SA GABI NG AKING KASAL, NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA UPANG SURPRESAHIN ANG ASAWA KO

SA GABI NG AKING KASAL, NAGTAGO AKO SA ILALIM NG KAMA UPANG SURPRESAHIN ANG ASAWA KO—NGUNIT IBANG TAO ANG PUMASOK, AT ANG NARINIG KONG USAPAN SA TELEPONO AY NAGPANGINIG SA BUONG PAGKATAO KO

Ako si Bianca. Bilang nag-iisang tagapagmana ng Montelibano Shipping Empire, buong buhay ko ay nabalot ng karangyaan, ngunit gayundin ng matinding paghihigpit at pag-iingat. Palagi akong binabalaan ng aking yumaong ama na mag-ingat sa mga taong nakapaligid sa akin, dahil ang pera ay madalas na umaakit ng mga halimaw na nagbabalat-kayong anghel.

Ngunit nang makilala ko si Mateo, inakala kong natagpuan ko na ang kataliwasan sa babala ng aking ama.

Si Mateo ay isang simpleng arkitekto. Hindi siya kabilang sa mataas na lipunan, at iyon ang nagustuhan ko sa kanya. Sa loob ng limang taon naming relasyon, ipinakita niya sa akin ang isang pag-ibig na walang hinihinging kapalit. Hindi siya kailanman humingi ng pera, at palagi siyang nag-aalaga sa akin tuwing ako ay nagkakasakit. Dahil sa kanyang pagiging perpekto, ibinigay ko sa kanya ang aking buong tiwala, at ang aking puso.

Kasama ko rin sa aking perpektong mundo ang aking pinsan at matalik na kaibigan na si Isabella. Ulila na rin si Isabella kaya kami nang dalawa ang magkasama mula pagkabata. Siya ang naging Maid of Honor ko, ang taong tumulong sa akin na planuhin ang pinakamagandang araw ng aking buhay.

Inakala ko na ang araw ng aking kasal ay ang simula ng aking “Happily Ever After.” Hindi ko alam na ito pala ang magiging simula ng aking pinakamalaking bangungot.

ANG PERPEKTONG GABI SA PALAWAN

Ginanap ang aming kasal sa isang napaka-eksklusibong cliffside resort sa El Nido, Palawan. Ang buong paligid ay napapalamutian ng libu-libong puting orkidyas. Ang mga bisita namin ay binubuo ng mga pinakamayayaman at pinaka-impluwensyal na tao sa bansa. Nang tumayo kami ni Mateo sa altar habang papalubog ang araw, nakita ko ang pagpatak ng mga luha mula sa kanyang mga mata.

“Pangako, Bianca, aalagaan kita hanggang sa huling hininga ko. Ikaw ang buong mundo ko,” madamdaming panata niya sa harap ng pari at ng daan-daang bisita.

Pagkatapos ng marangyang reception na tumagal hanggang mag-hatinggabi, nagpaalam na ako upang maunang bumalik sa aming Honeymoon Suite—isang pribadong villa na nakahiwalay sa main resort, nakatayo sa mismong gilid ng bangin, kung saan maririnig ang tahimik na paghampas ng mga alon sa ibaba.

“Susunod ako pagkatapos ng labinlimang minuto, mahal,” bulong ni Mateo habang hinahalikan ang aking noo. “Kakausapin ko lang ang ilang mga board of directors na dumalo para magpasalamat.”

Nang makapasok ako sa loob ng aming villa, sinalubong ako ng amoy ng lavender at mga nakakalat na rosas sa sahig. Napakaganda ng kwarto. May malaking king-sized bed sa gitna na yari sa mabigat na mahogany, at isang malawak na balkonahe na gawa sa salamin na nakaharap sa madilim na karagatan.

Habang nagbibihis ako ng isang manipis at puting silk nightgown, nakaramdam ako ng pagiging malikot at pilyo. Gusto kong sorpresahin si Mateo. Naisip ko na kapag pumasok siya, magugulat siya kung wala ako sa kama, at saka ako lalabas upang yakapin siya mula sa likuran.

Narinig ko ang mahinang “click” ng electronic keycard sa pintuan.

