News

“ขอบคุณมากค่ะท่านอัยการ ขอบคุณที่ช่วยคืนความยุติธรรมให้กับพ่อแม่ของฉัน”

ฉันยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณท่านด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

เสียงฝีเท้าทั้งสามคู่ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปจากห้องนอน เสียงหัวเราะแหลมเล็กของมาเรียนาปะปนกับเสียงพึมพำอย่างพึงพอใจของดอราดังแว่วลงไปตามขั้นบันไดหินอ่อน

ฉันยังคงนอนนิ่งสนิทอยู่ใต้เตียง ใบหน้าแนบชิดกับพื้นไม้ปาร์เก้เย็นเฉียบจนสัมผัสได้ถึงฝุ่นละอองจางๆ ที่ลอยเข้าจมูก

ลมหายใจของฉันติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหลอดลมเอาไว้แน่นจนหน้าอกปวดร้าวไปหมด

เสียงประตูชั้นล่างปิดลงตามด้วยเสียงเครื่องยนต์รถของบรูโนที่แล่นออกไปจากรั้วบ้าน แต่ร่างกายของฉันกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน

สายตาของฉันจับจ้องไปยังขาโต๊ะเครื่องแป้งไม้สักตรงหน้า ซึ่งบนนั้นมีปึกกระดาษสีขาววางทับซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ

ฉันค่อยๆ คลานออกมาจากใต้เตียงอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบไม่สามารถพยุงน้ำหนักตัวให้ลุกขึ้นยืนได้ตามปกติ

ความเงียบงันภายในห้องนอนที่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้หญิงคนอื่น

ฉันก้าวเท้าเข้าไปหาโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่ฉันกลับไม่ยอมปล่อยให้มันไหลรินลงมาอาบแก้ม

บนปึกกระดาษเหล่านั้นคือหนังสือมอบอำนาจฉบับสมบูรณ์ที่มีชื่อของฉันระบุไว้อย่างชัดเจน และที่มุมขวาล่างปรากฏลายเซ็นของฉันเองตวัดอยู่อย่างคุ้นตา

ลายเซ็นนั้นเหมือนกับลายมือของฉันทุกกระเบียดนิ้ว จนฉันต้องเพ่งมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อทบทวนความทรงจำทั้งหมดในช่วงสามปีที่ผ่านมา

ฉันนึกย้อนกลับไปถึงค่ำคืนหนึ่งเมื่อหกเดือนก่อน คืนที่ฉันกลับมาจากโรงพยาบาลด้วยอาการอ่อนเพลียอย่างหนักและบรูโนนำเอกสารประกันสุขภาพมาให้ฉันเซ็น

ในคืนนั้น ฉันแทบไม่ได้อ่านรายละเอียดในหน้ากระดาษเลยแม้แต่บรรทัดเดียว เพราะฉันเชื่อใจผู้ชายที่กุมมือฉันไว้ข้างเตียงด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

ความโง่เขลาและความไว้ใจของฉันในวันนั้น กำลังจะกลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญที่ย้อนกลับมาปลิดชีพฉันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเอกสารทุกแผ่นอย่างรวดเร็ว มือที่ถือเครื่องสั่นระริกจนต้องกลั้นหายใจเพื่อให้ภาพออกมาคมชัดที่สุด

เมื่อจัดวางเอกสารทั้งหมดกลับเข้าที่เดิมให้เหมือนไม่เคยมีใครแตะต้อง ฉันก็หันไปคว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ยังคงเปิดอ้าอยู่บนพื้น

เสื้อผ้าที่เพิ่งพับเก็บมาอย่างดีถูกฉันรวบยัดกลับเข้าไปอย่างลวกๆ โดยไม่สนใจรอยยับยู่ยี่ ราวกับว่าทุกวินาทีที่ฉันยังหายใจอยู่ในบ้านหลังนี้คือการนับถอยหลังสู่ความตาย

ฉันลากกระเป๋าลงบันไดด้วยความระมัดระวังสูงสุด พยายามไม่ให้ล้อพลาสติกกระทบกับขอบขั้นบันไดจนเกิดเสียงดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน

ก่อนจะก้าวพ้นประตูบ้าน ฉันเหลือบมองแก้วกาแฟร้านโปรดของบรูโนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขก น้ำแข็งข้างในละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงคราบน้ำสีน้ำตาลจางๆ ที่ก้นแก้ว

ฉันเดินออกมาจากรั้วบ้านด้วยฝีเท้าที่มั่นคงขึ้น แม้ในใจจะยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและความขยะแขยงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

โรงแรมเล็กๆ ย่านชานเมืองเกเรตาโรกลายเป็นที่หลบภัยชั่วคราวของฉันในเย็นวันนั้น ห้องพักแคบๆ ที่มีเพียงเตียงเดี่ยวและโคมไฟสีส้มสลัวให้ความรู้สึกปลอดภัยกว่าคฤหาสน์หรูของสามีเสียอีก

ฉันล็อกกลอนประตูทุกชั้น ลากเก้าอี้ไม้ตัวหนักมาขัดไว้ที่ลูกบิด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงพร้อมกับกระเป๋าถือใบเล็กที่พกติดตัวตลอดเวลา

มือของฉันล้วงเข้าไปในช่องซิปด้านในสุดของกระเป๋า สัมผัสกับซองกระดาษสีน้ำตาลเข้มที่เริ่มเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา

ซองจดหมายที่พ่อเคยฝากไว้ให้ทนายความประจำตระกูลส่งมอบให้ฉันในวันที่ท่านทั้งสองจากไป พร้อมข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า “หากเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน…”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยกล้าเปิดซองนี้เลยสักครั้ง เพราะความเจ็บปวดจากการสูญเสียทำให้ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องราวใดๆ ที่จะตอกย้ำว่าท่านไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว

ทว่าในวินาทีนี้ ปลายนิ้วของฉันกลับฉีกปากซองออกอย่างเด็ดเดี่ยว เสียงกระดาษที่ขาดออกจากกันดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องพัก

ภายในซองมีเพียงสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีดำที่ขอบมุมถลอกปอกเปิก กับแฟลชไดรฟ์โลหะขนาดจิ๋วที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยพลาสติกกันกระแทกอย่างแน่นหนา

ฉันเปิดสมุดบันทึกหน้าแรกออก กลิ่นหมึกเก่าและกลิ่นอับของกระดาษลอยขึ้นมาแตะจมูก ปลุกความทรงจำเกี่ยวกับห้องทำงานของพ่อให้แจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง

ตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษเต็มไปด้วยตัวเลขและชื่อบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

 

เขาชะงักฝีเท้าและหันมามองเธอด้วยสายตาระแวดระวัง —คุณหมายถึงเรื่องอะไร?

โดมินิกยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆ ทว่าดวงตาคมเข้มของเขากลับทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความครุ่นคิด… เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขาเริ่มนึกถึงความซื่อสัตย์และความสงบเงียบของแคลร์ ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาเลยนอกจากอาหารเช้าบนเตียงเพียงมื้อเดียว

เซบาสเตียนหันมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนและสำนึกผิดเป็นครั้งสุดท้าย เขาพยายามคลานเข้ามาจับชายกระโปรงของฉันไว้ —เอเลน่า… ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะนะ อย่าปล่อยให้ผมติดคุกเลยนะเอเลน่า ผมรักคุณนะ…

สายตาของฉันไล่อ่านไปทีละบรรทัด จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่งซึ่งถูกขีดเส้นใต้ด้วยหมึกสีแดงเข้ม ชื่อของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินที่มีบรูโนเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่

หัวใจของฉันเต้นรัวแรงจนเจ็บแปลบไปทั้งแผ่นอก เมื่ออ่านพบข้อความที่พ่อบันทึกไว้เมื่อสามสัปดาห์ก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์

“ชายหนุ่มที่ลูกสาวฉันรักกำลังหลอกใช้เธอเพื่อเข้าถึงโฉนดที่ดินผืนนี้ ฉันพบหลักฐานการปลอมแปลงเอกสารการกู้ยืมเงินโดยใช้ชื่อของฉันค้ำประกัน”

ตัวอักษรบรรทัดต่อมาสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับว่าในขณะที่เขียน พ่อของฉันกำลังเผชิญกับความโกรธแค้นและความผิดหวังอย่างแสนสาหัส

“พรุ่งนี้เช้าฉันจะนำหลักฐานทั้งหมดไปมอบให้พนักงานสอบสวนที่สำนักงานอัยการรัฐ หากฉันเป็นอะไรไป จงอย่าไว้ใจบรูโนโดยเด็ดขาด”

หน้ากระดาษตรงหน้าพร่าเลือนไปในทันที หยาดน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ตลอดหลายชั่วโมงไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป

ฉันยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ร่างกายงอพับลงบนเตียงนอน ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังราวกับเพิ่งตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

อุบัติเหตุรถชนบนถนนสายเปลี่ยวในคืนฝนตกหนักเมื่อสามปีก่อน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่ความประมาทของคนขับรถบรรทุกอย่างที่รายงานของตำรวจระบุไว้

พ่อกับแม่ของฉันถูกฆาตกรรมอย่างเลือดเย็น เพียงเพราะพ่อกำลังจะเปิดโปงแผนการฉ้อโกงของชายที่ฉันเรียกว่าสามีมาตลอดสามปี

และตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันนอนร่วมเตียง กินข้าวร่วมโต๊ะ และมอบความรักทั้งหมดให้แก่ฆาตกรที่พรากลมหายใจของคนที่ฉันรักที่สุดไป

ความเศร้าโศกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่กัดกินหัวใจ ฉันปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงจนผิวหนังแสบระคาย

หากฉันบุ่มบ่ามเดินเข้าไปแจ้งความตอนนี้ หลักฐานเพียงสมุดบันทึกเล่มเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะเอาผิดคนที่มีเส้นสายกว้างขวางอย่างบรูโนได้

ฉันต้องเล่นตามเกมของเขา ต้องกลับเข้าไปในถ้ำเสือด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม เพื่อกระชากหน้ากากจอมปลอมของพวกเขาออกมาให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำไว้

เช้าวันจันทร์ ฉันลากกระเป๋าเดินทางกลับเข้าบ้านตามกำหนดการเดิมที่เคยบอกบรูโนไว้ ราวกับว่าฉันเพิ่งเดินทางกลับมาจากมอนเตร์เรย์จริงๆ

ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก กลิ่นหอมของอาหารเช้าและเสียงหัวเราะพูดคุยอย่างอารมณ์ดีก็ลอยมาจากห้องรับประทานอาหาร

บรูโนเดินเข้ามาสวมกอดฉันแน่น กลิ่นโคโลญจน์ประจำตัวของเขาผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงจางๆ ที่ฉันจำได้แม่นยำ

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะที่รัก คุณดูเหนื่อยมากเลย” เขากระซิบข้างหู พร้อมกับจูบลงบนหน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา

สัมผัสที่เคยทำให้ฉันใจเต้นแรงในอดีต บัดนี้กลับทำให้ผิวหนังของฉันลุกชันด้วยความขยะแขยงจนต้องฝืนกลั้นอาการคลื่นไส้เอาไว้

“คิดถึงคุณที่สุดเลยค่ะบรูโน งานที่นั่นวุ่นวายมากจริงๆ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างอย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้

ดอราเดินถือถ้วยกาแฟออกมาจากครัว สายตาของท่านกวาดมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาดูแคลนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเสแสร้ง

“กลับมาแล้วเหรอเอมิเลีย หน้าตาดูโทรมเชียว สงสัยจะทำงานหนักเกินไปจนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง” น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง

“ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะคุณแม่” ฉันเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม พยายามควบคุมไม่ให้แววตาของตัวเองเผยความเกลียดชังออกไปแม้แต่น้อย

ระหว่างมื้อเช้า บรูโนเริ่มชวนฉันคุยเรื่องโครงการขยายทางหลวงด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

“ทางหน่วยงานติดต่อมาหรือยังครับเอมิเลีย ผมเห็นคุณบอกว่าสัปดาห์นี้เขาจะส่งเอกสารยืนยันยอดเงินโอนมาให้”

