NGUNIT SA HALIP NA TULUNGAN AKO, BINITAWAN NIYA ANG PINAKAMALUPIT NA SALITA AT INIWAN AKONG NAG-AAGAW-BUHAY SA SAHIG.
Limang taon kaming sumubok ni Rafael na magkaroon ng anak. Limang taon ng mga doktor, pagkabigo, at pag-iyak. Kaya nang malaman kong nagdadalang-tao ako, akala ko ay ito na ang sagot sa mga panalangin namin. Akala ko, magbabago si Rafael at babalik ang lambing niya.
Ngunit nagkamali ako.
Nasa ikawalong buwan na ako ng aking pagbubuntis. Isang gabi, naghahanda si Rafael para sa isang mahalagang “business dinner.” Nakasuot siya ng isang napakalinis at plantsadong puting polo, amoy na amoy ang mamahaling pabango.
Habang nag-aayos siya sa harap ng salamin, bigla akong nakaramdam ng isang matinding kirot sa aking puson. Isang kirot na pumunit sa aking kalamnan. Napakapit ako sa hamba ng pinto. Pagkatapos ng kirot, naramdaman ko ang isang mainit na likido na umaagos pababa sa aking mga binti.
Tiningnan ko ang aking maternity dress. May mantsa ng dugo. At patuloy itong dumadaloy.
Nanghina ang mga tuhod ko at bumagsak ako sa malamig na sementadong sahig ng aming kwarto.
“R-Rafael… tulungan mo ako,” nahihirapan kong bulong, hawak ang aking tiyan. “Yung baby natin… tumawag ka ng ambulansya!”
Lumingon si Rafael. Nakita niya ako. Nakita niya ang dugo na kumakalat sa sahig. Ngunit ang reaksyon niya ay nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.
Hindi siya nag-panic. Hindi siya tumakbo palapit sa akin. Hindi niya kinuha ang telepono niya.
Sa halip, tiningnan niya ako nang may matinding pandidiri. Tiningnan niya ang kanyang malinis na puting sapatos, siniguradong hindi ito matatalsikan ng dugo ko.
Huminga siya nang malalim, inayos ang kwelyo ng kanyang puting polo, at binitawan ang mga salitang dumurog sa buong pagkatao ko:
“Sana matagal ka nang nagpatanggal ng matres,” malamig at walang-awang sabi niya. “Nailigtas mo pa sana tayong lahat sa pabigat na ‘to.”
Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Asawa ko ba talaga ang nasa harap ko?
Ngunit ang ginawa niya pagkatapos niyon ang tuluyang sumira at pumatay sa aming kasal.
Kinuha ni Rafael ang susi ng kanyang kotse mula sa lamesa. Humakbang siya palayo sa akin, hindi man lang nag-abala na iabot sa akin ang telepono.
“Male-late na ako,” sabi niya. Pagkatapos, lumabas siya ng kwarto, isinara ang pinto, at narinig ko ang pag-andar ng sasakyan niya paalis.
Iniwan niya ako. Iniwan niya kaming mag-ina na mamatay sa malamig na sahig.
Sa gitna ng matinding sakit at pagkahilo dahil sa pagkawala ng dugo, ginamit ko ang huling natitirang lakas ko. Ginapang ko ang distansya mula sa sahig patungo sa bedside table kung saan nakapatong ang cellphone ko. Bawat paggalaw ay parang sinusunog ang tiyan ko.
Nang maabot ko ang telepono, nanginginig kong nai-dial ang emergency hotline.
“T-Tulong… nagdurugo ako… buntis ako…” iyak ko bago tuluyang nagdilim ang paningin ko.
ANG KATOTOHANAN AT ANG PAGBANGON
Nagising ako sa puting kisame ng ospital. Narinig ko ang mahinang pag-iyak ng isang sanggol.
Lumapit ang doktor nang makitang bukas na ang mga mata ko. “Mrs. Nina, ligtas po kayo. Ligtas ang baby ninyo. Isang milagro na umabot kayo rito sa oras, dahil kung lumipas pa ang sampung minuto, baka pareho na kayong nawala.”
