BINIGYAN NIYA NG MAGAGANDANG LILANG DAMIT ANG PITONG ABAY NIYA, NGUNIT ISANG MALUWAG AT MATINGKAD NA ORANGE NA DAMIT ANG IBINIGAY NIYA SA AKIN. PERO SA RECEPTON, ANIM NA SALITA MULA SA LOLA NG GROOM ANG SUMIRA SA KASAL NIYA.
Mula pa noong mga bata kami, palagi na akong nasa anino ng nakababata kong kapatid na si Valerie. Siya ang paborito ng aming mga magulang—ang “prinsesa” ng tahanan. Kung anong gusto ni Valerie, ibinibigay agad. At kung mayroon man siyang hindi gusto, ako palagi ang kailangang mag-adjust upang pagbigyan siya. Sanay na ako sa ganitong buhay, ngunit hindi ko inakalang aabot ang kalupitan niya sa pinakamahalagang araw ng kanyang buhay: ang kanyang kasal.
Nakatakdang ikasal si Valerie kay Julian, ang nag-iisang tagapagmana ng isa sa mga pinakamayaman at pinakamaimpluwensyang pamilya sa bansa. Isang grand wedding ang plinano. Ang color motif ng kasal ay isang napaka-eleganteng lavender at deep plum.
Isang hapon, ipinatawag ni Valerie ang lahat ng kanyang mga abay sa aming bahay para sa pamimigay ng mga bridesmaid dresses. Pito sa kanyang mga pinakamalapit na kaibigan ang naroon. Nang buksan nila ang kanilang mga kahon, napasinghap ang lahat. Napakaganda ng mga damit. Gawa sa pure silk, perpektong nakasukat sa kanilang mga katawan, at may kumikinang na mga palamuti na bumabagay sa kulay lilang tema.
Nakangiti akong naghihintay sa aking kahon, umaasang kahit paano ay pinaglaanan ako ng kapatid ko ng magandang damit bilang kanyang kaisa-isang kapatid. Lumapit si Valerie sa akin, ngunit imbes na isang eleganteng kahon, isang nakatuping plastic bag ang inabot niya.
Nang ilabas ko ang damit mula sa plastic, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Isa itong napakapangit na damit. Ang kulay nito ay matingkad na neon orange—ang uri ng kulay na ginagamit sa mga traffic cones sa kalsada. Ang tela ay magaspang, mura, at higit sa lahat, ang size tag sa likod ay nagpapakitang ito ay 2XL. Ako ay may maliit na pangangatawan, isang size small.
Nagtawanan nang mahina ang pitong abay habang nakatingin sa akin.
“Iyan na lang ang tanging natira,” nakangiting sabi ni Valerie, na may kasamang mapang-asar na tingin na pilit itinatago sa likod ng kanyang inosenteng ngiti. “Naubusan na kasi ng tela yung designer ko, kaya bumili na lang ako niyan sa department store. Susuotin mo naman para sa akin, ‘di ba, Ate?”
Nanginginig ang mga kamay ko sa hiya at galit. Agad kong pinuntahan ang aking mga magulang sa kabilang kwarto upang magreklamo, dala ang nakakapasong orange na damit. Inasahan kong ipagtatanggol nila ako.
Ngunit tulad ng nakasanayan, bumuntong-hininga lang ang tatay ko, habang ang nanay ko ay tiningnan ako nang may inis.
“Tumigil ka nga sa pagiging madrama,” malamig na saway ng nanay ko. “Kasal ito ng kapatid mo. Huwag kang gumawa ng eksena at huwag kang maging selfish. Isuot mo na lang ang damit, tutal isang araw lang naman ‘yan. Huwag mong sirain ang araw niya!”
Dahil wala akong kakampi, nilunok ko ang aking pride.
ANG ARAW NG KASAL
Dumating ang araw ng kasal. Ang lahat ay mukhang perpekto. Ang simbahan ay napupuno ng mga puti at lilang bulaklak. Ang pitong abay ay naglalakad na parang mga eleganteng sisne (swans).
At pagkatapos, naroon ako.
Kinailangan kong gumamit ng napakaraming safety pins sa likod ng orange na damit para lang hindi ito malaglag mula sa balikat ko. Nagmumukha akong higanteng kalabasa sa gitna ng isang royal wedding. Habang naglalakad ako sa aisle, naririnig ko ang bulungan at pigil na tawa ng mga bisita. Hiyang-hiya ako, gusto ko na lang lamunin ng lupa, ngunit nanatili akong nakataas ang noo. Nakita ko ang paghagikgik ni Valerie habang nakatingin sa akin mula sa altar.
Natapos ang seremonya at dumiretso ang lahat sa isang luxurious na hotel para sa reception.
Nang magsimula ang kainan, mas lalong lumala ang pangungutya. Sinadya ni Valerie na ilagay ang upuan ko sa pinakadulo ng head table, kung saan pinakikitang-kita ng lahat ang suot kong damit na sumisira sa buong aesthetic ng entablado.
Ngunit may isang taong hindi natutuwa sa mga nangyayari.
