SINAMPAL AKO NG ASAWA KO DAHIL TUMANGGI AKONG SILBIHAN ANG TAMAD NIYANG KAPATID—NGUNIT HINDI NIYA INASAHAN ANG GAGAWIN KONG PAGWASAK SA KANYANG MUNDO!
I. Ang Honeymoon na Naging Bangungot
Dalawang araw pa lamang ang nakalipas mula nang maglakad ako sa altar suot ang isang napakagandang puting bestida. Nangako kami ng asawa kong si Julian sa harap ng Diyos at ng aming mga pamilya na magsasama kami sa hirap at ginhawa. Inakala ko na ang unang linggo ng aming pagsasama ay mapupuno ng tamis, lambing, at pagpaplano para sa aming kinabukasan. Ngunit nagkamali ako.
Dahil hindi pa tapos ang ginagawang bahay ng kapatid ni Julian na si Clara, pinakiusapan niya ako na pansamantala muna itong tumira sa aming condo unit. Pumayag ako dahil iniisip kong pamilya na rin ang turing ko sa kanya.
Ngunit noong ikalawang gabi ng aming pagsasama bilang mag-asawa, matapos akong magluto ng masarap na hapunan mula sa dalawang oras na paghihiwa at pagpapagod sa kusina, nakita ko ang tunay na kulay ng pamilyang pinasukan ko.
Habang nag-aayos ako ng mga pinggan sa hapag-kainan, narinig ko ang malakas na sigaw ni Clara mula sa sala. Nakahiga siya sa sofa, nagce-cellphone, habang malakas ang volume ng telebisyon.
“Ate Maya! Dalhin mo na rito ang pagkain ko! Gusto kong kumain habang nanonood ng K-Drama!” utos niya, na parang kinakausap ang isang bayarang katulong.
II. Ang Pag-ayaw at ang Malupit na Sampal
Tumigil ako sa ginagawa ko at huminga nang malalim. Tiningnan ko si Julian na nakaupo na sa kabisera ng mesa, hinihintay na silbihan ko siya.
“Julian,” mahinahon kong sabi, “Pakitawag ang kapatid mo. Nakahanda na ang mesa. Kung gusto niyang kumain, tumayo siya at pumunta rito.”
Kumunot ang noo ni Julian. “Maya, dalhin mo na lang doon. Pagod ‘yung tao galing sa trabaho. Ano ba naman ‘yung kaunting pabor? Asawa kita, dapat inaalagaan mo rin ang pamilya ko.”
“Pagod din ako, Julian,” matatag kong sagot. “Dalawang araw pa lang tayong kasal. Hindi ako pumasok sa relasyong ito para maging personal na alila ng kapatid mo.”
Nang marinig iyon ni Clara mula sa sala, padabog siyang tumayo at lumapit sa amin. “Kuya, tingnan mo nga ‘yang asawa mo! Wala pang isang linggo, nagmamaldita na! Kung alam ko lang na ganyan ang ugali niyan, sana hindi na kayo nagpakasal!”
Sa halip na ipagtanggol ako, biglang tumayo si Julian, namumula ang mukha sa galit. “Wala kang kwentang asawa! Kapatid ko ‘yan, dapat matuto kang rumespeto!”
Bago pa ako makasagot, naramdaman ko ang isang napakabilis at napakalakas na pagdapo ng kamay sa aking pisngi. PAKK!
Sinampal ako ni Julian. Sa sobrang lakas, napalingon ako at nakaramdam ng pag-init sa aking balat. Natahimik ang buong kusina. Ngumisi si Clara, halatang nasisiyahan sa nakita niyang pagpapahiya sa akin ng sarili kong asawa.
III. Ang Pagbagsak at ang Paggising
Sa mga pelikula, ang babaeng sinampal ay karaniwang hahawak sa kanyang pisngi, iiyak nang malakas, at tatakbo papunta sa kwarto. Ngunit walang ni isang patak ng luha ang lumabas sa aking mga mata. Ang sampal na iyon ay hindi nagdulot ng lungkot; nagdulot ito ng nakakapasong kaliwanagan. Sa loob lamang ng isang segundo, namatay ang lahat ng pagmamahal ko kay Julian.
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Nakita ko ang gulat sa kanyang mukha, tila ngayon lang niya na-realize ang ginawa niya, ngunit huli na ang lahat.
