DINALA NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA SA DUBAI GAMIT ANG IPON NAMIN. KAYA SINIMOT KO ANG BANK ACCOUNT, PINA-FREEZE ANG MGA CARDS, AT ISANG TAWAG KO LANG SA HOTEL ANG NAGPAMUKHA SA KABIT NIYA KUNG SINO TALAGA ANG LALAKING PINILI NIYA.
Sa loob ng walong taon naming pagsasama ni Mark, ibinigay ko ang lahat. Nagsimula kami mula sa wala—nagtyagang kumain ng de-lata, nangupahan sa isang maliit na apartment, at nagtrabaho nang halos walang pahinga upang itayo ang aming marketing agency. Dahil sa sipag ko at sa galing niya sa pakikipag-usap, lumago ang aming negosyo. Nagkaroon kami ng malaking joint savings account na naglalaman ng milyun-milyong piso, isang pondong inilaan namin para sa pagpapatayo ng aming dream house. Akala ko, ang lahat ng sakripisyo ko ay magbubunga ng isang masaya at perpektong pamilya. Ngunit isang malamig na gabi, nadiskubre ko na ang lalaking pinag-alayan ko ng buhay ko ay unti-unti na palang ninanakaw ang aming kinabukasan.
Nagpaalam si Mark na may dadaluhan siyang isang mahalagang business convention sa Dubai sa loob ng dalawang linggo. Sabi niya, pagkakataon na raw namin itong makakuha ng mga international investors. Naniwala ako. Pinag-impake ko pa siya ng mga mamahaling suit at hinalikan siya bago umalis. Ngunit kinabukasan, habang ginagamit ko ang naiwan niyang iPad na naka-sync sa kanyang email, isang mensahe ang nagpaikot ng aking mundo. Isang booking confirmation mula sa isang sikat at pinakamahal na 7-star hotel sa Dubai—ang Burj Al Arab. Nakapangalan ang reservation sa dalawang tao: Mr. Mark Villanueva at Miss Cindy Lopez.
Si Cindy ay ang bago at dalawampu’t dalawang taong gulang na modelong kinuha ng aming ahensya. Bukod sa hotel na nagkakahalaga ng daan-daang libong piso kada gabi, nakita ko rin ang mga resibo ng First-Class Emirates flights, mga resibo ng shopping spree sa mga designer boutiques, at ang pagrenta ng isang luxury yacht. At ang pinakamasakit sa lahat? Ginamit niya ang aming joint savings account at ang corporate credit cards na nakapangalan sa akin bilang primary account holder. Ginamit niya ang dugo at pawis ko para ibahay at paligayahin ang kanyang kabit sa ibang bansa.
Nanginig ang buo kong kalamnan. Gusto kong sumigaw, manira ng gamit, at umiyak hanggang sa maubos ang boses ko. Ngunit nang tumingin ako sa salamin, walang luha na pumatak. Ang matinding sakit na naramdaman ko ay biglang nanigas at naging isang malamig, kalkulado, at nag-aapoy na galit. Hindi ako ang uring babae na magmamakaawa o gagawa ng eskandalo sa telepono. Gusto niya ng marangyang buhay kasama ang kabit niya? Pwes, ibibigay ko sa kanya ang isang bakasyon na hinding-hindi niya malilimutan habambuhay.
Kinaumagahan, bago pa man magising ang mga tao sa Dubai, dumiretso ako sa bangko. Dahil isa itong “OR” joint account, may buong karapatan akong kunin ang pera nang walang pahintulot niya. Mabilis at walang awang inilipat ko ang lahat ng pondo—hanggang sa huling sentimo—papunta sa aking personal, secret account na hindi niya kailanman maa-access. Sumunod kong tinawagan ang lahat ng credit card companies. Iniulat ko na ang lahat ng supplementary cards ni Mark at ang aming corporate cards ay nanakaw. Pina-freeze ko ang lahat. Kinansela ko rin ang kanilang return flights na naka-charge sa card ko, at nakuha ko pa ang refund. Sa loob lamang ng dalawang oras, tinanggalan ko si Mark ng anumang koneksyon sa yaman ko. Wala siyang natira kundi ang mga damit sa maleta niya.
Samantala, sa kabilang panig ng mundo, sa gitna ng nagliliwanag at napakayamang siyudad ng Dubai, kasalukuyang nagpapakasaya sina Mark at Cindy. Ayon sa tracker na palihim kong in-install sa phone ni Mark noon pa man, nasa isang napakamamahaling underwater restaurant sila na naghahain ng mga caviar at mamahaling champagne. Nakikita ko sa isip ko kung paano magyabang si Mark habang tinititigan nang may pagnanasa si Cindy. Ngunit dumating ang oras ng pagbabayad.
