PINALALAYAS AKO NG ASAWA KO SA SARILI KONG MANSYON PARA PATIRAHIN ANG BUNTIS NIYANG SEKRETARYA.
PINALALAYAS AKO NG ASAWA KO SA SARILI KONG MANSYON PARA PATIRAHIN ANG BUNTIS NIYANG SEKRETARYA. TUMAWA SIYA AT SABING, “I’LL TAKE CARE OF YOU.” HINDI NIYA ALAM, ORAS NA PARA BAWIIN KO ANG LAHAT.
Ang Gabi ng Matinding Kapalaluan
Tahimik akong nakaupo sa sala ng aming mansyon, humihigop ng chamomile tea, nang dumating ang asawa kong si Marcus. Sa halip na halikan ako sa pisngi gaya ng dati, tumayo siya sa gitna ng malawak na living room, nakapamulsa, at may pamilyar na kayabangan sa kanyang mukha.
Sa likuran niya, nakatayo si Kayla, ang bente-dos anyos niyang sekretarya. Nakahawak si Kayla sa umbok ng kanyang tiyan, may mapang-insultong ngiti sa mga labi.
“Marcus, anong ibig sabihin nito?” kalmado kong tanong, ibinababa ang tasa ng tsaa.
Bumuntong-hininga si Marcus, tila naiinip. Tinignan niya ang buong paligid, pinagmamasdan ang mga crystal chandeliers at mamahaling Italian furniture, bago niya ibinagsak ang salitang dudurog sana sa akin.
“Isabel, magpakatotoo na tayo,” malamig na sabi ng asawa ko. Tumingin siya sa akin na parang wala lang ang sampung taon naming pagsasama. “Ang bahay na ito ay para kay Kayla at sa magiging anak kong lalaki. Kaya dapat simulan mo nang isipin kung saan ka titira.”
Nanlaki ang mga mata ko. Hindi dahil sa sakit, kundi sa matinding gulat sa kakapalan ng mukha niya.
Lumapit si Marcus at kinuha ang checkbook mula sa bulsa ng kanyang suit. Pinirmahan niya ito at inihagis sa maliit na mesa sa harap ko.
“Huwag kang mag-alala, bibigyan kita ng dalawang milyong piso,” ngisi niya, animo’y isang napakabuting tao. “I’ll take care of you. Pwede kang bumili ng maliit na condo. Mag-impake ka na ng mga gamit mo. Gusto ni Kayla na i-renovate ang masters’ bedroom bukas para sa nursery.”
Tumawa nang mahina si Kayla. “Sorry po, Ma’am Isabel. Kailangan lang po talaga ng malaking space ng baby namin. I’m sure maiintindihan niyo.”
Tinitigan ko ang tseke. Dalawang milyong piso. Inakala niya, mabibili niya ang pananahimik ko sa halagang iyon para maitaboy niya ako sa kalsada.
Pumikit ako nang mariin. Kumulo ang dugo ko, pero hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Sa halip, tumayo ako at tahimik na naglakad paakyat sa kwarto para mag-impake ng isang maliit na maleta.
Hinayaan ko silang isipin na nanalo sila. Hinayaan ko silang matulog nang mahimbing sa mansyon ko. Dahil ang hindi alam ng tanga kong asawa… papunta na ako sa abogado ko para simulan ang kanyang impyerno.
Ang Katangahan ng Isang Narsisisista
Nang makalabas ako ng bahay at makasakay sa kotse ko, tinawagan ko agad si Attorney Mendoza.
Pumasok sa buhay ko si Marcus bilang isang hamak na Sales Manager. Ako ang nag-angat sa kanya. Ang mansyong pinalalayas niya sa akin ay eksklusibong nakapangalan sa akin—binili ko ito limang taon bago pa kami ikasal, gamit ang sarili kong pera mula sa negosyo ko.
Higit pa rito, mayroon kaming napakahigpit na Prenuptial Agreement. Walang conjugal property sa aming pagsasama. Ang kumpanyang pinapasukan niya at pinagmamalaki niya, kung saan isa na siyang Vice President ngayon? Ako ang Majority Shareholder noon.
Dahil sa sobrang taas ng tingin ni Marcus sa sarili niya, nakalimutan niyang ang lahat ng tinatamasa niya—ang mamahaling kotse, ang black credit cards, ang posisyon niya, at pati ang hanging hinihinga niya—ay pag-aari ko.
Ang Araw ng Paniningil
Tatlong araw ang lumipas. Wala akong paramdam. Nabalitaan ko sa mga tauhan ko sa bahay na nagsimula nang magtapon ng mga gamit ko si Kayla at nag-order pa ng mga mamahaling furniture gamit ang credit card na naka-link sa account ko.
