สามปีหลังหย่าร้าง อดีตสามีเคยดูถูกว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่า

แต่วันที่เขากำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง กลับต้องยืนตัวสั่นเมื่อรู้ว่าฉันคือเจ้าของโรงพยาบาลที่เขากำลังโกงเงิน!
บทที่ 1: ผู้หญิงที่เขาเคยดูถูก กลับมีคนทั้งสามยืนเคียงข้าง
ฉันเงยหน้าขึ้นมองแดเนียล โจว และเอเลนา ซู ที่ยืนเคียงข้างกันอยู่ตรงหน้า ก่อนจะมองเลยไปยังชายหนุ่มอีกสามคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษวีไอพีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
บรรยากาศภายในห้องเงียบลงในทันที ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา แดเนียลยืนตัวแข็งอยู่ปลายเตียง แฟ้มประวัติคนไข้ปกสีน้ำเงินในมือถูกบีบแน่นจนสันกระดาษบิดงอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีทองกวาดมองชายหนุ่มทั้งสามคนสลับกันไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ลีโอ วาร์กัส ถอดแว่นกันแดดสีเข้มออกช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตาที่เคยสะกดใจแฟนคลับนับล้านทั่วโลก แต่ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาวางช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ลงบนโต๊ะรับแขก ก่อนหันไปถามแดเนียลด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงแรงกดดัน
“มีปัญหาอะไรกับสถานะครอบครัวของพี่สาวผมหรือเปล่าครับคุณหมอ?”
คำว่า “พี่สาว” ทำให้นิ้วที่จับปากกาของแดเนียลกระตุกเล็กน้อย
ข้างกายลีโอ เอเดรียน เคลเลอร์ขยับปมเนกไทสีเทาเข้มให้เข้าที่ สายตาของทายาทกลุ่มทุนการเงินกวาดมองป้ายชื่อบนเสื้อกาวน์ของแดเนียลอย่างประเมินค่า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ถ้าคุณหมอสงสัยในความสัมพันธ์ทางสายเลือด ผมสามารถให้ฝ่ายกฎหมายของเครือเคลเลอร์ส่งเอกสารรับรองการเป็นครอบครัวและเอกสารรับบุตรบุญธรรมมาให้ตรวจสอบได้ภายในสิบห้านาทีครับ”
เอเดรียนวางซองเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่รีบร้อน
ส่วนนิโคลัส เรเยส นักแข่งรถหนุ่มชื่อดัง ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์พิงขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยขณะมองอดีตพี่เขยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“หรือถ้าคุณหมอยังไม่แน่ใจว่าพวกเราสนิทกันแค่ไหน ผมยินดีพาไปดูสนามแข่งสักรอบนะครับ เผื่อจะช่วยให้ความทรงจำของคุณหมอดีขึ้นบ้าง”
แดเนียลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมสีหน้าและความปั่นป่วนที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในอก
ตลอดสามปีหลังการหย่าร้าง เขาเชื่อมาโดยตลอดว่าวาเลเรียเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีเบื้องหลัง และคงกำลังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากหลังเดินออกจากบ้านตระกูลโจวไปโดยไม่เรียกร้องเงินชดเชยแม้แต่บาทเดียว
แม้แต่ในช่วงที่ยังใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน วาเลเรียก็แทบไม่เคยพูดถึงครอบครัวที่แท้จริง เธอทำตัวเป็นภรรยาธรรมดา คอยดูแลบ้าน เตรียมอาหารเช้า และรอคอยการกลับมาของเขาอย่างเงียบเชียบ
แต่ตอนนี้ ผู้ชายทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากลับเป็นบุคคลระดับแนวหน้าของประเทศ คนหนึ่งเป็นนักร้องระดับโลก อีกคนเป็นทายาทกลุ่มทุนการเงิน และอีกคนเป็นนักแข่งรถชื่อดัง ซึ่งแม้แต่ตระกูลโจวก็ยังต้องให้ความเกรงใจ
“ในฐานะแพทย์ ผมมีหน้าที่แจ้งรายละเอียดการผ่าตัดให้ผู้รับผิดชอบรับทราบเท่านั้นครับ” แดเนียลปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการ ก่อนยื่นใบยินยอมรับการผ่าตัดให้เอเดรียน “กรุณาเซ็นชื่อในเอกสารตรงนี้ อีกประมาณสามสิบนาทีเจ้าหน้าที่จะมารับตัวคนไข้ไปเตรียมเข้าห้องผ่าตัด”
เอเดรียนรับเอกสารมาตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่ออย่างมั่นคง