Nandito na siya! naisip ko, puno ng pananabik.

Dahil sa pagmamadali, mabilis akong dumapa at nagpadulas sa ilalim ng dambuhalang king-sized bed. Madilim sa ilalim at amoy kahoy, ngunit sapat ang espasyo para magkasya ako. Mula sa aking posisyon, nakikita ko ang siwang sa pagitan ng sahig at ng laylayan ng kumot. Nakita ko ang pag-bukas ng pinto.

Ngunit ang mga yabag na pumasok ay hindi kay Mateo.

Hindi ito ang mabigat na hakbang ng mga sapatos na gawa sa balat. Ang narinig ko ay matalim na click-clack, click-clack sa makinis na sahig na marmol. Mga matataas na takong.

Nakita ko ang isang pares ng kumikinang na pilak na stiletto heels.

Kumunot ang noo ko sa ilalim ng kama. Kilala ko ang sapatos na iyon. Iyon ang sapatos na ipinasadya ko pa sa Italya para sa aking Maid of Honor. Si Isabella.

Anong ginagawa ng pinsan ko sa Honeymoon Suite namin sa ganitong oras? tanong ko sa aking isipan. Baka may nakalimutan siyang ibigay sa akin? Balak ko na sanang gumapang palabas upang batiin siya, ngunit ang mga sumunod na ginawa niya ay nagpatigas sa buong katawan ko.

ANG TAWAG NA YUMANIG SA AKING MUNDO

Nakita ko ang mga paa ni Isabella na naglakad patungo sa maliit na mesa kung saan nakapatong ang isang bote ng mamahaling Champagne at dalawang baso na inihanda ng hotel para sa aming mag-asawa. Narinig ko ang pagbukas niya ng bote at ang mahinang pagbuhos ng alak.

Pagkatapos, may narinig akong dial tone mula sa kanyang cellphone. Ibinaba niya ang kanyang telepono sa mesa at inilagay ito sa loudspeaker.

Huminto ang pag-ring, at isang pamilyar na boses ng lalaki ang sumagot.

“Babe? Nasa kwarto ka na ba?”

Napasinghap ako. Pilit kong tinakpan ang aking bibig gamit ang aking dalawang kamay upang hindi ako makagawa ng kahit anong tunog. Ang boses na iyon ay ang boses ng lalaking pinakasalan ko kaninang hapon. Ang boses ni Mateo.

“Oo, kakarating ko lang. Wala pa dito ang tanga,” mataray na sagot ni Isabella, ang kanyang boses ay walang bakas ng pagmamahal o paggalang na palagi niyang ipinapakita sa akin.

“Sigurado ka bang wala pa siya diyan?” tanong ni Mateo sa kabilang linya. “Sabi niya mauuna na siyang mag-freshen up.”

“Baka nandoon pa sa lobby, nakikipagkwentuhan sa mga bisita. Pero mas mabuti na ‘to, para maihanda ko na ang inumin niya,” sagot ng pinsan ko.

Narinig ko ang pagbukas ng isang maliit na lalagyan, kasunod ang tunog ng pulbos na ibinubuhos sa likido, at ang mahinang paghalo ng kutsarita sa salamin ng baso.

Nagsimulang manlamig ang buong katawan ko. Parang may yelong gumagapang sa aking gulugod. Ano ang inilalagay niya sa inumin ko?

“Nilagay mo na ba ang gamot?” tanong ni Mateo.

“Dalawang tableta ng Rohypnol na dinurog ko. Walang lasa, walang amoy. Kapag ininom niya ito para sa ‘wedding toast’ ninyo, tulog agad ‘yan sa loob ng sampung minuto,” tumawa nang mahina si Isabella. Isang tawa na parang punyal na itinarak sa aking dibdib. “Sigurado ka bang kaya mong gawin, Mateo? Ito na ang huling hakbang natin.”

Natahimik sa kabilang linya nang ilang segundo, bago nagsalita si Mateo. Ang boses niya ay naging kasing-lamig ng yelo.