ฉันวางส้อมลงบนจานอย่างช้าๆ แสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ยังเลยค่ะ เมื่อวานฉันโทรไปสอบถามเจ้าหน้าที่ เขาบอกว่าติดปัญหาเรื่องการตรวจสอบแนวเขตที่ดินเพิ่มเติม อาจต้องใช้เวลาอีกประมาณสองสัปดาห์”

แววตาของบรูโนวูบไหวไปชั่วขณะ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว แต่ฉันกลับสังเกตเห็นความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีสุขุมนั้นได้อย่างชัดเจน

ส่วนดอรานั้นถึงกับชะงักมือที่กำลังยกถ้วยชา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจที่แผนการรับเงินก้อนโตต้องล่าช้าออกไป

“ช้าขนาดนั้นเลยเหรอ” บรูโนเอ่ยถาม เสียงของเขาแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “ให้ผมช่วยโทรไปเร่งกับคนรู้จักที่กรมทางหลวงให้ไหมครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของคุณ แค่รออีกไม่กี่วันเอง” ฉันยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ราวกับภรรยาที่แสนดีและไร้เดียงสา

คำโกหกเรื่องความล่าช้าของเอกสาร คือการซื้อเวลาอันมีค่าที่ฉันสร้างขึ้นมา เพื่อใช้ช่วงเวลาสองสัปดาห์นี้ในการรวบรวมหลักฐานมัดตัวพวกเขาให้ดิ้นไม่หลุด

ช่วงบ่ายวันนั้น ขณะที่บรูโนออกไปทำงานและดอราออกไปทำธุระนอกบ้าน ฉันแอบย่องเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของสามีซึ่งปกติเขาจะล็อกกุญแจไว้เสมอ

ฉันหยิบกุญแจสำรองที่แอบซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้ริมระเบียง ซึ่งเป็นจุดที่ฉันเคยบังเอิญเห็นบรูโนนำมาซ่อนไว้เมื่อปีก่อน

ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และกลิ่นหนังจากโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง

ฉันตรงไปยังคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของเขา เสียบแฟลชไดรฟ์ของพ่อเข้ากับช่องเชื่อมต่อเพื่อตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน

หน้าจอปรากฏไฟล์เอกสารจำนวนมาก ทั้งสำเนาใบแจ้งหนี้ปลอม บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีม้า และไฟล์เสียงบันทึกการสนทนาระหว่างพ่อของฉันกับทนายความ

ในขณะที่ฉันกำลังคัดลอกข้อมูลทั้งหมดลงในโทรศัพท์มือถือ สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นลิ้นชักโต๊ะทำงานของบรูโนที่แง้มอยู่เล็กน้อย

เมื่อดึงลิ้นชักออกมา ฉันพบซองเอกสารสีขาวจากคลินิกสูตินรีเวชแห่งหนึ่งในตัวเมือง พร้อมกับสำเนาทะเบียนสมรสปลอมที่ระบุชื่อของบรูโนและมาเรียนา

มือของฉันกำขอบโต๊ะแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พวกเขาไม่ได้เพียงแค่วางแผนจะฮุบเงินและกำจัดฉันเท่านั้น แต่ยังเตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้ามาเป็นเวลานาน

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังแว่วเข้ามาจากหน้าประตูรั้วบ้าน บรูโนกลับมาเร็วกว่าปกติเกือบสองชั่วโมง

ฉันรีบถอดแฟลชไดรฟ์ออก ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ และจัดวางของทุกอย่างในลิ้นชักให้กลับสู่สภาพเดิมภายในเวลาไม่กี่วินาที

เมื่อก้าวพ้นประตูห้องทำงานและล็อกกุญแจเรียบร้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่โถงบันไดชั้นล่าง

ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องครัว หยิบเหยือกน้ำขึ้นมาเทใส่แก้วด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึกที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

“เอมิเลีย คุณอยู่ข้างบนหรือเปล่า” เสียงตะโกนเรียกของบรูโนดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตรงมาทางห้องครัว

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูผ่อนคลายที่สุด ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

“ฉันอยู่นี่ค่ะบรูโน วันนี้กลับเร็วจังเลยนะคะ” ฉันเอ่ยทักทาย พลางยื่นแก้วน้ำเย็นให้เขา

บรูโนรับแก้วน้ำไปดื่ม สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องครัวอย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง

“พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้ในห้องทำงานน่ะครับ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสองทันที

ฉันยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่ค่อยๆ ลับสายตาไป มือข้างหนึ่งกำแฟลชไดรฟ์ของพ่อไว้แน่นจนขอบโลหะบาดเข้าไปในฝ่ามือ

ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับไฟแค้นที่กำลังลุกโชนอยู่ในอก ฉันรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ไป ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงชีวิตของฉัน

ตกดึกคืนนั้น ฉันแสร้งทำเป็นหลับสนิทอยู่บนเตียง รอจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบรูโนที่นอนอยู่ข้างกาย

ความมืดมิดภายในห้องนอนทำให้ฉันมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์รอบตัว แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนของฉันกลับตื่นตัวเต็มที่

ฉันค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของบรูโนที่วางชาร์จอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

หน้าจอสว่างวาบขึ้น ฉันป้อนรหัสผ่านที่เป็นวันเกิดของมาเรียนา ซึ่งฉันแอบเห็นตอนที่เธอกดปลดล็อกโทรศัพท์ในวันที่ฉันซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง

หน้าจอปลดล็อกออกอย่างง่ายดาย ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกอีกครั้ง แต่ฉันรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป

ฉันเปิดแอปพลิเคชันส่งข้อความ เข้าไปดูบทสนทนาระหว่างบรูโนกับเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ระบุชื่อซึ่งถูกตั้งค่าปิดการแจ้งเตือนไว้

ข้อความล่าสุดเพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อสิบนาทีก่อน “ทุกอย่างพร้อมแล้วสำหรับคืนวันศุกร์ อย่าลืมจัดการเรื่องยาให้เรียบร้อย”

ข้อความถัดมาเป็นของบรูโนที่ตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องห่วง คราวนี้จะไม่มีใครสงสัยเหมือนเรื่องอุบัติเหตุของพ่อแม่เธออีก”

