ในคืนครบรอบแต่งงาน 4 ปี สามีส่งอีเมลขอโทษที่ต้องประชุมด่วนจนดึก

แต่ฉันกลับเห็นเขากำลังกอดจูบกับหัวหน้าฝ่ายการตลาดคนใหม่… ก่อนชายแปลกหน้าจะปิดปากฉันแล้วกระซิบว่า “อย่าเพิ่งร้องไห้ เพราะละครฉากใหญ่เพิ่งเริ่มต้น!”
บทที่ 1: ของขวัญวันครบรอบที่กลายเป็นบาดแผล
เวลา 20.17 น. ของคืนวันศุกร์ เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นบนโทรศัพท์ของ พิมพ์ชนก หญิงสาววัย 29 ปี ซึ่งกำลังนั่งอยู่คนเดียวในร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ เธอสวมชุดเดรสสีครีมที่สามีเคยบอกว่าชอบที่สุด ผมยาวถูกจัดแต่งอย่างประณีต บนโต๊ะมีเค้กก้อนเล็กที่เขียนข้อความว่า “Happy 4th Anniversary” พร้อมดอกกุหลาบสีขาวสี่ดอกที่เธอเลือกด้วยตัวเอง
แต่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกลับยังว่างเปล่า
เธอเปิดอีเมลที่ส่งมาจากสามี ภาคินทร์ ผู้บริหารบริษัทโฆษณาและสื่อดิจิทัลชื่อดัง
“ที่รัก ผมขอโทษจริง ๆ วันนี้มีประชุมด่วนกับลูกค้ารายใหญ่ การเจรจายังไม่จบ ผมอาจต้องอยู่บริษัทจนดึก อย่าเพิ่งรอผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะชดเชยให้คุณในวันพรุ่งนี้ รักคุณเสมอ”
พิมพ์ชนกอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงอย่างเงียบ ๆ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ภาคินทร์ผิดนัด แต่คืนนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สี่ วันที่เธอวางแผนมาหลายสัปดาห์เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน เธอจองร้านอาหาร เตรียมของขวัญ และแม้กระทั่งสั่งทำอัลบั้มภาพความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่พบกัน
เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาคงมีเหตุผลจริง ๆ
แต่ก่อนออกจากบ้าน เธอเพิ่งเห็นเขาเลือกเนกไทเส้นใหม่อย่างพิถีพิถัน พร้อมฉีดน้ำหอมกลิ่นที่ไม่เคยใช้มานานหลายเดือน เมื่อเธอถามว่าแต่งตัวหล่อขนาดนี้จะไปประชุมกับใคร เขากลับตอบเพียงว่า “ลูกค้าสำคัญครับ”
พิมพ์ชนกหยิบกล่องของขวัญขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปที่บริษัทของสามี เธอไม่ได้ต้องการทะเลาะ แค่อยากเอาของขวัญไปวางไว้ให้เขา และอาจได้เห็นหน้าเขาสักไม่กี่นาทีในวันสำคัญ
เธอไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนั้นจะเปลี่ยนชีวิตแต่งงานของเธอไปตลอดกาล
บทที่ 2: ภาพที่ไม่ควรได้เห็น
อาคารสำนักงานของบริษัทตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ชั้นบนสุดเป็นพื้นที่ของผู้บริหาร ซึ่งมีห้องทำงานกระจกใสขนาดใหญ่และห้องประชุมส่วนตัว
เมื่อพิมพ์ชนกเดินออกจากลิฟต์ เธอพบว่าชั้นนั้นเงียบผิดปกติ มีเพียงแสงไฟจากห้องทำงานของภาคินทร์ที่ยังเปิดอยู่
เธอเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ กล่องของขวัญยังอยู่ในมือ
แต่เมื่อมองผ่านผนังกระจก เธอกลับหยุดฝีเท้าทันที
ภาคินทร์ไม่ได้กำลังประชุม
เขายืนอยู่ใกล้หน้าต่าง แขนทั้งสองโอบรอบเอวของหญิงสาวคนหนึ่ง ส่วนหญิงสาวคนนั้นกำลังใช้มือแตะใบหน้าของเขาอย่างสนิทสนม ก่อนที่ทั้งคู่จะโน้มตัวเข้าหากันและจูบกันอย่างดูดดื่ม
ผู้หญิงคนนั้นคือ ลลิตา หัวหน้าฝ่ายการตลาดคนใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่ถึงสามเดือน
พิมพ์ชนกรู้จักเธอ เพราะภาคินทร์เคยพามาร่วมงานเลี้ยงบริษัทและแนะนำว่าเป็นคนเก่งที่เขาต้องการสนับสนุน
วันนั้นลลิตายังยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร พร้อมพูดว่า “คุณพิมพ์ชนคโชคดีมากนะคะที่มีสามีเก่งขนาดนี้”
ตอนนี้คำพูดนั้นกลับกลายเป็นเหมือนมีดที่แทงเข้ากลางหัวใจ
กล่องของขวัญในมือเริ่มสั่น พิมพ์ชนกพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา เธออยากเปิดประตูเข้าไป อยากถามผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าสามีว่าเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร
แต่ก่อนที่เธอจะก้าวไปถึงประตู จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนยื่นมาจากด้านหลัง ปิดปากเธอไว้แน่น แล้วดึงเธอเข้าไปในมุมมืดข้างห้องเก็บเอกสาร
“อย่าส่งเสียง!”
