SINUNTOK AKO NG TATAY KO HANGGANG SA MABUNGI AKO DAHIL AYAW KONG IBIGAY ANG SWELDO KO SA KAPATID KO.

SINUNTOK AKO NG TATAY KO HANGGANG SA MABUNGI AKO DAHIL AYAW KONG IBIGAY ANG SWELDO KO SA KAPATID KO. TINAWAG NILA AKONG “PARASITE”. PERO MAKALIPAS ANG TATLONG LINGGO, NAMUTLA SILA NANG MAKATANGGAP SILA NG DOKUMENTO MULA SA KORTE.

Sa loob ng dalawampu’t limang taon ng aking buhay, palagi na lang akong nagsisilbing bangko ng sarili kong pamilya. Tuwing kinsenas at katapusan, nakalapag na ang mga palad nila sa harap ko bago pa man ako makapagbihis galing sa trabaho. Ngunit noong gabing iyon, napuno na ako. Kailangan ko ang pera para sa aking sariling medical check-up, kaya nang hingin ng tatay ko ang buo kong sweldo para ipambili ng bagong iPhone ang nakababata kong kapatid na si Chloe, buong tapang akong tumanggi.

“Hindi pwede, Pa. Kailangan ko ang pera ko ngayon,” mahina ngunit madiin kong sabi habang hawak ang aking bag.

Natahimik ang buong sala. Hindi sila sanay na sumasagot ako. Bago ko pa man maproseso ang mga susunod na mangyayari, nakita ko ang pagtaas ng malaking kamay ng tatay ko.

PAK!

Isang napakalakas at mabigat na suntok ang dumapo sa aking mukha. Napakabilis at napakalakas nito kaya’t tumalsik ako at bumagsak sa malamig na sahig. Nakaramdam ako ng matinding pag-ugong sa aking tainga at pagkirot sa aking panga. Nang idura ko ang likidong naipon sa aking bibig, nakita ko ang matingkad na pulang dugo at ang kalahati ng aking ngipin sa unahan. Binasag niya ang ngipin ko para lang sa luho ng paborito niyang anak.

Tumingala ako. Inasahan kong makikita ko ang pagkabigla o pagsisisi sa kanilang mga mata. Ngunit ang nakita ko ay nagpaggiling sa aking kaluluwa.

Ang nanay ko ay nakatayo lang sa gilid. Ngumiti siya—isang malamig at nakakakilabot na ngiti—habang nag-aabot ng isang basong malamig na tubig sa tatay ko na tila ba napagod ito sa pananakit sa akin.

“Hayaan mo siya,” bulong ng nanay ko, ang boses ay parang ahas na sumasagitsit sa katahimikan. “Ang isang parasitiko ay dapat matutong sumunod sa host na bumubuhay sa kanya. Wala siyang kwenta kung hindi siya magbibigay.”

Parasitiko. Ako? Ako na nagbabayad ng kuryente, tubig, at pagkain nila araw-araw?

Mula sa sofa, sumimangot si Chloe habang hawak ang kanyang cellphone. Nakatutok ang camera sa kanya. “Duh, Ate, pwede ba? Umalis ka nga dyan sa background! Yung dugo mo sa sahig, sinisira yung aesthetic filter ko sa selfie! Nakakadiri ka!” reklamo niya, naiinis pa dahil naabala ang kanyang social media post.

Kumuha ang tatay ko ng isang marumi at maitim na basahan mula sa kusina at walang-awang ibinato ito sa mukha ko. “Punasan mo ‘yang bibig mo at ibigay mo sa akin ang ATM mo kung ayaw mong basagin ko ang kabilang ngipin mo,” sigaw niya.

Hindi ako umiyak. Walang ni isang patak ng luha ang lumabas sa aking mga mata. Hindi ako sumigaw, hindi ako nagmakaawa, at hindi ako nakipagtalo. Namatay na ang anumang pagmamahal o obligasyon na nararamdaman ko para sa kanila. Kinuha ko ang basahan, pinunasan ang umaagos na dugo sa aking labi, at dahan-dahang tumayo. Bitbit ang aking bag, naglakad ako palabas ng pinto nang walang iniiwang salita. Rinig ko pa ang mga panlalait at pagtawa nila habang naglalakad ako palayo sa madilim na kalsada.

Ang hindi nila alam, iyon na ang huling gabing makikita nila ako bilang kanilang “bangko.”