ฉันรีบถ่ายภาพหน้าจอทั้งหมดส่งเข้าเครื่องของตัวเอง ก่อนจะลบประวัติการส่งข้อมูลออกจากโทรศัพท์ของเขาอย่างหมดจด

เมื่อวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะข้างเตียงตามเดิม ฉันก็ล้มตัวลงนอนหันหลังให้เขา ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองความมืดเบื้องหน้า

คืนวันศุกร์ที่จะถึงนี้ คือวันที่พวกเขาเลือกให้เป็นวันจบชีวิตของฉัน แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เหยื่อที่พวกเขากำลังจะเชือดได้ตื่นขึ้นจากความฝันอันแสนหวานแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น บรูโนดูอารมณ์ดีผิดปกติ เขาคอยตักอาหารใส่จานให้ฉันไม่ขาดสาย

“วันศุกร์นี้ผมจองดินเนอร์สุดหรูบนดาดฟ้าโรงแรมไว้ให้คุณนะเอมิเลีย ถือเป็นการฉลองที่คุณปิดดีลใหญ่ที่มอนเตร์เรย์ได้สำเร็จ”

คำพูดที่แสนโรแมนติกของเขาทำให้ดอราที่นั่งอยู่ตรงข้ามถึงกับลอบยิ้มมุมปาก สายตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด

“ฟังดูวิเศษมากเลยค่ะ แต่ฉันเกรงว่าวันศุกร์นี้อาจจะกลับดึกหน่อยนะคะ พอดีทางหน่วยงานเวนคืนที่ดินนัดให้ฉันเข้าไปเซ็นรับเช็คเงินสด 2.5 ล้านดอลลาร์ช่วงบ่ายแก่ๆ”

ทันทีที่คำว่าเช็คเงินสดหลุดออกจากปากฉัน ช้อนในมือของบรูโนก็กระทบกับขอบจานเสียงดังเคร้ง

ดวงตาของเขาลุกวาวขึ้นมาในเสี้ยววินาที ความละโมบที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษปรากฏออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

“จริงเหรอครับ ไหนคุณบอกว่าต้องรออีกสองสัปดาห์ไง” เขาถามเสียงสูง พยายามเก็บงำความตื่นเต้นเอาไว้แต่ไม่สำเร็จ

“เจ้าหน้าที่เพิ่งโทรมาแจ้งเมื่อเช้านี้เองค่ะ บอกว่าเอกสารอนุมัติลัดคิวให้เป็นกรณีพิเศษ” ฉันยิ้มหวาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไร้พิรุธ

เหยื่อล่อชิ้นใหญ่ถูกโยนลงไปกลางวงแล้ว และฉันรู้ดีว่าปลาอย่างบรูโนและดอราไม่มีทางปฏิเสธอาหารมื้อนี้ได้อย่างแน่นอน

ช่วงสายของวันนั้น ฉันเดินทางออกจากบ้านโดยบอกกับทุกคนว่าจะไปเตรียมเอกสารที่สำนักงานทนายความ แต่จุดหมายที่แท้จริงของฉันคือสำนักงานอัยการรัฐเกเรตาโร

ฉันนั่งรออยู่ในห้องรับรองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ในกระเป๋าถือมีทั้งสมุดบันทึกของพ่อ แฟลชไดรฟ์ หลักฐานการปลอมแปลงลายเซ็น และภาพถ่ายข้อความแชทมรณะ

เมื่อประตูห้องทำงานของอัยการอาวุโสเปิดออก ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

ชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยแววตาสงสัย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อได้ยินนามสกุลของฉัน

“คุณคือลูกสาวของคุณอเลฮานโดรที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนใช่ไหมครับ” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความตกใจเล็กน้อย

“ใช่ค่ะ และฉันมีหลักฐานทั้งหมดที่พิสูจน์ได้ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นเป็นการฆาตกรรม รวมถึงแผนการฆาตกรรมครั้งต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันศุกร์นี้”

ฉันวางซองเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงานของเขา มือที่เคยสั่นเทาตลอดหลายวันที่ผ่านมากลับนิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด

อัยการหยิบสมุดบันทึกของพ่อขึ้นมาเปิดอ่าน สีหน้าของเขาค่อยๆ เคร่งขรึมลงเรื่อยๆ ตามจำนวนหน้ากระดาษที่พลิกผ่าน

“เอกสารพวกนี้เป็นของจริงทั้งหมด” เขาพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับฉันด้วยแววตาจริงจัง “คุณรู้ตัวใช่ไหมว่าถ้าเราเริ่มดำเนินการ คุณจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก”

“ฉันรู้ค่ะ และฉันพร้อมที่จะเป็นเหยื่อล่อให้พวกเขาดิ้นไม่หลุดในคืนวันศุกร์นี้” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ตลอดช่วงบ่าย ฉันใช้เวลาให้ปากคำและวางแผนร่วมกับทีมสืบสวนพิเศษอย่างละเอียด ทุกขั้นตอนถูกกำหนดขึ้นอย่างรัดกุมเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย

ฉันได้รับเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในจี้สร้อยคอเส้นโปรด พร้อมกับคำแนะนำในการรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้าหากบรูโนเกิดไหวตัวทัน

เมื่อกลับถึงบ้านในช่วงเย็น ฉันสังเกตเห็นรถเก๋งสีดำคันคุ้นตาจอดสงบนิ่งอยู่ที่หน้าประตูรั้ว ซึ่งไม่ใช่รถของบรูโนและไม่ใช่รถของดอรา

หัวใจของฉันกระตุกวูบ เมื่อเดินเข้าไปในห้องรับแขกและพบว่ามาเรียนากำลังนั่งจิบชาพูดคุยอยู่กับดอราอย่างสนิทสนม

ทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามา หญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปที่เผยให้เห็นหน้าท้องนูนเด่นก็รีบลุกขึ้นยืน พร้อมกับคลี่ยิ้มหวานหยดย้อย

“สวัสดีค่ะคุณเอมิเลีย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ พอดีฉันแวะเอาเอกสารโครงการลงทุนมาให้คุณบรูโนเซ็นน่ะค่ะ” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าขนลุก

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณมาเรียนา ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ คุณดูอิ่มเอิบขึ้นเยอะเลยนะคะ” ฉันเอ่ยทักทาย สายตาจงใจเหลือบมองไปที่หน้าท้องของเธอ