เสียงผู้ชายกระซิบอยู่ใกล้หู
พิมพ์ชนกตกใจจนเกือบทำกล่องของขวัญหล่น เธอพยายามดิ้น แต่ชายคนนั้นกลับพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“ถ้าคุณเข้าไปตอนนี้ คุณจะได้แค่เห็นผู้ชายสองคนตกใจ แล้วพวกเขาก็จะช่วยกันสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาอีกเรื่องหนึ่ง”
เมื่อเขาค่อย ๆ ปล่อยมือ พิมพ์ชนกหันกลับไปมอง
ชายแปลกหน้าคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าคมเข้ม อายุประมาณสามสิบกลาง ๆ ดวงตาของเขาจริงจัง แต่ไม่ได้มีท่าทีคุกคาม
“คุณเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่?”
ชายคนนั้นยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู ภายในหน้าจอมีภาพถ่ายหลายภาพ เป็นภาพภาคินทร์กับลลิตาในสถานที่ต่าง ๆ ทั้งโรงแรม ร้านอาหาร และรถยนต์
“ผมชื่อ ธนบดินทร์ เป็นที่ปรึกษาด้านตรวจสอบภายในของบริษัทนี้ และสิ่งที่คุณเห็นเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กที่สุดในสิ่งที่สามีคุณกำลังทำอยู่”
พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว
“คุณหมายความว่าอย่างไร?”
ธนบดินทร์เหลือบมองไปทางห้องทำงานของภาคินทร์ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจ
“อย่าเพิ่งร้องไห้ครับ เพราะละครฉากใหญ่เพิ่งเริ่มต้น และผมคิดว่าคุณควรเห็นความจริงทั้งหมดก่อนจะตัดสินใจทำอะไร”
บทที่ 3: ความลับที่ซ่อนอยู่หลังประตูห้องทำงาน
ธนบดินทร์พาพิมพ์ชนกเข้าไปในห้องประชุมเล็กที่ไม่มีคนใช้งาน เขาวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แล้วเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อแสดงข้อมูลบางอย่าง
“ผมกำลังตรวจสอบธุรกรรมที่ผิดปกติของบริษัทมาหลายสัปดาห์ และชื่อของสามีคุณปรากฏอยู่ในเอกสารหลายชุด”
พิมพ์ชนกยังไม่เข้าใจ
“คุณกำลังกล่าวหาสามีฉันว่าทุจริตหรือคะ?”
“ผมยังไม่อยากกล่าวหาใครจนกว่าจะมีหลักฐานครบ แต่ผมพบว่ามีการโอนเงินจากบัญชีของบริษัทไปยังบริษัทที่ปรึกษาสามแห่ง ซึ่งไม่มีสำนักงานจริง ไม่มีพนักงาน และไม่มีผลงานที่ตรวจสอบได้”
เขาเปิดรายการโอนเงินให้ดู
ยอดเงินหลายรายการมีจำนวนตั้งแต่หลักแสนถึงหลายล้านบาท และทุกครั้งมีลายเซ็นอนุมัติของภาคินทร์
สิ่งที่ทำให้พิมพ์ชนกตกใจยิ่งกว่าคือ ชื่อบริษัทหนึ่งในเอกสารมีความเกี่ยวข้องกับบุคคลที่เธอเคยพบมาก่อน
ลลิตา
“แต่เธอเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายการตลาดไม่ใช่หรือคะ?”
ธนบดินทร์พยักหน้า
“ตามตำแหน่งที่ประกาศ เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาด แต่จากเอกสารจดทะเบียน เธอเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทที่รับเงินจากบริษัทของเรา และมีผู้ถือหุ้นอีกคนหนึ่งที่เชื่อมโยงกับสามีคุณ”
พิมพ์ชนกจ้องเอกสารด้วยมือที่เย็นเฉียบ
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าภาคินทร์เป็นผู้ชายที่ประสบความสำเร็จเพราะความสามารถ เขาเป็นคนที่ทำงานหนัก กลับบ้านดึก และมักบอกว่าอยากสร้างอนาคตที่มั่นคงให้ครอบครัว
เธอเคยภูมิใจที่สามีเป็นผู้บริหารที่คนในวงการให้ความเคารพ
แต่ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยว่าเงินที่เขานำมาสร้างชีวิตคู่ อาจไม่ได้มาจากความสำเร็จที่เธอเข้าใจ
“ทำไมคุณถึงให้ฉันดูเรื่องนี้?”
ธนบดินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดเอกสารอีกชุด
“เพราะมีเอกสารบางฉบับที่ใช้ชื่อของคุณด้วยครับ”
พิมพ์ชนกรีบรับเอกสารมาอ่าน
มันเป็นสำเนาหนังสือมอบอำนาจและเอกสารรับรองการทำธุรกรรมทางการเงิน ซึ่งมีชื่อและลายเซ็นของเธอปรากฏอยู่ในช่องผู้รับรอง
“นี่ไม่ใช่ลายเซ็นฉัน!”
เสียงของเธอสั่น
“ผมทราบครับ ลายเซ็นในเอกสารมีความผิดปกติ และเรากำลังตรวจสอบว่ามีการปลอมแปลงหรือไม่”
พิมพ์ชนกเริ่มรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
เธอจำได้ว่าเมื่อประมาณหกเดือนก่อน ภาคินทร์เคยขอสำเนาบัตรประชาชนและเอกสารทะเบียนบ้านของเธอ โดยอ้างว่าต้องใช้จัดการเรื่องประกันและเอกสารครอบครัว
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไร เพราะเชื่อใจสามีอย่างเต็มที่
“เขาเอาเอกสารของฉันไปทำอะไร?”
ธนบดินทร์ไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดภาพถ่ายเอกสารอีกฉบับ
“เรายังต้องตรวจสอบต่อ แต่มีความเป็นไปได้ว่าเขาพยายามใช้ชื่อของคุณเป็นผู้รับรองธุรกรรมบางรายการ เพื่อให้ดูเหมือนว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการอนุมัติเงินด้วย”
พิมพ์ชนกนั่งนิ่ง
คืนนี้เธอเดินทางมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญวันครบรอบให้สามี แต่กลับพบว่าคนที่เธอรักอาจกำลังใช้ทั้งความไว้ใจและชื่อของเธอเป็นเครื่องมือ
บทที่ 4: ผู้หญิงอีกคนไม่ได้ต้องการแค่สามีของเธอ
ในขณะที่พิมพ์ชนกกำลังอ่านเอกสาร เสียงประตูห้องประชุมด้านนอกก็ดังขึ้น
ธนบดินทร์รีบปิดหน้าจอและส่งสัญญาณให้เธอนั่งเงียบ ๆ
เสียงของลลิตาดังขึ้นจากทางเดิน
“คุณภาคินทร์คะ เราต้องรีบจัดการเรื่องเอกสารก่อนวันจันทร์นะคะ ถ้าคณะกรรมการเรียกตรวจสอบขึ้นมา เราจะอธิบายไม่ทัน”
“ผมรู้แล้ว คุณอย่าเพิ่งกังวล ทุกอย่างอยู่ในแผน”
“แล้วเรื่องภรรยาคุณล่ะคะ? คุณแน่ใจหรือว่าเธอจะไม่รู้?”
ภาคินทร์หัวเราะเบา ๆ
“พิมพ์ชนกไม่เคยสนใจเรื่องงานของผม เธอเชื่อผมทุกอย่าง ต่อให้ผมบอกว่าโลกกำลังจะแตก เธอก็คงถามก่อนว่าผมกินข้าวหรือยัง”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้น
พิมพ์ชนกหลับตาแน่น น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่ประโยคถัดไปกลับทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม
“ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่ผู้หญิงที่คุณแอบคบค่ะ ฉันต้องการตำแหน่งที่คุณสัญญาไว้ และเมื่อคุณได้เป็นกรรมการผู้จัดการ ฉันต้องการให้คุณจัดการเรื่องภรรยาของคุณด้วย”
ภาคินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ผมจะจัดการเอง พอเรื่องการโอนหุ้นเสร็จ พิมพ์ชนกก็จะไม่มีอำนาจอะไรเหลือแล้ว”
“แล้วถ้าเธอไม่ยอมล่ะคะ?”
