ยเร่ร่อนใกล้ตาย สู่จดหมายฉบับสุดท้ายที่พลิกชะตาชีวิตไปตลอดกาล!
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักในเย็นวันศุกร์ที่แสนวุ่นวายของกรุงเทพมหานคร ผู้คนต่างเดินกางร่มเบียดเสียดกันบนทางเท้าเพื่อรีบกลับบ้าน ฉัน… ‘อรินลดา’ หรือ ‘ริน’ พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ วัย 29 ปี ที่เพิ่งถูกบอกเลิกจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาเจ็ดปีเมื่อสัปดาห์ก่อน กำลังเดินทอดน่องปล่อยให้ละอองฝนสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าอย่างไร้จุดหมาย ชีวิตของฉันพังทลาย ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว ไร้ค่า และหมดศรัทธาในความรักอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งสายตาของฉันสะดุดเข้ากับมุมตึกแห่งหนึ่ง ตรงนั้นมีชายเร่ร่อนคนหนึ่งนั่งสวมเสื้อกันหนาวสีมอๆ ขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวของเขาเปียกปอน ผมเผ้ายาวรุงรังปิดบังใบหน้า เขานั่งตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดชะงักและยืนนิ่งงัน ไม่ใช่สภาพที่น่าเวทนาของเขา ทว่าคือ ‘ป้ายกระดาษลัง’ ที่เขาถือไว้ในมือข้างที่สั่นเทา
บนกระดาษเปื่อยๆ แผ่นนั้น เขียนด้วยลายมือโย้เย้ว่า… “แต่งงานกับผมเถอะครับ… ผมมีเวลาเหลืออยู่บนโลกนี้อีกแค่หนึ่งเดือน”
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหัวเราะเยาะ บางคนถ่ายรูป บางคนส่ายหน้าด้วยความสมเพชและคิดว่าเขาคงเป็นคนบ้า แต่สำหรับฉัน… เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้และได้สบตากับเขาผ่านปอยผมที่ปรกหน้า ฉันกลับไม่ได้เห็นความบ้าคลั่งในแววตาคู่นั้น ฉันเห็นเพียงความโดดเดี่ยว ความสิ้นหวัง และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีใครสักคนอยู่เคียงข้างในวาระสุดท้ายของชีวิต… แววตาของเขา ช่างเหมือนกับแววตาของฉันในเวลานี้เหลือเกิน
“คุณพูดจริงเหรอ… เรื่องเวลาหนึ่งเดือนนั่น” ฉันถามออกไป เสียงของฉันแข่งกับเสียงฝน
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่มีคนหยุดคุยกับเขา เขาพยักหน้าช้าๆ “ผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายครับ… ผมแค่ไม่อยากตายไปโดยที่ไม่มีใครจำชื่อผมได้… ผมอยากมีครอบครัวสักครั้ง ก่อนที่ผมจะหลับไปตลอดกาล”
คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจของฉัน คนคนหนึ่งกำลังจะตายอย่างโดดเดี่ยวข้างถนน ในขณะที่ฉันยังมีลมหายใจแต่กลับทำตัวเหมือนคนตาย ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ การตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น
“ตกลงค่ะ” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
ชายเร่ร่อนเบิกตากว้างจนแทบถลน เขาอ้าปากค้าง “ค… คุณว่าไงนะ? คุณล้อผมเล่นใช่ไหม ผมไม่มีเงินหรอกนะ ผมมีแต่ตัวกับโรคร้าย…”
“ฉันไม่ได้ล้อเล่น และฉันก็ไม่ต้องการเงินของคุณค่ะ” ฉันเอื้อมมือไปจับมือที่เย็นเฉียบและสกปรกของเขา “ลุกขึ้นเถอะค่ะ เราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน แล้วกลับบ้านของเรากันนะ”