“Limang taon, Isabella. Limang taon akong nagpanggap na nagmamahal sa isang babaeng puro kaartehan ang alam. Limang taon akong naging asong sunud-sunuran para lang makuha ang tiwala niya at ang tiwala ng board of directors. Ngayong kasal na kami, at dahil wala kaming prenuptial agreement, sa akin mapupunta ang buong kumpanya kapag nawala siya. Kayang-kaya ko siyang itulak sa balkonahe nang hindi kumukurap.”

“Gawin mong mukhang aksidente. Iinumin niya ang alak, mahihilo siya, at kapag lumapit siya sa salamin ng balkonahe para magpahangin, saka mo siya itulak. Ang cause of death na ilalabas natin sa pulis ay aksidenteng pagkahulog dahil sa sobrang kalasingan sa gabi ng kanyang kasal,” walang-awang paliwanag ni Isabella. “At kapag nakuha mo na ang lahat ng yaman, tulad ng pangako mo, lilipat na tayo sa Switzerland. Hindi na natin kailangang magtago.”

“Pangako, babe. Ikaw naman talaga ang mahal ko mula pa noon. Ginamit ko lang ang pinsan mo para makuha natin ang buhay na nararapat sa atin,” malambing na sagot ni Mateo. “Sige na, lumabas ka na diyan at baka dumating na siya. Aakyat na ako.”

“Okay. Goodluck, Mr. Montelibano. Tapusin mo na ang misyon,” ngumisi si Isabella bago nito pinatay ang tawag.

Nakita ko ang pagtalikod ng kanyang mga sapatos. Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Umalis na siya.

Sa ilalim ng kama, mag-isa sa dilim, pakiramdam ko ay pinatay na ako. Walang luhang lumabas sa aking mga mata, dahil ang matinding pagkabigla ay pumigil sa aking kakayahang umiyak. Nakatitig lang ako sa sahig, habang ang aking utak ay paulit-ulit na pinoproseso ang aking mga narinig.

Ang asawa ko, na pinangakuan ako sa harap ng Diyos ilang oras pa lamang ang nakalipas, ay pinaplano ang aking kamatayan. Ang pinsan ko, na tinuring kong tunay na kapatid at binigyan ng lahat ng luho, ay ang babaeng kasabwat niya at ang tunay niyang mahal.

Bakit? Dahil sa yaman ng aking pamilya. Inilaan nila ang limang taon ng kanilang buhay para pag-aralan ako, paikutin, at dalhin sa mismong bingit ng kamatayan para makuha ang aking imperyo. Ginamit nila ang aking kahinaan—ang aking paghahanap ng totoong pag-ibig—upang hubugin ang kanilang perpektong bitag.

Ngunit may isang bagay silang nakalimutan. Ako ang anak ni Don Alejandro Montelibano. Ang dugong nananalaytay sa akin ay hindi dugo ng isang mahinang biktima. Dugo ito ng isang mandaragit na handang lumaban kapag nakorner.

Dahan-dahan akong gumapang palabas mula sa ilalim ng kama. Nang makatayo ako, naramdaman ko ang pag-iiba ng aking buong pagkatao. Ang Bianca na inosente, mapagmahal, at bulag ay naiwan sa ilalim ng kahoy na kamang iyon. Ang babaeng nakatayo ngayon sa harap ng salamin ng Honeymoon Suite ay isang reyna na handang maningil ng dugo.

ANG PAGHAHANDA NG PATIBONG

Tiningnan ko ang relos sa dingding. Mayroon akong wala pang limang minuto bago dumating si Mateo.

Mabilis akong lumapit sa mesa. Nakita ko ang dalawang baso ng champagne. Ang isa ay mayroong napakanipis na puting residue sa ilalim na halos hindi makita kung hindi mo susuriin nang maigi. Ito ang basong may lason. Ito ang inihanda ni Isabella para sa akin.

Nanginig ang aking mga kamay sa galit, ngunit pinilit kong kalmahin ang aking isip. Walang patutunguhan kung mag-hi-hysterical ako ngayon. Walang patutunguhan kung tatakbo ako palabas at isisigaw ang kanilang plano, dahil maaari nilang baligtarin ang kwento at palabasin na ako ay paranoid o nababaliw. Kailangan ko ng matibay na ebidensya, at kailangan kong ipadama sa kanila ang matinding takot na gusto nilang iparanas sa akin.

