News

ในคืนครบรอบแต่งงาน 4 ปี สามีส่งอีเมลขอโทษที่ต้องประชุมด่วนจนดึก

 แต่ฉันกลับเห็นเขากำลังกอดจูบกับหัวหน้าฝ่ายการตลาดคนใหม่… ก่อนชายแปลกหน้าจะปิดปากฉันแล้วกระซิบว่า “อย่าเพิ่งร้องไห้ เพราะละครฉากใหญ่เพิ่งเริ่มต้น!”

บทที่ 1: ของขวัญวันครบรอบที่กลายเป็นบาดแผล

เวลา 20.17 น. ของคืนวันศุกร์ เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นบนโทรศัพท์ของ พิมพ์ชนก หญิงสาววัย 29 ปี ซึ่งกำลังนั่งอยู่คนเดียวในร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ เธอสวมชุดเดรสสีครีมที่สามีเคยบอกว่าชอบที่สุด ผมยาวถูกจัดแต่งอย่างประณีต บนโต๊ะมีเค้กก้อนเล็กที่เขียนข้อความว่า “Happy 4th Anniversary” พร้อมดอกกุหลาบสีขาวสี่ดอกที่เธอเลือกด้วยตัวเอง

แต่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกลับยังว่างเปล่า

เธอเปิดอีเมลที่ส่งมาจากสามี ภาคินทร์ ผู้บริหารบริษัทโฆษณาและสื่อดิจิทัลชื่อดัง

“ที่รัก ผมขอโทษจริง ๆ วันนี้มีประชุมด่วนกับลูกค้ารายใหญ่ การเจรจายังไม่จบ ผมอาจต้องอยู่บริษัทจนดึก อย่าเพิ่งรอผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะชดเชยให้คุณในวันพรุ่งนี้ รักคุณเสมอ”

พิมพ์ชนกอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงอย่างเงียบ ๆ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ภาคินทร์ผิดนัด แต่คืนนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สี่ วันที่เธอวางแผนมาหลายสัปดาห์เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน เธอจองร้านอาหาร เตรียมของขวัญ และแม้กระทั่งสั่งทำอัลบั้มภาพความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่พบกัน

เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาคงมีเหตุผลจริง ๆ

แต่ก่อนออกจากบ้าน เธอเพิ่งเห็นเขาเลือกเนกไทเส้นใหม่อย่างพิถีพิถัน พร้อมฉีดน้ำหอมกลิ่นที่ไม่เคยใช้มานานหลายเดือน เมื่อเธอถามว่าแต่งตัวหล่อขนาดนี้จะไปประชุมกับใคร เขากลับตอบเพียงว่า “ลูกค้าสำคัญครับ”

พิมพ์ชนกหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปที่บริษัทของสามี เธอไม่ได้ต้องการทะเลาะ แค่อยากเอาของขวัญไปวางไว้ให้เขา และอาจได้เห็นหน้าเขาสักไม่กี่นาทีในวันสำคัญ

เธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนั้นจะเปลี่ยนชีวิตแต่งงานของเธอไปตลอดกาล

บทที่ 2: ภาพที่ไม่ควรได้เห็น

อาคารสำนักงานของบริษัทตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ชั้นบนสุดเป็นพื้นที่ของผู้บริหาร ซึ่งมีห้องทำงานกระจกใสขนาดใหญ่และห้องประชุมส่วนตัว

เมื่อพิมพ์ชนกเดินออกจากลิฟต์ เธอพบว่าชั้นนั้นเงียบผิดปกติ มีเพียงแสงไฟจากห้องทำงานของภาคินทร์ที่ยังเปิดอยู่

เธอเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ กล่องของขวัญยังอยู่ในมือ

แต่เมื่อมองผ่านผนังกระจก เธอกลับหยุดฝีเท้าทันที

ภาคินทร์ไม่ได้กำลังประชุม

เขายืนอยู่ใกล้หน้าต่าง แขนทั้งสองโอบรอบเอวของหญิงสาวคนหนึ่ง ส่วนหญิงสาวคนนั้นกำลังใช้มือแตะใบหน้าของเขาอย่างสนิทสนม ก่อนที่ทั้งคู่จะโน้มตัวเข้าหากันและจูบกันอย่างดูดดื่ม

ผู้หญิงคนนั้นคือ ลลิตา หัวหน้าฝ่ายการตลาดคนใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงสามเดือน

พิมพ์ชนกรู้จักเธอ เพราะภาคินทร์เคยพามาร่วมงานเลี้ยงบริษัทและแนะนำว่าเป็นคนเก่งที่เขาต้องการสนับสนุน

วันนั้นลลิตายังยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร พร้อมพูดว่า “คุณพิมพ์ชนคโชคดีมากนะคะที่มีสามีเก่งขนาดนี้”

ตอนนี้คำพูดนั้นกลับกลายเป็นเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางหัวใจ

กล่องของขวัญในมือเริ่มสั่น พิมพ์ชนกพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา เธออยากเปิดประตูเข้าไป อยากถามผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าสามีว่าเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวไปถึงประตู จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนยื่นมาจากด้านหลัง ปิดปากเธอไว้แน่น แล้วดึงเธอเข้าไปในมุมมืดข้างห้องเก็บเอกสาร

“อย่าส่งเสียง!”

