PUMASOK ANG ASAWA KO SA BAGO NAMING MANSYON, BUMUKSAN NG BEER, AT KASWAL NA SINABING: “MULA NGAYON, DITO NA TITIRA ANG MGA MAGULANG KO AT ANG BAGO KONG HIWALAY NA KAPATID.” HINDI NIYA ALAM, MAY INIHANDA AKONG PAPEL NA MAGPAPALAYAS SA KANYA.
Ako si Andrea. Isang tatlumpu’t dalawang (32) taong gulang na arkitekto at nagmamay-ari ng isang matagumpay na design firm sa Makati. Sa loob ng limang taon naming pagsasama ng asawa kong si Marco, naging mabuti at mapagbigay akong asawa. Kahit na alam kong tamad siya at palaging umaasa sa aking kinikita, pinilit kong intindihin ang mga pagkukulang niya dahil mahal ko siya.
Ngunit ang araw na dapat sana ay magiging pinakamasaya sa aming buhay mag-asawa ang siya palang tuluyang gigising sa akin mula sa isang matagal at nakakabaliw na bangungot.
Pagkatapos ng tatlong taong pagpaplano at pag-iipon, tuluyan na kaming nakalipat sa aming bagong mansyon sa Ayala Alabang. Ako ang nagdisenyo ng bawat sulok nito. Ako ang nagbayad ng bawat semento, bawat marmol, at bawat muwebles na nakalagay sa loob.
Nakatayo ako sa gitna ng malawak at kumikinang na living room, masayang pinagmamasdan ang chandelier na matagal kong pinangarap.
Narinig ko ang pagbukas ng main door. Pumasok si Marco. Wala siyang bitbit na kahit anong kahon, kahit na ako ang nagkandarapa sa pag-aayos ng aming mga gamit buong umaga. Naglakad siya patungo sa kusina, kumuha ng malamig na beer mula sa mamahaling refrigerator, binuksan ito, at kaswal na umupo sa bago naming leather sofa.
“Nga pala, Andrea,” panimula niya bago humigop ng beer, tila ba nag-uulat lang ng lagay ng panahon. “Bukas ng umaga, darating na sina Mama at Papa. Isasama na rin nila si Beatrice. Dito na sila titira sa atin mula ngayon.”
Napatigil ako. Nanlaki ang aking mga mata.
Si Beatrice ay ang nakababatang kapatid ni Marco na sikat sa pagiging maldita at mapagmataas. Kakahiwalay lang nito sa kanyang asawa dahil nahuli itong nagnanakaw ng pera sa kumpanya ng biyenan niya.
“Ano?” halos pabulong kong tanong, umaasang mali ang narinig ko. “Anong ibig mong sabihin na dito sila titira?”
“Narinig mo ako,” matigas na sagot ni Marco, ni hindi man lang tumitingin sa akin. “Na-foreclose na ng bangko yung bahay nina Mama sa probinsya dahil sa mga utang nila. Si Beatrice naman, pinalayas ng asawa niya. Wala silang matutuluyan. Kaya dito sila titira. May limang guest rooms naman tayo, ‘di ba? Kasya sila rito.”
Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa aking ulo. “Marco, hindi natin pinag-usapan ito! Bahay natin ito. Pribadong espasyo natin bilang mag-asawa. Hindi ito charity ward para sa pamilya mo!”
Padabog na ibinaba ni Marco ang bote ng beer sa mesang gawa sa salamin. Tinitigan niya ako nang may panlilisik.
“Asawa mo ako, Andrea. Ako ang lalaki sa bahay na ito, at ako ang masusunod!” sigaw niya, nagpapakita ng kayabangang matagal na niyang itinatago. “Pamilya ko sila. Ano, pababayaan ko silang matulog sa kalsada habang nagpapasarap tayo rito? Kung asawa talaga kita, tatanggapin mo sila. Period. Tapos ang usapan.”
