIT!” sigaw ko, lumalapit sa kanya nang dahan-dahan na parang isang leon na handang pumatay. “Ang babaeng tinatawag mong basura ay ang asawa ko! Ang ina ng anak ko! Inilagay mo sa panganay ang apo mo! Pinadugo mo siya!”
“Pamilya mo ako, Gabriel! Nanay mo ako! Siya, tagalabas lang!”
“Wala akong inang halimaw,” malamig kong sagot. Kinuha ko ang cellphone ko. “Ito ang bahay ko, Mama. Pera ko ang ginagamit mo. Ako ang bumubuhay sa’yo.”
Pinindot ko ang numero ng abogado ko.
“Attorney. Kanselahin mo ang pagpapagawa ng bahay ng Mama ko. I-freeze ang lahat ng credit cards niya na naka-link sa account ko. At magpadala ka ng security team dito sa mansyon ngayon din.”
Nanghina si Mama. Namutla siya. “G-Gabriel… anak… anong ginagawa mo? Papatayin mo ba ang nanay mo sa gutom?!”
Binaba ko ang telepono. Tinignan ko siya diretso sa mata.
“Bibigyan kita ng sampung minuto para mag-impake ng mga gamit mo. Umalis ka sa bahay ko. Wag na wag ka nang magpapakita sa amin ni Clara. Kapag sinubukan mong lumapit sa asawa ko o sa anak ko, isusumpa ko, itatakwil kita sa lahat ng papeles at iiwan kita sa kalsada na walang-wala.”
“Gabriel! Parang awa mo na!” Lumuhod ang Mama ko, humahagulgol, ngayon lang na-realize kung gaano kalaki ang nagawa niyang pagkakamali. Inakala niya na dahil nanay ko siya, pwede niyang tapakan ang asawa ko.
Tinalikuran ko siya. Lumapit ako kay Clara at binuhat siyang muli.
“Sampung minuto,” huli kong banta bago ako maglakad paakyat sa hagdan.
Kinabukasan, malinis na ang bahay. Wala na ang nanay ko. Wala na ang mga mapanghusgang kasambahay. Dinala ko si Clara sa pinakamagaling na doktor, at salamat sa Diyos, ligtas ang aming anak.
Mula noong araw na iyon, naging isang harang ako sa pagitan ni Clara at ng mundo. Hindi ko na hahayaang may kahit isang taong manakit sa kanya. Dahil sa sandaling makita ko siyang umiiyak sa sahig, namatay ang lumang Gabriel, at isinilang ang isang lalaking handang sunugin ang buong mundo para lang protektahan siya.