Araw ng Lunes, alas-otso ng umaga. Saktong nag-aalmusal sina Marcus at Kayla sa lanai ng mansyon nang bumukas nang malakas ang malaking iron gates.
Tatlong itim na SUV ang pumasok.
Bumaba ako mula sa unang sasakyan, nakasuot ng isang crimson red power suit. Kasunod ko si Atty. Mendoza, dalawang pulis, at apat na malalaking private security personnel.
Nang makita ako ni Marcus, kumunot ang noo niya. Dahan-dahan siyang tumayo, may hawak na kape.
“Isabel? Anong ginagawa mo rito? At bakit may mga pulis?!” inis niyang tanong. “Diba sabi ko sa’yo, kami na ni Kayla ang titira dito? Nakuha mo na ‘yung tseke!”
Lumapit si Kayla, nakapamaywang. “Excuse me! Ang kapal naman ng mukha mong bumalik! Trespassing ka na sa pamamahay namin!”
Tumawa ako. Isang malamig, mapang-insultong tawa na nagpatigil sa kanilang dalawa.
Hinarap ko si Atty. Mendoza, na agad naglabas ng tatlong makakapal na folder. Ibinagsak ko ito sa ibabaw ng lamesa, direkta sa ibabaw ng almusal nila.
“Trespassing?” tinaasan ko ng kilay si Kayla. Tumingin ako kay Marcus. “Marcus, gaano ka ba katanga para kalimutan ang pinirmahan nating Prenup? Ang mansyong ito, pati ang lupang tinatapakan ng kabit mo, ay nakapangalan sa akin. It is exclusively mine.”
Namutla si Marcus. “A-Ano? Pero mag-asawa tayo! Conjugal property natin ‘to!”
“Hindi tayo nag-file ng absolute community of property, Marcus. Binili ko ‘to bago tayo ikasal,” malamig kong sagot. Tinuro ko ang unang folder. “Iyan ang Eviction Notice niyo. Mayroon kayong eksaktong labinlimang minuto para lumayas sa pamamahay ko, bago kayo kaladkarin ng mga pulis na ‘yan palabas.”
Nabitawan ni Marcus ang kape niya. Basag.
“Teka, Isabel, nagbibiro ka ba?!”
Tinuro ko ang pangalawang folder.
“Iyan naman ang Notice of Termination mo. Bilang Majority Shareholder at tunay na nag-mamay-ari ng kumpanyang pinapasukan mo, tinatanggal na kita sa posisyon mo dahil sa Embezzlement at pang-aabuso sa pondo ng kumpanya.”
“HINDI PWEDE ‘YAN!” sigaw ni Marcus, nanginginig na ang buong katawan. “Wala akong pera! Paano ang mga sasakyan ko?! Ang mga credit cards ko?!”
“Frozen na lahat,” ngisi ko. “At ang mga sasakyan? Naka-rehistro rin iyon sa kumpanya ko. Kaya iiwan mo ang susi mo dito.”
Suminghap si Kayla, napahawak sa tiyan niya, at nagsimulang umiyak nang hysterically. “M-Marcus?! Totoo ba ‘to?! Wala kang pera?! Paano ang baby natin?! Paano ang buhay natin?!”
“Kayla, shut up!” sigaw ni Marcus, pawis na pawis. Bigla siyang lumuhod sa damuhan, pilit na inaabot ang mga kamay ko. Nawala ang lahat ng kayabangan niya. Ang lalaking nagpalayas sa akin tatlong araw na ang nakakalipas ay ngayo’y isang basahan sa paanan ko.
“Isabel… Babe, please! Nagkamali ako! Nabulag lang ako kay Kayla! Patawarin mo ako, wag mo namang kunin ang lahat sa akin! Saan ako pupulutin?!” humagulgol si Marcus.
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Wala akong naramdamang awa, tanging pandidiri.
Bumunot ako ng isang tseke mula sa bulsa ko at itinapon ito sa mukha niya. Ang mismong tsekeng ibinigay niya sa akin.
“Sabi mo noon, dapat simulan ko nang isipin kung saan ako titira,” malamig kong inulit ang mga salita niya, tinititigan siyang umiiyak sa sahig. “Ngayon, ikaw ang mag-isip kung saan mo papatirahin ang kabit mo. At huwag kang mag-alala, Marcus…”
Ngumiti ako bago ako tumalikod.
“…Hindi na kita aalagaan.”
Sumigaw sa iyak si Marcus at nagwala si Kayla habang pilit silang kinakaladkad ng mga security guards palabas ng gate. Iniwan silang nakatayo sa mainit na kalsada, walang sasakyan, walang pera, at walang tirahan. Sa pagnanais nilang angkinin ang palasyo ng isang reyna, nawala sa kanila pati ang mismong lupang kanilang tinatapakan.