วันรุ่งขึ้น เราสองคนไปปรากฏตัวที่สำนักงานเขต ฉันในชุดกระโปรงเรียบๆ และเขา… ชายที่ฉันเพิ่งรู้ชื่อว่า ‘คิน’ ซึ่งได้รับการอาบน้ำ ตัดผม และสวมเสื้อเชิ้ตตัวเก่าของพ่อฉันที่ฉันเก็บไว้ เมื่อคินโกนหนวดเคราและตัดผมสั้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ฉันถึงกับตกตะลึง คินเป็นผู้ชายที่มีโครงหน้าหล่อเหลา คมคาย และมีบุคลิกบางอย่างที่ดูสง่างามซ่อนอยู่ภายใต้ความซูบผอม แม้ว่าผิวพรรณของเขาจะซีดเซียวจากโรคร้ายก็ตาม นายทะเบียนมองหน้าเราสองคนด้วยความงุนงง แต่สุดท้าย… เราก็เซ็นชื่อลงในใบสำคัญการสมรส ฉันกลายเป็นภรรยาของชายที่ฉันเพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง
การใช้ชีวิตร่วมกันในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันเริ่มต้นขึ้น ฉันลางานหนึ่งเดือนเต็มเพื่อดูแลเขา คินปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาล เขาบอกว่าหมอได้ยุติการรักษาแล้ว และเขาอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ในที่ที่อบอุ่น ไม่ใช่บนเตียงสีขาวที่มีแต่สายน้ำเกลือ
ตลอดเวลา 30 วันที่ผ่านมา มันคือช่วงเวลาที่มหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตของฉัน คินไม่ใช่ชายเร่ร่อนที่หยาบคาย เขาเป็นคนสุภาพ อ่อนโยน และมีความรู้กว้างขวางอย่างน่าประหลาด เขาชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ที่ชั้นวางของฉัน เขาสอนฉันชงกาแฟดริปด้วยวิธีที่นุ่มนวลที่สุด และในวันที่เขามีแรง เขาจะทำอาหารเช้ากลิ่นหอมกรุ่นไว้รอฉัน
เรานั่งคุยกันที่ริมระเบียงทุกคืน แลกเปลี่ยนเรื่องราวความเจ็บปวดในอดีต ฉันเล่าเรื่องแฟนเก่าที่ทิ้งฉันไป คินรับฟังด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและลูบหัวฉันเบาๆ “อย่าร้องไห้ให้กับคนที่มองไม่เห็นค่าของดอกไม้ที่สวยงามที่สุดเลยริน… ความรักไม่ได้อยู่ที่ว่าเรารู้จักกันนานแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าในช่วงเวลาที่มีกันอยู่ เราดูแลหัวใจกันดีแค่ไหนต่างหาก”
ยิ่งวันเวลาผ่านไป ฉันยิ่งพบว่าตัวเองตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ ตกหลุมรักสามีที่เริ่มต้นจากกระดาษลังข้างถนนคนนี้อย่างหมดหัวใจ แต่ในขณะที่ความรักกำลังเบ่งบาน นาฬิกาทรายแห่งชีวิตของคินก็กำลังร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว
เข้าสู่วันที่ 25 อาการของคินทรุดหนักลง เขาไอเป็นเลือด และไม่สามารถลุกจากเตียงได้อีก ฉันนอนกอดเขา ร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด อ้อนวอนให้เขาไปโรงพยาบาล แต่คินเพียงแค่ส่ายหน้าและจับมือฉันไว้แน่น
“ริน… รินทำให้เดือนสุดท้ายของผม… เป็นเดือนที่มีความสุขที่สุดในชีวิต…” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและขาดห้วง ดวงตาของเขาจ้องมองฉันด้วยความรักที่ลึกซึ้งที่สุด “ผมได้รู้จักคำว่ารักแท้… เพราะคุณนะ ริน… อย่าเศร้าไปเลย… ถือซะว่าผม… เป็นแค่ฝันดีตื่นหนึ่งของคุณนะ…”
“ไม่เอาสิคะคิน… คุณต้องอยู่กับรินสิ รินรักคุณนะ รินเพิ่งจะเจอคุณแท้ๆ…” ฉันสะอื้นจนตัวโยน ซบหน้าลงบนแผงอกที่ผอมโซของเขา