เสียงผู้ชายกระซิบอยู่ใกล้หู

พิมพ์ชนกตกใจจนเกือบทำกล่องของขวัญหล่น เธอพยายามดิ้น แต่ชายคนนั้นกลับพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ถ้าคุณเข้าไปตอนนี้ คุณจะได้แค่เห็นผู้ชายสองคนตกใจ แล้วพวกเขาก็จะช่วยกันสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่ง”

เมื่อเขาค่อย ๆ ปล่อยมือ พิมพ์ชนกหันกลับไปมอง

ชายแปลกหน้าคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าคมเข้ม อายุประมาณสามสิบกลาง ๆ ดวงตาของเขาจริงจัง แต่ไม่ได้มีท่าทีคุกคาม

“คุณเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่?”

ชายคนนั้นยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู ภายในหน้าจอมีภาพถ่ายหลายภาพ เป็นภาพภาคินทร์กับลลิตาในสถานที่ต่าง ๆ ทั้งโรงแรม ร้านอาหาร และรถยนต์

“ผมชื่อ ธนบดินทร์ เป็นที่ปรึกษาด้านตรวจสอบภายในของบริษัทนี้ และสิ่งที่คุณเห็นเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กที่สุดในสิ่งที่สามีคุณกำลังทำอยู่”

พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว

“คุณหมายความว่าอย่างไร?”

ธนบดินทร์เหลือบมองไปทางห้องทำงานของภาคินทร์ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจ

“อย่าเพิ่งร้องไห้ครับ เพราะละครฉากใหญ่เพิ่งเริ่มต้น และผมคิดว่าคุณควรเห็นความจริงทั้งหมดก่อนจะตัดสินใจทำอะไร”

บทที่ 3: ความลับที่ซ่อนอยู่หลังประตูห้องทำงาน

ธนบดินทร์พาพิมพ์ชนกเข้าไปในห้องประชุมเล็กที่ไม่มีคนใช้งาน เขาวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อแสดงข้อมูลบางอย่าง

“ผมกำลังตรวจสอบธุรกรรมที่ผิดปกติของบริษัทมาหลายสัปดาห์ และชื่อของสามีคุณปรากฏอยู่ในเอกสารหลายชุด”

พิมพ์ชนกยังไม่เข้าใจ

“คุณกำลังกล่าวหาสามีฉันว่าทุจริตหรือคะ?”

“ผมยังไม่อยากกล่าวหาใครจนกว่าจะมีหลักฐานครบ แต่ผมพบว่ามีการโอนเงินจากบัญชีของบริษัทไปยังบริษัทที่ปรึกษาสามแห่ง ซึ่งไม่มีสำนักงานจริง ไม่มีพนักงาน และไม่มีผลงานที่ตรวจสอบได้”

เขาเปิดรายการโอนเงินให้ดู

ยอดเงินหลายรายการมีจำนวนตั้งแต่หลักแสนถึงหลายล้านบาท และทุกครั้งมีลายเซ็นอนุมัติของภาคินทร์

สิ่งที่ทำให้พิมพ์ชนกตกใจยิ่งกว่าคือ ชื่อบริษัทหนึ่งในเอกสารมีความเกี่ยวข้องกับบุคคลที่เธอเคยพบมาก่อน

ลลิตา

“แต่เธอเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายการตลาดไม่ใช่หรือคะ?”

ธนบดินทร์พยักหน้า

“ตามตำแหน่งที่ประกาศ เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาด แต่จากเอกสารจดทะเบียน เธอเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทที่รับเงินจากบริษัทของเรา และมีผู้ถือหุ้นอีกคนหนึ่งที่เชื่อมโยงกับสามีคุณ”

พิมพ์ชนกจ้องเอกสารด้วยมือที่เย็นเฉียบ

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าภาคินทร์เป็นผู้ชายที่ประสบความสำเร็จเพราะความสามารถ เขาเป็นคนที่ทำงานหนัก กลับบ้านดึก และมักบอกว่าอยากสร้างอนาคตที่มั่นคงให้ครอบครัว

เธอเคยภูมิใจที่สามีเป็นผู้บริหารที่คนในวงการให้ความเคารพ

แต่ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยว่าเงินที่เขานำมาสร้างชีวิตคู่ อาจไม่ได้มาจากความสำเร็จที่เธอเข้าใจ

“ทำไมคุณถึงให้ฉันดูเรื่องนี้?”

ธนบดินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดเอกสารอีกชุด

“เพราะมีเอกสารบางฉบับที่ใช้ชื่อของคุณด้วยครับ”

พิมพ์ชนกรีบรับเอกสารมาอ่าน

มันเป็นสำเนาหนังสือมอบอำนาจและเอกสารรับรองการทำธุรกรรมทางการเงิน ซึ่งมีชื่อและลายเซ็นของเธอปรากฏอยู่ในช่องผู้รับรอง

“นี่ไม่ใช่ลายเซ็นฉัน!”

เสียงของเธอสั่น

“ผมทราบครับ ลายเซ็นในเอกสารมีความผิดปกติ และเรากำลังตรวจสอบว่ามีการปลอมแปลงหรือไม่”

พิมพ์ชนกเริ่มรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

เธอจำได้ว่าเมื่อประมาณหกเดือนก่อน ภาคินทร์เคยขอสำเนาบัตรประชาชนและเอกสารทะเบียนบ้านของเธอ โดยอ้างว่าต้องใช้จัดการเรื่องประกันและเอกสารครอบครัว

ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไร เพราะเชื่อใจสามีอย่างเต็มที่

“เขาเอาเอกสารของฉันไปทำอะไร?”

ธนบดินทร์ไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดภาพถ่ายเอกสารอีกฉบับ

“เรายังต้องตรวจสอบต่อ แต่มีความเป็นไปได้ว่าเขาพยายามใช้ชื่อของคุณเป็นผู้รับรองธุรกรรมบางรายการ เพื่อให้ดูเหมือนว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการอนุมัติเงินด้วย”

พิมพ์ชนกนั่งนิ่ง

คืนนี้เธอเดินทางมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญวันครบรอบให้สามี แต่กลับพบว่าคนที่เธอรักอาจกำลังใช้ทั้งความไว้ใจและชื่อของเธอเป็นเครื่องมือ

บทที่ 4: ผู้หญิงอีกคนไม่ได้ต้องการแค่สามีของเธอ

ในขณะที่พิมพ์ชนกกำลังอ่านเอกสาร เสียงประตูห้องประชุมด้านนอกก็ดังขึ้น

ธนบดินทร์รีบปิดหน้าจอและส่งสัญญาณให้เธอนั่งเงียบ ๆ

เสียงของลลิตาดังขึ้นจากทางเดิน

“คุณภาคินทร์คะ เราต้องรีบจัดการเรื่องเอกสารก่อนวันจันทร์นะคะ ถ้าคณะกรรมการเรียกตรวจสอบขึ้นมา เราจะอธิบายไม่ทัน”

“ผมรู้แล้ว คุณอย่าเพิ่งกังวล ทุกอย่างอยู่ในแผน”

“แล้วเรื่องภรรยาคุณล่ะคะ? คุณแน่ใจหรือว่าเธอจะไม่รู้?”

ภาคินทร์หัวเราะเบา ๆ

“พิมพ์ชนกไม่เคยสนใจเรื่องงานของผม เธอเชื่อผมทุกอย่าง ต่อให้ผมบอกว่าโลกกำลังจะแตก เธอก็คงถามก่อนว่าผมกินข้าวหรือยัง”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้น

พิมพ์ชนกหลับตาแน่น น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

แต่ประโยคถัดไปกลับทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม

“ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่ผู้หญิงที่คุณแอบคบค่ะ ฉันต้องการตำแหน่งที่คุณสัญญาไว้ และเมื่อคุณได้เป็นกรรมการผู้จัดการ ฉันต้องการให้คุณจัดการเรื่องภรรยาของคุณด้วย”

ภาคินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมจะจัดการเอง พอเรื่องการโอนหุ้นเสร็จ พิมพ์ชนกก็จะไม่มีอำนาจอะไรเหลือแล้ว”

“แล้วถ้าเธอไม่ยอมล่ะคะ?”

“เธอไม่มีทางเลือกหรอก เอกสารหลายอย่างใช้ชื่อเธอไปแล้ว ถ้าเธอพูดอะไรขึ้นมา เธอก็จะกลายเป็นคนที่ต้องอธิบายเรื่องเงินพวกนั้นด้วย”

พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายหยุดไหล

นี่ไม่ใช่แค่การนอกใจ

สามีของเธอกำลังวางแผนผลักความผิดทางการเงินมาให้เธอ

ธนบดินทร์มองเธอด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะกระซิบว่า

“ตอนนี้คุณเข้าใจแล้วใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงบอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขา”

พิมพ์ชนกพยักหน้าช้า ๆ

เธอเช็ดน้ำตา แล้วมองภาพของสามีผ่านกระจกอีกครั้ง

ความรักที่เคยมีอยู่ในดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น

“ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ ไม่ว่าจะต้องเจออะไร ฉันก็อยากรู้”

