ไห้แทบเท้ากรรมกรหญิงท้องแก่ หลังความลับจากฟิลิปปินส์เปิดโปงว่าเธอคือสายเลือดแท้ๆ ที่เขาค้นหามาทั้งชีวิต!
แสงแดดในยามบ่ายของกรุงเทพมหานครแผดเผาลงมาอย่างโหดร้ายราวกับจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง ท่ามกลางเขตก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางเมืองหลวง ฝุ่นผงสีเทาจากปูนซีเมนต์ฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงเครื่องจักรและเสียงตะโกนสั่งงานของหัวหน้าคนงานดังกึกก้อง แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจของ ‘อันยา’ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ผู้มีใบหน้าคมเข้มแบบลูกครึ่งไทย-ฟิลิปปินส์ ร่างกายของเธอเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เสื้อคนงานตัวเก่าที่ขาดวิ่นและหมองคล้ำไม่อาจปกปิดหน้าท้องที่นูนป่องอย่างชัดเจน… เธอชีกำลังอุ้มท้องลูกน้อยที่อายุครรภ์ย่างเข้าสู่เดือนที่แปด
ในขณะที่ผู้หญิงท้องแก่คนอื่นอาจกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ เตรียมตัวต้อนรับสมาชิกใหม่ อันยากลับต้องก้มหน้าก้มตาใช้สองมือที่หยาบกร้านและสั่นเทา ยก ‘อิฐบล็อกคอนกรีต’ ที่หนักอึ้งขึ้นบ่าทีละก้อน ขาทั้งสองข้างของเธอสั่นสะท้าน เธอกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แล่นปลาบขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง สามีของเธอซึ่งเป็นช่างก่อสร้างเพิ่งประสบอุบัติเหตุพลัดตกนั่งร้านเสียชีวิตไปเมื่อสามเดือนก่อน ทิ้งให้เธอต้องแบกรับหนี้สินและหาเงินก้อนสุดท้ายเพื่อเป็นค่าคลอดลูกเพียงลำพัง อันยาไม่มีทางเลือก เธอต้องทนทำงานกรรมกรแบกหามแลกกับค่าแรงวันละไม่กี่ร้อยบาท เพื่อต่อลมหายใจให้ตัวเองและทารกบริสุทธิ์ในครรภ์
“เฮ้ย! นังอันยา! แบกให้มันเร็วกว่านี้หน่อยสิวะ! มัวแต่อืดอาดยืดยาดอยู่ได้ เดี๋ยวเจ้านายใหญ่จะเข้ามาตรวจงานแล้ว ถ้างานไม่เสร็จตามเป้า พวกแกโดนหักค่าแรงแน่!” เสียงตะคอกของหัวหน้าคนงานดังขึ้น
อันยาพยักหน้ารับอย่างเจียมตัว เธอสูดฝุ่นควันเข้าปอด ใช้หลังมือเช็ดคราบเหงื่อที่ไหลเข้าตา ก่อนจะก้มลงยกอิฐบล็อกก้อนต่อไป แม้ในใจจะรวดร้าวและท้องจะปวดเกร็งจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นก็ตาม
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ขบวนรถยนต์ยุโรปสีดำมันปลาบจำนวนสี่คันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าไซต์งานก่อสร้าง บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวลงมาตั้งแถวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูรถโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) คันกลางจะถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของ ‘เจ้าสัวธนินทร์’ มหาเศรษฐีด้านอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆ ของประเทศ ก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าที่ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม
ใบหน้าของเจ้าสัวธนินทร์ในวัยหกสิบปีเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเยือกเย็น แววตาของเขาเฉียบขาดประดุจพญาเหยี่ยว ในมือขวาของเขากำ ‘ซองเอกสารสัญญามูลค่าหลายพันล้านบาท’ ที่เตรียมจะเซ็นอนุมัติโครงการเฟสต่อไป เจ้าสัวเป็นที่รู้จักในนามนักธุรกิจผู้ไร้ความปรานี เขาสนใจแต่ผลกำไรและความสมบูรณ์แบบเท่านั้น