“เธอไม่มีทางเลือกหรอก เอกสารหลายอย่างใช้ชื่อเธอไปแล้ว ถ้าเธอพูดอะไรขึ้นมา เธอก็จะกลายเป็นคนที่ต้องอธิบายเรื่องเงินพวกนั้นด้วย”
พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายหยุดไหล
นี่ไม่ใช่แค่การนอกใจ
สามีของเธอกำลังวางแผนผลักความผิดทางการเงินมาให้เธอ
ธนบดินทร์มองเธอด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะกระซิบว่า
“ตอนนี้คุณเข้าใจแล้วใช่ไหมครับว่าทำไมผมถึงบอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับพวกเขา”
พิมพ์ชนกพยักหน้าช้า ๆ
เธอเช็ดน้ำตา แล้วมองภาพของสามีผ่านกระจกอีกครั้ง
ความรักที่เคยมีอยู่ในดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น
“ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมดค่ะ ไม่ว่าจะต้องเจออะไร ฉันก็อยากรู้”
บทที่ 5: แผนการที่สามีคิดว่าไม่มีใครรู้
ธนบดินทร์เล่าให้พิมพ์ชนกฟังว่า เขาไม่ได้เริ่มตรวจสอบภาคินทร์เพราะเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่เป็นเพราะบริษัทได้รับคำร้องเรียนจากฝ่ายบัญชีเกี่ยวกับการจ่ายเงินให้บริษัทคู่ค้าปลอม
ในตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบ แต่เมื่อเขาตรวจสอบลึกลงไป กลับพบว่ามีการจัดทำใบแจ้งหนี้ซ้ำซ้อน ใช้เอกสารรับรองผลงานที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และมีการโอนเงินผ่านบัญชีหลายทอด
ที่สำคัญ การอนุมัติหลายรายการเกิดขึ้นในช่วงที่ภาคินทร์กำลังเตรียมเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง
ธนบดินทร์ยังพบว่าลลิตาไม่ได้เข้ามาทำงานด้วยความสามารถเพียงอย่างเดียว เธอมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับหนึ่งในบริษัทคู่ค้าปริศนา และใช้ตำแหน่งของตัวเองเพื่อผลักดันสัญญาที่มีมูลค่าสูง
“แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ?”
“ผมกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อเสนอคณะกรรมการตรวจสอบ แต่มีคนในบริษัทพยายามขัดขวางการทำงานของผม”
“ใครคะ?”
ธนบดินทร์ยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น
ข้อความหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ
“หยุดตรวจสอบเรื่องนี้เสีย ก่อนที่คุณจะเดือดร้อน”
เขาอ่านแล้วถอนหายใจ
“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้แล้วว่าผมกำลังทำอะไร”
พิมพ์ชนกเริ่มกังวล
“แล้วเราควรทำอย่างไร?”
ธนบดินทร์ปิดโทรศัพท์ ก่อนตอบว่า
“เราจะไม่ทำอะไรที่ผิดกฎหมาย และจะไม่ใช้วิธีลอบบันทึกหรือแอบขโมยข้อมูล สิ่งที่เรามีอยู่จะถูกเก็บรักษาตามขั้นตอน และผมจะรายงานต่อคณะกรรมการตรวจสอบโดยตรง”
เขาอธิบายเพิ่มเติมว่า พิมพ์ชนกควรเก็บหลักฐานการสื่อสารที่เธอได้รับไว้ ไม่เซ็นเอกสารใด ๆ เพิ่มเติม และไม่ยอมรับความรับผิดชอบต่อธุรกรรมที่เธอไม่ได้ทำ
จากนั้นเขายื่นนามบัตรของทนายความอิสระให้เธอ
“คุณควรมีที่ปรึกษาของตัวเอง อย่าให้ใครใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวมาบังคับให้คุณยอมรับสิ่งที่ไม่ได้ทำ”
พิมพ์ชนกรับนามบัตรไว้
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า หากต้องการปกป้องตัวเอง เธอไม่สามารถใช้เพียงความเสียใจหรือความโกรธได้อีกต่อไป
บทที่ 6: วันรุ่งขึ้น สามีกลับบ้านพร้อมดอกไม้
เวลา 09.30 น. ของเช้าวันเสาร์ ภาคินทร์กลับมาที่บ้านพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่
เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ
“สุขสันต์วันครบรอบย้อนหลังนะครับ เมื่อคืนผมขอโทษจริง ๆ งานมันยุ่งมาก”
พิมพ์ชนกนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา เธอมองเขาอย่างสงบ
“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ?”
“เสร็จแล้วครับ ลูกค้าเรื่องมากมาก แต่สุดท้ายก็เรียบร้อยดี”
เขาเดินเข้ามากอดเธอ แต่พิมพ์ชนกขยับตัวเล็กน้อยจนเขาต้องปล่อยมือ
ภาคินทร์ชะงัก
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“เปล่าค่ะ แค่เหนื่อย”
“ผมรู้ว่าคุณเสียใจ ผมผิดเอง คืนนี้เราไปกินข้าวกันอีกครั้งนะ ผมจะชดเชยทุกอย่าง”
พิมพ์ชนกมองใบหน้าของผู้ชายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ
เธออยากถามว่า เมื่อคืนเขาจูบลลิตานานแค่ไหน? เขาเคยพาเธอไปที่ไหนบ้าง? และตลอดเวลาที่เขากอดเธอก่อนนอน เขากำลังคิดถึงผู้หญิงอีกคนอยู่หรือไม่?