Tinitigan ko ang lalaking pinakasalan ko. Wala akong nakitang pagmamahal o respeto. Ang nakita ko ay isang linta na naghihintay na sipsipin ang lahat ng dugo ko at ibigay sa pamilya niya.
Huminga ako nang malalim. Pinakalma ko ang aking sarili. “Sige,” tahimik kong sagot. “Tingnan natin bukas.”
Inakala ni Marco na sumuko na ako. Ngumisi siya, kinuha muli ang kanyang beer, at binuksan ang 85-inch na telebisyon. Hindi niya alam, sa likod ng aking katahimikan ay ang paghahanda ng isang bagyung dudurog sa lahat ng ilusyon niya.
ANG PAGDATING NG MGA LINTA
Kinabukasan, eksaktong alas-otso ng umaga, dumating ang isang van sa tapat ng aming mansyon.
Bumaba si Donya Carmen, ang ina ni Marco na palaging may masamang nasasabi sa akin mula pa noong una. Kasunod niya si Mang Tomas, ang ama ni Marco na walang ginawa kundi kunsintihin ang mga anak. At siyempre, ang paboritong prinsesa, si Beatrice, na may suot na mamahaling sunglasses kahit umuulan.
Binuksan ni Marco ang pinto. Sinalubong niya ang kanyang pamilya nang may malaking ngiti.
“Wow! Ang ganda naman ng bahay ng Kuya ko!” maarte at malakas na boses ni Beatrice pagpasok niya sa sala.
“Siyempre, anak. Magaling ang Kuya Marco mo. Kita mo naman ang bunga ng paghihirap niya,” mayabang na sagot ni Donya Carmen, na tila kinalimutan na ako ang nagbayad ng lahat.
Nakatayo lamang ako sa gilid ng hagdan, pinagmamasdan silang mga nakangiti habang kinukuha ang kanilang mga malalaking maleta.
Nilapitan ako ni Donya Carmen at tinaasan ako ng kilay. “Oh, Andrea. Nandiyan ka pala. Ihanda mo na ang pinakamalaking kwarto sa itaas. Doon kami ng Papa mo. Si Beatrice naman, gusto niya yung kwarto na may balcony na nakaharap sa pool. At asikasuhin mo rin ang almusal namin, gutom kami sa byahe.”
Tumingin ako kay Marco. Nakangiti siya, tila tuwang-tuwa na nagiging utusan ako ng pamilya niya sa loob ng sarili kong pamamahay.
“Kuya, ipapabago ko pala yung kulay ng pader sa kwarto ko, ha? Ang baduy kasi ng kulay puti. Gusto ko pastel pink,” reklamo agad ni Beatrice.
Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan akong naglakad pababa ng hagdan.
“Walang magbabago ng kulay ng pader,” malamig at malakas na anunsyo ko, sapat para matigil silang lahat sa pagtawa. “At walang sinuman sa inyo ang gagamit ng kahit anong kwarto sa itaas.”
Nagsalubong ang mga kilay ni Donya Carmen. “Ano bang pinagsasasabi mong bata ka? Anak ko ang nagpundar ng bahay na ito! Wala kang karapatang magdamot!”
Humarap si Marco sa akin, nag-aalab ang galit. “Andrea, ano ba?! Sinabi ko na sa’yo kagabi na tapos na ang usapan! Wag kang gumawa ng eskandalo sa harap ng mga magulang ko!”
Tiningnan ko si Marco mula ulo hanggang paa.
“Escandalo? Marco, hindi pa ako nagsisimula,” malamig kong tugon.
Naglakad ako patungo sa isang console table at kinuha ang isang makapal na brown envelope na inihanda ko mula pa kagabi. Binuksan ko ito at inilabas ang isang pormal na dokumento.
“Gusto ninyong tumira rito? Gusto mong maghari-harian sa bahay na ito?” iniharap ko ang dokumento sa pagmumukha ni Marco. “Basahin mo kung kaninong pangalan ang nakasulat diyan.”
Hinablot ni Marco ang papel. Binasa niya ito. Unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha.