Batay sa kwentong nakarating sa akin kalaunan, iniabot ni Mark ang kanyang platinum card sa waiter na may dalang bill na umaabot sa libu-libong dolyar. Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang waiter at magalang na sinabing, “I’m sorry, Sir, but your card has been declined.” Tumawa lang daw si Mark, nag-iisip na may glitch lang sa sistema, at naglabas ng tatlo pang ibang cards. Declined. Declined. Declined. Nagsimula siyang pagpawisan nang malamig habang nagtataka na ang mga tao sa paligid. Nang buksan niya ang kanyang mobile banking app upang mag-transfer ng pera, bumungad sa kanya ang nakakapanghinang numero: Balance: PHP 0.00.
Saktong-sakto sa oras na iyon, habang nagkakagulo si Mark at pilit na nakikipag-usap sa manager ng restaurant dahil wala siyang pambayad, nakaupo ako nang komportable sa balkonahe ng aking bahay, humihigop ng mainit na tsaa. Kinuha ko ang aking telepono at idinayal ang numero ng hotel nila sa Dubai. Humiling ako sa concierge na ikonekta ang tawag ko sa suite ni Mr. Villanueva.
Ilang ring lang, may sumagot. Isang malambing at maarte na boses ng babae. “Hello? Sino ‘to? Nasa labas pa si Mark, busy siya sa lobby,” sabi ni Cindy.
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng lason. “Hello, Cindy. Ako si Elena. Ang asawa ng lalaking kasama mo, at ang tunay na nagmamay-ari ng perang ginagastos ninyo dyan ngayon.”
Natahimik ang kabilang linya. Narinig ko ang mabilis na paghigop niya ng hininga dahil sa matinding gulat.
“O-Oh… M-Miss Elena…” nauutal niyang sagot, pilit na itinatago ang kaba. “Wala po akong alam sa—”
“Huwag ka nang magsinungaling, Cindy. Alam nating dalawa ang totoo,” malamig kong putol sa kanya. “Tumawag lang ako para batiin ka at bigyan ka ng isang napakahalagang babala. Nag-eenjoy ba kayo sa Burj Al Arab? Sana sinusulit niyo na ang bawat segundo, dahil simula ngayon, hindi na mababayaran ni Mark ang kwartong iyan.”
“Anong ibig mong sabihin?!” nanginginig niyang tanong.
“Sinimot ko na ang lahat ng bank accounts niya. Pina-block ko na ang lahat ng credit cards niya. At yung business na ipinagmamalaki niya sa’yo? Sa akin nakapangalan ‘yon, at tinanggal ko na siya sa kumpanya. Wala siyang pera, Cindy. Ang lalaking pinili mong maging sugar daddy ay isa na lamang pulubi sa isang dayuhang bansa,” kalmado kong pagpapaliwanag, dinadama ang bawat salitang sumisira sa kanilang pekeng mundo.
“At alam mo ba kung ano ang batas sa Dubai pagdating sa mga taong hindi nakakabayad ng kanilang mga utang sa hotel at restaurant?” dugtong ko, ang boses ko ay halos bumulong. “Maaari silang makulong. At dahil nakapangalan din sa’yo ang reservation, malamang ay damay ka. Wala rin kayong return ticket dahil kinansela ko na. Bahala na kayong umuwi nang langoy.”
“H-Hindi… hindi pwede ‘to!” humahagulgol na sigaw ni Cindy. “Wala akong pera! Wala akong pambayad dito!”
“Iyan ang premyo mo sa pangunguha ng asawa ng may asawa,” sagot ko. “Good luck, Cindy.” At binaba ko ang telepono.
Ayon sa mga sumunod na ulat, pagbalik ni Mark sa kanilang suite—matapos itong mapahiya at mapilitang iwan ang kanyang mamahaling relo bilang collateral sa restaurant—naabutan niyang nag-eempake na si Cindy. Umiiyak ang babae, isinusumpa siya, at tinatawag siyang manloloko at hampaslupa. Habang nagmamakaawa si Mark at pinipigilan si Cindy, tinulak siya ng babae, inangkin ang mga natitirang cash na nasa pitaka nito, at mabilis na tumakas palabas ng hotel upang iwan si Mark na mag-isang harapin ang galit na management at ang banta ng mga awtoridad sa Dubai.
Noong gabing iyon, nakatanggap ako ng dose-dosenang missed calls at mga voice messages mula kay Mark. Nagmamakaawa. Umiiyak. Humihingi ng tawad. Sinasabing nabulag lang siya at ako pa rin daw ang mahal niya. Nagmamakaawa siyang i-unblock ko ang mga cards para makauwi siya dahil pinapaalis na siya sa hotel at baka hulihin siya ng mga pulis dahil sa malaking utang.
Pinakinggan ko ang huling voice message niya, inubos ang aking tsaa, at dahan-dahang pinindot ang ‘Block’ sa kanyang numero.
Hindi ko na kailangang magalit o sumigaw. Nakuha ko na ang lahat ng sa akin, pati na ang aking kalayaan. Sila ang naghanap ng apoy, kaya hinayaan ko silang masunog sa sarili nilang kasakiman. Ang pinakamasakit na paghihiganti ay hindi ang manakit nang pisikal; ito ay ang bawiin ang lahat ng kapangyarihan at panoorin silang gumuho mula sa malayo, habang ikaw ay patuloy na namumuhay nang mapayapa at matagumpay.
