“SUBUKAN MO SIYANG HAWAKAN ULIT, AT MAMATAY KA”—ANG NAKAKAKILABOT NA BULONG NG BILYONARYONG CEO NANG MAKITA NIYANG BINABASTOS AKO NG MANAGER KO…

“SUBUKAN MO SIYANG HAWAKAN ULIT, AT MAMATAY KA”—ANG NAKAKAKILABOT NA BULONG NG BILYONARYONG CEO NANG MAKITA NIYANG BINABASTOS AKO NG MANAGER KO… AT ANG SUMUNOD NIYANG GINAWA AY NAGPAYANIG SA BUONG KUMPANYA

Ako si Clara. Sa loob ng dalawang taon, namuhay ako bilang isang ordinaryong data analyst sa Montenegro Empire, ang pinakamalaking kumpanya ng real estate at teknolohiya sa buong Pilipinas. Simple lang ang buhay ko. Pumapasok, nagtatrabaho, at umuuwi nang walang inaabala. Inilihim ko sa lahat ang aking tunay na pagkatao dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong umangat nang walang ginagamit na impluwensya o kapangyarihan.

Ngunit ang aking tahimik na buhay ay gumuho sa isang maulan at madilim na gabi ng Biyernes.

Alas-nuwebe na ng gabi. Halos walang tao sa buong palapag ng aming departamento. Tanging ang tunog ng ulan na humahampas sa salamin ng gusali at ang mabilis na pag-tipa ko sa keyboard ang maririnig. Pinilit akong mag-overtime ng aking manager na si Sir Tomas—isang lalaking nasa kwarenta anyos, mayaman, ngunit kilala sa pagiging mapang-abuso at palaging may malagkit na tingin sa mga babaeng empleyado.

Niligpit ko na ang aking mga gamit nang biglang bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Tomas. Ni-lock niya ang pinto sa likuran niya, at ang malamig na click ng kandado ay nagpadala ng kilabot sa aking gulugod.

ANG BITAG SA MADILIM NA OPISINA

“Uuwi ka na, Clara?” malagkit ang ngiti ni Tomas habang dahan-dahang naglalakad palapit sa aking cubicle. Ang amoy ng matapang niyang pabango na may halong alak ay mabilis na kumalat sa hangin.

“Opo, Sir Tomas. Tapos na po ang lahat ng reports na hiningi ninyo,” malamig at pormal kong sagot, kinuha ang aking bag at akmang dadaan sa gilid niya.

Ngunit hinarangan niya ang daan. Ipinatong niya ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng aking mesa, kinukulong ako sa pagitan niya at ng pader.

“Masyado ka namang nagmamadali. Alam mo, Clara, matagal na kitang pinagmamasdan. Sayang ang ganda at talino mo kung mananatili ka lang sa posisyon na ‘yan,” bulong niya, ang kanyang mukha ay unti-unting lumalapit sa akin. “Kaya kitang gawing supervisor bukas na bukas din… kung magiging mabait ka lang sa akin.”

Naramdaman ko ang pag-ikot ng aking sikmura sa matinding pandidiri. “Lumayo po kayo, Sir. Wala po akong interes sa inaalok ninyo. Paparating na ang asawa ko para sunduin ako.”

Isang malakas na halakhak ang pinakawalan ni Tomas. “Asawa? Yung lalaking palaging naka-maskara at naka-hoodie na naghihintay sa labas ng kanto? Isang hamak na tambay? Clara, kaya kitang bigyan ng buhay na hindi kailanman maibibigay ng asawa mong hampaslupa!”

Akmang hahawakan niya ang aking hita nang buong lakas ko siyang tinulak. “Huwag niyo akong hahawakan!” sigaw ko.

Ngunit mas malakas siya. Hinablot niya ang magkabilang pulso ko at marahas akong isinandal sa mesa. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit at pagnanasa. “Wag kang magpanggap na malinis, Clara! Walang makakarinig sa’yo rito. Walang papasok sa opisinang ito dahil alam ng mga gwardiya na bawal akong istorbohin!”

Ibinaba niya ang kanyang mukha upang halikan ako. Pumikit ako nang mariin, naghahanda sa paglaban.

Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang maruruming labi sa aking balat, isang nakakabinging pagkalabog ang yumanig sa buong kwarto.

