แต่เธอเลือกพังประตูออกมาเพื่อพลิกชะตากรรมและขยี้ตระกูลจอมปลอมให้แหลกคามือ!
เสียงกลอนประตูเหล็กหน้าห้องครัวถูกกระชากปิดและล็อกกุญแจดัง ‘กริ๊ก’ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘กวินทร์’ สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันเอง เสียงของเขาดังลอดผ่านช่องระบายอากาศเข้ามา พร้อมกับคำสั่งที่ไร้ความปรานี
“ฟังนะพิมชนก! วันนี้เป็นวันแซยิดครบรอบ 60 ปีของคุณแม่ แขกระดับวีไอพีทั้งวงการไฮโซและนักการเมืองจะมารวมตัวกันที่คฤหาสน์พระราม 9 ของเรา หน้าที่ของเธอคือทำอาหารมงคลสูตรชาววังให้ครบ 60 อย่าง! ห้ามขาดแม้แต่จานเดียว และถ้าอาหารทั้งหมดไม่เสร็จก่อนหนึ่งทุ่มตรง… เธอก็ไม่ต้องเสนอหน้าออกมาจากครัวรังหนูนี้! อย่าลืมสิว่าครอบครัวฉันเก็บเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอมาเลี้ยงดูและเชิดชูให้เป็นสะใภ้ใหญ่ เธอต้องตอบแทนบุญคุณกงสีไปจนวันตาย!”
เสียงฝีเท้าของกวินทร์เดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความร้อนระอุของเตาไฟและวัตถุดิบกองพะเนินในห้องครัวขนาดใหญ่ที่ถูกตัดขาดจากความหรูหราของตัวคฤหาสน์
ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานเข้ามาใน ‘ตระกูลอัครเดชาโภคิน’ ตระกูลเศรษฐีเก่าที่ใครๆ ต่างอิจฉา ฉันถูกปฏิบัติไม่ต่างจากทาสรับใช้ คุณหญิงประภาศรี… แม่ผัวของฉัน มักจะจิกหัวใช้ฉันต่อหน้าคนรับใช้เพื่อกดขี่ข่มเหง ส่วนกวินทร์ก็ไม่เคยปกป้อง มิหนำซ้ำเขายังแอบควงดาราหน้าใหม่มาหยามเกียรติฉันถึงในบ้าน พวกเขาคิดเสมอว่าฉันคือผู้หญิงโง่เขลา หัวอ่อน เป็นแค่ลูกหนี้บุญคุณที่พวกเขาสามารถเหยียบย่ำและขังไว้ในกรงทองแห่งนี้ได้ตามอำเภอใจ
แต่สิ่งที่พวกเขามองไม่เห็น… คือแววตาของฉันในตอนนี้
ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ได้ทุบประตูขอความเมตตา ฉันเพียงแค่หยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกเอวอย่างใจเย็น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปาก ฉันเดินไปที่เตาแก๊สและเริ่มลงมือทำอาหาร… อาหาร 60 อย่างที่กวินทร์สั่ง ฉันจะทำให้ครบทุกเมนูอย่างวิจิตรบรรจงที่สุด เพราะนี่จะไม่ใช่อาหารมงคลฉลองวันเกิด แต่มันจะเป็น ‘มื้อสุดท้าย’ สำหรับความหยิ่งผยองของตระกูลนี้
เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาหกโมงเย็น อาหารชาววัง 60 เมนูถูกจัดเรียงบนโต๊ะสแตนเลสอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งช่อม่วงที่ปั้นอย่างประณีต มัสมั่นเนื้อนุ่มละมุน และแสร้งว่ากุ้งที่ตกแต่งอย่างงดงาม กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องครัว… ทุกอย่างเสร็จสิ้นตามคำสั่ง
ฉันถอดผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบน้ำมันออก โยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วเดินไปที่ตู้เก็บของหลังครัวสุดทาง ภายในนั้นไม่ได้มีแค่เครื่องปรุง แต่มันซ่อนชุดสูทผู้หญิงสีแดงเลือดนกสั่งตัดพิเศษและรองเท้าส้นสูงแบรนด์คริสเตียน ลูบูแตง สีดำขลับที่ฉันแอบนำมาซ่อนไว้เมื่อคืนก่อน