แดเนียลรับเอกสารคืน หมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองฉันอีกเลย แม้แผ่นหลังที่พยายามตั้งตรงของเขาจะดูแข็งเกร็งอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง รอยยิ้มที่ฉันพยายามฝืนไว้ก็ค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความเจ็บแปลบที่ยังแล่นอยู่บริเวณหน้าท้องส่วนล่าง
“พี่วาเลเรีย เจ็บมากไหมครับ? ทำไมเมื่อคืนถึงไม่โทรบอกพวกเราเลย?” ลีโอรีบเดินเข้ามานั่งข้างเตียง เอื้อมมือมาแตะหลังมือของฉันอย่างแผ่วเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ใช่ครับพี่ ทำไมต้องนั่งแท็กซี่มาโรงพยาบาลคนเดียวด้วย ถ้าเกิดไส้ติ่งแตกขึ้นมาจะทำยังไง?” นิโคลัสขยับเข้ามายืนอีกด้านหนึ่งของเตียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ
ฉันฝืนยิ้มให้ทั้งสองคน ก่อนหันไปมองเอเดรียนที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้อง
“พี่ไม่อยากให้พวกนายเสียงานน่ะ ลีโอก็เพิ่งกลับจากทัวร์คอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่น นิโคลัสก็มีรอบคัดเลือก ส่วนเอเดรียน…” ฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนมองซองเอกสารสีน้ำเงินในมือของเขา “เอกสารที่พี่ขอ นายได้มาครบแล้วใช่ไหม?”
เอเดรียนพยักหน้ารับ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที
“ครบทั้งหมดครับพี่ ทั้งโฉนดที่ดินในย่านเมืองเก่า สัญญาเงินกู้ปลอดดอกเบี้ย และบันทึกการโอนหุ้นของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เมื่อห้าปีก่อน”
คำพูดของเอเดรียนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ
โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ใจกลางเมืองแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่แดเนียล โจว ภาคภูมิใจนักหนาว่าเขาคือศัลยแพทย์มือหนึ่ง และกำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ในเดือนหน้า
แต่สิ่งที่เขาไม่เคยรู้ก็คือ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่เบื้องหลังโรงพยาบาลแห่งนี้คือตระกูลวาร์กัสและเครือเคลเลอร์ โดยท่านเจ้าสัววิลเลียม วาร์กัส พ่อบุญธรรมของฉัน ได้โอนหุ้นจำนวน 65 เปอร์เซ็นต์มาให้ฉันถือครองและดูแลตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน
ในช่วงเวลาที่ฉันแต่งงานกับแดเนียล ฉันยอมซ่อนตัวตนที่แท้จริงทั้งหมด ยอมสละตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงเพื่อใช้ชีวิตเป็นภรรยาที่คอยดูแลบ้าน เพราะหลงเชื่อคำพูดของเขาที่บอกว่าอยากสร้างครอบครัวธรรมดา ๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น
แต่ทุกอย่างกลับพังทลายลงในวันที่ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างแดเนียลกับเอเลนา ซู รักแรกของเขาที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ
วันนั้นแดเนียลพูดกับเอเลนาอย่างไม่ปิดบังว่า การแต่งงานกับฉันเป็นเพียงการประชดเธอที่เคยหนีไปเรียนต่อต่างประเทศ และเขารู้สึกอับอายทุกครั้งที่ต้องพาภรรยาที่ดูจืดชืดไร้รสนิยมอย่างฉันไปออกงานสังคม
ฉันจึงตัดสินใจยื่นใบหย่าให้เขาทันทีโดยไม่เรียกร้องทรัพย์สินใด ๆ และไม่เคยคิดจะหวนกลับไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาอีก
แต่เหตุการณ์ในห้องฉุกเฉินเมื่อวานนี้ รวมถึงคำดูถูกเหยียดหยามที่เขาพ่นใส่หน้าฉันต่อหน้าพยาบาล กลับปลุกบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ในตัวฉันให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
“เอเดรียน พี่อยากให้นายช่วยตรวจสอบเรื่องหนึ่งให้หน่อย”
ฉันเอ่ยขึ้นในจังหวะที่พยาบาลเดินเข้ามาเตรียมเข็นเตียงไปยังห้องผ่าตัด
“เมื่อกี้ตอนที่พี่หมดสติ พี่ได้ยินพยาบาลคุยกันว่าเอเลนา ซูกำลังจะหมั้นกับแดเนียล และตระกูลซูเพิ่งบริจาคเงินก้อนใหญ่เพื่อสนับสนุนโครงการวิจัยใหม่ของโรงพยาบาลแห่งนี้”
เอเดรียนขมวดคิ้ว
“พี่สงสัยอะไรครับ?”