ANG PAGDATING NG HARING YELO

BLAG!

Ang dambuhalang pintuang gawa sa makapal na kahoy ay bumukas nang napakalakas, halos masira ang mga bisagra nito. Ang malamig na hangin mula sa pasilyo ay pumasok sa loob.

Tumigil si Tomas. Lumingon siya, pilit na itinatago ang kaba, at sumigaw. “Sino’ng hayop ang naglakas-loob na pumasok diyan?!”

Natahimik ang buong paligid. Mula sa dilim ng pasilyo, isang matangkad na pigura ang dahan-dahang pumasok. Nakasuot siya ng isang mamahaling itim na three-piece suit. Ang kanyang bawat hakbang ay may dalang nakakamatay na awtoridad, na tila ba bumababa ang temperatura ng buong kwarto.

Nang tumama ang ilaw sa kanyang mukha, halos malaglag ang panga ni Tomas. Nanlaki ang kanyang mga mata, at ang kayabangan niya kanina ay mabilis na napalitan ng purong takot.

Siya si Alejandro “Xander” Montenegro. Ang pinakamataas na CEO ng kumpanya. Ang bilyonaryong kinatatakutan ng lahat at binansagang “Haring Yelo” dahil sa kanyang walang-awang pamamalakad. Siya ang taong hindi kailanman bumababa sa palapag ng mga ordinaryong empleyado.

“M-Mr. Montenegro! S-Sir!” nauutal at nanginginig na sabi ni Tomas, mabilis na binitawan ang mga pulso ko at umaatras. “A-Anong ginagawa ninyo rito? P-Puwede ko po bang ipaliwanag? Itong empleyadong ito… s-sino-seduce niya ako!”

Hindi umimik si Xander. Ang kanyang mga mata, na kasing lamig at talim ng patalim, ay nakatitig lamang sa aking mga namumulang pulso at sa aking nanginginig na balikat.

Dahan-dahan siyang naglakad palapit. Ang katahimikan ay nakakabingi. Nang makarating siya sa harap ni Tomas, hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmura. Sa halip, mabilis na kumilos ang kanyang kamay.

Hinablot ni Xander ang mismong kamay ni Tomas na humawak sa akin. Pinilipit niya ito nang buong lakas hanggang sa marinig namin ang isang malutong na CRACK.

“AAAHHHH!” napaluhod si Tomas sa sahig, humihiyaw sa matinding sakit habang hawak ang kanyang nabaling pulso.

Yumuko si Xander. Inilapit niya ang kanyang mukha sa tainga ng namimilipit na manager, at sa isang boses na nag-uumapaw sa demonyong lamig, bumulong siya:

“Subukan mo siyang hawakan ulit, at mamatay ka.”

ANG NAKAKAGIMBAL NA PAGKILOS NG BILYONARYO

Inaasahan kong ipapatawag ni Xander ang security upang ipakaladkad si Tomas palabas. Inaasahan kong tatanggalin niya ito sa trabaho. Ngunit ang ginawa ng bilyonaryo sa mga sumunod na minuto ay nagpayanig hindi lamang sa opisinang iyon, kundi sa buong pagkatao ng manager.

Tumayo nang tuwid si Xander. Kinuha niya ang kanyang telepono mula sa bulsa at pinindot ang isang button. Sa loob ng limang segundo, pumasok ang isang dosenang nakaitim na mga lalaki—ang mga piling tauhan ng Montenegro Security. Kasunod nila ay dalawang lalaking may bitbit na mga laptop at dokumento. Sila ang mga Chief Legal Counsel at Chief Financial Officer ng kumpanya.

“S-Sir, parang awa niyo na!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Tomas, nakadapa sa sahig at namimilipit sa sakit. “Hindi ko na uulitin! Wag niyo po akong tanggalin!”

Tiningnan siya ni Xander na parang isang basurang nakaharang sa daan.

“Tanggalin? Napakaliit na parusa niyan para sa paghawak sa pag-aari ko,” malamig na sabi ni Xander. Lumingon siya sa kanyang CFO. “I-freeze ninyo ang lahat ng bank accounts ng lalaking ito. I-liquidate ninyo ang stocks na binigay ng kumpanya sa kanya. Nakita ko ang mga ebidensya ng pangungurakot niya sa departamento natin noong isang taon.”

