ไล่ออกจากบ้านในวัย 14 สู่การกลับมาของ ‘บุรุษผู้ล่วงลับ’ ที่จะบดขยี้ทุกความตอแหลให้แหลกเป็นจุณ!
เสียงลมพายุฤดูหนาวที่พัดกระหน่ำอยู่ด้านนอกคฤหาสน์หลังใหญ่ เทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่เกาะกินหัวใจของฉัน ‘ณิริน’ เด็กสาววัย 14 ปี ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องโถงหินอ่อน ตรงหน้าของฉันคือ ‘นพ’ พี่ชายต่างพ่อวัย 18 ปี ที่กำลังยืนแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ ในมือของเขาถือกล่องกำมะหยี่สีแดงที่ว่างเปล่า ซึ่งเคยเป็นที่เก็บสร้อยคอเพชรบลูแซฟไฟร์มูลค่าหลายสิบล้านบาทของตระกูล
“ผมเห็นกับตาเลยครับแม่! ณิรินเป็นคนขโมยสร้อยเส้นนั้นไปซ่อนไว้ในกระเป๋านักเรียนของตัวเอง มันตั้งใจจะเอาไปขายให้พวกรับซื้อของโจร!” นพตะโกนใส่ร้ายฉันอย่างหน้าไม่อาย ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันบังเอิญไปเห็นเขาแอบหยิบสร้อยเส้นนั้นไปเพื่อนำไปใช้หนี้พนันฟุตบอลออนไลน์ แต่ก่อนที่ฉันจะได้ปริปากพูดอะไร ฝ่ามือที่หนักอึ้งของ ‘คุณหญิงกานดา’ แม่แท้ๆ ของฉัน ก็ฟาดลงบนซีกแก้มซ้ายของฉันอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น
“แม่คะ… ณิรินไม่ได้ทำ พี่นพโกหก—”
“หุบปาก!” กานดาตวาดลั่น ดวงตาที่มองมาที่ฉันไม่มีความรักหรือความผูกพันใดๆ หลงเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความเกลียดชังที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่ฉันเกิด “แกมันก็สันดานเสียเหมือนพ่อของแกไม่มีผิด! เลี้ยงไม่เชื่อง! ฉันอุตส่าห์ทนเลี้ยงแกมาจนถึงป่านนี้ แกยังกล้ามาขโมยของในบ้านอีก!”
“แต่ณิรินไม่ได้ทำจริงๆ นะคะ!” ฉันร้องไห้โฮ พยายามคลานเข้าไปกอดขาแม่ แต่เธอกลับสะบัดออกอย่างรังเกียจ
“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!” กานดาชี้มือไปทางประตูคฤหาสน์บานใหญ่ที่ด้านนอกมีพายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิติดลบจนน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง “ออกไป! ฉันจะไม่ยอมเสียข้าวสุกเลี้ยงโจรไว้ในบ้านแม้แต่วันเดียว!”
ฉันถูกคนรับใช้สองคนลากตัวออกไปโยนทิ้งที่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ ทั้งที่สวมเพียงชุดนอนผ้าฝ้ายบางๆ และไม่มีแม้แต่รองเท้าสวมใส่ เสียงประตูเหล็กดัดปิดดังปังสนิท ตัดขาดฉันจากความอบอุ่นทั้งหมด ฉันยืนกอดอกร้องไห้อยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่ขาวโพลน ลมหนาวกรีดแทงทะลุผิวหนังจนปวดร้าวไปถึงกระดูก ฉันพยายามเดินฝ่าหิมะที่สูงระดับหน้าแข้งเพื่อหาที่หลบภัย แต่ความหนาวเย็นก็สูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดไปอย่างรวดเร็ว สายตาของฉันเริ่มพร่ามัว ร่างกายชาหนึบจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ อีก ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่สติจะดับวูบลง คือแสงไฟหน้ารถสีส้มที่สาดส่องเข้ามาทะลุพายุหิมะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่วิ่งตรงเข้ามาหาฉัน
สี่ชั่วโมงต่อมา… ณ คฤหาสน์อันแสนอบอุ่น
กานดากำลังนั่งจิบไวน์แดงอยู่หน้าเตาผิงกับ ‘เสกสรร’ สามีใหม่ของเธอ และนพ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พวกเขากำลังหัวเราะร่วนกับการวางแผนนำเงินประกันจากการสูญหายของสร้อยเพชรไปซื้อรถซูเปอร์คาร์คันใหม่ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ กานดาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญก่อนจะรับสาย
“สวัสดีครับ จากสถานีตำรวจเขตกลางนะครับ เราโทรมาแจ้งว่าตอนนี้ลูกสาวของคุณอยู่ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเซนต์ลุคครับ มีพลเมืองดีพบเธอนอนหมดสติอยู่ริมถนน อาการสาหัสมาก รบกวนผู้ปกครองรีบมาที่โรงพยาบาลด่วนครับ”
กานดาวางสายด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว เธอสบถออกมาอย่างหัวเสีย “นังเด็กเวรนั่นยังไม่ตายอีก! สร้างแต่เรื่องปวดหัวให้ฉันไม่หยุดหย่อน!”