“ทำไมงานถึงล่าช้าขนาดนี้! ผมจ่ายเงินจ้างพวกคุณมาเป็นร้อยล้าน แต่พวกคุณกลับทำงานเหมือนเด็กเล่นขายของ!” เจ้าสัวธนินทร์ตวาดใส่ผู้รับเหมาและวิศวกรที่เดินตามหลังมาเป็นพรวน ทุกคนต่างก้มหน้าตัวสั่นงันงก
เจ้าสัวก้าวเดินตรวจงานไปตามพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่นปูนอย่างอารมณ์เสีย แต่แล้ว… สายตาอันคมกริบของเขาก็สะดุดเข้ากับภาพบางอย่างที่ทำให้หัวคิ้วของเขาต้องขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
ห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบเมตร ท่ามกลางแดดเปรี้ยง มีร่างของกรรมกรหญิงคนหนึ่งกำลังแบกอิฐบล็อกคอนกรีตขึ้นบ่า สิ่งที่ทำให้เจ้าสัวโกรธจัดไม่ใช่ความเชื่องช้าของเธอ แต่เป็นหน้าท้องที่นูนใหญ่บ่งบอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด!
“พวกคุณทำบ้าอะไรกันฮะ!” เจ้าสัวธนินทร์หันไปตะคอกใส่ผู้รับเหมาอย่างเกรี้ยวกราด “ใครสั่งใครสอนให้รับคนท้องแก่มาแบกอิฐแบกปูนในไซต์งานของผม! ถ้าผู้หญิงคนนั้นเกิดหน้ามืดล้มตายขึ้นมา หรือแท้งลูกคาที่นี่ โครงการหมื่นล้านของผมก็ต้องแปดเปื้อนและโดนสั่งปิด! ไปไล่เธอออกเดี๋ยวนี้!”
ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เจ้าสัวธนินทร์ไม่รอให้ลูกน้องจัดการ เขาก้าวเดินฉับๆ ฝ่าฝุ่นควันตรงดิ่งเข้าไปหาหญิงกรรมกรคนนั้นด้วยตนเอง หวังจะด่าทอและไล่เธอตะเพิดออกไปให้พ้นจากสายตา
“นี่เธอ! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดอันทรงอำนาจดังก้อง
อันยาที่กำลังแบกอิฐบล็อกหนักอึ้งสะดุ้งสุดตัว ขาที่สั่นเทาของเธอเสียจังหวะสะดุดเข้ากับเหล็กเส้นที่วางอยู่บนพื้น อิฐบล็อกคอนกรีตในมือหลุดร่วงตกลงกระแทกพื้นเสียงดังโครม! ร่างของหญิงสาวท้องแก่เสียหลักล้มทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นฝุ่น เธอรีบใช้สองมือโอบกอดปกป้องท้องของตัวเองตามสัญชาตญาณความเป็นแม่ ใบหน้าที่มอมแมมและชุ่มไปด้วยเหงื่อเงยขึ้นมองชายผู้สูงศักดิ์ด้วยความหวาดผวา
“ข… ขอโทษค่ะเจ้านาย ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้ค่ะ อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ ฉันต้องหาเงินไปคลอดลูก…” อันยาละล่ำละลัก ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน
เจ้าสัวธนินทร์เตรียมจะอ้าปากด่าทอ แต่ในเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาและยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา… สร้อยคอที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคนงานคอกว้างของเธอก็หลุดโผล่ออกมาแกว่งไกวอยู่เบื้องหน้า
มันคือ ‘จี้สร้อยคอเงินแท้รูปนกอินทรีสยายปีกกางเขน’ ที่สลักตัวอักษรย่อ ‘T&M’ อย่างวิจิตรบรรจง
ทันทีที่สายตาของมหาเศรษฐีหมื่นล้านปะทะเข้ากับจี้สร้อยคอเส้นนั้น… โลกทั้งใบของเขาคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางแสกหน้า! ลมหายใจของเจ้าสัวธนินทร์สะดุดกึก ร่างกายที่เคยยืนหยัดอย่างทะนงองอาจพลันแข็งทื่อราวกับรูปสลักหิน ดวงตาที่เคยมองคนอื่นด้วยความเหยียดหยาม บัดนี้เบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า!