มาเรียนาชะงักไปเล็กน้อย มือเรียวเผลอยกขึ้นมาลูบท้องตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหัวเราะแก้เก้อออกมาเบาๆ

“ช่วงนี้ฉันพักผ่อนเยอะน่ะค่ะ ว่าแต่คุณเอมิเลียคงยุ่งมากเลยใช่ไหมคะ ดูหน้าตาอิดโรยเชียว”

“นิดหน่อยค่ะ แต่หลังจากวันศุกร์นี้ ฉันคงได้พักผ่อนยาวๆ เสียที” ฉันยิ้มตอบ แววตาของฉันสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง

ดอราที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่รีบแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “เอมิเลีย เธอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวบรูโนกลับมาเห็นสภาพนี้จะหมดอารมณ์กินข้าวเปล่าๆ”

ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยไม่หันกลับไปมอง แต่หูยังคงได้ยินเสียงกระซิบกระซาบที่ดังไล่หลังมา

“นังนี่มันดูแปลกๆ ไปนะแม่ ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย” เสียงของมาเรียนาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความระแวง

“แกจะกลัวอะไร อีกแค่สองวันมันก็จะหายไปจากโลกนี้แล้ว” เสียงแหบพร่าของดอราตอบกลับอย่างเลือดเย็น

ฉันหยุดยืนอยู่ที่มุมมืดบนชานพักบันได มือกำราวบันไดไม้แน่นจนรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้ามาในกระดูก

ความเกลียดชังในใจของฉันพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด แต่ฉันกลับต้องฝืนยิ้มออกมาในความมืด เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า

คืนวันพฤหัสบดี บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงัดผิดปกติ บรูโนดูเคร่งเครียดและเอาแต่เดินวนเวียนอยู่ในห้องทำงานจนดึกดื่น

ฉันแอบเดินผ่านหน้าห้องทำงานของเขา และได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“เตรียมรถให้พร้อมตอนสี่ทุ่มตรง ทันทีที่เธอหมดสติจากยานอนหลับในไวน์ เราจะพาเธอไปที่หน้าผานอกเมือง แล้วจัดฉากให้เหมือนเธอขับรถตกเหวเพราะเครียดเรื่องงาน”

คำพูดทุกคำของเขาลอยผ่านช่องประตูออกมาอย่างชัดเจน และเครื่องดักฟังที่คอของฉันก็กำลังบันทึกเสียงชั่วร้ายนั้นไว้ทุกพยางค์

ฉันเดินกลับเข้าห้องนอนด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ ล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับความรู้สึกที่ทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้นจนแทบข่มตาหลับไม่ลง

เช้าวันศุกร์มาถึงพร้อมกับท้องฟ้าที่มืดครึ้ม เมฆฝนสีเทาเข้มลอยต่ำปกคลุมเมืองเกเรตาโร ราวกับธรรมชาติกำลังรับรู้ถึงโศกนาฏกรรมที่กำลังจะถูกเปิดโปง

ฉันแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีดำเรียบหรู บรรจงแต่งหน้าอย่างประณีตเพื่อปกปิดรอยคล้ำใต้ตาที่เกิดจากการอดนอนมาตลอดทั้งสัปดาห์

เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง บรูโนยืนรออยู่ที่โถงทางเดินในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต เขาดูหล่อเหลาและสง่างามไม่ต่างจากวันแรกที่เราพบกัน

“วันนี้คุณสวยมากเลยครับเอมิเลีย” เขาเอ่ยชม พร้อมกับยื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวมาให้ฉันด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

“ขอบคุณค่ะบรูโน” ฉันรับช่อดอกไม้มาถือไว้ สัมผัสได้ถึงหนามแหลมที่ซ่อนอยู่ใต้กลีบดอกไม้สีบริสุทธิ์

“เดี๋ยวช่วงบ่ายผมขับรถไปส่งคุณที่สำนักงานเวนคืนที่ดินดีไหมครับ เผื่อคุณถือเช็คเงินสดตั้งเยอะจะได้ปลอดภัย” เขาเสนอตัวด้วยท่าทีห่วงใย

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนัดทนายความส่วนตัวไว้ที่นั่นแล้ว เดี๋ยวเสร็จธุระฉันจะตรงไปเจอคุณที่ร้านอาหารบนดาดฟ้าโรงแรมเลยนะคะ”

บรูโนพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย เพราะในความคิดของเขา ไม่ว่าฉันจะรับเช็คมาหรือไม่ สุดท้ายหนังสือมอบอำนาจปลอมในกระเป๋าของเขาก็จะโอนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีของเขาอยู่ดี

ช่วงบ่ายวันนั้น ฉันเดินทางไปยังสำนักงานอัยการแทนที่จะไปสำนักงานเวนคืนที่ดิน เพื่อทำการตรวจสอบความพร้อมของเครื่องส่งสัญญาณและซักซ้อมแผนการขั้นสุดท้าย

“ทันทีที่เขายื่นแก้วไวน์ให้คุณ ให้คุณแสร้งทำเป็นดื่มและแกล้งหมดสติไปตามแผน เจ้าหน้าที่ของเราจะบุกเข้าไปรวบตัวเขาทันทีที่เขาพยายามพาตัวคุณออกจากร้าน”

หัวหน้าชุดสืบสวนย้ำเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “จำไว้นะครับคุณเอมิเลีย ห้ามดื่มเครื่องดื่มอะไรบนโต๊ะนั้นเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นน้ำเปล่าก็ตาม”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง ฉันก้าวเดินเข้าไปในภัตตาคารหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมใจกลางเมือง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบเพราะบรูโนเหมาปิดชั้นนี้ไว้ทั้งหมด

โต๊ะอาหารสำหรับสองที่ถูกจัดวางไว้ริมระเบียงกระจกใส มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองเกเรตาโรในยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน

บรูโนลุกขึ้นยืนต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้มกว้าง รินไวน์แดงสีเข้มลงในแก้วคริสตัลใบหรูด้วยท่าทีที่นุ่มนวลและเอาใจใส่