“ตรวจสอบเส้นทางการเงินของโครงการวิจัยนั้น แล้วก็ตรวจสอบประวัติการสั่งซื้อเวชภัณฑ์นำเข้าของแผนกศัลยกรรมย้อนหลังหกเดือนให้พี่ที”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แววตากลับเย็นเยียบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“คนอย่างแดเนียล โจว ไม่มีทางทุ่มเทให้กับโครงการที่ไม่สร้างผลประโยชน์ให้ตัวเองโดยไม่มีเหตุผลแน่ ๆ พี่อยากรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังเงินบริจาคก้อนนั้น”
เอเดรียนพยักหน้า
“รับทราบครับพี่ ระหว่างที่พี่เข้าห้องผ่าตัด ผมจะให้ทีมตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด”
ฉันหลับตาลง ปล่อยให้เจ้าหน้าที่เข็นเตียงออกจากห้องไป โดยไม่รู้เลยว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดโปงความลับครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของอดีตสามี
บทที่ 2: ความลับหลังรอยยิ้มของคนที่กำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง
การผ่าตัดไส้ติ่งผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง โดยแพทย์ผู้ลงมือผ่าตัดคืออาจารย์แพทย์อาวุโสที่เอเดรียนประสานงานขอให้มาดูแลฉันเป็นพิเศษ
หลังการผ่าตัด ฉันถูกย้ายกลับมาพักฟื้นในห้องผู้ป่วยพิเศษ โดยมีลีโอกับนิโคลัสผลัดกันอยู่เฝ้าไม่ห่าง ส่วนเอเดรียนต้องออกไปจัดการเรื่องเอกสารและการตรวจสอบข้อมูลตามที่ฉันร้องขอ
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงดึกของคืนวันจันทร์ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นบริเวณหน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา
แดเนียล โจว ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอออกเล็กน้อย เสื้อกาวน์พาดอยู่บนท่อนแขน ใบหน้าของเขาดูอิดโรย แต่ดวงตายังคงจับจ้องมาที่เตียงของฉันอย่างไม่วางตา
“ผมมาตรวจอาการหลังผ่าตัดตามหน้าที่ครับ”
เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ปลายเตียง สายตาเหลือบมองช่อดอกไม้ราคาแพงและกระเช้าผลไม้นำเข้าที่วางเรียงรายอยู่เต็มมุมห้อง
“ดูเหมือนญาติ ๆ ของคุณจะดูแลคุณดีมากเลยนะครับ”
“แน่นอนค่ะ ก็พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่คะ”
ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เอนหลังพิงหมอนโดยไม่แสดงท่าทีหวั่นไหว
แดเนียลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะนิ้วลงบนขอบเตียงเบา ๆ ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะถามอะไรดี
“ผู้ชายคนนั้น… เอเดรียน เคลเลอร์ คุณไปรู้จักกับคนระดับนั้นได้ยังไง วาเลเรีย?”
ฉันเงยหน้าสบตาเขา ก่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ
“โลกนี้แคบกว่าที่คุณคิดเยอะเลยค่ะหมอโจว บางทีคนที่คุณเคยดูถูกว่าไร้ค่า อาจยืนอยู่ในจุดที่คุณไม่มีวันเอื้อมถึงก็ได้นะคะ”
กรามของแดเนียลขบเข้าหากันแน่น แววตาของเขาวูบไหวด้วยความไม่พอใจและความสับสน
เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน
เอเลนา ซู เดินเข้ามาในห้องในชุดเดรสผ้าไหมสีขาวสะอาดตา มือข้างหนึ่งถือกล่องซุปรังนกตุ๋น ใบหน้าสวยหวานเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน แต่สายตากลับกวาดมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างประเมินค่า
“แดเนียลคะ ฉันเห็นคุณยังไม่ลงไปที่ห้องพักแพทย์ เลยเอาซุปรังนกขึ้นมาให้ค่ะ… อ้าว คุณวาเลเรีย สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ได้ยินว่าคุณเข้าโรงพยาบาล ฉันเลยแวะมาเยี่ยมด้วย”
พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปคล้องแขนแดเนียลอย่างสนิทสนม แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าฉันอย่างเปิดเผย
แดเนียลชะงักเล็กน้อย พยายามขยับแขนออกอย่างแนบเนียน แต่เอเลนากลับเกาะแขนเขาไว้แน่นกว่าเดิม
“ขอบคุณในความมีน้ำใจนะคะคุณซู”
ฉันตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูของเธอ
“แต่ซุปรังนกคงไม่จำเป็นแล้วค่ะ พอดีน้องชายของฉันเพิ่งให้เชฟจากโรงแรมห้าดาวมาเตรียมอาหารอ่อน ๆ ไว้ให้แล้ว”
รอยยิ้มของเอเลนาชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ
ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สั่นเตือนข้อความเข้า
ฉันหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน และทันทีที่เห็นข้อความจากเอเดรียน หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