“Maya… a-ako…” nauutal niyang sabi.
Wala akong sinabi. Walang pag-aalinlangan, hinawakan ko ang dulo ng mamahaling tablecloth sa ilalim ng mga inihanda kong pagkain, at sa isang mabilis at napakalakas na paghila, pinabagsak ko ang lahat sa sahig.
CRASH!
Basag ang mga porselanang plato. Kumalat ang mainit na sabaw, ang kanin, at ang mamahaling karne sa buong kusina. Tumalsik ang sarsa sa mga sapatos ni Julian at sa paa ni Clara, na ngayon ay napasigaw sa matinding gulat at takot.
“Ano bang ginagawa mo, baliw ka ba?!” tili ni Clara.
“Wala nang kakain,” malamig na parang yelong deklara ko, binalewala ang nabasag na ilusyon ng aming kasal na ngayon ay kasing-gulo ng sahig.
IV. Ang Mabilis na Paghihiwalay
Naglakad ako papunta sa aming kwarto at kumuha ng malaking maleta. Sinimulan kong ilagay ang aking mga damit at mahahalagang gamit. Sumunod sa akin si Julian, ngayon ay nanginginig at pilit akong hinahawakan sa braso.
“Maya, mahal, pakiusap! Nadala lang ako ng galit ko! Huwag kang mag-impake, nag-aaway lang tayo!” pagmamakaawa niya.
“Huwag mo akong hahawakan,” banta ko, ang boses ko ay tahimik ngunit puno ng panganib. “Tapos na tayo. Nagkamali ako ng lalakeng pinakasalan.”
“Dalawang araw pa lang tayong kasal! Gusto mong hiwalayan ako dahil lang sa isang sampal?! Masyado kang ma-pride!” sigaw ni Julian, pilit ibinabalik ang paninisi sa akin.
Isinara ko ang aking maleta at tiningnan siya mula ulo hanggang paa.
“Hindi lang dahil sa sampal, Julian. Kundi dahil napatunayan kong wala kang bayag para protektahan ako, at handa kang saktan ako para lang sa luho ng palamunin mong kapatid,” sagot ko habang naglalakad palabas ng kwarto.
Pagdating ko sa sala, nakita ko si Clara na nakataas ang kilay. “Mabuti naman at aalis ka na. At least masosolo na namin ni Kuya ang condo na ito.”
Napahinto ako at napangiti ng isang mapait na ngiti. “Sino bang nagsabing iiwan ko sa inyo ang condo na ito?”
V. Ang Hustisya at Ang Leksiyon
Kumunot ang noo nilang magkapatid. Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang security ng building.
“Oo, Clara. Nakapangalan sa akin ang titulo ng condo na ito bago pa man tayo ikasal ni Julian. Prenuptial asset ko ito. Nakatira lamang kayo rito dahil pinayagan ko kayo.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Julian. “M-Maya… huwag namang ganito.”
Nang dumating ang dalawang gwardya kasama ang admin ng building, pormal kong ibinigay ang aking utos. “Paki-eskortan ang dalawang taong ito palabas ng unit ko. Mayroon lamang silang sampung minuto para kunin ang mga damit nila. Kapag hindi sila umalis, tumawag kayo ng pulis dahil trespassing na sila.”
Sa loob ng sampung minuto, ang kayabangan nina Julian at Clara ay napalitan ng iyak at pagmamakaawa. Kinaladkad sila palabas ng mga gwardya dala ang kanilang mga gamit na nakasilid lamang sa mga garbage bags dahil wala silang sariling maleta.
Kinabukasan, agad akong dumiretso sa aking abogado upang iproseso ang pagpapawalang-bisa ng aming kasal o Annulment. Dahil hindi pa naisusumite ang aming marriage certificate sa civil registry, naging mas madali ang proseso ng pagputol sa lahat ng ugnayan ko sa kanya.
Sila? Umuwi sila sa kanilang probinsya nang walang mukhang ihaharap. Ang kapatid niyang tamad ay napilitang maghanap ng trabaho, at si Julian ay nawalan ng asawa, ng bahay, at ng kinabukasan sa loob lamang ng apatnapu’t walong oras.
Natutunan ko na ang sariling halaga ng isang babae ay hindi nasusukat sa haba ng pagtitiis, kundi sa tapang na tumalikod at bawiin ang sarili sa sandaling hindi na siya nirespeto.
