PUMIPIRMA NG DIVORCE PAPERS ANG BILYONARYO KONG ASAWA. NANG SABIHIN NG DOKTOR NA BAKA HINDI NA AKO MABUHAY, ANG SAGOT NIYA: “GAANO KABILIS NATIN MATATAPOS ‘TO?”
Ang huling bagay na naaalala ko ay ang nakabibinging tunog ng heart monitor at ang nagpapanic na boses ng mga doktor.
Nasa loob ako ng Delivery Room. Ipinapanganak ko ang aming triplets. Sobrang sakit, sobrang hirap, hanggang sa unti-unting nagdilim ang paningin ko. Ang huling naramdaman ko ay ang pagkawala ng aking lakas at ang pagbagsak ng aking kamay sa gilid ng higaan. Nawalan ako ng malay.
Ako si Isabella, asawa ni Julian, isa sa mga pinakamayamang bilyonaryo at real estate tycoon sa bansa. Akala ko, ang pagdating ng aming tatlong anak ang bubuo sa pamilya namin. Ngunit habang nakikipaglaban ako kay kamatayan sa loob ng Emergency Room, isang napakalamig at walang-awang eksena ang nagaganap sa labas.
Ayon sa kwento ni Dr. Ramirez, ang aking head obstetrician, lumabas siya ng ER nang duguan at pawisan upang kausapin si Julian.
Inasahan ng doktor na makikita niya ang isang asawang umiiyak at nag-aalala. Ngunit laking gulat niya nang madatnan niya si Julian na kalmadong nakaupo sa waiting area, may hawak na mamahaling kape, at kausap ang kanyang personal na abogado. Sa ibabaw ng maliit na mesa ay may mga legal na dokumento—Divorce at Asset Separation Papers.
“Mr. Julian,” nag-aalalang tawag ni Dr. Ramirez. “Nasa kritikal na kondisyon po ang asawa ninyo. Masyadong marami siyang nawalang dugo dahil sa panganganak ng triplets. Ginagawa po namin ang lahat, pero kailangan niyo pong maghanda… baka hindi na po siya makaligtas.”
Tumahimik ang paligid. Inasahan ng doktor na guguho ang mundo ng bilyonaryo.
Ngunit tumingin lamang si Julian sa kanyang relo. Walang kahit isang patak ng luha sa kanyang mga mata. Binalingan niya ang kanyang abogado at itinuro ang mga papeles na pinipirmahan niya.
“Gaano kabilis natin matatapos ‘to?” malamig at walang-awang tanong ni Julian. “Kailangan kong ma-finalize ang divorce bago siya tuluyang mamatay. Ayokong mapunta sa pamilya niya ang widow’s share ng kumpanya ko. At ilagay niyo na rin na isinusuko ko ang custody ng mga bata kung mabubuhay man sila. I don’t have time to raise three burdens.”
Nanginig sa galit at dismaya si Dr. Ramirez, ngunit bumalik siya sa loob ng ER upang iligtas ako.
ANG PAGGISING AT ANG PAGBANGON
Limang araw ang lumipas.
Nagising ako sa loob ng Intensive Care Unit. Buhay ako. Ligtas ang tatlo kong anak na sina Aiden, Asher, at Aurora.
Nang makalabas ako sa ICU, binisita ako ni Dr. Ramirez at sinabi ang buong katotohanan. Ibinigay din niya sa akin ang isang kopya ng Divorce Papers na iniwan ng abogado ni Julian sa nurse’s station nang mapag-alaman nilang nakaligtas ako.
Tinitigan ko ang pirma ni Julian sa papel.
Sabi nila, kapag nalaman mong ipinagpalit ka o tinapon ka ng taong mahal mo, iiyak ka nang buong magdamag. Ngunit sa sandaling iyon, walang luhang tumulo mula sa aking mga mata. Ang pagmamahal ko kay Julian ay namatay sa loob ng ER. Ang nabuhay ay isang ina na handang gawin ang lahat para sa kanyang tatlong anak.
Binasa ko ang dokumento. Sa sobrang pagmamadali ni Julian na mapirmahan ang mga papeles habang nag-aagaw-buhay ako, hindi niya napansin na ang draft na ibinigay ng kanyang natarantang abogado ay ang lumang bersyon ng aming Post-Nuptial Agreement.