Dumiretso ako sa ospital. Kumuha ako ng medico-legal report para sa aking basag na ngipin at mga pasa. Kumuha rin ako ng magaling na dentista para ayusin ang ngiti ko, at isang napakagaling na abogado para ayusin ang buhay ko. May isang malaking lihim ang mga magulang ko na akala nila ay hindi ko alam: Ang bahay na tinitirhan namin, na ipinagmamalaki nilang sa kanila, ay matagal nang nakapangalan sa akin. Ipinamana ito ng yumaong lola ko sa akin bago siya mamatay dahil alam niyang ibebenta lang ito ng tatay ko para sa sugal at luho. Hinayaan ko lang silang tumira doon dahil naawa ako sa kanila. Sabi ng nanay ko, ako ang “parasitiko” na nakatira sa kanila. Panahon na para itama ang kanilang maling paniniwala.

Tatlong linggo ang lumipas.

Ayon sa kwento ng dating kapitbahay na sumunod na sumaksi sa pangyayari, masayang nanonood ng TV ang pamilya ko habang naka-aircon noong hapon na iyon. Biglang may malakas na kumatok sa gate.

Pumasok ang dalawang unipormadong pulis kasama ang isang Sheriff mula sa korte. Namutla ang tatay ko nang makita ang mga awtoridad. Lumabas din sina Mama at Chloe, naguguluhan at kinakabahan.

“Kayo po ba si Mr. at Mrs. Villanueva?” tanong ng Sheriff habang nag-aabot ng dalawang makapal na brown envelope. “Mayroon po kaming Subpoena para sa inyo, Mr. Villanueva, para sa kasong Serious Physical Injuries at Violation of RA 9262 (Anti-Violence Against Women and Their Children Act). Inireklamo kayo ng inyong anak dahil sa pambubugbog na nagresulta sa pagkabali ng kanyang ngipin.”

Nalaglag ang panga ng tatay ko. “H-Ha?! Kasosyo lang ‘yun sa loob ng bahay! Anak ko ‘yun, may karapatan akong disiplinahin siya!”

“Sa korte na po kayo magpaliwanag, Sir,” malamig na sagot ng pulis.

“At hindi lang po iyan,” patuloy ng Sheriff, inilalabas ang isa pang dokumento na may selyo ng korte. “Ito po ay isang pormal na Notice of Eviction. Ang tunay na may-ari ng bahay at lupang ito, na si Miss Lina Villanueva, ay binibigyan kayo ng pitumpu’t dalawang (72) oras para lisanin ang property niya. Dahil hindi kayo nagbabayad ng renta at nanakit kayo ng may-ari, kanselado na ang pribilehiyo ninyong tumira rito.”

“Ano?!” tili ng nanay ko, halos manginig sa sobrang putla. “Bahay namin ‘to! Kami ang magulang! Paano nangyaring sa kanya ‘to?!”

“Nasa titulo po ang pangalan niya, Ma’am. Isa pa, ipinaputol na rin po niya ang kuryente, tubig, at internet ninyo simula ngayong araw. Kung hindi kayo aalis sa loob ng tatlong araw, mapipilitan po kaming kaladkarin kayo palabas,” pinal na utos ng Sheriff bago sila tinalikuran.

Noong gabing iyon, nakatanggap ako ng daan-daang missed calls at mga mensahe mula sa kanila.

“Anak, parang awa mo na! Nasaan ka? Walang kuryente dito! Hindi kami makatulog sa init!” text ng nanay ko.

“Ate, sorry na! Hindi ko na kailangan ng iPhone, please ibalik mo na ang internet at aircon natin!” iyak ni Chloe sa voicemail.

“Lina, papatayin mo ba kami sa hirap?! Saan kami titira?!” galit ngunit nagmamakaawang boses ng tatay ko.

Nasa balkonahe ako ng bago kong condominium, humihigop ng mainit na kape habang pinapakinggan ang kanilang mga mensahe. Napangiti ako. Ang aking bagong ngipin ay perpekto, walang kahit anong bakas ng pananakit na ginawa niya. Pinindot ko ang ‘Block’ sa kanilang mga numero.

Sila ang tunay na mga parasitiko sa buhay ko. At ngayon, natutunan na nila kung ano ang mangyayari kapag tuluyan nang umalis ang host na bumubuhay sa kanila.