แต่เธอไม่ได้ถาม
เธอเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า
“ได้ค่ะ”
ภาคินทร์ดูเหมือนโล่งใจ เขาคิดว่าภรรยาของเขายังเชื่อคำโกหกเหมือนทุกครั้ง
ก่อนเดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขายังหันกลับมาพูดว่า
“อ้อ ผมมีเอกสารเกี่ยวกับบัญชีครอบครัว อยากให้คุณเซ็นรับรองหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมเอามาให้ดู”
พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้น
“เอกสารอะไรคะ?”
“ไม่มีอะไรสำคัญหรอกครับ เป็นเอกสารจัดการทรัพย์สินนิดหน่อย”
เธอพยักหน้า
“ได้ค่ะ เอามาให้ดูก่อนก็แล้วกัน”
ภาคินทร์เดินขึ้นบันไดไปโดยไม่รู้เลยว่า ภรรยาของเขาเริ่มเตรียมตัวรับมือกับทุกอย่างแล้ว
บทที่ 7: ลายเซ็นที่เกือบทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์
บ่ายวันเดียวกัน ภาคินทร์นำเอกสารชุดหนึ่งมาวางตรงหน้าพิมพ์ชนก
“นี่เป็นเอกสารปรับโครงสร้างทรัพย์สินครับ ไม่มีอะไรซับซ้อน คุณแค่เซ็นตรงนี้กับตรงนี้”
พิมพ์ชนกหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
เอกสารฉบับแรกเป็นหนังสือรับรองการเป็นผู้ค้ำประกันทางธุรกิจ ส่วนฉบับที่สองเป็นหนังสือยินยอมให้ใช้ทรัพย์สินบางรายการเป็นหลักประกันหนี้ของบริษัท
เธอจำได้ทันทีว่าเอกสารเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ธนบดินทร์เคยแสดงให้ดู
“ทำไมต้องใช้ชื่อฉันค้ำประกันด้วยคะ?”
ภาคินทร์เริ่มขยับตัวอย่างไม่สบายใจ
“ก็เราเป็นสามีภรรยากัน ทรัพย์สินก็เป็นเรื่องของเราทั้งคู่ อีกอย่างบริษัทกำลังขยายกิจการ ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นระบบ”
“แต่ฉันไม่เคยได้รับรายละเอียดเกี่ยวกับหนี้สินพวกนี้เลย”
“คุณไม่ต้องกังวล ผมจัดการเองได้”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมต้องให้ฉันเซ็น?”
ภาคินทร์เริ่มหงุดหงิด
“พิมพ์ชนก คุณไม่เชื่อใจผมแล้วหรือ?”
เธอเงยหน้ามองเขา
“การแต่งงานไม่ได้หมายความว่าฉันต้องเซ็นเอกสารทุกฉบับโดยไม่อ่านนะคะ”
สีหน้าของภาคินทร์เปลี่ยนไปทันที
เขาดึงเอกสารกลับจากมือเธอ
“คุณเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตั้งแต่ฉันเริ่มเข้าใจว่าการเชื่อใจใครสักคน ไม่ได้หมายความว่าเราต้องปิดตาตัวเอง”
ภาคินทร์จ้องเธออยู่นาน ก่อนจะรวบรวมเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจ
พิมพ์ชนกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาทนายความที่ธนบดินทร์แนะนำ พร้อมแนบรายละเอียดเอกสารที่สามีนำมาให้
เธอไม่ต้องการให้ความโกรธนำทางชีวิตอีกต่อไป
สิ่งที่เธอต้องการคือความจริงและความยุติธรรม
บทที่ 8: การประชุมที่ไม่มีใครเตรียมใจ
วันจันทร์ เวลา 10.00 น. คณะกรรมการบริษัทนัดประชุมพิเศษเพื่อพิจารณารายงานการตรวจสอบภายใน
ภาคินทร์เดินเข้าห้องประชุมด้วยความมั่นใจ เขาคิดว่าการประชุมครั้งนี้จะเป็นเพียงพิธีการก่อนที่เขาจะได้รับตำแหน่งใหม่
ลลิตานั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา เธอสวมชุดสูทสีเทาและถือแฟ้มเอกสารอย่างเรียบร้อย
แต่เมื่อประธานคณะกรรมการเปิดการประชุม ธนบดินทร์กลับเดินเข้ามาพร้อมทนายความและผู้ตรวจสอบบัญชีอิสระ
“วันนี้เราจะพิจารณาความผิดปกติของธุรกรรมทางการเงินหลายรายการ รวมถึงการใช้เอกสารรับรองที่อาจมีการปลอมแปลง และการทำสัญญากับบริษัทคู่ค้าที่มีความเกี่ยวข้องกับผู้บริหารบางราย”
ภาคินทร์เริ่มขมวดคิ้ว
“ผมคิดว่าเรื่องนี้เราเคลียร์กันไปแล้วนะครับ”
ธนบดินทร์เปิดเอกสารบนจอภาพ
“เราพบว่ามีการอนุมัติจ่ายเงินให้บริษัทที่ไม่มีผลงานจริง และมีการนำเอกสารรับรองที่มีชื่อบุคคลภายนอกมาใช้โดยไม่ได้รับความยินยอม”
จากนั้นเขาแสดงรายละเอียดธุรกรรมที่ตรวจสอบแล้ว พร้อมลำดับการอนุมัติและหลักฐานจากระบบบัญชีของบริษัท
ภาคินทร์พยายามแทรกขึ้นมา
“ผมสามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ครับ ทุกอย่างเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับโครงการการตลาด”
ผู้ตรวจสอบบัญชีเปิดรายงานอีกฉบับ
“แต่บริษัทที่ได้รับเงินไม่มีหลักฐานการดำเนินงาน และเอกสารส่งมอบงานที่ใช้ประกอบการเบิกจ่ายมีข้อมูลไม่ตรงกับข้อเท็จจริง”
ลลิตาเริ่มหน้าซีด
“เรื่องนี้ฉันไม่เกี่ยวค่ะ ฉันแค่ทำตามคำสั่งผู้บริหาร”
ประธานคณะกรรมการหันไปถาม
“ถ้าเช่นนั้น คุณช่วยอธิบายได้ไหมว่าทำไมชื่อของคุณจึงปรากฏในทะเบียนผู้ถือหุ้นของบริษัทคู่ค้าดังกล่าว?”