“พี่วาเลเรีย ผมพบหลักฐานสำคัญแล้วครับ โครงการวิจัยที่ตระกูลซูอ้างว่าบริจาคเงินสนับสนุน มีความผิดปกติหลายประการ บริษัทที่รับเงินเป็นเพียงบริษัทบังหน้า มีการออกเอกสารค่าใช้จ่ายที่ไม่ตรงกับการดำเนินงานจริง และมีหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับการลักลอบนำเข้าเครื่องมือแพทย์ที่ไม่ได้มาตรฐาน โดยมีแดเนียล โจวเป็นผู้อนุมัติการจัดซื้อหลายรายการ ส่วนเส้นทางการเงินเชื่อมโยงกับบัญชีของบริษัทในเครือตระกูลซู ผมกำลังรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อส่งให้ผู้ตรวจสอบอิสระครับ”
ฉันอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแดเนียลและเอเลนาที่กำลังยืนเคียงข้างกัน
พวกเขากำลังยิ้มให้กันอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นกำลังจะถูกเปิดเผย
ฉันค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง ก่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงตรง คณะกรรมการผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาลจะเข้าตรวจเยี่ยมแผนกศัลยกรรมและตรวจสอบงบประมาณประจำปี หวังว่าคุณหมอโจวกับคุณซูจะเตรียมเอกสารชี้แจงไว้พร้อมนะคะ”
แดเนียลขมวดคิ้วทันที
“คุณรู้กำหนดการประชุมผู้ถือหุ้นได้ยังไง?”
ฉันคลี่ยิ้มอย่างสงบ ก่อนเอนศีรษะลงกับหมอน
“ก็แค่บังเอิญได้ยินมาน่ะค่ะ รีบกลับไปเตรียมตัวเถอะนะคะหมอโจว เพราะพรุ่งนี้อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตการทำงานของคุณก็ได้”
บทที่ 3: วันที่อดีตภรรยาก้าวเข้ามาในฐานะเจ้าของโรงพยาบาล
เช้าวันอังคาร เวลาเก้าโมงตรง แสงแดดส่องลอดผ่านกระจกบานสูงของห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบแปด อาคารอำนวยการโรงพยาบาลเอกชนเมดิคอลแคร์ สะท้อนลงบนโต๊ะประชุมไม้สักตัวยาวที่รายล้อมไปด้วยคณะกรรมการบริหาร แพทย์หัวหน้าแผนก และกลุ่มผู้ถือหุ้นรายใหญ่
บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดชั้นดีและความตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณ
แดเนียล โจว นั่งหลังตรงอยู่ทางฝั่งขวาของโต๊ะในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวที่ปักชื่อและตำแหน่งหัวหน้าศัลยแพทย์ไว้บริเวณอกซ้าย
ข้างกายของเขาคือคุณหญิงวิภาวรรณ มารดาของแดเนียล ซึ่งสวมชุดผ้าไหมไทยสีทองอร่าม เครื่องเพชรบนลำคอและข้อมือสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ใบหน้าของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจขณะหันไปพูดคุยกับเอเลนา ซู และคุณนายซูที่นั่งอยู่ถัดไป
“วันนี้ลูกชายดิฉันก็จะได้รับการแต่งตั้งเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์อย่างเป็นทางการแล้วนะคะ” คุณหญิงวิภาวรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน “ยิ่งได้ลูกสะใภ้ที่เป็นถึงทายาทตระกูลซูมาช่วยสนับสนุนโครงการวิจัยอีก อนาคตของโรงพยาบาลแห่งนี้คงสดใสกว่าเดิมหลายเท่าแน่นอนค่ะ”
เอเลนาคลี่ยิ้มหวาน ก้มศีรษะลงอย่างอ่อนน้อม
“ต้องขอบคุณความสามารถของพี่แดเนียลด้วยค่ะคุณป้า หนูก็แค่ช่วยประสานงานเรื่องงบประมาณและการนำเข้าเครื่องมือแพทย์จากต่างประเทศเท่านั้นเองค่ะ”
แดเนียลขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างผู้ชนะ ขณะมองแฟ้มสรุปโครงการวิจัยบนโต๊ะ
เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาที ก่อนที่ประธานกรรมการจะเริ่มการประชุมและประกาศรายชื่อผู้บริหารคนใหม่อย่างเป็นทางการ
แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้โอ๊กคู่ขนาดใหญ่ด้านหลังห้องก็ถูกเปิดออก
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนหญิงสาวคนหนึ่งจะก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม
วาเลเรียเดินเข้ามาในชุดเดรสสูทสีขาวงาช้างที่ตัดเย็บเข้ารูป ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียวเล็กน้อยจากการผ่าตัดเมื่อสองวันก่อน แต่ดวงตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว
ข้างกายของเธอคือเอเดรียน เคลเลอร์ในชุดสูทสีดำสนิท ลีโอ วาร์กัส และนิโคลัส เรเยสเดินตามมาอย่างสง่างาม ส่วนด้านหลังสุดคือท่านเจ้าสัววิลเลียม วาร์กัส พ่อบุญธรรมของเธอ ผู้ก่อตั้งเครือธุรกิจข้ามชาติและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของโรงพยาบาลแห่งนี้
“วาเลเรีย!”
แดเนียลผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นอดีตภรรยาเดินเข้ามาพร้อมท่านเจ้าสัววิลเลียม
“คุณเข้ามาในห้องประชุมผู้บริหารได้ยังไง? ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่สำหรับคนไข้นะ!”
คุณหญิงวิภาวรรณหันขวับไปมอง ก่อนเบิกตากว้างด้วยความโกรธเมื่อจำอดีตลูกสะใภ้ที่เธอเคยขับไล่ออกจากบ้านได้
“นังวาเลเรีย! แกยังไม่เลิกตามราวีลูกชายฉันอีกเหรอ? ใครอนุญาตให้ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้เข้ามาในห้องประชุมสำคัญของโรงพยาบาล? รปภ. อยู่ไหน เอาตัวออกไปเดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดของหญิงสูงวัยดังก้องไปทั่วห้อง
เอเดรียนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ
“เกรงว่าคนที่ต้องถูกเชิญออกจากห้องนี้ คงไม่ใช่พี่สาวของผมหรอกครับคุณหญิง”
ท่านเจ้าสัววิลเลียมเดินตรงไปยังหัวโต๊ะ ก่อนผายมือเชิญวาเลเรียให้นั่งลงบนเก้าอี้ประธานกรรมการบริหาร
ทุกคนในห้องต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
“ผมขอแนะนำให้คณะกรรมการทุกท่านรู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ” ท่านเจ้าสัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นี่คือวาเลเรีย วาร์กัส ลูกสาวบุญธรรมคนโตของผม และเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของโรงพยาบาลเอกชนเมดิคอลแคร์แห่งนี้ โดยถือหุ้นอยู่ 65 เปอร์เซ็นต์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอจะเข้ามารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารอย่างเป็นทางการครับ”
เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วห้องประชุม
ปากกาหมึกซึมในมือของแดเนียลร่วงหล่นกระทบโต๊ะเสียงดัง เขาจ้องมองวาเลเรียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานด้วยดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
“มะ… ไม่จริง… วาเลเรียเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ผมเคยเข้าใจว่าไม่มีครอบครัวไม่ใช่เหรอ?”
วาเลเรียมองเขานิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน ฉันยอมซ่อนตัวตนที่แท้จริงเพื่อสร้างครอบครัวธรรมดา ๆ ตามที่คุณเคยร้องขอ ฉันไม่เคยต้องการให้คุณรักฉันเพราะเงินหรืออำนาจ แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมา คือคำดูถูกจากคุณและแม่ของคุณ การนอกใจ และการใช้ชีวิตคู่ของเราเป็นเพียงเครื่องมือประชดผู้หญิงอีกคน”
เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนมองตรงเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี
“และตอนนี้ ฉันยังพบว่าคุณกำลังใช้ตำแหน่งหน้าที่ในโรงพยาบาลของฉันเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวอีกด้วย”
“แกพูดจาเหลวไหลอะไร!” คุณหญิงวิภาวรรณตวาดแทรก “ลูกชายฉันเป็นหมอที่มีเกียรติ เป็นความภาคภูมิใจของตระกูลโจว แกไม่มีสิทธิ์มาใส่ร้ายเขา!”