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking clutch bag na nakapatong sa sofa. Agad kong hinanap ang numero ni Captain Reyes, ang dating Heneral at ngayon ay Head of Security ng pamilya Montelibano na palaging naka-istasyon kasama ng aking private security team sa main resort.

“Madam Bianca?” sagot ni Capt. Reyes sa ikalawang ring.

“Captain,” ibinulong ko nang mabilis ngunit puno ng awtoridad. “Makinig ka nang mabuti. Papunta ngayon si Mateo sa suite ko. Planado nilang patayin ako at palabasing tumalon ako sa balkonahe. Si Isabella ang kasabwat niya. Gusto kong i-deploy mo ang buong Alpha Team sa labas ng villa ko ngayon din. Huwag kayong papasok hangga’t hindi ko ibinibigay ang signal. Siguraduhin mong nakaposas si Isabella bago kayo pumasok.”

“Copy that, Madam. In five minutes, the perimeter will be secured,” walang pag-aalinlangang sagot ng Kapitan. Alam niya na hindi ako nagbibiro pagdating sa seguridad.

Pinatay ko ang tawag. Binuksan ko ang Voice Recorder ng aking telepono at itinago ito sa ilalim ng mga bulaklak sa ibabaw ng mesa, eksakto kung saan nakapatong ang mga inumin.

Panghuli, tiningnan ko ang dalawang baso ng alak.

Nakangisi akong nag-isip. Kung papalitan ko ang mga baso at ibibigay kay Mateo ang may lason, makakatulog siya. Ngunit masyadong mabilis ang pagtulog niya, at hindi niya mararamdaman ang matinding takot ng pagkakatuklas. Gusto kong gising siya habang winawasak ko ang mundo niya.

Kaya naman, kinuha ko ang basong may gamot, at ibinuhos ko ang buong laman nito sa malaking paso ng halaman sa gilid ng kwarto. Kumuha ako ng isang malinis na baso mula sa mini-bar at sinalinan ito ng bagong Champagne.

Pareho nang ligtas ang dalawang inumin. Ngunit sa isip ni Mateo, ang isa rito ay magdadala sa akin sa kamatayan.

Pagkatapos maitago ang lahat ng ebidensya ng aking paggalaw, umupo ako sa dulo ng kama, inayos ang aking silk gown, at nagpanggap na inosenteng naghihintay sa aking pinakamamahal na asawa.

ANG PAGHAHARAP SA LOOB NG KULUNGAN NG MGA KASINUNGALINGAN

Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Pumasok si Mateo, nakangiti. Ang kanyang puting tuxedo ay bahagyang nakabukas sa may kwelyo, nagmumukhang relaxed at masaya. Ngunit sa likod ng kanyang gwapong mukha ay ang maitim na kaluluwang ngayon ko lang nakita nang malinaw.

“Sorry kung medyo natagalan ako, mahal,” malambing na sabi niya. Lumapit siya at hinalikan ako sa labi. Pinigilan ko ang sarili kong mandiri at sumuka. Gumanti ako ng isang matamis na ngiti.

“Okay lang, mahal. Ang mahalaga, tayong dalawa na lang ngayon,” sagot ko, tinititigan siya sa mga mata. At ito na ang huling gabi mo bilang isang malayang tao, isip-isip ko.

“O, naka-ready na pala ang drinks natin,” kunwaring gulat na sabi niya nang makita ang dalawang baso sa mesa. Lumapit siya, kinuha ang dalawang baso, at maingat na inabot sa akin ang baso na nasa KANANG bahagi—ang pwesto kung saan inilagay ni Isabella ang may lason kanina.

“A toast,” sabi ni Mateo, itinataas ang kanyang baso. “Para sa atin. Para sa panghabambuhay nating pagsasama, at sa lahat ng yaman at kaligayahang naghihintay sa hinaharap.”

“Para sa hinaharap,” nakangiti kong sagot.

