Home - NEWS PROSTORI

รอยน้ำตาบนแปรงขัดรองเท้า: มหาเศรษฐีนีพลัดถิ่นคืนรังหลัง 20

ปี ร่ำไห้พบพ่อบังเกิดเกล้าเป็นคนขัดรองเท้าข้างถนน สู่ความลับสุดอำมหิตและการล้างแค้นที่บดขยี้แม่เลี้ยงและพี่ชายใจทรามให้ตกนรกทั้งเป็น! ขบวนรถโรลส์-รอยซ์สีดำขลับสามคันแล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดของมหานคร มุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางเมือง ภายในรถคันกลาง ‘รดา’ มหาเศรษฐีนีวัยสี่สิบปี ประธานกรรมการบริหารแห่ง ‘อาร์. แอล. โกลบอล’ กองทุนยักษ์ใหญ่จากนิวยอร์ก นั่งทอดสายตามองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยผ่านกระจกกันกระสุน นี่คือการกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดครั้งแรกในรอบยี่สิบปี หลังจากที่เธอถูกไล่ออกจากบ้านเกิดด้วยข้อหาขโมยเงินกงสี ซึ่งเป็นแผนการสกปรกของ ‘คุณหญิงแขไข’ แม่เลี้ยงใจร้าย และ…

คริสต์มาสแห่งการชำระแค้น: เมื่ออดีตสามีเชิญไปเย้ยหยันชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

แต่ฉันตอกกลับด้วยแฝดสี่ที่เขาไม่เคยรู้ ก่อนจดหมายลับในลิ้นชักแม่ผัวจะแฉความจริงที่ทำลายโลกทั้งใบของเขา! ค่ำคืนวันอีฟของเทศกาลคริสต์มาสควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นและการเฉลิมฉลอง แต่สำหรับ ‘พิมพ์ชนก’ มันคือวันครบรอบแปดปีแห่งความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต แปดปีที่แล้ว ในคืนที่หิมะแรก(หรืออากาศที่หนาวเย็นที่สุดของปี)โปรยปราย เธอเดินเข้าไปหา ‘กวิน’ ชายผู้เป็นสามีพร้อมกับผลตรวจครรภ์เพื่อแจ้งข่าวดีที่สุดในชีวิตคู่ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงแววตาที่เย็นชาและคำพูดที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจ “พิมพ์… ผมยังไม่พร้อม ผมกำลังจะได้รับโปรโมทเป็นผู้บริหาร ผมต้องการสร้างอาณาจักรของผมให้ยิ่งใหญ่ และการมีเด็กตอนนี้มันคือตัวถ่วงชีวิต ผมขอหย่า” กวินเดินออกจากบ้านไปในคืนนั้น ทิ้งให้พิมพ์ชนกเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวและโลกที่พังทลายลงตรงหน้า…

บทเพลงสลักน้ำตา: เมื่อนักร้องเสียงเอกถูกจ้างมาร้องเพลงในงานวิวาห์ร้อยล้าน

สู่การกระชากหน้ากากเจ้าสาวลวงโลกที่หนีคนรักมาแต่งงาน! แชนเดอเลียร์คริสตัลมูลค่าหลายสิบล้านบาททอประกายระยิบระยับอยู่กลางห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมระดับหกดาวใจกลางมหานคร กลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวนับหมื่นดอกที่ถูกจัดแต่งอย่างวิจิตรบรรจง อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศแห่งความหรูหราอลังการนี้ถูกเนรมิตขึ้นเพื่องานฉลองมงคลสมรสแห่งปี ระหว่าง ‘เอกราช’ ทายาทตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และ ‘นลิน’ หญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวยราวกับนางฟ้า ผู้ซึ่งแขกเหรื่อทุกคนต่างซุบซิบด้วยความอิจฉาว่า เธอคือซินเดอเรลล่าที่โชคดีที่สุดในประเทศ นลินสวมชุดแต่งงานหางปลายาวสลวยจากแบรนด์โอต์กูตูร์ สวมสร้อยคอเพชรน้ำงามที่เปล่งประกายล้อแสงไฟ เธอยืนส่งยิ้มหวานให้กับแขกผู้มีเกียรติที่เดินเข้ามาแสดงความยินดี แต่ภายใต้รอยยิ้มที่งดงามนั้น หัวใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความหวาดระแวงและความรู้สึกผิดที่ซุกซ่อนอยู่ลึกสุดก้นบึ้งของวิญญาณ เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้… นลินไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์หรูหรา…