“ไปดูมันหน่อยเถอะคุณ” เสกสรรแนะนำ “ถ้าเราไม่ไป ตำรวจอาจจะสงสัยและสอบสวนเรื่องที่เราไล่มันออกจากบ้านกลางพายุหิมะได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นคดีทารุณกรรมเด็กไปเปล่าๆ ไปทำเป็นแกล้งร้องไห้ห่วงใยมันหน่อย พอเรื่องเงียบเราค่อยส่งมันไปอยู่สถานดัดสันดาน”
กานดาพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ เธอคว้ากระเป๋าแอร์เมสใบหรูมูลค่าหลายล้านบาทขึ้นสะพาย แล้วนั่งรถคันหรูมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลด้วยท่าทีหงุดหงิดเต็มประดา เธอตั้งใจจะไปแกล้งบีบน้ำตาต่อหน้าหมอและตำรวจ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ ‘คุณหญิงผู้ใจบุญและรักครอบครัว’
เมื่อกานดาเดินนวยนาดมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินวีไอพี เธอปรับสีหน้าให้ดูเศร้าหมองและรีบผลักประตูเข้าไป
“ณิรินลูกแม่! โธ่… ลูกหนีออกจากบ้านไปทำไม แม่เป็นห่วงแทบ—”
คำพูดตอแหลของกานดาขาดห้วงไปในลำคอ ราวกับมีคนเอามือมาบีบหลอดลมของเธอไว้แน่น
บนเตียงผู้ป่วย ณิรินกำลังนอนหลับตาพริ้มภายใต้ผ้าห่มผืนหนา สีหน้าของเด็กสาวดูมีเลือดฝาดและปลอดภัยดีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้กานดาเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน คือร่างของชายผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ชายคนนั้นสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลอิตาลีราคาแพงระยับ กำลังกอบกุมมือของณิรินไว้ด้วยความทะนุถนอม
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ชายคนนั้นก็ค่อยๆ หมุนเก้าอี้หันกลับมาเผชิญหน้ากับกานดา ใบหน้าที่หล่อเหลา คมเข้ม และมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วซ้าย… รอยแผลเป็นที่กานดาจำได้ติดตาและตามหลอกหลอนเธอมาตลอดสิบสองปี
ตุบ!
กระเป๋าแอร์เมสราคาแพงร่วงหล่นจากมือของกานดากระทบพื้นหินอ่อน เสียงนั้นดังก้องในความเงียบงัน ใบหน้าของคุณหญิงที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากของเธอสั่นระริกขณะเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมาจากลำคอ
“มะ… ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้…” กานดาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “อ… อนาวิน… คุณ… คุณควรจะตายไปแล้วนี่! รถคันนั้นมันตกหน้าผาไปแล้ว! ฉันเห็นศพคุณถูกไฟคลอกไปแล้ว!”
‘อนาวิน’ อดีตมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ และเป็น ‘พ่อผู้ให้กำเนิด’ ของณิริน แสยะยิ้มที่เย็นเยียบและอันตรายที่สุดเท่าที่กษัตริย์แห่งวงการธุรกิจจะทำได้ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงและบารมีของเขากดทับจนกานดารู้สึกหายใจไม่ออก
“ผิดหวังล่ะสิกานดา ที่รู้ว่าศพไหม้เกรียมในรถคันนั้นมันไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนขับรถที่เสกสรรชู้รักของเธอจ้างมาเพื่อจัดฉากฆาตกรรมฉันต่างหาก” เสียงของอนาวินทุ้มต่ำและทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบกว่าพายุหิมะด้านนอก “สิบสองปี… สิบสองปีที่ฉันต้องทนกบดานอยู่ต่างประเทศ ต้องผ่าตัดศัลยกรรมใบหน้าซีกขวาใหม่ทั้งหมด และสร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมาใหม่จากศูนย์ เพื่อรอวันที่ฉันจะมีอำนาจมากพอที่จะกลับมาบดขยี้พวกสวะอย่างเธอให้จมดิน!”