จี้สร้อยคอเส้นนี้… มีเพียงชิ้นเดียวในโลก! มันคือสร้อยคอที่เขาจ้างช่างฝีมือดีที่สุดในกรุงมะนิลาตีขึ้นมาเป็นพิเศษเมื่อ 26 ปีที่แล้ว!
ในอดีต ธนินทร์เป็นเพียงวิศวกรหนุ่มที่ถูกส่งไปคุมงานก่อสร้างที่ ประเทศฟิลิปปินส์ ที่นั่น เขาได้ตกหลุมรักกับ ‘มาเรีย’ หญิงสาวชาวฟิลิปปินส์ผู้มีรอยยิ้มงดงามและจิตใจบริสุทธิ์ ทั้งสองรักกันอย่างลึกซึ้ง ธนินทร์เคยมอบจี้สร้อยคอเส้นนี้ให้มาเรียเพื่อเป็นคำสาบานรักและสลักชื่อ ‘Thanin & Maria’ เอาไว้ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ครอบครัวเศรษฐีของธนินทร์ที่เมืองไทยรู้เรื่องเข้า จึงส่งคนไปลักพาตัวเขากลับมากรุงเทพฯ และบังคับให้แต่งงานกับลูกสาวนักธุรกิจเพื่อผลประโยชน์ ธนินทร์ถูกกักบริเวณและถูกตัดขาดการติดต่อจากฟิลิปปินส์ทุกช่องทาง เมื่อเขาหลุดพ้นจากกรงขังและพยายามกลับไปตามหามาเรียที่มะนิลา เธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ทิ้งให้เขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดและหัวใจที่ตายด้านมาตลอดยี่สิบกว่าปี!
เจ้าสัวธนินทร์ตัวสั่นงันงก เขาก้าวเท้าเข้าไปหาอันยาอย่างเชื่องช้า ราวกับคนไร้วิญญาณ
“ธ… เธอ… เธอไปเอาสร้อยเส้นนี้มาจากไหน…” เสียงของมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่สั่นเครือและแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
อันยาขยับตัวถอยหนีด้วยความกลัว เธอกำจี้สร้อยคอไว้แน่นแนบอก “ม… แม่ของฉันให้ไว้ก่อนตายค่ะ… แม่บอกว่ามันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อชาวไทยทิ้งไว้ให้… แม่บอกให้ฉันเก็บมันไว้เผื่อวันหนึ่งจะได้เจอพ่อ…”
“แม่ของเธอ… ชื่ออะไร…” เจ้าสัวถามย้ำ น้ำตาแห่งความรวดร้าวเริ่มเอ่อล้นคลอเบ้า
“แม่ของฉันชื่อ มาเรีย ค่ะ… แม่เป็นคนมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ แม่เสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันดิ้นรนแต่งงานกับคนงานไทยเพื่อตามหาสามีมาที่กรุงเทพฯ หวังว่าจะได้ตามหาพ่อ… แต่สามีฉันก็เพิ่งตกนั่งร้านตาย ฉันไม่เหลือใครแล้วค่ะ… ฉันมีแค่ลูกในท้อง…” อันยาสะอื้นไห้ เล่าความรันทดของชีวิตออกมา
สิ้นประโยคนั้น… เขื่อนกั้นน้ำตาของมหาเศรษฐีหมื่นล้านก็พังทลายลงมาอย่างไม่อาจสกัดกั้นได้อีกต่อไป!