วาเลเรียไม่ได้โต้เถียงด้วยอารมณ์ เธอเพียงพยักหน้าให้เอเดรียนเปิดหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุม
บทที่ 4: หลักฐานห้าสิบล้านที่ทำให้ทั้งห้องประชุมเงียบงัน
เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เอกสารทางการเงิน รายการสั่งซื้อเวชภัณฑ์ ใบแจ้งหนี้ที่มีข้อมูลไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และบันทึกการโอนเงินไปยังบัญชีของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับเครือข่ายตระกูลซู ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างชัดเจน
เอเดรียนยืนอยู่ข้างจอ ก่อนเริ่มรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“จากการตรวจสอบเบื้องต้น พบความผิดปกติในโครงการวิจัยทางการแพทย์ที่ได้รับเงินสนับสนุนจากตระกูลซู บริษัทที่รับเงินบางแห่งไม่มีหลักฐานการดำเนินงานตามที่ระบุไว้ในสัญญา ขณะที่เอกสารจัดซื้อเครื่องมือแพทย์หลายรายการมีราคาสูงกว่าราคาตลาดอย่างมีนัยสำคัญ”
เขาเปลี่ยนภาพบนหน้าจอไปยังรายการธุรกรรมอีกชุด
“นอกจากนี้ ยังพบหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับการนำเข้าเครื่องมือแพทย์ที่ไม่ได้มาตรฐาน และการใช้บริษัทตัวกลางเพื่อปกปิดเส้นทางการเงิน โดยมีนายแพทย์แดเนียล โจว เป็นผู้ลงนามอนุมัติการจัดซื้อหลายรายการ”
เอเดรียนหยุดเล็กน้อย ก่อนเปิดเอกสารหน้าสุดท้าย
“ยอดเงินส่วนต่างที่ตรวจพบในธุรกรรมที่กำลังสอบสวนมีมูลค่ารวมประมาณห้าสิบล้านบาท และมีรายการโอนเงินบางส่วนเชื่อมโยงไปยังบัญชีที่เกี่ยวข้องกับบริษัทในเครือตระกูลซู”
เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้องประชุม
บรรดาแพทย์อาวุโสต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เพียงความผิดปกติทางบัญชี แต่ยังเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย
“ไม่จริง! เอกสารพวกนั้นเป็นของปลอม!” เอเลนากรีดร้องขึ้นทันที “แดเนียลคะ บอกทุกคนสิคะว่าคุณไม่ได้ทำ พวกเขากำลังใส่ร้ายเรา!”
แดเนียลยืนนิ่ง เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มหน้าผาก ริมฝีปากที่เคยยิ้มเยาะใส่วาเลเรียเมื่อสองวันก่อนกลับสั่นระริกจนแทบพูดไม่ออก
วาเลเรียลุกขึ้นยืน ก่อนเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าอดีตสามี
“คุณหมอโจวคะ คุณยังจำคำพูดที่คุณเคยพูดกับฉันในห้องฉุกเฉินได้ไหม?”
แดเนียลเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างหวาดหวั่น
“คุณเคยบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงน่าสมเพช ไม่มีปัญญาหาใครมาดูแลตัวเอง และคุณก็ไม่คิดจะชายตามองฉันอีก”
วาเลเรียหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“วันนี้ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมาขอโทษ แต่ฉันต้องการให้คุณรับผิดชอบต่อสิ่งที่คุณทำ โดยเฉพาะสิ่งที่อาจทำให้ผู้ป่วยต้องตกอยู่ในอันตราย”
เธอหันไปทางเอเดรียน ซึ่งส่งเอกสารชุดหนึ่งให้ประธานกรรมการตรวจสอบ
“ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ขอให้ระงับอำนาจการอนุมัติจัดซื้อของผู้บริหารที่เกี่ยวข้องทั้งหมด และแต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบอิสระเพื่อทบทวนสัญญาและรายการจัดซื้อย้อนหลัง พร้อมส่งหลักฐานให้หน่วยงานที่มีอำนาจดำเนินการตามกฎหมาย”
ประธานกรรมการตรวจสอบรับเอกสารไปตรวจสอบ ก่อนพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม
วาเลเรียหันกลับมามองแดเนียลอีกครั้ง
“ส่วนเรื่องตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ ฉันขอให้ยุติการพิจารณาแต่งตั้งไว้ก่อน จนกว่าการสอบสวนจะเสร็จสิ้น และหากพบว่ามีการกระทำผิดจริง โรงพยาบาลจะดำเนินการตามระเบียบและกฎหมายโดยไม่มีข้อยกเว้น”
บทที่ 5: วันที่คนที่เคยดูถูกต้องเผชิญหน้ากับความจริง
“คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้!”
แดเนียลตะโกนขึ้นในที่สุด เขาก้าวออกมาจากเก้าอี้ด้วยความโกรธและความตื่นตระหนก
“ผมทำงานให้โรงพยาบาลนี้มาหลายปี ผมเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียง คุณจะเอาเรื่องพวกนี้มาทำลายอนาคตผมไม่ได้!”
