INILIGTAS NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA SA LAWA AT HINAYAAN NIYANG LUMUBOG ANG BUNTIS NIYANG MISIS.

INILIGTAS NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA SA LAWA AT HINAYAAN NIYANG LUMUBOG ANG BUNTIS NIYANG MISIS. INAKALA NIYANG LULUHOD AKO PARA MAGMAKAAWA SA KANYA. PERO BUMALIK AKO PARA BURAHIN ANG BUONG PAGKATAO AT YAMAN NIYA.

KABANATA 1: Ang Malamig na Tubig at ang Pagpili

Napakaganda sana ng araw na iyon. Isang tahimik na katapusan ng linggo sa isang pribadong lawa. Ako si Clara, pitong buwang buntis sa aming unang anak. Kasama ko ang asawa kong si Troy, at ang kanyang “matalik na kaibigan” at katrabaho na si Cindy. Matagal ko nang nararamdaman na may namamagitan sa kanila, ngunit palaging sinasabi ni Troy na paranoid lang ako dahil sa aking pregnancy hormones.

Habang sakay kami ng isang maliit na yate, biglang lumakas ang hangin. Isang malaking alon mula sa dumaang speedboat ang humampas sa gilid ng aming sinasakyan. Nawalan ng balanse ang yate. Bago ko pa maintindihan ang nangyayari, tumilapon kaming tatlo sa malamig at malalim na tubig ng lawa.

Ang lamig ay parang libu-libong karayom na tumusok sa balat ko. Dahil sa laki ng tiyan ko, pabigat nang pabigat ang katawan ko. Nahihirapan akong lumangoy.

Umahon ako para huminga at sumigaw, “Troy! Tulong! Ang baby natin!”

Sa hindi kalayuan, nakita ko si Troy. Magaling siyang lumangoy. Lumingon siya sa akin. Nagtama ang aming mga mata. Nakita ko ang panandaliang pag-aalangan sa kanyang mukha. Ngunit bago pa ako makaramdam ng ginhawa, narinig niya ang tili ni Cindy.

“Troy! I can’t swim! Help me!” iyak ni Cindy, kahit na nakakapit ito sa isang lumulutang na life buoy.

At doon nangyari ang pinakamasakit na sandali sa buhay ko.

Tinalikuran ako ni Troy. Sa kabila ng pagmamakaawa ko, sa kabila ng bitbit kong pitong buwang sanggol sa aking sinapupunan, mas pinili niyang lumangoy papunta kay Cindy. Niyakap niya ito, inalalayan, at dinala palayo, habang ako ay unti-unting hinihila pababa ng malamig na tubig.

Ang huling nakita ko bago ako tuluyang lumubog ay ang asawa kong hinahalikan ang noo ng kanyang kabit. Wala siyang pakialam kung mamatay ako. Wala siyang pakialam kung mamatay ang sarili niyang anak.

KABANATA 2: Ang Pag-ahon Mula sa Kamatayan

Nasa ilalim ako ng tubig. Nagsimula nang magdilim ang paningin ko. Ngunit nang hawakan ko ang aking tiyan, naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa aking sanggol.

Hindi. Hindi kami pwedeng mamatay dito.

Ginamit ko ang huling patak ng lakas ko. Ipinadyak ko ang aking mga paa pataas. Nang basagin ko ang ibabaw ng tubig, nakalanghap ako ng hangin. Eksakto namang may dumaang isang lokal na mangingisda sakay ng maliit na bangka at mabilis akong hinila paakyat.

Ubo ako nang ubo, nanginginig, at yakap ang aking tiyan. Nang dalhin ako ng mangingisda sa pampang, nakita ko sina Troy at Cindy. Nakabalot si Cindy sa isang mainit na tuwalya, yakap-yakap ni Troy. Walang pulis. Walang rescue team. Hindi man lang humingi ng tulong si Troy para hanapin ang asawa niyang nalunod. Inakala niyang patay na ako, at parang… masaya pa siya.