Nanlaki ang mga mata ni Tomas. “H-Hindi! Sir, nagmamakaawa ako! Ubos ang ipon ko! May pamilya ako!”

“Wala na akong pakialam sa pamilya mo, dahil tinangka mong sirain ang pamilya ko,” sagot ni Xander. Tumingin siya sa kanyang mga abogado. “Ipasa ang lahat ng dokumento ng pagnanakaw niya sa NBI ngayong gabi. Isama ninyo ang kasong Sexual Harassment at Attempted Rape. Siguraduhin ninyong sa pinakamaruming selda siya matutulog ngayong gabi, at siguraduhin ninyong walang sinumang abogado sa Pilipinas ang tatanggap ng kaso niya. Gusto kong mabulok siya nang walang kahit isang kusing.”

Nagwawala si Tomas habang kinakaladkad siya ng mga nakaitim na tauhan palabas ng opisina. Ang kanyang mga pagmamakaawa at pag-iyak ay unti-unting naglaho sa pasilyo. Sa loob ng wala pang limang minuto, binura ni Xander ang buong pag-iral ng lalakeng nambastos sa akin. Tinanggalan niya ito ng yaman, karera, at kalayaan.

ANG SIKRETO SA LIKOD NG ORDINARYONG BUHAY

Nang makalabas ang lahat ng tauhan, kami na lamang dalawa ni Xander ang naiwan sa loob ng tahimik na opisina.

Nakatayo ako roon, nanginginig pa rin, habang nakatingin sa pinakamakapangyarihang lalaki sa buong gusali.

Huminga nang malalim si Xander. Ang malamig at walang-awang aura na bumalot sa kanya kanina ay mabilis na naglaho. Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa akin. Hinubad niya ang kanyang mamahaling suit jacket at maingat na ibinalot ito sa aking nanginginig na mga balikat.

Nang maramdaman ko ang pamilyar at mainit na amoy ng kanyang pabango, tuluyang bumagsak ang aking mga luha.

Tiningnan niya ako nang may matinding pag-aalala, ang kanyang mga mata ay nag-uumapaw sa pag-ibig at paninisi sa sarili. Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang kanyang malalaking kamay, pinupunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang hinlalaki.

“Nasaktan ka ba, mahal ko? Patawad… patawad at nahuli ako,” bulong niya, ang kanyang boses ay basag at puno ng pagmamahal.

Umiling ako at mabilis na yumakap sa kanyang dibdib. Isinubsob ko ang aking mukha sa kanyang pamilyar na yakap.

Walang nakakaalam sa buong kumpanya na ang asawang hampaslupa at laging naka-hoodie na nag-aabang sa akin sa kanto araw-araw ay walang iba kundi si Alejandro Montenegro, ang CEO na kinatatakutan ng lahat.

Ako ang kanyang sikretong asawa.

“Sabi ko naman sa’yo, Clara, hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa pamamagitan ng pagtatago ng pagkatao mo,” malambing na bulong ni Xander habang hinahalikan ang tuktok ng aking ulo. “Binabaliw mo ako sa pag-aalala araw-araw na nandidito ka nang walang mga bodyguards. Hindi ko na kaya. Muntik na kitang mapahamak.”

“Gusto ko lang namang maging ordinaryo, Xander. Gusto kong maranasan ang umakyat nang walang tulong ng apelyido mo,” umiiyak kong sagot.

Binuhat niya ang aking mukha upang magtama ang aming mga paningin. “Hindi ka kailanman magiging ordinaryo, Clara. Ikaw ang reyna ng Montenegro Empire. At simula bukas, malalaman ng buong mundo iyon. Wala nang magtatago. Wala nang opisinang papasukan mo bilang isang simpleng empleyado.”

Binuhat niya ako na parang isang prinsesa, walang pakialam kung may mga empleyadong nagmamasid sa labas dahil sa ingay kanina. Habang naglalakad kami palabas ng gusali, nakita ko ang gulat, takot, at pagkamangha sa mga mukha ng ilang staff na naiwan sa lobby.

Sa gabing iyon, nalaman ng lahat na ang tahimik na data analyst na si Clara ay hindi isang babaeng pwedeng api-apihin. At ang sinumang maglakas-loob na hawakan siya ay hindi lamang mawawalan ng trabaho… kundi haharap sa impyernong ihahanda mismo ng Haring Yelo.