Nakasaad doon na kapag siya ang nag-file ng divorce at isinuko niya ang custody ng mga bata, 60% ng lahat ng kanyang assets, kumpanya, at bank accounts ay awtomatikong mapupunta sa akin bilang Child Support at Alimony.
Ngumiti ako. Kinuha ko ang bolpen at pinirmahan ang dokumento.
ANG ARAW NG PANININGIL
Makalipas ang dalawang buwan. Nakabawi na ako ng lakas.
Ginanap ang taunang Board of Directors Meeting sa kumpanya ni Julian. Masaya siyang nakaupo sa kabisera, handang i-anunsyo ang kanyang bagong nobya, isang batang modelo, na dahilan pala kung bakit gusto niya akong madaliing hiwalayan.
Biglang bumukas ang malaking pinto ng boardroom.
Lahat ay napalingon. Naglakad ako papasok, nakasuot ng isang napaka-eleganteng white power suit, kumikinang ang aura, at walang bakas ng kahinaan. Sa likuran ko ay ang aking mga abogado at tatlong yaya na tulak-tulak ang tatlong mamahaling stroller ng aking mga anak.
Nalaglag ang panga ni Julian. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“I-Isabella?! Anong ginagawa mo rito?!” gulat na gulat niyang sigaw. “Divorced na tayo! Wala ka nang karapatan sa building na ito!”
Lumapit ako sa mesa niya. Inilapag ko ang opisyal na dokumento ng korte.
“Totoo, Julian. Divorced na tayo,” kalmado ngunit matalim kong sabi. “Kaya ako nandito para pormal na angkinin ang pag-aari ko. Ayon sa pinirmahan mong papeles sa labas ng ER habang hinihintay mo akong mamatay… 60% ng kumpanyang ito ay pag-aari ko na. Ako na ang bagong Majority Shareholder.”
Nagkagulo ang mga board members. Kinuha ni Julian ang papel at nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niya ang kanyang pagkakamali. Nanginginig ang kanyang mga kamay.
“H-Hindi! Imposible! Scam ito! Maling papel ang napirmahan ko!” sigaw niya habang pinagpapawisan ng malamig.
“Wala nang bawian, Julian. Inaprubahan na ‘yan ng Supreme Court,” ngiti ko. Humarap ako sa Board of Directors. “Gentlemen, bilang bagong may-ari ng pinakamalaking porsyento ng kumpanya, ang una kong mosyon ay tanggalin si Julian bilang CEO dahil sa gross negligence at pagkawala ng moralidad.”
Lahat ng board members, na matagal na ring inis sa kayabangan ni Julian, ay nagtaas ng kamay bilang pagsang-ayon.
Gumuho ang mundo ni Julian. Napaluhod siya sa harap ko. Ang bilyonaryong akala niya ay hawak ang mundo, ngayon ay nagmamakaawa sa babaeng hiniling niyang mamatay.
“Isabella, please! Asawa mo ako! Patawarin mo ako! Para sa mga anak natin!” umiiyak niyang pakiusap, akmang hahawakan ang isa sa mga stroller.
Mabilis kong hinawi ang kamay niya.
“Huwag mong hahawakan ang mga anak ko,” matigas kong utos. “Tinanong mo ang doktor noon kung gaano kabilis natin matatapos ‘to, ‘di ba? Pwes, tapos na tayo, Julian. At mabilis kitang inalisan ng lahat ng ipinagmamalaki mo.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng boardroom kasama ang aking tatlong anak. Taas-noo. Puno ng pag-asa.
Simula sa araw na iyon, itinaguyod ko ang negosyo at pinalaki ang aking mga anak sa isang palasyong puno ng pagmamahal. Si Julian? Naiwan siyang lubog sa utang, iniwan ng kanyang bagong nobya dahil wala na siyang pera, at nabubuhay sa araw-araw na pagsisisi. Nalaman niya sa pinakamasakit na paraan na ang babaeng sinubukan niyang ibaon sa lupa ay isang buto na tutubo at mamumulaklak upang angkinin ang buong gubat.