ลลิตาเงียบไปทันที
ภาคินทร์หันไปมองเธออย่างไม่พอใจ
“คุณบอกผมว่าเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว!”
ลลิตาตอบกลับด้วยเสียงสั่น
“คุณเป็นคนบอกฉันเองว่าทุกอย่างถูกต้อง!”
ห้องประชุมเริ่มเต็มไปด้วยเสียงโต้เถียง
แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ประธานคณะกรรมการประกาศให้เปิดการพิจารณาเรื่องเอกสารที่ใช้ชื่อของพิมพ์ชนก
บทที่ 9: ผู้หญิงที่สามีคิดว่าจะไม่มีวันกล้าเผชิญหน้า
ประตูห้องประชุมเปิดออก
พิมพ์ชนกเดินเข้ามาพร้อมทนายความของเธอ
ภาคินทร์ลุกขึ้นทันที
“คุณมาทำอะไรที่นี่?”
เธอมองเขาอย่างสงบ
“ฉันมาเพื่อชี้แจงเรื่องเอกสารที่ใช้ชื่อและลายเซ็นของฉันค่ะ”
ภาคินทร์พยายามควบคุมสีหน้า
“นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัว คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่ง”
พิมพ์ชนกวางสำเนาเอกสารลงบนโต๊ะ
“ถ้าเป็นเรื่องครอบครัว คุณก็คงไม่ใช้ชื่อฉันไปเกี่ยวข้องกับธุรกรรมที่ฉันไม่เคยรับรู้ใช่ไหมคะ?”
ธนบดินทร์เปิดรายงานเปรียบเทียบลายเซ็นที่จัดทำโดยผู้เชี่ยวชาญ พร้อมเอกสารประกอบที่แสดงว่าพิมพ์ชนกไม่ได้เป็นผู้ลงนามต่อหน้าพยานตามที่ระบุไว้
ทนายความของเธอชี้แจงว่า พิมพ์ชนกไม่เคยอนุมัติการค้ำประกันหรือยินยอมให้ใช้ทรัพย์สินของตนเป็นหลักประกัน และได้ร้องขอให้ตรวจสอบเอกสารตามกระบวนการทางกฎหมายแล้ว
ภาคินทร์หัวเราะอย่างฝืน ๆ
“คุณกำลังทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ผมแค่ต้องการจัดการธุรกิจให้ราบรื่น”
พิมพ์ชนกมองเขาตรง ๆ
“ถ้าเป็นเรื่องเล็ก คุณคงไม่ต้องโกหกฉัน ไม่ต้องแอบคบกับผู้หญิงคนอื่น และไม่ต้องนำลายเซ็นปลอมมาใช้”
คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท
ลลิตาหันมามองพิมพ์ชนกด้วยสีหน้าตกใจ
“คุณรู้เรื่องเราตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พิมพ์ชนกตอบอย่างไม่ลังเล
“คืนวันครบรอบแต่งงานของฉันค่ะ คืนที่สามีส่งอีเมลมาบอกว่าต้องประชุมด่วนจนดึก แต่ฉันกลับเห็นเขากำลังกอดคุณอยู่ในห้องทำงาน”
ภาคินทร์หน้าซีดลงทันที
“คุณไปที่บริษัทเหรอ?”