ฉันจัดการล้างหน้า ลบความมันเยิ้ม เติมลิปสติกสีแดงสดที่ริมฝีปาก และสวมชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป เปลี่ยนภาพลักษณ์จากนางก้นครัวที่ดูซอมซ่อ กลายเป็นนางพญาที่พร้อมจะออกล่าเหยื่อ
กวินทร์คิดว่ากุญแจสายยูโง่ๆ แค่แม่กุญแจเดียวจะขังฉันไว้ได้ เขาคงลืมไปว่าตลอดเวลาที่ฉันรับหน้าที่ดูแลบ้าน ฉันคือคนถือ ‘กุญแจมาสเตอร์คีย์’ ทุกดอกในคฤหาสน์หลังนี้
กริ๊ก…
ฉันไขกุญแจจากด้านในและผลักประตูห้องครัวออกไป แสงไฟสีส้มจากสวนหลังบ้านสาดกระทบใบหน้า เสียงดนตรีคลาสสิกและเสียงหัวเราะครื้นเครงของแขกเหรื่อดังแว่วมาจากสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ ฉันก้าวเดินด้วยรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่หนักแน่นและทรงอำนาจ ทุกย่างก้าวคือการปลดแอกตัวเองออกจากโซ่ตรวนแห่งความอดทน
เมื่อฉันเดินมาถึงบริเวณโถงทางเข้างานกาล่าดินเนอร์กลางแจ้ง แขกกว่าสองร้อยชีวิตในชุดราตรีและสูทหรูหรากำลังยืนล้อมวงชนแก้วแชมเปญ ตรงกลางวงคือคุณหญิงประภาศรีในชุดผ้าไหมสีทองอร่าม สวมสร้อยเพชรเม็ดเป้งที่หรูหราที่สุด ข้างกายเธอคือกวินทร์ที่กำลังยืนยิ้มรับคำสรรเสริญเยินยอจากบรรดานักการเมืองและนักธุรกิจ
“โอ้โห คฤหาสน์ของตระกูลอัครเดชาโภคินนี่ช่างยิ่งใหญ่สมฐานะจริงๆ นะครับคุณหญิง ปีนี้ธุรกิจคงกำไรมหาศาลแน่ๆ” รัฐมนตรีท่านหนึ่งเอ่ยชม
คุณหญิงประภาศรีหัวเราะร่วน “แน่นอนค่ะ ระดับดิฉันแล้ว ทำอะไรก็ต้องดีที่สุดเสมอ สมบัติของเรากินใช้ไปอีกสิบชาติก็ไม่มีวันหมดหรอกค่ะ”
“แล้วนี่… หนูพิมชนก สะใภ้ใหญ่ไปไหนเสียล่ะครับ ไม่เห็นออกมาต้อนรับแขกเลย” นักธุรกิจอีกคนถามขึ้น
กวินทร์รีบตอบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “อ๋อ… พิมเขาง่วนอยู่ในครัวน่ะครับ เขาหัวโบราณ ชอบทำตัวเป็นแม่บ้านแม่เรือน วันๆ ก็คลุกอยู่แต่กับเตาแก๊ส ไม่ค่อยกล้าออกงานสังคมหรอกครับ ปล่อยเขาอยู่กับที่ที่เหมาะกับเขาเถอะครับ”
“คุณแน่ใจเหรอคะกวินทร์… ว่าที่ที่เหมาะกับฉันคือในครัว?”
เสียงของฉันดังกังวานและเฉียบขาด แหวกผ่านเสียงดนตรีและเสียงสนทนาทั้งหมด แขกทุกคนหันขวับมามองที่ต้นเสียงเป็นตาเดียว
กวินทร์และคุณหญิงประภาศรีเบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นฉันยืนตระหง่านอยู่กลางพรมแดง ในชุดสูทสีแดงเลือดนกที่ดูทรงอำนาจและสง่างามกว่าใครในงาน ภาพของสะใภ้ขี้แพ้ที่พวกเขาคุ้นเคยได้สลายหายไปราวกับภาพลวงตา
“พิมชนก! นังตัวดี! แกออกมาทำไม!” คุณหญิงประภาศรีแผดเสียงด้วยความโกรธจัด ลืมรักษาภาพลักษณ์ผู้ดีไปชั่วขณะ “ใครใช้ให้แกแต่งตัวบ้าบอแบบนี้! แล้วอาหาร 60 อย่างของฉันล่ะ เสร็จหรือยัง! ถ้ายังไม่เสร็จ แกรีบไสหัวกลับเข้าไปในครัวเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะให้คนมาลากคอแกไป!”
“แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอพิม!” กวินทร์พุ่งเข้ามาจะคว้าแขนฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบ และใช้สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งจ้องมองเขาจนเขาต้องชะงัก
“อาหาร 60 อย่างของคุณหญิงแม่เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ วางรออยู่ในครัวอย่างสวยงาม…” ฉันเหยียดยิ้ม “แต่น่าเสียดายนะคะ ที่คืนนี้จะไม่มีใครในงานนี้ได้ลิ้มรสอาหารของฉันเลยแม้แต่คำเดียว… และงานเลี้ยงฉลองวันเกิดจอมปลอมนี้ ก็ต้องจบลงเดี๋ยวนี้!”
สิ้นเสียงประกาศของฉัน รถตู้สีดำสนิทสามคันก็ขับฝ่าประตูรั้วคฤหาสน์เข้ามาจอดเทียบหน้างานอย่างอุกอาจ ชายในชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวลงมาจากรถ นำทีมโดย ‘ทนายวิธาน’ ทนายความมือหนึ่งระดับประเทศที่เชี่ยวชาญด้านคดีล้มละลายและการยึดทรัพย์
แขกในงานเริ่มกระสับกระส่าย เสียงซุบซิบดังระงม
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แกพาใครเข้ามาในบ้านฉัน นังสะใภ้เนรคุณ!” คุณหญิงประภาศรีกรีดร้อง ชี้นิ้วมาที่ฉันจนตัวสั่น
ฉันรับแฟ้มหนังสีดำจากทนายวิธาน ก่อนจะเดินก้าวเข้าไปประจันหน้ากับกวินทร์และแม่ของเขา “บ้านของคุณงั้นเหรอคะคุณหญิง? ฉันว่าคุณควรอ่านเอกสารในแฟ้มนี้ให้ละเอียดก่อนจะเคลมว่าที่ดินผืนนี้เป็นของตระกูลอัครเดชาโภคินนะคะ”
ฉันโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าพวกเขา แฟ้มเปิดออก เผยให้เห็นตราประทับของศาลและหนังสือสัญญากู้ยืมเงินจำนวนมหาศาล
กวินทร์หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากโกรธเกรี้ยวเป็นซีดเผือดราวกับศพ มือที่ถือกระดาษสั่นระริก “ม… ไม่จริง… นี่มันหนังสือโอนกรรมสิทธิ์หนี้เสียทั้งหมดของตระกูลเรา… ธนาคารขายมันไปแล้ว… ต… แต่ชื่อผู้ซื้อคือ…”
“บริษัท พี.ซี. แคปปิตอล คอร์ปอเรชั่น… กองทุนบริหารสินทรัพย์ข้ามชาติที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย” ฉันท่องชื่อบริษัทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะประกาศความจริงที่ทำให้ทั้งครอบครัวเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกบาล “และฉัน… พิมชนก คือประธานกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นใหญ่ของ พี.ซี. แคปปิตอล ค่ะ”
“ไม่จริง! แกตอแหล! แกมันก็แค่เด็กกำพร้าที่ผัวฉันเก็บมาเลี้ยง!” คุณหญิงประภาศรีแผดเสียง ไม่ยอมรับความจริง
“เด็กกำพร้าที่คุณอ้างถึง คือทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีเหมืองแร่ที่พ่อตาของคุณเคยไปโกงที่ดินเขามาเมื่อสามสิบปีก่อนต่างหากล่ะคะ!” ฉันสวนกลับทันควัน “คุณคิดว่าฉันยอมทนให้พวกคุณโขกสับมาเจ็ดปีเพราะฉันโง่เหรอ? ไม่เลย! ฉันแค่เข้ามาเพื่อหาหลักฐานการฟอกเงิน การหลีกเลี่ยงภาษี และการกู้ยืมเงินนอกระบบที่พวกคุณซุกซ่อนไว้ ตระกูลของคุณมันล้มละลายไปตั้งนานแล้วกวินทร์! ที่พวกคุณยังมีหน้ามีตาจัดงานปาร์ตี้หรูหรา ซื้อเครื่องเพชร ขับรถสปอร์ต… มันคือการเอาเงินกู้มาโปะหนี้ทั้งนั้น!”