“A-Anong ibig sabihin nito…?” nanginginig at nauutal na tanong ni Marco.
“Bakit, Kuya? Anong nakasulat?” inis na tanong ni Beatrice, pilit na sinisilip ang papel.
“Iyan ang Transfer Certificate of Title ng mansyong ito,” kalmado ngunit matigas kong paliwanag sa kanilang lahat. “At tulad ng nakikita mo, Marco, nakapangalan iyan sa Andrea Imperial Architectural Firm. Isang korporasyong pag-aari ko nang buung-buo, bago pa man tayo ikasal.”
Nanlaki ang mga mata ni Donya Carmen. “P-Pero… mag-asawa kayo! Conjugal property niyo ito!”
Tumawa ako nang mapakla. “Mali kayo, Donya Carmen. Ayon sa batas, dahil binili ko ang bahay na ito gamit ang eksklusibong pondo ng korporasyon ko at ipinangalan sa kumpanya, wala ni isang porsyento ang pag-aari ng anak ninyo rito. Wala siyang naiambag kahit isang kusing. Kahit ang sementong tinatapakan ninyo ngayon ay galing sa sarili kong dugo at pawis.”
“Andrea, babe… mag-usap tayo,” biglang lumambot ang boses ni Marco. Mabilis niyang ibinaba ang papel at pilit na hinawakan ang kamay ko.
Hinawi ko ang kamay niya nang napakalakas.
“Huwag mo akong ma-babe, Marco! Kagabi, sinabi mo sa akin na ikaw ang lalaki sa bahay na ito at ikaw ang masusunod? Pwes, narito ang balita para sa’yo: Ako ang batas sa bahay na ito, dahil ako ang nagmamay-ari nito!”
Tumingin ako kina Beatrice at Donya Carmen na ngayon ay namumutla at hindi na makapagsalita.
“Binibigyan ko kayo ng limang minuto para lumabas sa pamamahay ko,” pinal na utos ko. “Bitbitin niyo pabalik ang mga maleta ninyo sa van na sinakyan ninyo, dahil kung hindi, tatawagin ko ang security guards ng subdivision para kaladkarin kayo palabas.”
“Wala kang kwentang manugang!” sigaw ni Donya Carmen, nanggagalaiti sa galit at hiya. “Hayop ka! Niloloko mo ang anak ko!”
“Ah, ako pa ang hayop? Kayong mga linta kayo na gustong ubusin ang yaman ko ang may ganang magalit?” sagot ko, tinitigan sila nang may purong pandidiri. “Lumabas na kayo!”
Nataranta sina Beatrice at Mang Tomas. Binitbit nila ang kanilang mga maleta at mabilis na lumabas ng pinto, hila-hila ang nagwawalang si Donya Carmen.
Naiwan kami ni Marco sa loob ng sala.
Nakaluhod siya, umiiyak at nagmamakaawa. “Andrea, parang awa mo na… Asawa mo ako. Saan ako pupunta? Saan kami titira?”
Tiningnan ko siya, wala nang kahit anong awa o pagmamahal na natitira sa aking puso.
“Hindi ko na problema ‘yan, Marco,” malamig kong huling salita. Kinuha ko ang isa pang papel mula sa envelope. “Nga pala, ito ang mga papeles ng Annulment. Inaasikaso na ng abogado ko ang kaso laban sa’yo para sa financial abuse. Kunin mo na rin ang mga gamit mo at lumayas ka. Wala ka nang asawa, at wala ka nang uuwian.”
Tumalikod ako, naglakad paakyat sa aking paboritong hagdan, at iniwan ang lalaking inakala niyang kaya niyang sakupin ang mundong ako ang nagtayo. Natutunan ko na hindi mo kailanman dapat isuko ang iyong kapangyarihan sa mga taong ang tanging alam ay umasa at mang-abuso. Ngayon, ang mansyong ito ay ganap nang tahimik, payapa, at tunay na akin lamang.