“ใช่ค่ะ และฉันก็ได้เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง”
ภาคินทร์พยายามเดินเข้ามาหาเธอ
“พิมพ์ชนก ฟังผมก่อน เรื่องนั้นมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”
เธอถอยหลังเล็กน้อย
“ฉันเคยฟังคำอธิบายของคุณมาสี่ปีแล้วค่ะ วันนี้ฉันอยากฟังข้อเท็จจริงมากกว่า”
บทที่ 10: ความจริงที่ผู้หญิงอีกคนไม่เคยรู้
เมื่อหลักฐานถูกนำเสนอมากขึ้น ลลิตาก็เริ่มเข้าใจว่าเธอเองอาจถูกภาคินทร์หลอกใช้เช่นกัน
เธอเคยเชื่อว่าภาคินทร์กำลังจะหย่ากับภรรยา และจะพาเธอขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง เธอคิดว่าการลงชื่อเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทคู่ค้าเป็นเพียงการลงทุนที่ปลอดภัย
แต่เอกสารที่ปรากฏต่อหน้าคณะกรรมการแสดงให้เห็นว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการรับผลประโยชน์จากสัญญาบางรายการ และภาคินทร์ได้ส่งข้อความหลายครั้งเพื่อให้เธอเป็นผู้รับผิดชอบการประสานงานกับบริษัทเหล่านั้น
ลลิตาหันไปมองเขา
“คุณบอกฉันว่าฉันจะได้เป็นหุ้นส่วนจริง ๆ คุณบอกว่าทุกอย่างเป็นแผนที่ถูกต้อง!”
ภาคินทร์กัดฟัน
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณจะพูดอะไร!”
“แล้วคุณล่ะคะ? คุณเคยบอกฉันว่าภรรยาคุณเป็นคนเซ็นเอกสารทุกอย่างเอง!”
พิมพ์ชนกมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
เธอไม่ได้รู้สึกสะใจที่เห็นผู้หญิงอีกคนกำลังตกที่นั่งลำบาก แต่เธอก็ไม่คิดจะช่วยปกป้องใครจากผลของการกระทำ
ประธานคณะกรรมการประกาศให้ภาคินทร์และลลิตาพักจากหน้าที่ชั่วคราวระหว่างการตรวจสอบ พร้อมส่งเรื่องให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินการตามขั้นตอน
ธนบดินทร์ยืนยันว่าบริษัทจะเก็บรักษาเอกสารต้นฉบับและข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อให้การตรวจสอบเป็นไปอย่างโปร่งใส
ก่อนการประชุมสิ้นสุด ภาคินทร์เดินเข้ามาหาพิมพ์ชนก
“คุณทำลายชีวิตผม!”
เธอมองเขาด้วยแววตาเศร้า
“ฉันไม่ได้ทำลายชีวิตคุณค่ะ ฉันแค่หยุดยอมให้คุณทำลายชีวิตของฉัน”
จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องประชุม โดยไม่หันกลับไปมองอีก
บทที่ 11: คำขอโทษที่มาช้าเกินไป
หลังการประชุมผ่านไปหลายสัปดาห์ การตรวจสอบพบหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเบิกจ่ายเงินที่ไม่ถูกต้อง การใช้บริษัทคู่ค้าบังหน้า และการนำเอกสารส่วนบุคคลของพิมพ์ชนกไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต
บริษัทดำเนินการตามกฎหมายและระเบียบภายใน ภาคินทร์ถูกถอดจากตำแหน่งบริหารระหว่างกระบวนการสอบสวน ส่วนลลิตาถูกพักงานเพื่อให้ตรวจสอบบทบาทของเธออย่างเป็นธรรม
พิมพ์ชนกเองก็ยื่นคำร้องเพื่อแยกทรัพย์สินและดำเนินการเรื่องการหย่าร้าง โดยมีทนายความดูแลผลประโยชน์ของเธอ
วันหนึ่ง ภาคินทร์มารอพบเธอที่หน้าบ้าน
เขาดูเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าที่เคยมั่นใจกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“พิมพ์ชนก ผมอยากขอโทษ”
เธอยืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้เชิญเขาเข้าบ้าน
“คุณอยากขอโทษเรื่องไหนคะ?”
ภาคินทร์ก้มหน้า
“ทุกเรื่อง ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมไม่ควรนอกใจคุณ ไม่ควรโกหก และไม่ควรใช้ชื่อคุณไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณไม่รู้”
“แล้วถ้าฉันไม่เห็นคุณกับลลิตาในคืนนั้น คุณจะยอมรับผิดไหม?”
เขาเงียบ
“ถ้าคณะกรรมการไม่ตรวจพบความผิดปกติ คุณจะมาขอโทษฉันไหม?”