Nang makita ako ni Troy na naglalakad palapit, basang-basa at nanginginig, namutla siya na parang nakakita ng multo.

“C-Clara? Buhay ka?” utal niyang sabi.

Isang matinding sampal ang ibinigay ko sa kanya na nagpatahimik sa buong paligid. Hindi ako nagsalita. Dumiretso ako sa ospital kasama ang mangingisdang nagligtas sa akin. Ligtas ang anak ko, at iyon lang ang mahalaga.

KABANATA 3: Ang Kayabangan at Ang Katahimikan

Kinabukasan, umuwi ako sa mansyon namin. Inakala ni Troy na magsisigaw ako, magbabasag ng gamit, at iiyak nang humihingi ng paliwanag. Inakala niya na magmamakaawa ako na huwag siyang umalis dahil “kailangan ng anak namin ng ama.”

Pumasok siya sa kwarto, nakapamewang at mayabang ang tindig.

“Look, Clara,” panimula ni Troy, walang kahit anong bakas ng pagsisisi. “I’m sorry hindi kita nailigtas. Nag-panic ako. At… aaminin ko na, mahal ko si Cindy. Mas kailangan niya ako dahil mahina siya. Ikaw, malakas ka. Kaya mo ang sarili mo. Kung gusto mong magsama pa rin tayo para sa bata, kailangan mong tanggapin na bahagi na si Cindy ng buhay ko. Kung hindi, maghihiwalay tayo at wala kang makukuha sa akin.”

Ang kapal ng mukha. Ginamit niya ang trauma ko para manipulahin ako.

Tinitigan ko siya. Pinatay ko na ang lahat ng pagmamahal ko sa kanya sa ilalim ng lawang iyon.

“Okay, Troy,” mahinahon at malamig kong sagot. “Magpahinga ka na.”

Nagulat siya. Akala niya ay nanalo siya. Ngumisi siya, hinalikan ako sa pisngi, at lumabas ng kwarto para tawagan ang kabit niya. Inisip niyang isa akong mahinang asawa na sunud-sunuran.

Ang hindi niya alam, ang katahimikan ko ay hindi pagsuko. Ito ang pag-uumpisa ng kanyang katapusan.

KABANATA 4: Ang Pagsasaayos ng Patibong

Sa loob ng isang buwan, nagpanggap akong perpektong asawa. Tahimik lang ako. Ngunit kapag nasa opisina siya, nakikipag-meeting ako sa aking grupo ng mga Corporate Lawyers, Accountants, at Private Investigators.

Nakalimutan yata ni Troy kung sino talaga ako.

Si Troy ang CEO ng isang malaking Tech Company, pero nakalimutan niyang ang pamilya ko ang Majority Shareholder nito. Nakalimutan niyang ang mansyong tinitirhan namin, ang mga luxury cars niya, at ang pondo niya sa bangko ay pawang nasa pangalan ko dahil sa isang napakahigpit na Prenuptial Agreement na pinirmahan niya noong nagpapanggap pa siyang mabait na lalaki.

Pinabuksan ko ang lahat ng financial records ng kumpanya. At doon namin natuklasan ang ginto: Gumagamit si Troy ng pondo ng kumpanya (Corporate Embezzlement) para ibili ng condo, mga alahas, at luxury bags si Cindy. Aabot sa 30 Milyong Piso ang ninakaw niya mula sa kumpanya.

Kumpleto na ang ebidensya. Handa na ang bagyo.

KABANATA 5: Ang Pagbura sa Kanyang Pagkatao

Dumating ang gabi ng Annual Corporate Gala ng aming kumpanya. Dumalo si Troy, at dahil masyado siyang tiwala sa sarili, isinama pa niya si Cindy bilang kanyang “Executive Assistant,” kahit alam ng lahat na may relasyon sila. Pareho silang nakangiti, umiinom ng champagne, umaarteng hari at reyna ng gabi.