บทที่ 5: แผนการที่สามีคิดว่าไม่มีใครรู้

ธนบดินทร์เล่าให้พิมพ์ชนกฟังว่า เขาไม่ได้เริ่มตรวจสอบภาคินทร์เพราะเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่เป็นเพราะบริษัทได้รับคำร้องเรียนจากฝ่ายบัญชีเกี่ยวกับการจ่ายเงินให้บริษัทคู่ค้าปลอม

ในตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ แต่เมื่อเขาตรวจสอบลึกลงไป กลับพบว่ามีการจัดทำใบแจ้งหนี้ซ้ำซ้อน ใช้เอกสารรับรองผลงานที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และมีการโอนเงินผ่านบัญชีหลายทอด

ที่สำคัญ การอนุมัติหลายรายการเกิดขึ้นในช่วงที่ภาคินทร์กำลังเตรียมเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง

ธนบดินทร์ยังพบว่าลลิตาไม่ได้เข้ามาทำงานด้วยความสามารถเพียงอย่างเดียว เธอมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับหนึ่งในบริษัทคู่ค้าปริศนา และใช้ตำแหน่งของตัวเองเพื่อผลักดันสัญญาที่มีมูลค่าสูง

“แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ?”

“ผมกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อเสนอคณะกรรมการตรวจสอบ แต่มีคนในบริษัทพยายามขัดขวางการทำงานของผม”

“ใครคะ?”

ธนบดินทร์ยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น

ข้อความหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ

“หยุดตรวจสอบเรื่องนี้เสีย ก่อนที่คุณจะเดือดร้อน”

เขาอ่านแล้วถอนหายใจ

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้แล้วว่าผมกำลังทำอะไร”

พิมพ์ชนกเริ่มกังวล

“แล้วเราควรทำอย่างไร?”

ธนบดินทร์ปิดโทรศัพท์ ก่อนตอบว่า

“เราจะไม่ทำอะไรที่ผิดกฎหมาย และจะไม่ใช้วิธีลอบบันทึกหรือแอบขโมยข้อมูล สิ่งที่เรามีอยู่จะถูกเก็บรักษาตามขั้นตอน และผมจะรายงานต่อคณะกรรมการตรวจสอบโดยตรง”

เขาอธิบายเพิ่มเติมว่า พิมพ์ชนกควรเก็บหลักฐานการสื่อสารที่เธอได้รับไว้ ไม่เซ็นเอกสารใด ๆ เพิ่มเติม และไม่ยอมรับความรับผิดชอบต่อธุรกรรมที่เธอไม่ได้ทำ

จากนั้นเขายื่นนามบัตรของทนายความอิสระให้เธอ

“คุณควรมีที่ปรึกษาของตัวเอง อย่าให้ใครใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมาบังคับให้คุณยอมรับสิ่งที่ไม่ได้ทำ”

พิมพ์ชนกรับนามบัตรไว้

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า หากต้องการปกป้องตัวเอง เธอไม่สามารถใช้เพียงความเสียใจหรือความโกรธได้อีกต่อไป

บทที่ 6: วันรุ่งขึ้น สามีกลับบ้านพร้อมดอกไม้

เวลา 09.30 น. ของเช้าวันเสาร์ ภาคินทร์กลับมาที่บ้านพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่

เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ

“สุขสันต์วันครบรอบย้อนหลังนะครับ เมื่อคืนผมขอโทษจริง ๆ งานมันยุ่งมาก”

พิมพ์ชนกนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา เธอมองเขาอย่างสงบ

“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ?”

“เสร็จแล้วครับ ลูกค้าเรื่องมากมาก แต่สุดท้ายก็เรียบร้อยดี”

เขาเดินเข้ามากอดเธอ แต่พิมพ์ชนกขยับตัวเล็กน้อยจนเขาต้องปล่อยมือ

ภาคินทร์ชะงัก

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ แค่เหนื่อย”

“ผมรู้ว่าคุณเสียใจ ผมผิดเอง คืนนี้เราไปกินข้าวกันอีกครั้งนะ ผมจะชดเชยทุกอย่าง”

พิมพ์ชนกมองใบหน้าของผู้ชายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ

เธออยากถามว่า เมื่อคืนเขาจูบลลิตานานแค่ไหน? เขาเคยพาเธอไปที่ไหนบ้าง? และตลอดเวลาที่เขากอดเธอก่อนนอน เขากำลังคิดถึงผู้หญิงอีกคนอยู่หรือไม่?

แต่เธอไม่ได้ถาม

เธอเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า

“ได้ค่ะ”

ภาคินทร์ดูเหมือนโล่งใจ เขาคิดว่าภรรยาของเขายังเชื่อคำโกหกเหมือนทุกครั้ง

ก่อนเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขายังหันกลับมาพูดว่า

“อ้อ ผมมีเอกสารเกี่ยวกับบัญชีครอบครัว อยากให้คุณเซ็นรับรองหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมเอามาให้ดู”

พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้น

“เอกสารอะไรคะ?”