“คุณ… คุณรู้…” กานดาลำคอตีบตัน ความหวาดกลัวเข้าเกาะกินจนถึงขั้วหัวใจ
“ฉันรู้ทุกอย่าง” อนาวินก้าวเดินเข้ามาใกล้กานดาทีละก้าว ราวกับมัจจุราชที่กำลังต้อนวิญญาณคนบาป “ฉันรู้เรื่องที่เธอสวมเขาให้ฉัน รู้เรื่องที่เธอร่วมมือกับไอ้เสกสรรตัดสายเบรกรถฉันเพื่อหวังฮุบสมบัติหมื่นล้าน และที่สำคัญที่สุด… ฉันรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอทรมานและเหยียบย่ำ ‘ณิริน’ สายเลือดเพียงคนเดียวของฉันราวกับหมูเหมือนหมา!”
“ฉัน… ฉันเปล่านะวิน! ฉันรักณิริน! เด็กคนนี้ขโมยของ ฉันแค่ทำโทษ—”
“หุบปากสกปรกของเธอซะ!” อนาวินตวาดลั่นจนกานดาสะดุ้งสุดตัว “กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์ของเธอ ที่ลูกน้องฉันแอบเข้าไปติดตั้งไว้เมื่อสามเดือนก่อน มันบันทึกภาพชัดเจนว่าไอ้นพลูกชายตัวดีของเธอเป็นคนเอาสร้อยไป และมันก็บันทึกภาพตอนที่เธอตบหน้าลูกสาวฉัน และไล่เด็กผู้หญิงอายุ 14 ออกไปตายกลางพายุหิมะ!”
อนาวินหยิบรีโมทขึ้นมากดเปิดหน้าจอโทรทัศน์ในห้องฉุกเฉิน ภาพหลักฐานการทุจริต การฟอกเงินของเสกสรร และคลิปวิดีโอที่นพสารภาพกับแก๊งทวงหนี้พนันว่าขโมยเพชรของแม่ไป ปรากฏขึ้นหราบนหน้าจอ
“ตอนนี้ ตำรวจหน่วยสวาทกำลังล้อมคฤหาสน์ของเธออยู่ ไอ้เสกสรรกับไอ้นพถูกจับกุมแล้วในข้อหาจ้างวานฆ่า ฟอกเงิน และพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน” อนาวินก้มลงกระซิบที่ข้างหูของกานดาที่กำลังตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ “ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเธอเสวยสุขมาสิบสองปี ฉันได้ใช้คำสั่งศาลอายัดและฟ้องร้องเรียกคืนพร้อมดอกเบี้ยทั้งหมดแล้ว… เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว กานดา แม้แต่อิสรภาพ”
สิ้นคำพูดของอนาวิน ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสี่นายเดินเข้ามาพร้อมกับกุญแจมือ กานดากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนขัดขืนและร้องขอความเมตตา แต่อนิจจา… ในโลกนี้ไม่มีความเมตตาสำหรับปีศาจในคราบของแม่
“ปล่อยฉัน! อนาวิน! ฉันเป็นแม่ของณิรินนะ! แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้! ปล่อยยย!” เสียงกรีดร้องของกานดาดังค่อยลงเรื่อยๆ เมื่อเธอถูกลากตัวออกไปตามระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าสู่กรงขังที่เธอจะต้องชดใช้กรรมไปตลอดชีวิต
อนาวินหันกลับมาที่เตียงผู้ป่วย ณิรินลืมตาขึ้นมามองเขาช้าๆ หยาดน้ำตาใสๆ รินไหลออกจากหางตาของเด็กสาว ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันและปลอดภัยเป็นครั้งแรกในชีวิต
“พ่อครับ… พ่อจริงๆ ใช่ไหม…” เสียงเล็กๆ ของฉันสั่นเครือ
อนาวินยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุด นัยน์ตาของมหาเศรษฐีผู้โหดเหี้ยมแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ไม่มีวันมอดดับ เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของฉันเบาๆ แล้วเช็ดน้ำตาให้อย่างทะนุถนอม
“ใช่ลูกรัก พ่อเอง… พ่อกลับมารับลูกแล้ว” เขากระชับมือฉันแน่นขึ้น “จากนี้ไป จะไม่มีพายุหิมะลูกไหน หรือความหนาวเหน็บใดๆ มาทำร้ายลูกของพ่อได้อีกแล้ว พ่อสัญญา”
ความหนาวเย็นจากพายุหิมะในคืนนั้นได้ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในโลก อ้อมกอดที่ฉันรอคอยมาตลอด 14 ปี… อ้อมกอดของพ่อที่แท้จริง