Umakyat ako sa entablado. Suot ang isang nagniningning na itim na gown, hawak ko ang mikropono. Tahimik ang lahat.

“Good evening, everyone,” panimula ko, nakatingin nang diretso kay Troy na ngayon ay nakataas ang kilay. “Ngayong gabi, mayroon akong mga importanteng anunsyo tungkol sa kinabukasan ng kumpanyang ito.”

Pinindot ko ang remote. Sa malaking LED screen sa likod ko, nag-flash ang mga dokumento. Mga bank transfers. Mga resibo ng condo ni Cindy. At mga pekeng kontrata na pinirmahan ni Troy.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Namutla si Troy. Binitawan ni Cindy ang baso ng alak niya.

“Bilang Majority Shareholder ng kumpanyang ito,” malakas at madiin kong sabi sa mikropono, “I am officially firing our CEO, Troy, effective immediately, due to Grand Corporate Fraud and Embezzlement.”

“Clara! Ano ‘to?! Nababaliw ka na ba?!” sigaw ni Troy, pilit umaakyat sa entablado pero hinarang siya ng mga security guards.

“Hindi, Troy. Ngayon lang ako naging malinaw mag-isip,” sagot ko.

Tumingin ako sa mga imbitadong bisita, kabilang ang mga pulis mula sa Anti-Fraud Division na lihim kong inimbitahan.

“Officers, nasa kamay niyo na po ang lahat ng ebidensya ng pagnanakaw ng lalaking ito at ng kanyang kasabwat.”

Nilapitan ng mga pulis sina Troy at Cindy. Nag-hysterical si Cindy. “Wala akong alam d’yan! Sabi niya pera niya ‘yun! Buntis ako, Troy! Sabihin mo sa kanila na wala akong kinalaman!”

Napatigil ang lahat. Buntis din si Cindy?

Tumingin si Troy kay Cindy, pagkatapos ay sa akin. Bumagsak ang kanyang tuhod sa sahig, umiiyak. Nawala ang kanyang kayabangan.

“Clara… please! Asawa mo ako! Pamilya tayo! Maawa ka sa akin! Wala akong pupuntahan! Wala akong pera!” nagmamakaawa niyang sigaw habang pinoposas siya.

Naglakad ako palapit sa gilid ng entablado, nakatingin pababa sa kanya.

“Naaalala mo nung nasa lawa tayo, Troy?” bulong ko, ngunit sapat para marinig niya. “Noong humihingi ako ng tulong para iligtas mo ako at ang anak natin? Tinalikuran mo ako. Iniwan mo akong mamatay.”

Tinitigan ko siya nang walang kahit anong awa.

“Sabi mo noon, malakas ako kaya kong mabuhay mag-isa? Tama ka. Kaya kong burahin ang buong pagkatao mo nang mag-isa. Enjoy your new life behind bars. Wala kang makukuhang kahit isang sentimo.”

EPILOGO: Ang Pagsilang ng Bagong Pag-asa

Kinaladkad ng mga pulis sina Troy at Cindy palabas ng Gala. Kinasuhan sila ng Corporate Sabotage at Estafa. Nilitis, napatunayang nagkasala, at nakulong. Ang condo ni Cindy at lahat ng niregalo sa kanya ay binawi ng bangko.

Tatlong buwan matapos ang insidente, nanganak ako sa isang malusog na batang lalaki. Walang apelyido ni Troy ang nakalagay sa kanyang Birth Certificate. Ako na ang umupo bilang bagong CEO ng kumpanya, at naging mas matagumpay pa ito kaysa dati.

Minsan, iniisip ng mga tao na ang pagmamakaawa ang tanging paraan para mabuhay. Ngunit natutunan ko na ang pinakamatamis na paghihiganti ay ang ipakitang hindi mo sila kailangan, bago mo tuluyang kunin ang lahat ng ipinagmamalaki nila. Lumubog man ako noon sa malamig na tubig, umahon naman ako bilang isang reyna.