“ไม่มีอะไรสำคัญหรอกครับ เป็นเอกสารจัดการทรัพย์สินนิดหน่อย”

เธอพยักหน้า

“ได้ค่ะ เอามาให้ดูก่อนก็แล้วกัน”

ภาคินทร์เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่รู้เลยว่า ภรรยาของเขาเริ่มเตรียมตัวรับมือกับทุกอย่างแล้ว

บทที่ 7: ลายเซ็นที่เกือบทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์

บ่ายวันเดียวกัน ภาคินทร์นำเอกสารชุดหนึ่งมาวางตรงหน้าพิมพ์ชนก

“นี่เป็นเอกสารปรับโครงสร้างทรัพย์สินครับ ไม่มีอะไรซับซ้อน คุณแค่เซ็นตรงนี้กับตรงนี้”

พิมพ์ชนกหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

เอกสารฉบับแรกเป็นหนังสือรับรองการเป็นผู้ค้ำประกันทางธุรกิจ ส่วนฉบับที่สองเป็นหนังสือยินยอมให้ใช้ทรัพย์สินบางรายการเป็นหลักประกันหนี้ของบริษัท

เธอจำได้ทันทีว่าเอกสารเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ธนบดินทร์เคยแสดงให้ดู

“ทำไมต้องใช้ชื่อฉันค้ำประกันด้วยคะ?”

ภาคินทร์เริ่มขยับตัวอย่างไม่สบายใจ

“ก็เราเป็นสามีภรรยากัน ทรัพย์สินก็เป็นเรื่องของเราทั้งคู่ อีกอย่างบริษัทกำลังขยายกิจการ ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นระบบ”

“แต่ฉันไม่เคยได้รับรายละเอียดเกี่ยวกับหนี้สินพวกนี้เลย”

“คุณไม่ต้องกังวล ผมจัดการเองได้”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมต้องให้ฉันเซ็น?”

ภาคินทร์เริ่มหงุดหงิด

“พิมพ์ชนก คุณไม่เชื่อใจผมแล้วหรือ?”

เธอเงยหน้ามองเขา

“การแต่งงานไม่ได้หมายความว่าฉันต้องเซ็นเอกสารทุกฉบับโดยไม่อ่านนะคะ”

สีหน้าของภาคินทร์เปลี่ยนไปทันที

เขาดึงเอกสารกลับจากมือเธอ

“คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตั้งแต่ฉันเริ่มเข้าใจว่าการเชื่อใจใครสักคน ไม่ได้หมายความว่าเราต้องปิดตาตัวเอง”

ภาคินทร์จ้องเธออยู่นาน ก่อนจะรวบรวมเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจ

พิมพ์ชนกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาทนายความที่ธนบดินทร์แนะนำ พร้อมแนบรายละเอียดเอกสารที่สามีนำมาให้

เธอไม่ต้องการให้ความโกรธนำทางชีวิตอีกต่อไป

สิ่งที่เธอต้องการคือความจริงและความยุติธรรม

บทที่ 8: การประชุมที่ไม่มีใครเตรียมใจ

วันจันทร์ เวลา 10.00 น. คณะกรรมการบริษัทนัดประชุมพิเศษเพื่อพิจารณารายงานการตรวจสอบภายใน

ภาคินทร์เดินเข้าห้องประชุมด้วยความมั่นใจ เขาคิดว่าการประชุมครั้งนี้จะเป็นเพียงพิธีการก่อนที่เขาจะได้รับตำแหน่งใหม่

ลลิตานั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา เธอสวมชุดสูทสีเทาและถือแฟ้มเอกสารอย่างเรียบร้อย

แต่เมื่อประธานคณะกรรมการเปิดการประชุม ธนบดินทร์กลับเดินเข้ามาพร้อมทนายความและผู้ตรวจสอบบัญชีอิสระ

“วันนี้เราจะพิจารณาความผิดปกติของธุรกรรมทางการเงินหลายรายการ รวมถึงการใช้เอกสารรับรองที่อาจมีการปลอมแปลง และการทำสัญญากับบริษัทคู่ค้าที่มีความเกี่ยวข้องกับผู้บริหารบางราย”

ภาคินทร์เริ่มขมวดคิ้ว

“ผมคิดว่าเรื่องนี้เราเคลียร์กันไปแล้วนะครับ”

ธนบดินทร์เปิดเอกสารบนจอภาพ

“เราพบว่ามีการอนุมัติจ่ายเงินให้บริษัทที่ไม่มีผลงานจริง และมีการนำเอกสารรับรองที่มีชื่อบุคคลภายนอกมาใช้โดยไม่ได้รับความยินยอม”