Napahagulgol ako sa tuwa at ginhawa. Ligtas ang anak ko. Ligtas ang aking maliit na prinsesa.
Sa loob ng isang linggo kong pananatili sa ospital, ni anino ni Rafael ay hindi nagpakita. Ngunit sa tulong ng aking kapatid at isang pribadong imbestigador na kinontrata namin, nalaman ko ang buong katotohanan.
Ang “business dinner” ni Rafael nang gabing mag-agaw-buhay ako? Isa pala itong engagement party. Nakipag-propose siya sa kanyang matagal na palang kabit na si Sandra, isang mayamang tagapagmana. Inakala ni Rafael na hindi na ako makakaligtas, na mamamatay ako sa bahay, kaya’t nagdiriwang na siya ng kanyang “kalayaan.”
Sa sandaling iyon, pinatay ko ang lahat ng emosyon ko para sa kanya. Ang pagmamahal ko ay napalitan ng isang malamig na determinasyon. Magbabayad siya.
ANG MATAMIS NA HUSTISYA
Isang buwan ang lumipas. Bumalik ang lakas ko. At hawak ko na ang lahat ng ebidensya.
Araw ng kasalukuyang pormal na pagpapakilala ni Rafael sa pamilya ni Sandra sa isang mamahaling restaurant. Nandoon silang lahat, nagtatawanan, nag-iinuman ng champagne. Nakasuot na naman si Rafael ng isang malinis at pormal na puting polo.
Bumukas ang pinto ng VIP room. Pumasok ako. Taas-noo, nakasuot ng itim na designer dress, at mukhang mas matapang kaysa noon. Sa likod ko ay dalawang pulis at ang aking abogado.
Nalaglag ang panga ni Rafael. Nabitawan niya ang baso ng champagne na hawak niya.
“N-Nina?! B-Buhay ka?!” sigaw niya, halos manginig ang tuhod.
Tumayo si Sandra, litung-lito. “Rafael, sino siya? Akala ko ba patay na ang asawa mo?!”
Ngumiti ako nang napakalamig. Lumapit ako sa lamesa nila at inihagis ang isang makapal na brown folder.
“Hello, Rafael,” kalmado kong bati. “Sorry kung na-disappoint kita dahil humihinga pa ako. Ito nga pala ang mga papeles mo. Annulment papers na nagdedetalye ng pambabae mo, at ang Asset Seizure Order dahil sa pagnanakaw mo sa pondo ng negosyo natin para ipambili ng singsing sa babaeng ‘yan.”
Nanlaki ang mga mata ni Sandra at ng pamilya niya.
“Pagnanakaw?!” sigaw ng tatay ni Sandra.
Tiningnan ko ang pulis. “Officer, gawin niyo na po ang trabaho ninyo.”
Lumapit ang mga pulis kay Rafael. “Mr. Rafael, inaaresto namin kayo sa kasong Frustrated Parricide by Abandonment. Iniwan ninyong nag-aagaw-buhay ang inyong asawa na nangangailangan ng medikal na atensyon.”
“H-Hindi! Nina, asawa mo ako! Nag-panic lang ako noon! Patawarin mo ako!” pagmamakaawa ni Rafael habang pinoposasan siya ng mga pulis. Ang kanyang malinis na puting polo ay nalukot habang nagpupumiglas siya.
Lumapit ako sa kanya, tiningnan siya nang may matinding pandidiri.
“Sabi mo noon, sana matagal na akong nagpatanggal ng matres para makatipid at ma-save ka, ‘di ba?” bulong ko. “Ngayon, iniligtas ko ang sarili ko. At tinanggal ko ang pinakamalaking pabigat sa buhay ko—ikaw.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng restaurant habang kinakaladkad si Rafael patungo sa presinto. Iniwan din siya ni Sandra sa mismong araw na iyon dahil sa sobrang kahihiyan.
Umuwi ako sa bahay namin, kung saan naghihintay ang aking munting anghel. Niyakap ko ang anak ko nang mahigpit. Wala na ang lalaking nagdulot sa akin ng sakit. Ang tanging natira ay ang aking anak, ang aking yaman, at isang napakagandang kinabukasan na walang puwang para sa mga halimaw.