แขกเหรื่อรอบข้างเบิกตากว้าง นักการเมืองและนักธุรกิจที่เคยมะรุมมะตุ้มกวินทร์ต่างพากันก้าวถอยห่างราวกับครอบครัวนี้เป็นโรคติดต่อร้ายแรง
ฉันเดินเข้าไปใกล้คุณหญิงประภาศรี สายตาจดจ้องไปที่สร้อยเพชรบนคอของเธอ “สร้อยเส้นนั้น คุณก็แอบเอาโฉนดที่ดินคฤหาสน์หลังนี้ไปจำนองกับบ่อนคาสิโนเพื่อเอาเงินมาซื้อใช่ไหมคะ? น่าเสียดายนะ… ที่เจ้าของบ่อนคาสิโนนั่น ก็ขายหนี้ของพวกคุณให้กับบริษัทของฉันแล้วเหมือนกัน”
“พิม… พิมครับ…” กวินทร์เข่าอ่อน ทรุดลงไปคุกเข่าต่อหน้าฉัน น้ำตาแห่งความขี้ขลาดไหลอาบแก้ม “ผมขอโทษ… ผมไม่รู้เลย… ให้โอกาสผมเถอะนะพิม เราเป็นผัวเมียกันนะ สมบัติของคุณก็เหมือนสมบัติของผม เรามาบริหารด้วยกันเถอะนะ”
ฉันหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชอย่างที่สุด “เอกสารหย่าที่มีลายเซ็นของฉันอยู่ในแฟ้มนั้นแล้วกวินทร์ และฉันไม่ต้องการสินสมรสใดๆ จากคุณ เพราะตามกฎหมายแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลอัครเดชาโภคิน ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์หลังนี้ หุ้นบริษัท หรือแม้แต่รถที่คุณขับ… มันได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันเพื่อชำระหนี้ทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แล้วตั้งแต่วินาทีนี้!”
ทนายวิธานก้าวออกมาข้างหน้าและประกาศเสียงดังฟังชัด “ตามคำสั่งศาล ขอให้บุคคลในครอบครัวอัครเดชาโภคินและผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง กรุณาเก็บของใช้ส่วนตัวและย้ายออกจากพื้นที่คฤหาสน์หลังนี้ภายในเวลา 24 ชั่วโมงครับ หากฝ่าฝืน ทางเรามีความจำเป็นต้องให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาดำเนินการข้อหาบุกรุก!”
สิ้นเสียงประกาศ คุณหญิงประภาศรีถึงกับหน้ามืด เป็นลมล้มพับลงไปกองกับพื้นหญ้า กวินทร์ร้องไห้โฮกอดแม่ของตัวเองไว้แน่น แขกวีไอพีในงานต่างรีบเดินหนีออกจากงานกาล่าดินเนอร์อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยากอยู่เป็นพยานหรือยื่นมือเข้าช่วยเหลือตระกูลที่ล้มละลายและเต็มไปด้วยหนี้สิน
ฉันยืนมองเศษซากความพินาศของครอบครัวที่เคยกดขี่ฉันมาตลอดเจ็ดปี ความเจ็บปวด คราบน้ำตา และความร้อนในห้องครัวที่ฉันต้องเผชิญ บัดนี้มันได้รับการชำระความอย่างสาสมที่สุดแล้ว อาหาร 60 อย่างในห้องครัวนั้น ไม่ใช่อาหารฉลองวันเกิด แต่เป็นตัวแทนของความเคียดแค้น 60 เดือนที่ฉันเก็บซ่อนไว้ และวันนี้ฉันได้เสิร์ฟมันให้พวกเขาลิ้มรสอย่างเจ็บปวดที่สุด
ฉันหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์พระราม 9 ที่บัดนี้ได้กลายเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ ก้าวขึ้นรถลีมูซีนส่วนตัวที่จอดรออยู่ ทิ้งเสียงโหยหวนและคำสาปแช่งของอดีตสามีและอดีตแม่ผัวไว้เบื้องหลัง ชะตากรรมของตระกูลอัครเดชาโภคินได้ถูกเปลี่ยนจากสวรรค์ชั้นฟ้าให้ดิ่งลงสู่นรกภูมิไปตลอดกาล และฉัน… พิมชนก จะไม่เป็นสะใภ้ก้นครัวอีกต่อไป แต่ฉันคือนางพญาผู้กุมชะตาชีวิตของตัวเองและทำลายล้างทุกคนที่กล้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน!