จากนั้นเขาแสดงรายละเอียดธุรกรรมที่ตรวจสอบแล้ว พร้อมลำดับการอนุมัติและหลักฐานจากระบบบัญชีของบริษัท

ภาคินทร์พยายามแทรกขึ้นมา

“ผมสามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ครับ ทุกอย่างเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับโครงการการตลาด”

ผู้ตรวจสอบบัญชีเปิดรายงานอีกฉบับ

“แต่บริษัทที่ได้รับเงินไม่มีหลักฐานการดำเนินงาน และเอกสารส่งมอบงานที่ใช้ประกอบการเบิกจ่ายมีข้อมูลไม่ตรงกับข้อเท็จจริง”

ลลิตาเริ่มหน้าซีด

“เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยวค่ะ ฉันแค่ทำตามคำสั่งผู้บริหาร”

ประธานคณะกรรมการหันไปถาม

“ถ้าเช่นนั้น คุณช่วยอธิบายได้ไหมว่าทำไมชื่อของคุณจึงปรากฏในทะเบียนผู้ถือหุ้นของบริษัทคู่ค้าดังกล่าว?”

ลลิตาเงียบไปทันที

ภาคินทร์หันไปมองเธออย่างไม่พอใจ

“คุณบอกผมว่าเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว!”

ลลิตาตอบกลับด้วยเสียงสั่น

“คุณเป็นคนบอกฉันเองว่าทุกอย่างถูกต้อง!”

ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยเสียงโต้เถียง

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ประธานคณะกรรมการประกาศให้เปิดการพิจารณาเรื่องเอกสารที่ใช้ชื่อของพิมพ์ชนก

บทที่ 9: ผู้หญิงที่สามีคิดว่าจะไม่มีวันกล้าเผชิญหน้า

ประตูห้องประชุมเปิดออก

พิมพ์ชนกเดินเข้ามาพร้อมทนายความของเธอ

ภาคินทร์ลุกขึ้นทันที

“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เธอมองเขาอย่างสงบ

“ฉันมาเพื่อชี้แจงเรื่องเอกสารที่ใช้ชื่อและลายเซ็นของฉันค่ะ”

ภาคินทร์พยายามควบคุมสีหน้า

“นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัว คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่ง”

พิมพ์ชนกวางสำเนาเอกสารลงบนโต๊ะ

“ถ้าเป็นเรื่องครอบครัว คุณก็คงไม่ใช้ชื่อฉันไปเกี่ยวข้องกับธุรกรรมที่ฉันไม่เคยรับรู้ใช่ไหมคะ?”

ธนบดินทร์เปิดรายงานเปรียบเทียบลายเซ็นที่จัดทำโดยผู้เชี่ยวชาญ พร้อมเอกสารประกอบที่แสดงว่าพิมพ์ชนกไม่ได้เป็นผู้ลงนามต่อหน้าพยานตามที่ระบุไว้

ทนายความของเธอชี้แจงว่า พิมพ์ชนกไม่เคยอนุมัติการค้ำประกันหรือยินยอมให้ใช้ทรัพย์สินของตนเป็นหลักประกัน และได้ร้องขอให้ตรวจสอบเอกสารตามกระบวนการทางกฎหมายแล้ว

ภาคินทร์หัวเราะอย่างฝืน ๆ

“คุณกำลังทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ผมแค่ต้องการจัดการธุรกิจให้ราบรื่น”

พิมพ์ชนกมองเขาตรง ๆ

“ถ้าเป็นเรื่องเล็ก คุณคงไม่ต้องโกหกฉัน ไม่ต้องแอบคบกับผู้หญิงคนอื่น และไม่ต้องนำลายเซ็นปลอมมาใช้”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท

ลลิตาหันมามองพิมพ์ชนกด้วยสีหน้าตกใจ

“คุณรู้เรื่องเราตั้งแต่เมื่อไหร่?”

พิมพ์ชนกตอบอย่างไม่ลังเล

“คืนวันครบรอบแต่งงานของฉันค่ะ คืนที่สามีส่งอีเมลมาบอกว่าต้องประชุมด่วนจนดึก แต่ฉันกลับเห็นเขากำลังกอดคุณอยู่ในห้องทำงาน”

ภาคินทร์หน้าซีดลงทันที

“คุณไปที่บริษัทเหรอ?”