เขายังคงตอบไม่ได้
พิมพ์ชนกยิ้มเศร้า ๆ
“คุณไม่ได้เสียใจเพราะทำร้ายฉันหรอกค่ะ คุณเสียใจเพราะทุกอย่างถูกเปิดเผย และคุณไม่สามารถควบคุมเรื่องราวได้อีกแล้ว”
ภาคินทร์พยายามจับมือเธอ แต่เธอถอยออกมา
“ผมยังรักคุณนะ”
พิมพ์ชนกมองเขาอยู่นาน ก่อนตอบว่า
“ความรักไม่ควรทำให้คนคนหนึ่งต้องกลายเป็นคนโกหกเพื่อปกป้องอีกคนค่ะ”
เธอหยุดเล็กน้อย แล้วพูดต่อ
“ฉันเคยคิดว่าการแต่งงานสี่ปีของเราคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า การรักษาศักดิ์ศรีและความจริงของตัวเองก็มีค่าไม่แพ้กัน”
ภาคินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีคำพูดใดหลงเหลือ
พิมพ์ชนกปิดประตูอย่างสงบ
ไม่ใช่เพราะเธอเกลียดเขาจนไม่อยากเห็นหน้า แต่เพราะเธอรู้แล้วว่าเธอไม่จำเป็นต้องกลับไปอยู่ในชีวิตที่เต็มไปด้วยคำโกหกอีกต่อไป
บทที่ 12: ละครฉากใหญ่ที่แท้จริง
สามเดือนต่อมา การตรวจสอบและกระบวนการทางกฎหมายยังคงดำเนินต่อไปตามขั้นตอน พิมพ์ชนกได้รับการยืนยันว่าเธอไม่ได้เป็นผู้อนุมัติธุรกรรมที่มีการโต้แย้ง และไม่มีหลักฐานว่าเธอมีส่วนร่วมในการกระทำผิด
เธอย้ายออกจากบ้านหลังเดิม เริ่มต้นทำงานในธุรกิจออกแบบตกแต่งภายในที่เคยเป็นความฝันของตัวเอง และค่อย ๆ กลับมามีชีวิตที่สงบสุข
วันหนึ่ง เธอได้รับโทรศัพท์จากธนบดินทร์
“คุณพิมพ์ชนกครับ ผมมีข่าวดีจะแจ้ง”
“เรื่องอะไรคะ?”
“คณะกรรมการรับรองรายงานการตรวจสอบฉบับสมบูรณ์แล้ว และบริษัทได้ปรับระบบควบคุมภายในใหม่ทั้งหมด ขอบคุณที่คุณให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับการตรวจสอบครับ”
พิมพ์ชนกยิ้ม
“ฉันแค่บอกความจริงในส่วนที่ฉันรู้ค่ะ”
ธนบดินทร์หัวเราะเบา ๆ
“บางครั้งการพูดความจริงก็ต้องใช้ความกล้ามากกว่าที่เราคิดนะครับ”
หลังวางสาย พิมพ์ชนกนั่งมองดอกไม้บนโต๊ะทำงาน
มันเป็นดอกกุหลาบสีขาวที่เธอซื้อให้ตัวเองในวันเปิดสำนักงานเล็ก ๆ แห่งใหม่
เธอนึกถึงคืนครบรอบแต่งงานเมื่อสามเดือนก่อน คืนที่เธอยืนอยู่หน้าห้องกระจกและเห็นสามีกำลังจูบผู้หญิงอีกคน เธอเคยคิดว่าภาพนั้นจะกลายเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหาย
แต่วันนี้เธอกลับมองเห็นอีกความหมายหนึ่ง
คืนนั้นไม่ใช่คืนที่ชีวิตของเธอพังทลาย
มันคือคืนที่เธอได้เห็นความจริง และเริ่มต้นช่วยเหลือตัวเอง
เย็นวันนั้น พิมพ์ชนกเดินออกจากสำนักงานพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้มีสามีที่ร่ำรวย ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่ หรือชีวิตหรูหราเหมือนเมื่อก่อน แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยมีในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา
นั่นคือความสบายใจที่ไม่ต้องคอยสงสัยว่าใครกำลังโกหกเธอ
ก่อนขึ้นรถ เธอได้รับข้อความจากธนบดินทร์
“หวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตบทใหม่ครับ”
เธอตอบกลับไปว่า
“ขอบคุณค่ะ ฉันเพิ่งเข้าใจว่า บางครั้งคนที่เดินเข้ามาในชีวิตเราในคืนที่เลวร้ายที่สุด อาจไม่ได้มาเพื่อช่วยให้เรากลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แต่ช่วยให้เรากล้ามีชีวิตใหม่ต่างหาก”
เธอเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ
เพราะสุดท้ายแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งไม่จำเป็นต้องชนะผู้หญิงอีกคนเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้ชายที่ทรยศกลับมาเลือกเธออีกครั้ง
สิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงอย่างเดียว คือเลือกตัวเองให้เป็น
ข้อคิดท้ายเรื่อง: คนที่รักเราอย่างแท้จริงจะไม่ใช้ความไว้ใจของเราเป็นเครื่องมือทำร้ายเรา และอย่ากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แม้ความจริงนั้นจะเจ็บปวดเพียงใด เพราะบางครั้งการสูญเสียคนที่ไม่ซื่อสัตย์ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการได้ชีวิตที่มีคุณค่ากลับคืนมา