“แด่ความสำเร็จของคุณ และแด่ชีวิตใหม่ของเราสองคนนะครับเอมิเลีย” เขายกแก้วขึ้นสูง ดวงตาเป็นประกายวาววับภายใต้แสงเทียน

ฉันยกแก้วไวน์ขึ้นตามเขา จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่เดิมที่เคยหลอกลวงฉันมาตลอดสามปี ก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากโดยไม่ปล่อยให้น้ำสีแดงนั้นไหลผ่านลำคอแม้แต่หยดเดียว

วินาทีที่ฉันวางแก้วลงบนโต๊ะ มือของฉันก็แกล้งทำเป็นอ่อนแรงจนแก้วคริสตัลล้มกลิ้งไปบนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา

“เอมิเลีย คุณเป็นอะไรไปครับ” บรูโนรีบถามด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นตกใจ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสมหวัง

ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหารอย่างช้าๆ เปลือกตาปิดสนิท ปล่อยให้ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปตามแรงโน้มถ่วง ราวกับคนหมดสติไปจริงๆ

เสียงฝีเท้าของบรูโนเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ฉันได้ยินเสียงเขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างผู้ชนะ ก่อนที่มือหนาของเขาจะเอื้อมมาคว้าต้นแขนของฉันไว้

“ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงเสียทีนะเอมิเลีย ขอบคุณสำหรับเงิน 2.5 ล้านดอลลาร์ และขอบคุณที่โง่เง่ามาตลอดสามปี”

เสียงกระซิบอันเลือดเย็นของเขาดังก้องอยู่ข้างหู พร้อมกับแรงกระชากที่พยายามจะพยุงร่างของฉันให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ของชั้นดาดฟ้าก็เปิดผางออก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวานที่ทำลายความเงียบสงบของค่ำคืนนั้นจนหมดสิ้น

“หยุดอยู่ตรงนั้น! ตำรวจ!”

ร่างของบรูโนแข็งทื่อไปในทันที มือที่จับแขนฉันอยู่สั่นสะท้านด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่แสงไฟสปอตไลท์จากทีมสืบสวนสาดส่องเข้ามาจนทั่วบริเวณ

ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะอาหาร สบตากับสามีที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ก่อนจะคลี่ยิ้มเย็นชาส่งไปให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย

“เกมจบแล้วค่ะบรูโน” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและทรงพลัง ท่ามกลางเสียงใส่กุญแจมือที่ดังก้องไปทั่วทั้งดาดฟ้า
แสงไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของเจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์สาดส่องวาบไปทั่วลานดาดฟ้าโรงแรมหรู ตัดกับแสงไฟสลัวจากเชิงเทียนบนโต๊ะอาหารที่ล้มระเนระนาด

เสียงโลหะของกุญแจมือที่คล้องเข้ากับข้อมือทั้งสองข้างของบรูโนดังกริ๊กก้องกังวาน ราวกับเสียงระฆังที่ตีบอกเวลาสิ้นสุดของละครฉากใหญ่

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มจอมปลอม บัดนี้กลับซีดเผือดจนไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและไหลซึมลงตามกรอบหน้า

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เอมิเลีย คุณทำอะไรลงไป” บรูโนตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองฉันราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ จัดชายกระโปรงชุดเดรสสีดำให้เรียบตึงด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะบรูโน ฉันแค่ปล่อยให้คุณเดินลงไปในหลุมศพที่คุณขุดเตรียมไว้ให้ฉันเท่านั้นเอง”

ฉันยกมือขึ้นแตะที่จี้สร้อยคอเงินเส้นเล็กบนลำคอ ก่อนจะดึงเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วออกมาชูให้เขาเห็นภายใต้แสงไฟสปอตไลท์

“ทุกคำพูดที่คุณกระซิบข้างหูฉันเมื่อสักครู่ รวมถึงแผนการทั้งหมดที่คุณวางไว้กับแม่ของคุณและมาเรียนา ถูกบันทึกไว้ในนี้ทั้งหมดแล้ว”

บรูโนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เขาพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่ไม่เป็นผล

“คุณหลอกผม คุณแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องมาตลอดทั้งสัปดาห์อย่างนั้นเหรอ” เสียงของเขาแหบพร่าและแตกพร่าจนแทบจำไม่ได้

“ใช่ค่ะ ตั้งแต่วินาทีที่ฉันนอนอยู่ใต้เตียงในห้องนอนของเรา และได้ยินคุณหัวเราะร่าเริงกับผู้หญิงคนนั้นบนเตียงของฉัน”

ฉันขยับเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงที่เคยทำให้ฉันหลงใหล บัดนี้กลับส่งกลิ่นเหม็นฉุนปะปนกับกลิ่นเหงื่อแห่งความขลาดเขลา

“และตั้งแต่วินาทีที่คุณสารภาพออกมาอย่างเลือดเย็น ว่าคุณเป็นคนจัดการให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตายในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน”

ดวงตาของบรูโนวูบไหวอย่างรุนแรง ริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยแก้ตัวกลับสั่นระริกจนไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีก

ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังควบคุมตัวบรูโนเดินผ่านประตูลิฟต์ออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

หน้าจอปรากฏชื่อของผู้โทรเข้าว่า “แม่” พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากมาเรียนาที่เด้งขึ้นมาซ้อนทับกันไม่หยุดหย่อน

หัวหน้าชุดสืบสวนหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ฉันเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาที่จะต้องปิดฉากละครบทนี้ให้สมบูรณ์

ขบวนรถตำรวจพร้อมด้วยรถของสำนักงานอัยการรัฐเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์หรูชานเมืองเกเรตาโรท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา

ตลอดเส้นทาง ฉันนั่งเหม่อมองหยดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนกระจกรถ หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความแค้นกลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด

ภาพความทรงจำในวัยเด็กของฉันกับพ่อแม่ย้อนกลับมาฉายชัดในห้วงความคิด ภาพรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของแม่ และอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของพ่อในวันที่ฉันเรียนจบ

ท่านทั้งสองพร่ำสอนฉันเสมอเรื่องความกตัญญู การรู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี และศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ที่ไม่อาจซื้อหาได้ด้วยเงินตรา