“ใช่ค่ะ และฉันก็ได้เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง”

ภาคินทร์พยายามเดินเข้ามาหาเธอ

“พิมพ์ชนก ฟังผมก่อน เรื่องนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”

เธอถอยหลังเล็กน้อย

“ฉันเคยฟังคำอธิบายของคุณมาสี่ปีแล้วค่ะ วันนี้ฉันอยากฟังข้อเท็จจริงมากกว่า”

บทที่ 10: ความจริงที่ผู้หญิงอีกคนไม่เคยรู้

เมื่อหลักฐานถูกนำเสนอมากขึ้น ลลิตาก็เริ่มเข้าใจว่าเธอเองอาจถูกภาคินทร์หลอกใช้เช่นกัน

เธอเคยเชื่อว่าภาคินทร์กำลังจะหย่ากับภรรยา และจะพาเธอขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง เธอคิดว่าการลงชื่อเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทคู่ค้าเป็นเพียงการลงทุนที่ปลอดภัย

แต่เอกสารที่ปรากฏต่อหน้าคณะกรรมการแสดงให้เห็นว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการรับผลประโยชน์จากสัญญาบางรายการ และภาคินทร์ได้ส่งข้อความหลายครั้งเพื่อให้เธอเป็นผู้รับผิดชอบการประสานงานกับบริษัทเหล่านั้น

ลลิตาหันไปมองเขา

“คุณบอกฉันว่าฉันจะได้เป็นหุ้นส่วนจริง ๆ คุณบอกว่าทุกอย่างเป็นแผนที่ถูกต้อง!”

ภาคินทร์กัดฟัน

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณจะพูดอะไร!”

“แล้วคุณล่ะคะ? คุณเคยบอกฉันว่าภรรยาคุณเป็นคนเซ็นเอกสารทุกอย่างเอง!”

พิมพ์ชนกมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

เธอไม่ได้รู้สึกสะใจที่เห็นผู้หญิงอีกคนกำลังตกที่นั่งลำบาก แต่เธอก็ไม่คิดจะช่วยปกป้องใครจากผลของการกระทำ

ประธานคณะกรรมการประกาศให้ภาคินทร์และลลิตาพักจากหน้าที่ชั่วคราวระหว่างการตรวจสอบ พร้อมส่งเรื่องให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินการตามขั้นตอน

ธนบดินทร์ยืนยันว่าบริษัทจะเก็บรักษาเอกสารต้นฉบับและข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อให้การตรวจสอบเป็นไปอย่างโปร่งใส

ก่อนการประชุมสิ้นสุด ภาคินทร์เดินเข้ามาหาพิมพ์ชนก

“คุณทำลายชีวิตผม!”

เธอมองเขาด้วยแววตาเศร้า

“ฉันไม่ได้ทำลายชีวิตคุณค่ะ ฉันแค่หยุดยอมให้คุณทำลายชีวิตของฉัน”

จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องประชุม โดยไม่หันกลับไปมองอีก

บทที่ 11: คำขอโทษที่มาช้าเกินไป

หลังการประชุมผ่านไปหลายสัปดาห์ การตรวจสอบพบหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเบิกจ่ายเงินที่ไม่ถูกต้อง การใช้บริษัทคู่ค้าบังหน้า และการนำเอกสารส่วนบุคคลของพิมพ์ชนกไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

บริษัทดำเนินการตามกฎหมายและระเบียบภายใน ภาคินทร์ถูกถอดจากตำแหน่งบริหารระหว่างกระบวนการสอบสวน ส่วนลลิตาถูกพักงานเพื่อให้ตรวจสอบบทบาทของเธออย่างเป็นธรรม

พิมพ์ชนกเองก็ยื่นคำร้องเพื่อแยกทรัพย์สินและดำเนินการเรื่องการหย่าร้าง โดยมีทนายความดูแลผลประโยชน์ของเธอ

วันหนึ่ง ภาคินทร์มารอพบเธอที่หน้าบ้าน

เขาดูเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าที่เคยมั่นใจกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“พิมพ์ชนก ผมอยากขอโทษ”

เธอยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้เชิญเขาเข้าบ้าน

“คุณอยากขอโทษเรื่องไหนคะ?”

ภาคินทร์ก้มหน้า

“ทุกเรื่อง ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมไม่ควรนอกใจคุณ ไม่ควรโกหก และไม่ควรใช้ชื่อคุณไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณไม่รู้”

“แล้วถ้าฉันไม่เห็นคุณกับลลิตาในคืนนั้น คุณจะยอมรับผิดไหม?”

เขาเงียบ

“ถ้าคณะกรรมการไม่ตรวจพบความผิดปกติ คุณจะมาขอโทษฉันไหม?”