แฟ้มเอกสารสัญญามูลค่าหลายพันล้านบาทที่เขากำไว้แน่นและหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด บัดนี้หลุดร่วงจากมือ ปลิวกระจัดกระจายตกลงไปคลุกเคล้ากับฝุ่นผงบนพื้นดินอย่างไม่มีความหมาย!
เจ้าสัวธนินทร์… ชายผู้มีอำนาจล้นฟ้า ผู้ที่ใครๆ ก็ต้องก้มหัวให้ ทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกกับพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษกรวดตรงหน้ากรรมกรหญิงท้องแก่! เสื้อสูทอาร์มานี่ราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม แต่เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว โลกทั้งใบของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง ความจริงที่ฟาดลงมาดั่งค้อนปอนด์ทำให้หัวใจของเขาแหลกสลายไม่มีชิ้นดี
ผู้หญิงที่กำลังนั่งเปื้อนฝุ่น ยกอิฐบล็อกจนเลือดตากระเด็น อดมื้อกินมื้อ และถูกลูกน้องของเขาจิกหัวใช้งานเยี่ยงทาส… คือ ‘สายเลือดแท้ๆ’ คือลูกสาวเพียงคนเดียวที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต!
“โอ๊ยยยยยยยยย!!!”
เสียงร่ำไห้โหยหวนและเจ็บปวดปานจะขาดใจของเจ้าสัวธนินทร์ดังกึกก้องไปทั่วทั้งไซต์งานก่อสร้าง ทำเอาผู้รับเหมา วิศวกร และบอดี้การ์ดทุกคนตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ไม่มีใครเคยเห็นมหาเศรษฐีผู้แข็งแกร่งคนนี้หลั่งน้ำตามาก่อน
เจ้าสัวคลานเข่าเข้าไปหาอันยา เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปประคองใบหน้าที่มอมแมมและเต็มไปด้วยคราบเหงื่อของหญิงสาวอย่างทะนุถนอมที่สุด สายตาของเขาจ้องมองโครงหน้าของเธอ… ใช่แล้ว ดวงตาคู่นี้ จมูกรั้นๆ แบบนี้ คือเงาสะท้อนของมาเรียไม่มีผิดเพี้ยน!
“ลูกพ่อ… พ่อขอโทษ… พ่อขอโทษ!!” เจ้าสัวธนินทร์สะอื้นไห้จนตัวโยน ดึงร่างของกรรมกรหญิงท้องแก่ที่กำลังงุนงงสับสนเข้ามากอดไว้แน่นแนบอก “พ่อคือธนินทร์… พ่อคือเจ้าของสร้อยเส้นนี้ พ่อคือคนที่แม่ของลูกให้ตามหา… พ่อขอโทษที่ปล่อยให้ลูกต้องมาตกระกำลำบาก แบกอิฐแบกปูนอยู่ในที่ของพ่อแบบนี้! พ่อมันเลว พ่อมันไม่รับผิดชอบ พ่อขอโทษลูก!!”
อันยาเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินความจริงจากปากของมหาเศรษฐีตรงหน้า น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจตลอดชีวิตที่ต้องกำพร้าและถูกเหยียดหยาม ไหลทะลักออกมาประดุจสายเลือด เธอค่อยๆ ยกมือที่เต็มไปด้วยแผลพุพองจากการทำงานหนัก ขึ้นสวมกอดชายชราที่กำลังร่ำไห้แทบเท้าเธอ
“พ… พ่อคะ… พ่อจริงๆ เหรอคะ… หนูนึกว่าจะต้องตายไปโดยไม่มีโอกาสได้เรียกคำนี้แล้ว…” อันยาร้องไห้โฮออกมา ซุกหน้าลงกับไหล่ที่สั่นเทาของมหาเศรษฐี
ภาพของเจ้าสัวหมื่นล้านที่คุกเข่ากอดกรรมกรหญิงท้องแก่ร่ำไห้อยู่กลางกองฝุ่น เป็นภาพที่สะเทือนอารมณ์จนทำให้คนงานก่อสร้างและลูกน้องหลายคนถึงกับต้องยกมือขึ้นปาดน้ำตาตาม
เจ้าสัวธนินทร์ผละออกจากอ้อมกอด เขารีบถอดเสื้อสูทตัวนอกที่เปื้อนฝุ่นออก นำมาคลุมร่างที่สั่นสะท้านของลูกสาวและปกป้องหลานในครรภ์อย่างทะนุถนอมที่สุด จากนั้นมหาเศรษฐีผู้ทรงอำนาจก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปตวาดสั่งลูกน้องด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเด็ดขาด
“เรียกรถพยาบาลระดับวีไอพีที่สุดมารับลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้! ยกเลิกงานและประชุมทุกอย่าง! สั่งยุบสัญญากับผู้รับเหมาบริษัทนี้ทิ้งให้หมด โทษฐานที่ปล่อยให้ลูกสาวฉันต้องมาแบกอิฐบล็อกจนแทบแท้งลูก! และส่งคนไปจัดการซื้อคอนโด บ้าน และเตรียมมรดกหมื่นล้านทั้งหมดของฉัน โอนเป็นชื่อของอันยาและหลานของฉันเดี๋ยวนี้!!”
สิ้นคำประกาศิต ไซต์งานก่อสร้างก็แทบจะลุกเป็นไฟ บรรดาผู้รับเหมาต่างทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความหวาดกลัวและเสียดายสัญญาที่ถูกยกเลิก ส่วนบอดี้การ์ดรีบวิ่งวุ่นอำนวยความสะดวกให้กับอันยาอย่างสูงสุดประดุจเธอเป็นองค์หญิงที่เพิ่งถูกค้นพบ
ในเย็นวันนั้น อันยาถูกพาตัวไปพักผ่อนในห้องสวีทที่ดีที่สุดของโรงพยาบาลเอกชนระดับโลก เธอได้รับการดูแลจากทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ คราบฝุ่นควันและความทุกข์ยากลำบากที่เคยเกาะกินชีวิตของเธอถูกล้างออกไปจนหมดสิ้น
เจ้าสัวธนินทร์นั่งจับมือลูกสาวอยู่ข้างเตียงไม่ยอมปล่อยไปไหน เขามองใบหน้าของอันยาที่กำลังหลับสนิทด้วยความรักและความหวงแหนที่สุดในชีวิต น้ำตาของคนเป็นพ่อยังคงรินไหลด้วยความตื้นตันใจที่สวรรค์เมตตาส่งสายเลือดของเขาและมาเรียกลับคืนมา
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา อันยาได้ให้กำเนิดทารกน้อยที่แข็งแรงสมบูรณ์ ท่ามกลางความปีติยินดีของเจ้าสัวธนินทร์ที่ยอมลดละทิฐิและงานทุกอย่างเพื่อมาทำหน้าที่ ‘คุณตา’ อย่างเต็มตัว
เด็กหญิงที่เกิดมาพร้อมกับมรดกหมื่นล้าน ได้รับการตั้งชื่อว่า ‘มาเรีย’ เพื่อเป็นเกียรติแก่หญิงสาวชาวฟิลิปปินส์ผู้เป็นรักแท้เพียงหนึ่งเดียวของมหาเศรษฐี เจ้าสัวธนินทร์ได้ชดเชยความผิดพลาดในอดีตด้วยการทุ่มเทความรักทั้งหมดเพื่อปกป้องอันยาและหลานสาวตัวน้อย เขาปฏิญาณกับตัวเองว่า… ต่อจากนี้ไป จะไม่มีวันให้ลูกสาวและหลานของเขาต้องแปดเปื้อนฝุ่นดิน หรือหลั่งน้ำตาแห่งความทุกข์ยากอีกเลยแม้แต่หยดเดียว ตราบชั่วนิรันดร์.