แต่คนในครอบครัวจอมปลอมที่ฉันหลงเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยตลอดสามปี กลับเหยียบย่ำคุณค่าเหล่านั้นจนไม่เหลือชิ้นดี

เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ แสงไฟสว่างไสวจากห้องรับแขกชั้นล่างยังคงเปิดจ้า ราวกับคนข้างในกำลังรอคอยข่าวดีอย่างใจจดใจจ่อ

ทันทีที่ประตูใหญ่ของบ้านถูกผลักเปิดออก เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของดอราก็ดังลอยออกมาต้อนรับเป็นสิ่งแรก

“กลับมาแล้วเหรอบรูโน ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหมลูก แม่กับมาเรียนาเปิดแชมเปญรอฉลองกันอยู่เลย”

ร่างท้วมของหญิงชราเดินออกมาจากห้องรับแขกด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ทว่าทันทีที่สายตาของท่านปะทะเข้ากับร่างของฉันที่ยืนอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบ รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปในพริบตา

แก้วแชมเปญในมือของดอราร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหินอ่อนเสียงดังเพล้ง เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ

“เอมิเลีย… ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่” ดอราอุทานเสียงหลง ถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะรับแขกจนแจกันดอกไม้สั่นไหว

มาเรียนาที่เดินตามออกมาจากห้องอาหารถึงกับยกมือขึ้นทาบอก ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดลงทันทีที่เห็นบรูโนเดินตามหลังฉันเข้ามาในสภาพที่ถูกสวมกุญแจมือ

“บรูโน เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมตำรวจถึงมาที่นี่” หญิงสาวกรีดร้องเสียงแหลม รีบถอยไปหลบอยู่ด้านหลังของดอราโดยสัญชาตญาณ

บรูโนก้มหน้านิ่งไม่ยอมสบตากับใคร ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ จนได้ยินเพียงเสียงเม็ดฝนที่สาดกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก

ฉันก้าวเท้าเดินข้ามเศษแก้วบนพื้นเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้อง สายตาคมกริบกวาดมองหญิงต่างวัยทั้งสองคนด้วยความสมเพช

“ดูเหมือนงานฉลองของคุณแม่กับคุณมาเรียนาจะล่มเสียแล้วนะคะ น่าเสียดายที่แชมเปญขวดนั้นคงไม่มีโอกาสได้ดื่มอีกต่อไป”

ดอราพยายามตั้งสติ หญิงชราเชิดหน้าขึ้นสูง แสร้งทำสีหน้าดุดันเพื่อข่มขวัญฉันเหมือนที่เคยทำมาตลอดสองปี

“แกเล่นตลกอะไรของแกเอมิเลีย พาตำรวจบุกเข้ามาในบ้านฉันแบบนี้ แกอยากติดคุกข้อหาบุกรุกใช่ไหม”

“บ้านของคุณแม่เหรอคะ” ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงเย็นเยียบจนทำให้บรรยากาศในห้องหนาวเหน็บขึ้นอีกหลายองศา

“ดูเหมือนคุณแม่จะความจำสั้นนะคะ คฤหาสน์หลังนี้ซื้อด้วยเงินมรดกของพ่อแม่ฉัน และโฉนดที่ดินก็ยังคงเป็นชื่อของฉันแต่เพียงผู้เดียว”

ดอราหน้าตึงเปรี๊ยะ ริมฝีปากเหี่ยวย่นสั่นระริกด้วยความโกรธจัด “นังเด็กอกตัญญู ฉันอุตส่าห์เอ็นดูแกเหมือนลูกแท้ๆ แต่แกกลับวางแผนใส่ร้ายลูกชายฉัน”

“เอ็นดูฉันอย่างนั้นเหรอคะ” ฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงชรา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความละโมบคู่นั้น

“คุณแม่เรียกการด่าทอฉันทุกวันว่าไม่มีปัญญามีลูก การแอบเอาชู้รักของลูกชายเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันถึงในห้องนอน และการร่วมมือกันวางแผนฆ่าฉันเพื่อฮุบเงิน 2.5 ล้านดอลลาร์ว่าความเอ็นดูอย่างนั้นเหรอคะ”

คำพูดทุกคำของฉันเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงไปกลางแสกหน้าของดอรา จนหญิงชราถึงกับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“แก… แกพูดเรื่องบ้าอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง” ดอราปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามหลบสายตาของฉันอย่างลนลาน

“ไม่รู้เรื่องอย่างนั้นเหรอคะ งั้นเรามาลองฟังเสียงความทรงจำของคุณแม่กันหน่อยดีไหม”

ฉันหันไปพยักหน้าให้อัยการอาวุโสที่ยืนอยู่ด้านหลัง ท่านหยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมาและกดปุ่มเล่นด้วยความเร็วปกติ

เสียงสนทนาอันชัดเจนระหว่างบรูโน ดอรา และมาเรียนา ในบ่ายวันที่ฉันซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง

“อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยนะ ทุกอย่างมันผ่านไปได้ด้วยดีเพราะไม่มีใครตั้งคำถามที่ถูกจุด” เสียงของดอราที่ดังออกมาจากลำโพงทำให้หญิงชราถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นพรม

มาเรียนาที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ รีบคุกเข่าลงกับพื้น ยกมือขึ้นพนมไหว้ฉันทั้งน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้ม

“คุณเอมิเลีย ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ ฉันไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุของพ่อแม่คุณจริงๆ บรูโนหลอกฉันว่าเขาจะหย่ากับคุณอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

ฉันก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความสงสารหรือความเห็นใจใดๆ หลงเหลืออยู่

“คุณไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุของพ่อแม่ฉัน แต่คุณรู้ดีว่าพวกเขากำลังจะฆ่าฉันในคืนวันศุกร์นี้ และคุณก็ยังร่วมมือจัดหาคนมาจัดการเรื่องยาให้บรูโน”

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดภาพหน้าจอข้อความแชทระหว่างเธอกับบรูโนให้เห็นชัดเจนต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคน

“ผู้หญิงที่ยอมร่วมมือฆ่าคนอื่นเพื่อแย่งชิงสามีและทรัพย์สินของเขา ไม่สมควรได้รับคำว่าให้อภัยจากใครทั้งนั้นค่ะคุณมาเรียนา”