เขายังคงตอบไม่ได้

พิมพ์ชนกยิ้มเศร้า ๆ

“คุณไม่ได้เสียใจเพราะทำร้ายฉันหรอกค่ะ คุณเสียใจเพราะทุกอย่างถูกเปิดเผย และคุณไม่สามารถควบคุมเรื่องราวได้อีกแล้ว”

ภาคินทร์พยายามจับมือเธอ แต่เธอถอยออกมา

“ผมยังรักคุณนะ”

พิมพ์ชนกมองเขาอยู่นาน ก่อนตอบว่า

“ความรักไม่ควรทำให้คนคนหนึ่งต้องกลายเป็นคนโกหกเพื่อปกป้องอีกคนค่ะ”

เธอหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อ

“ฉันเคยคิดว่าการแต่งงานสี่ปีของเราคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า การรักษาศักดิ์ศรีและความจริงของตัวเองก็มีค่าไม่แพ้กัน”

ภาคินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีคำพูดใดหลงเหลือ

พิมพ์ชนกปิดประตูอย่างสงบ

ไม่ใช่เพราะเธอเกลียดเขาจนไม่อยากเห็นหน้า แต่เพราะเธอรู้แล้วว่าเธอไม่จำเป็นต้องกลับไปอยู่ในชีวิตที่เต็มไปด้วยคำโกหกอีกต่อไป

บทที่ 12: ละครฉากใหญ่ที่แท้จริง

สามเดือนต่อมา การตรวจสอบและกระบวนการทางกฎหมายยังคงดำเนินต่อไปตามขั้นตอน พิมพ์ชนกได้รับการยืนยันว่าเธอไม่ได้เป็นผู้อนุมัติธุรกรรมที่มีการโต้แย้ง และไม่มีหลักฐานว่าเธอมีส่วนร่วมในการกระทำผิด

เธอย้ายออกจากบ้านหลังเดิม เริ่มต้นทำงานในธุรกิจออกแบบตกแต่งภายในที่เคยเป็นความฝันของตัวเอง และค่อย ๆ กลับมามีชีวิตที่สงบสุข

วันหนึ่ง เธอได้รับโทรศัพท์จากธนบดินทร์

“คุณพิมพ์ชนกครับ ผมมีข่าวดีจะแจ้ง”

“เรื่องอะไรคะ?”

“คณะกรรมการรับรองรายงานการตรวจสอบฉบับสมบูรณ์แล้ว และบริษัทได้ปรับระบบควบคุมภายในใหม่ทั้งหมด ขอบคุณที่คุณให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับการตรวจสอบครับ”

พิมพ์ชนกยิ้ม

“ฉันแค่บอกความจริงในส่วนที่ฉันรู้ค่ะ”

ธนบดินทร์หัวเราะเบา ๆ

“บางครั้งการพูดความจริงก็ต้องใช้ความกล้ามากกว่าที่เราคิดนะครับ”

หลังวางสาย พิมพ์ชนกนั่งมองดอกไม้บนโต๊ะทำงาน

มันเป็นดอกกุหลาบสีขาวที่เธอซื้อให้ตัวเองในวันเปิดสำนักงานเล็ก ๆ แห่งใหม่

เธอนึกถึงคืนครบรอบแต่งงานเมื่อสามเดือนก่อน คืนที่เธอยืนอยู่หน้าห้องกระจกและเห็นสามีกำลังจูบผู้หญิงอีกคน เธอเคยคิดว่าภาพนั้นจะกลายเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหาย

แต่วันนี้เธอกลับมองเห็นอีกความหมายหนึ่ง

คืนนั้นไม่ใช่คืนที่ชีวิตของเธอพังทลาย

มันคือคืนที่เธอได้เห็นความจริง และเริ่มต้นช่วยเหลือตัวเอง

เย็นวันนั้น พิมพ์ชนกเดินออกจากสำนักงานพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้มีสามีที่ร่ำรวย ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่ หรือชีวิตหรูหราเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยมีในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา

นั่นคือความสบายใจที่ไม่ต้องคอยสงสัยว่าใครกำลังโกหกเธอ

ก่อนขึ้นรถ เธอได้รับข้อความจากธนบดินทร์

“หวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตบทใหม่ครับ”

เธอตอบกลับไปว่า

“ขอบคุณค่ะ ฉันเพิ่งเข้าใจว่า บางครั้งคนที่เดินเข้ามาในชีวิตเราในคืนที่เลวร้ายที่สุด อาจไม่ได้มาเพื่อช่วยให้เรากลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แต่ช่วยให้เรากล้ามีชีวิตใหม่ต่างหาก”

เธอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ

เพราะสุดท้ายแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งไม่จำเป็นต้องชนะผู้หญิงอีกคนเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้ชายที่ทรยศกลับมาเลือกเธออีกครั้ง

สิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงอย่างเดียว คือเลือกตัวเองให้เป็น

ข้อคิดท้ายเรื่อง: คนที่รักเราอย่างแท้จริงจะไม่ใช้ความไว้ใจของเราเป็นเครื่องมือทำร้ายเรา และอย่ากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แม้ความจริงนั้นจะเจ็บปวดเพียงใด เพราะบางครั้งการสูญเสียคนที่ไม่ซื่อสัตย์ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการได้ชีวิตที่มีคุณค่ากลับคืนมา

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!