วาเลเรียมองเขาอย่างไม่หวั่นไหว
“คุณทำงานที่นี่มาหลายปีจริงค่ะ แต่การทำงานหนักไม่ได้ให้สิทธิ์คุณใช้ตำแหน่งหน้าที่เพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัว และชื่อเสียงของคุณก็ไม่ได้มีค่ามากกว่าความปลอดภัยของผู้ป่วย”
เอเลนาหันไปมองแดเนียล ก่อนรีบพูดแทรก
“ฉันไม่เกี่ยวค่ะ! ฉันแค่ช่วยประสานงานเรื่องเงินบริจาค ฉันไม่รู้เรื่องการจัดซื้ออะไรทั้งนั้น!”
เอเดรียนเปิดเอกสารอีกชุดขึ้นมา
“ถ้าคุณไม่เกี่ยวข้องจริง ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องกังวลครับ เรามีหลักฐานการติดต่อและรายการธุรกรรมที่เกี่ยวข้องทั้งหมด และจะให้ผู้ตรวจสอบอิสระตรวจสอบตามกระบวนการอย่างเป็นธรรม”
เอเลนาหน้าซีดลงทันที
คุณหญิงวิภาวรรณที่นั่งฟังมาตลอดเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
“นี่มันเรื่องอะไรกัน! แดเนียล ลูกบอกแม่มาสิว่าทั้งหมดไม่จริง!”
แดเนียลไม่ตอบ เขาเพียงก้มหน้าลงอย่างสิ้นหวัง
วาเลเรียหันไปมองคุณหญิงวิภาวรรณ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น
“ส่วนเรื่องหนี้สินของคฤหาสน์ตระกูลโจว ฉันทราบว่ามีการค้างชำระกับสถาบันการเงินในเครือเคลเลอร์มาหลายเดือนแล้ว เรื่องนี้จะดำเนินการตามสัญญาและขั้นตอนทางกฎหมายค่ะ ไม่มีใครได้รับสิทธิพิเศษเพียงเพราะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับฉัน”
คุณหญิงวิภาวรรณชะงักไปทันที
เธอเคยคิดว่าบ้านของตระกูลโจวและทรัพย์สินทั้งหมดเป็นหลักประกันความมั่นคงของครอบครัว แต่ตอนนี้แม้แต่หนี้สินที่ค้างชำระก็ยังกลายเป็นเรื่องที่ต้องเผชิญหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในจังหวะนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอีกครั้ง เจ้าหน้าที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเดินเข้ามาพร้อมเอกสารทางกฎหมาย
หัวหน้าคณะเจ้าหน้าที่แสดงเอกสารต่อประธานกรรมการ ก่อนแจ้งว่ามีการรับเรื่องร้องเรียนและหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับการทุจริตจัดซื้อ การใช้เอกสารทางการเงินที่อาจเป็นเท็จ และการนำเข้าเครื่องมือแพทย์ที่ไม่ได้มาตรฐาน ซึ่งอยู่ระหว่างการตรวจสอบตามกระบวนการทางกฎหมาย
แดเนียลหน้าซีดเผือด
“เดี๋ยวก่อนครับ ผมขออธิบายก่อน!”
เขาหันกลับมามองวาเลเรียอย่างสิ้นหวัง
“วาเลเรีย ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว เรื่องทั้งหมดเราค่อย ๆ คุยกันได้ไหม? คุณกับผมเคยเป็นสามีภรรยากันนะ!”
วาเลเรียมองเขานิ่ง ๆ
“ใช่ค่ะ เราเคยเป็นสามีภรรยากัน และเพราะครั้งหนึ่งฉันเคยรักคุณ ฉันจึงเคยยอมมองข้ามหลายสิ่งหลายอย่าง แต่วันนี้ฉันไม่สามารถใช้ความรักมาเป็นข้ออ้างให้คุณหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบได้อีกแล้ว”
แดเนียลทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะวาเลเรีย ผมสัญญาว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง!”
เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงถอยออกมาหนึ่งก้าว ขณะที่เจ้าหน้าที่เข้าควบคุมตัวเขาและเอเลนาไปดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย
คุณหญิงวิภาวรรณยกมือขึ้นกุมหน้าอก สีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นลูกชายถูกพาตัวออกจากห้องประชุมต่อหน้าทุกคน
ส่วนเอเลนาที่เคยยืนยิ้มอย่างมั่นใจ บัดนี้กลับร้องไห้และพยายามอธิบายกับเจ้าหน้าที่ว่าเธอไม่ได้เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องทั้งหมด
วาเลเรียยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความสงบนิ่ง เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่ก็ไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่อีกแล้ว
บทที่ 6: ชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก
หลังจากเหตุการณ์ในห้องประชุม โรงพยาบาลได้แต่งตั้งคณะกรรมการตรวจสอบอิสระเพื่อสืบสวนธุรกรรมทั้งหมดอย่างละเอียด พร้อมระงับสัญญาจัดซื้อที่มีข้อสงสัยและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือแพทย์ที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้มั่นใจว่าผู้ป่วยทุกคนจะได้รับการรักษาอย่างปลอดภัย
วาเลเรียไม่ได้ใช้ตำแหน่งของตัวเองเพื่อแก้แค้นเรื่องส่วนตัว เธอให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูความเชื่อมั่นของโรงพยาบาล และกำชับให้ทุกแผนกดำเนินงานด้วยความโปร่งใส
ส่วนแดเนียลและเอเลนาต้องเข้าสู่กระบวนการสอบสวนตามกฎหมาย ขณะที่ผลการพิจารณาทางวิชาชีพของแดเนียลจะถูกส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องตรวจสอบแยกต่างหาก ไม่มีใครสามารถใช้ชื่อเสียงหรือตำแหน่งเดิมมาปกป้องตัวเองจากหลักฐานได้อีกต่อไป
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ลีโอและนิโคลัสก็เดินเข้ามาประคองไหล่ของพี่สาวคนละข้าง
“ในที่สุดเรื่องวุ่นวายก็จบลงสักทีนะครับพี่วาเลเรีย” ลีโอยิ้มอย่างอบอุ่น “กลับบ้านไปพักผ่อนกันเถอะครับ คุณพ่อเตรียมอาหารชุดใหญ่ไว้รอต้อนรับพี่แล้ว”
นิโคลัสพยักหน้าเห็นด้วย
“คราวหน้าถ้าพี่ไม่สบายอีก ต้องโทรหาพวกเราทันทีนะครับ ห้ามนั่งแท็กซี่มาโรงพยาบาลคนเดียวอีกแล้ว”
วาเลเรียหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปมองเอเดรียน
“ขอบใจมากนะที่ช่วยพี่จัดการเรื่องทั้งหมด”
เอเดรียนยิ้มบาง ๆ
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับพี่ พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”
เธอหันไปมองท่านเจ้าสัววิลเลียมที่ยืนรออยู่ไม่ไกล ชายสูงวัยยิ้มให้เธอด้วยแววตาแห่งความภาคภูมิใจ
“กลับบ้านกันเถอะลูก พ่ออยากเห็นหนูพักผ่อนอย่างสบายใจเสียที”
วาเลเรียยกมือขึ้นพนมไหว้ท่านเจ้าสัว ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไปพร้อมกับครอบครัวที่รักเธออย่างแท้จริง
ระหว่างทางเดิน เธอเหลือบมองแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อสามปีก่อน เธอเคยเดินออกจากบ้านตระกูลโจวด้วยหัวใจที่แตกสลาย โดยคิดว่าการสูญเสียสามีคือการสูญเสียทุกอย่างในชีวิต
แต่วันนี้เธอเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่เธอสูญเสียไปไม่ใช่ความสุขทั้งหมดของชีวิต หากเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอตั้งแต่แรก
เธอไม่จำเป็นต้องกลับไปพิสูจน์ตัวเองให้คนที่เคยดูถูกเห็นอีกต่อไป เพราะคุณค่าของเธอไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าใครจะยอมรับหรือปฏิเสธ
และสิ่งสำคัญที่สุด เธอไม่ได้ชนะเพราะมีเงินมากกว่า มีอำนาจมากกว่า หรือสามารถทำให้คนที่เคยทำร้ายเธอต้องพ่ายแพ้
เธอชนะเพราะเธอกล้าลุกขึ้นมาปกป้องตัวเอง กล้าเผชิญหน้ากับความจริง และเลือกใช้สิ่งที่มีอยู่เพื่อสร้างความยุติธรรมให้เกิดขึ้น
จากนี้ไป วาเลเรียจะไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งรอให้ใครกลับบ้านอีกแล้ว
เธอจะเป็นผู้หญิงที่กำหนดเส้นทางชีวิตของตัวเอง และไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายศักดิ์ศรีของเธอได้อีก
ข้อคิดท้ายเรื่อง: อย่าลดคุณค่าของตัวเองเพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่อีกฝ่ายไม่เคยเห็นความสำคัญ เพราะความรักที่แท้จริงต้องมาพร้อมกับความเคารพและความซื่อสัตย์ และไม่ว่าคุณจะเคยสูญเสียอะไรไปมากเพียงใด คุณก็ยังมีสิทธิ์เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสง่างามได้เสมอ