Si Doña Carmen—ang lola ng groom na si Julian. Siya ang matriarka ng pamilya, ang nagmamay-ari ng bilyun-bilyong halaga ng negosyo, at ang nagpondo sa buong kasal. Kilala siya bilang isang istrikta, prangka, at matalinong ginang na nakakabasa ng tunay na ugali ng isang tao. Kanina pa siya tahimik na nakamasid sa akin, sa aking mga magulang na walang pakialam, at kay Valerie na panay ang pag-irap at pagpapatawa kasama ang kanyang mga abay.
Sa kalagitnaan ng pag-clink ng mga baso at tawanan, dahan-dahang tumayo si Doña Carmen mula sa kanyang VIP table. Tumahimik ang buong bulwagan. Lahat ng mata ay napunta sa kanya habang naglalakad siya gamit ang kanyang tungkod, patungo sa head table.
Inakala ni Valerie na babatiin siya ng lola ng kanyang asawa, kaya mabilis siyang tumayo at naghanda ng kanyang pinakamatamis na pekeng ngiti.
Ngunit nilampasan siya ni Doña Carmen.
Dumiretso ang matandang ginang sa akin. Huminto siya, tinitigan ang aking mukha na namumula pa rin sa hiya, at dahan-dahang hinawakan ang nanginginig kong kamay. Ang kanyang hawak ay mainit at puno ng awtoridad.
Tumingin si Doña Carmen kay Valerie, na ngayon ay naguguluhan at unti-unting kinakabahan. Tumingin din ang matanda kay Julian, bago muling ibinalik ang malamig na tingin kay Valerie. Sa gitna ng nakakabinging katahimikan ng buong bulwagan, nagsalita si Doña Carmen. Isang pangungusap na binubuo lamang ng anim na salita.
“Walang manang makukuha ang kapatid mo.”
Napasinghap ang mga bisita. Nanigas si Valerie sa kanyang kinatatayuan.
“P-Po? Lola… anong ibig ninyong sabihin?” nauutal na tanong ni Valerie, unti-unting gumuho ang kanyang pekeng ngiti.
Binitawan ni Doña Carmen ang kamay ko at hinarap si Valerie nang buo. “Huwag mo akong gawing tanga, iha. Nakita ko ang ginawa mo. Nakita ko ang ugali mong bulok na tinatakpan ng maganda mong mukha. Ang pamilya ko ay nagpapahalaga sa respeto at kabutihan. Kung nagawa mong ipahiya at apakan ang sarili mong kapatid sa araw ng kasal mo para lamang umangat ka, isa kang halimaw na walang puwang sa pamilya ko.”
Nanginig ang mga labi ni Valerie. Tumingin siya kay Julian upang humingi ng saklolo. “Julian! Ipagtanggol mo ako! Lola mo ‘yan, bakit niya ako ginaganito?!”
Ngunit nakayuko lamang si Julian. Alam niya ang batas ng kanyang lola, at sa totoo lang, kanina pa rin siya nakokonsensya sa kalupitang pinayagan niyang mangyari. “Tama si Lola, Valerie. Masyado kang naging malupit kay Anna.”
“Ipinapaalam ko sa’yo ngayon,” patuloy ni Doña Carmen, na ang boses ay umalingawngaw sa microphone na malapit sa kanila. “Dahil pinili ka ni Julian, tinatanggalan ko na siya ng posisyon sa kumpanya at inaalis ko ang lahat ng mana niya. Tutal, sabi mo naman ay ‘tunay na pag-ibig’ ang habol mo sa apo ko at hindi pera, hindi ba?”
Doon na tuluyang nawasak ang maskara ni Valerie. Ang kanyang mukha ay namula sa matinding galit at pagkabigo. Sumigaw siya, isang matinis at nakakabinging sigaw ng isang taong nakuhaan ng pinakamalaking premyo.
“Wala kayong kwenta!” bulyaw niya habang walang-awang ibinabato ang kanyang mamahaling wedding bouquet sa mukha ng asawa niyang si Julian.
Sa sobrang galit at hiya dahil nalaman ng lahat na wala na siyang makukuhang yaman mula sa pamilya, nag-walkout si Valerie. Binitbit niya ang kanyang mabigat na lilang gown at tumakbo palabas ng grand doors ng hotel, iniiwan ang kanyang sariling kasal, ang kanyang asawa, at ang mga bisitang nakanganga sa gulat.
Hinawakan muli ni Doña Carmen ang kamay ko. Ngumiti siya sa akin nang may paggalang.
“Iha, pasensya ka na at kinailangan mong magsuot ng ganyang damit,” malambing na sabi niya sa akin. “Pero minsan, ang pinakapangit na kasuotan ang naglalantad kung sino ang tunay na may pangit na kalooban.”
Hindi na bumalik si Valerie nang gabing iyon. Kinabukasan, inasikaso ni Julian ang mga papales para sa annulment. At ako? Mula sa araw na iyon, natutunan kong lumaban para sa sarili ko at hindi na muling magpapa-apak kahit kanino man, lalo na sa mga taong tinatawag kong pamilya.