ค่ำคืนบนทางเท้าสู่บัลลังก์อำนาจ: เมื่อนักศึกษาผู้ถูกไล่ตะเพิดในสัปดาห์สอบ

ทวงคืนศักดิ์ศรีด้วยประกาศิตแห่ง ‘ชื่อ’ ที่พลิกชะตากรรมคนจองหองให้ตกนรกทั้งเป็น! เปรี้ยง!! เสียงฟ้าผ่าดังกัมปนาท แสงสว่างวาบพาดผ่านท้องฟ้าที่มืดมิดของกรุงเทพมหานคร สายฝนเดือนสิบห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว แต่นั่นยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับความโหดร้ายที่ ‘ตะวัน’ นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปีสุดท้าย กำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า “เสี่ยครับ! ผมกราบล่ะครับ! ขอเวลาผมแค่สามวันเท่านั้น นี่มันสัปดาห์สอบไฟนอล แล้วโปรเจกต์จบของผมก็อยู่ในห้อง ถ้าผมไม่มีที่ซุกหัวนอนเพื่อทำมันให้เสร็จ ผมจะเรียนไม่จบนะครับเสี่ย!” ร่างของชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่เปียกปอน ทรุดลงคุกเข่าอยู่บนพื้นซีเมนต์หน้าหอพัก…

เศษผ้าห่อทองคำ: เมื่อพี่สะใภ้จองหองเหยียดน้องสามีเป็น ‘ขอทาน’

สู่การเชือดเฉือนของประธานหมื่นล้านที่บดขยี้คนเนรคุณให้พินาศในพริบตา! สิบปีเต็มที่ ‘ธาม’ ไม่เคยเหยียบย่างกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลวรโชติ สิบปีที่แล้ว เขาถูก ‘ธนา’ พี่ชายแท้ๆ และ ‘พิมพิไล’ พี่สะใภ้จอมโลภ วางแผนฮุบสมบัติของบิดามารดาที่เพิ่งเสียชีวิตไปจนหมดสิ้น พวกเขาไล่ตะเพิดธามออกจากบ้านเกิดด้วยเงินเพียงไม่กี่พันบาท ทิ้งให้เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีต้องเผชิญโลกกว้างเพียงลำพังด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่วันนี้… เขากลับมาแล้ว ไม่ใช่ในฐานะน้องชายผู้อ่อนแอ แต่ในฐานะที่ไม่มีใครคาดถึง บรรยากาศหน้าคฤหาสน์วรโชติค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงบรรเลง รถยนต์หรูจอดเรียงรายยาวเหยียด…

ขุมทรัพย์ในซากรถบัส: เมื่อลูกเนรคุณไล่ตะเพิดแม่วัย 75 ไปนอนข้างถนน

สู่การค้นพบความลับที่พลิกชะตาชีวิตและบดขยี้คนจองหองให้ตกนรกทั้งเป็น! “แม่… เราคงอยู่ด้วยกันแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ แม่เก็บของแล้วออกจากบ้านนี้ไปเถอะนะ” ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของ ‘ก้อง’ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ ‘ยายบัว’ ฟูมฟักเลี้ยงดูมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตั้งแต่อ้อนแต่ออก เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจของหญิงชราวัย 75 ปี ยายบัวยืนตัวสั่นเทา มือเหี่ยวย่นกำชายเสื้อคอกระเช้าของตัวเองแน่น ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ ราวกับหูแว่วไปเอง “ก… ก้อง… ลูกพูดเล่นใช่ไหมลูก แม่ทำอะไรผิดไปเหรอ…