มาเรียนาสะอื้นฮักจนตัวโยน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มไว้อย่างสวยงามบัดนี้เลอะเทอะไปด้วยคราบมาสคาร่าสีดำจนดูไม่ได้

ดอราที่นั่งกองอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น หญิงชราตะโกนด่าทอออกมาอย่างคนเสียสติ

“นังมารหัวขน แกมันตัวซวย ตั้งแต่แกก้าวเข้ามาในชีวิตลูกชายฉัน ครอบครัวฉันก็มีแต่เรื่องเดือดร้อน ลูกชายฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของหลานฉันในท้องมาเรียนา”

“อนาคตที่สร้างขึ้นบนกองเลือดและซากศพของคนบริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าของพ่อกับแม่

“คนที่เป็นผู้ใหญ่ในบ้านควรจะเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร คอยตักเตือนลูกหลานเมื่อเดินหลงทาง แต่คุณแม่กลับเป็นคนผลักไสให้ลูกชายตัวเองกลายเป็นฆาตกรเลือดเย็น”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาจากหางตาของฉันอย่างช้าๆ ไม่ใช่เพราะความเสียใจต่อผู้ชายคนนี้ แต่เป็นเพราะความสงสารในชะตากรรมของพ่อแม่ที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของคนใจสัตว์

“พ่อกับแม่ของฉันรักและเอ็นดูบรูโนเหมือนลูกชายแท้ๆ ท่านไว้ใจฝากฝังชีวิตของฉันไว้ในมือเขา แต่พวกคุณกลับตอบแทนความเมตตานั้นด้วยความตาย”

บรูโนที่ยืนก้มหน้านิ่งมาตลอดเงยหน้าขึ้นสบตากับฉัน ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินไป

“เอมิเลีย ผมขอโทษ… ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้ ตอนนั้นผมเป็นหนี้พนันก้อนโต ถ้าพ่อของคุณเอาเรื่องไปแจ้งความ ผมต้องติดคุก”

“การกลัวความผิดของตัวเอง ไม่ใช่ข้ออ้างที่คุณจะพรากชีวิตของคนอื่นไปได้ค่ะบรูโน” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเย็นชา

“และสิ่งที่คุณทำกับฉันตลอดสามปีที่ผ่านมา การแสร้งทำเป็นรัก การกอดฉันในขณะที่มือของคุณเปื้อนเลือดพ่อแม่ฉัน มันคือความโหดร้ายที่ฉันไม่มีวันลืมไปจนวันตาย”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาควบคุมตัวดอราและมาเรียนาเพื่อสวมกุญแจมือตามหมายจับของศาลในข้อหาร่วมกันพยายามฆ่าและสมรู้ร่วมคิดในการฆาตกรรม

เสียงกรีดร้องโหยหวนของดอราดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ หญิงชราดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลังจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด

“ปล่อยฉันนะ พวกแกไม่มีสิทธิ์มาจับฉัน ฉันเป็นแม่ของนักธุรกิจใหญ่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

ทว่าเสียงตะโกนอันไร้สติของเธอกลับไม่ได้รับความสนใจจากใครอีกต่อไป ร่างของคนทั้งสามถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจและเคลื่อนออกไปท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

ความเงียบสงบกลับคืนสู่คฤหาสน์หลังใหญ่อีกครั้ง ฉันยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและรอยเปื้อนของไวน์ราคาแพง

หัวหน้าชุดสืบสวนเดินเข้ามาหาฉัน โค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อมก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ให้เกียรติอย่างสูงสุด

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับคุณเอมิเลีย หลักฐานทั้งหมดแน่นหนาพอที่จะส่งพวกเขาเข้าไปชดใช้กรรมในเรือนจำไปตลอดชีวิต”

“ขอบคุณมากค่ะท่านอัยการ ขอบคุณที่ช่วยคืนความยุติธรรมให้กับพ่อแม่ของฉัน” ฉันยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณท่านด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

หลังจากที่เจ้าหน้าที่ทุกคนเดินทางกลับออกไป ฉันค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้านด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งแต่ทว่ามั่นคง

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ จัดการรื้อผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนทั้งหมดออกโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเปิดหน้าต่างทุกบานเพื่อระบายกลิ่นอับและกลิ่นน้ำหอมจอมปลอมออกไปจนหมดสิ้น

สายลมเย็นฉ่ำหลังฝนตกพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า ราวกับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของพ่อและแม่ที่กำลังปลอบประโลมลูกสาวคนเดียวของท่าน

หกเดือนต่อมา ศาลอาญาแห่งรัฐเกเรตาโรมีคำพิพากษาตัดสินจำคุกตลอดชีวิตแก่บรูโนและดอราในข้อหาฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ส่วนมาเรียนาถูกตัดสินจำคุกสิบห้าปีในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด

ฉันตัดสินใจขายคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเลวร้าย และนำเงินที่ได้รวมกับเงินค่าเวนคืนที่ดินจำนวน 2.5 ล้านดอลลาร์ ไปก่อตั้งมูลนิธิเพื่อช่วยเหลือเหยื่ออาชญากรรมและครอบครัวผู้สูญเสียในนามของพ่อกับแม่

ในเช้าวันที่อากาศแจ่มใส ฉันเดินทางไปยังสุสานอันเงียบสงบนอกเมือง พร้อมกับช่อดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ในอ้อมแขน

ฉันคุกเข่าลงตรงหน้าป้ายหลุมศพหินอ่อนที่สลักชื่อของพ่อกับแม่ บรรจงวางช่อดอกไม้ลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงกราบลงบนพื้นหญ้าสีเขียวขจีด้วยความเคารพรักอย่างสูงสุด

“หนูทวงความยุติธรรมคืนให้พ่อกับแม่ได้แล้วนะคะ หลับให้สบายนะคะ หนูสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุขและทำประโยชน์เพื่อคนอื่นให้สมกับที่เป็นลูกของพ่อกับแม่ค่ะ”

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกับหยดน้ำค้างบนกลีบดอกลิลลี่จนเป็นประกายระยิบระยับ ฉันหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจรับความบริสุทธิ์ของเช้าวันใหม่เข้ามาเต็มปอด พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและความสงบอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบสามปี

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!