Pinag-krus namin ang aming mga braso, isang romantikong kaugalian, at sabay naming ininom ang alak. Inubos ko ang aking baso. Nakita ko ang mabilis na kislap ng tagumpay sa mga mata ni Mateo nang makita niyang nilunok ko ang lahat ng laman ng aking baso.

Inilapag namin ang mga baso sa mesa.

“Ang sarap ng alak, hindi ba?” malambing na tanong ni Mateo habang unti-unting lumalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baywang. “Gusto mo bang lumabas tayo sa balkonahe? Napakaganda ng buwan ngayon, at ang lamig ng hangin. Perfect para sa gabi natin.”

Ito na ang plano niya. Ihihila niya ako sa balkonahe, hihintaying umepekto ang Rohypnol sa loob ng ilang minuto para manghina ang aking mga kalamnan, at kapag nawalan ako ng balanse, itutulak niya ako sa bangin.

Ngunit hindi ako gumalaw. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata.

“Mateo,” kalmado kong simula. “Bago tayo lumabas sa balkonahe, may gusto sana akong itanong sa’yo.”

“Ano ‘yon, mahal?”

“Limang taon… sa loob ng limang taon, naging mabuti ba akong asawa sa’yo? Naging mabuti ba akong kapareha?”

Kumunot nang kaunti ang kanyang noo, nagtataka sa biglaang seryosong tono ko. “Oo naman. Ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko. Bakit mo naman natanong ‘yan?”

“Kasi nagtataka ako…” dahan-dahan kong inalis ang kamay niya mula sa aking baywang, umatras ng isang hakbang upang magkaroon ng distansya sa pagitan namin. “Kung naging mabuti ako sa’yo, bakit mo planong tapusin ang buhay ko ngayon?”

Natahimik ang buong kwarto. Ang tanging naririnig ay ang hampas ng mga alon mula sa ibaba ng bangin.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Mateo. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Naging aligaga ang kanyang mga mata, pilit na hinahanap ang tamang ekspresyon upang pagtakpan ang kanyang pagkagulat.

“B-Bianca… a-anong pinagsasasabi mo? Lasing ka na ba?” pilit siyang tumawa, sinusubukang lumapit muli sa akin. “Anong papatayin? Asawa mo ako!”

Umatras ako muli. “Kakausapin mo pa sana ako nang matagal para hintaying umepekto ang lason, hindi ba? Dalawang tableta ng Rohypnol na dinurog ni Isabella habang nakikipag-usap ka sa telepono kani-kanina lang.”

Lalong namutla si Mateo. Ang kanyang mga mata ay nanlaki na parang nakakita ng multo. Pilit niyang pinoproseso kung paano ko nalaman ang impormasyong iyon na silang dalawa lamang ni Isabella ang nakakaalam.

“H-Hindi totoo ‘yan… S-Sino ang nagsabi sa’yo ng ganyang kasinungalingan?!” bulyaw niya, unti-unting nagbabago ang kanyang tono mula sa malambing patungo sa isang depensibo at nagbabantang boses.

Tumuro ako sa ilalim ng kama. “Nandoon ako. Sa ilalim ng kama. Gusto sana kitang isurpresa nang pumasok ka, pero yung babaeng mahal mo pala ang pumasok para ihanda ang libingan ko.”

Dahil sa matinding gulat at panic, nawala ang maskara ni Mateo. Tiningnan niya ang baso ng champagne na ininom ko. Tiningnan niya ang orasan.

“Kung totoo ‘yang sinasabi mo… bakit nakatayo ka pa rin?” nanginginig na tanong niya, nag-uumapaw ang takot at kalituhan. “Bakit hindi ka pa bumabagsak?!”

Ngumisi ako. Isang ngiting naglalaman ng lahat ng kapaitan at paghihiganti.

“Kasi habang naglalakad si Isabella pabalik sa kwarto niya, ibinuhos ko ang lason sa halaman,” sagot ko. Lumapit ako sa mesa, kinuha ang voice recorder na nakatago sa ilalim ng mga bulaklak, at ipinakita ito sa kanya. “At na-record ko na ang lahat ng pag-uusap natin dito. Yung lason, yung balkonahe, yung plano ninyo. Sapat na ito para mabulok kayo sa kulungan nang panghabambuhay.”

Nang makita ni Mateo ang telepono na nag-re-record, tuluyan nang nag-iba ang anyo niya. Ang kalmadong arkitekto ay naging isang desperadong kriminal. Sumigaw siya sa galit at mabilis na sumugod patungo sa akin upang agawin ang telepono.

“Akin na ‘yan, hayop ka!” bulyaw niya, itinataas ang kanyang kamao.

Ngunit bago pa man niya ako mahawakan, pinindot ko ang isang maliit na panic button sa aking relo na nakakonekta kay Captain Reyes.

BLAG!

Bumukas nang napakalakas ang pintuan ng Honeymoon Suite. Apat na kalalakihang nakasuot ng itim na tactical suit at armado ng mga baril ang mabilis na pumasok. Bago pa makapag-react si Mateo, hinablot siya ng dalawang guwardiya, ibinagsak sa sahig, at mabilis na pinosasan.

“Bitiwan niyo ako! Wala kayong karapatan! Asawa ako ni Bianca!” nagwawalang sigaw ni Mateo habang nakasubsob ang mukha niya sa malamig na marmol.

Naglakad ako palapit sa kanya, tinitigan ang kanyang kaawa-awang kalagayan. “Wala akong asawa. Ang pinakasalan ko ay isang ilusyon.”

Ilang sandali pa, pumasok si Captain Reyes sa kwarto. Hila-hila niya si Isabella, na nakaposas din, umiiyak, at sira-sira na ang magandang buhok. Nadakip siya sa labas ng kanyang villa habang pilit na tumatakas nang makita niya ang pagdating ng mga guwardiya ko.

Nang makita ni Isabella si Mateo na nakadapa sa sahig at ako na nakatayo nang maayos, nanlaki ang kanyang mga mata.

“B-Bianca… parang awa mo na… hindi ko ginusto ito! Si Mateo ang nagplano ng lahat!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Isabella, mabilis na nagtatraydor sa kanyang kasintahan upang iligtas ang sarili.

“Sinungaling ka, Isabella! Ikaw ang nag-alok sa akin na gamitin siya!” bulyaw ni Mateo mula sa sahig, nanggagalaiti sa galit.

Pinanood ko ang dalawang taong inakala kong pamilya habang nag-aaway sila at nagtuturuan tulad ng mga asong nag-aagawan sa isang buto. Nakakadiri. Nakakasukang isipin na ang mga taong ito ay binigyan ko ng pagmamahal.

Naglakad ako patungo kay Isabella. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata, hanggang sa manahimik siya sa matinding takot.

“Binigay ko sa’yo ang lahat, Isabella. Itinuring kitang kapatid. At ikaw, Mateo,” lumingon ako sa asawa ko. “Ibinigay ko sa’yo ang puso ko.”

Bumuntong-hininga ako, inaalis ang lahat ng bigat sa aking dibdib. Wala na akong nararamdamang sakit, kundi purong kapayapaan at kalayaan.

“Captain Reyes,” utos ko sa hepe ng aking seguridad. “Tumawag ka na ng pulis. Ibigay niyo ang lahat ng ebidensya, kasama ang voice recorder at ang halaman kung saan ko ibinuhos ang lason para mai-test ng forensics. At siguraduhin mong hindi sila makakakuha ng pyansa para sa kasong Attempted Murder at Conspiracy to Commit Murder.”

“Yes, Madam,” pormal na sagot ni Captain Reyes.

Habang kinaladkad sila palabas ng kwarto, hindi na ako lumingon upang panoorin ang pag-iyak nila. Lumabas ako sa balkonahe, naramdaman ang malamig at preskong simoy ng hangin sa gabi.

Ang araw na ito ay inakala kong magiging pinakamasayang araw ng aking buhay bilang isang asawa. Ngunit naging mas higit pa roon ang nangyari. Ang araw na ito ang naging araw ng aking paggising. Nawala man ang ilusyon ng aking perpektong pag-ibig, natagpuan ko naman ang aking sarili—isang babaeng hindi kailanman magiging biktima, kundi isang mandirigma na handang tupukin ang sinumang susubok na saktan siya.