ในคืนวันที่ 30 ตรงตามที่เขาเคยบอกไว้ คินนอนหลับไปในอ้อมกอดของฉัน… และเขาไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย เสียงลมหายใจที่เคยแผ่วเบาเงียบสงัดลง ทิ้งไว้เพียงร่างที่เย็นเฉียบและหัวใจของฉันที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ฉันสูญเสียสามีที่ฉันใช้ชีวิตร่วมกันเพียงหนึ่งเดือน แต่ความผูกพันนั้นกลับลึกซึ้งราวกับเราอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต
งานศพของคินถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่วัดเล็กๆ มีเพียงฉัน พระสงฆ์ และสัปเหร่อเท่านั้น ไม่มีญาติมิตร ไม่มีใครรู้จักเขา ฉันลอยอังคารเถ้ากระดูกของเขาลงสู่แม่น้ำตามที่เขาเคยขอไว้ ก่อนจะกลับมาที่อพาร์ตเมนต์อันว่างเปล่า นั่งร้องไห้กอดเสื้อเชิ้ตของเขาอยู่หลายวัน
จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งสัปดาห์…
ขณะที่ฉันกำลังเดินลงไปเช็คตู้จดหมายด้านล่างอพาร์ตเมนต์ด้วยความเลื่อนลอย สายตาของฉันก็สะดุดเข้ากับซองจดหมายสีดำขลับที่ทำจากกระดาษเนื้อดี ประทับตราครั่งสีทองด้วยสัญลักษณ์ของสำนักงานทนายความระดับโลก มันจ่าหน้าซองถึงฉัน… ‘คุณอรินลดา ภรรยาของผม’
ฉันขมวดคิ้ว มือสั่นเทาขณะฉีกซองจดหมายนั้นออก ภายในมีกระดาษจดหมายที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคย… ลายมือของคิน และมีเอกสารทางกฎหมายปึกหนาแนบมาด้วย
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มอ่านข้อความในจดหมาย
“รินที่รักของผม… ถ้าคุณกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าผมได้เดินทางไปรอคุณที่ปลายทางแห่งดวงดาวแล้ว… ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องขอโทษคุณ ผมโกหกคุณเรื่องหนึ่ง… ผมไม่ได้ชื่อคิน และผมไม่ได้เป็นคนเร่ร่อนมาตั้งแต่เกิด
ชื่อจริงของผมคือ ‘ภาคิน อัครเดชโชติ’ … ใช่ครับ ภาคิน ประธานกรรมการบริหารของอัคร กรุ๊ป ที่คุณเห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ นั่นแหละ
เมื่อครึ่งปีก่อน ผมได้รับผลการตรวจว่าผมเป็นมะเร็งสมองระยะสุดท้าย ไม่มีทางรักษาหาย ทันทีที่ข่าวนี้หลุดออกไป ญาติพี่น้องและคนที่ผมเคยคิดว่าเป็นเพื่อน ต่างพากันรุมทึ้ง แย่งชิงมรดกและอำนาจในบริษัทของผมตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีใครเลยสักคนที่ถามว่าผมเจ็บปวดไหม ไม่มีใครเลยที่มองผมในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง พวกเขามองผมเป็นแค่ตู้เซฟที่รอวันเปิด…
ผมขยะแขยงและหมดศรัทธาในมนุษย์ ผมจึงตัดสินใจโอนทรัพย์สินทั้งหมดไปซ่อนไว้ เขียนพินัยกรรมอย่างลับๆ สวมเสื้อผ้าเก่าๆ และหนีออกจากคฤหาสน์อันแสนเย็นชา มานั่งเป็นขอทานอยู่ข้างถนน ผมแค่อยากรู้ว่า โลกนี้ยังมีความรักที่บริสุทธิ์หลงเหลืออยู่ไหม… ถ้าผมไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ จะมีใครสักคนไหมที่พร้อมจะจับมือคนใกล้ตายอย่างผม
ตอนที่ผมเขียนป้ายกระดาษลังนั่น ผมแค่อยากประชดชีวิต ผมไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาสนใจ… จนกระทั่งคุณเดินเข้ามาหาผม ริน… ผู้หญิงที่เปียกปอนจากสายฝนและน้ำตา แต่กลับมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คุณรับชายขอทานสกปรกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต โดยไม่รังเกียจ ไม่หวังผลประโยชน์ใดๆ คุณเช็ดตัวให้ผม คุณทำกับข้าวให้ผมกิน คุณทำให้ผมได้สัมผัสกับคำว่า ‘บ้าน’ และ ‘ความรัก’ ที่แท้จริงเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต
เอกสารที่แนบมากับจดหมายฉบับนี้ คือพินัยกรรมที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ผมขอยกทรัพย์สินทั้งหมดของผม หุ้นในเครืออัครกรุ๊ป คฤหาสน์ และเงินสดมูลค่ากว่าห้าพันล้านบาท ให้กับ ‘คุณอรินลดา อัครเดชโชติ’ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักที่สุดแต่เพียงผู้เดียว… ทนายความส่วนตัวของผมจะติดต่อไปหาคุณเพื่อจัดการเรื่องสิทธิ์ทั้งหมด ญาติปลิงของผมเหล่านั้นถูกตัดออกจากกองมรดกเรียบร้อยแล้ว
รินครับ… เงินพวกนี้ไม่ใช่ค่าจ้าง แต่เป็นของขวัญที่ผมอยากมอบให้ผู้หญิงที่ทำให้ผมยิ้มได้ในวาระสุดท้าย ใช้มันสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเองนะ ทำความฝันที่คุณเคยเล่าให้ผมฟังให้เป็นจริง เปิดร้านกาแฟเล็กๆ ที่คุณชอบ ช่วยเหลือเด็กกำพร้าอย่างที่คุณอยากทำ… อย่าจมอยู่กับความเศร้า จงมีชีวิตที่งดงามและสว่างไสว เผื่อผมด้วยนะที่รัก
จนกว่าเราจะพบกันใหม่… รักคุณสุดหัวใจ สามีของคุณ… ภาคิน”
ตึก… ตึก…
หยดน้ำตาร่วงหล่นลงมากระทบกระดาษจดหมายจนรอยหมึกเริ่มซึม ร่างกายของฉันทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นโถงทางเดิน ฉันร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดเสียง กอดจดหมายฉบับนั้นไว้แนบอกราวกับมันคือตัวแทนของเขา
ฉันไม่เคยรู้เลยว่า ผู้ชายที่ฉันอาบน้ำเช็ดตัวให้ ผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตเก่าๆ ของพ่อฉัน จะเป็นถึงมหาเศรษฐีพันล้าน ฉันไม่สนใจเงินห้าพันล้านที่เขามอบให้เลยสักนิด สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนี้ คือขอให้เขากลับมา ขอให้ฉันได้กอดเขาอีกสักครั้ง…
วันเวลาผ่านไป ทนายความระดับประเทศได้เดินทางมาหาฉันและจัดการโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างตามพินัยกรรม ข่าวการแต่งงานลับๆ ของมหาเศรษฐีกับพนักงานออฟฟิศธรรมดา กลายเป็นข่าวดังที่สั่นสะเทือนไปทั่วประเทศ บรรดาญาติๆ ของภาคินพยายามจะฟ้องร้อง แต่พินัยกรรมถูกทำขึ้นอย่างรัดกุมจนพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้
ฉันลาออกจากงาน ย้ายออกจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แต่ฉันไม่ได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หรู ฉันนำเงินส่วนหนึ่งไปเปิดมูลนิธิ ‘ภาคินเพื่อผู้ป่วยยากไร้ระยะสุดท้าย’ เพื่อช่วยเหลือคนที่ถูกทอดทิ้งเหมือนที่เขาเคยแกล้งเป็น และฉันได้เปิดร้านกาแฟเล็กๆ ที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้และชั้นหนังสือประวัติศาสตร์… แบบที่คินชอบ
ทุกๆ เช้า ฉันจะชงกาแฟดริปแบบที่เขาสอน วางไว้ที่โต๊ะริมหน้าต่างตัวโปรด มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา… ในกระเป๋าสตางค์ของฉัน ไม่มีบัตรเครดิตแบล็คการ์ดใบไหนที่มีค่าไปกว่า ‘กระดาษลังเปื่อยๆ’ ที่เขียนข้อความขอแต่งงาน ซึ่งฉันเคลือบพลาสติกเก็บไว้อย่างดี
ความรักของเรา… อาจจะเริ่มต้นจากความสมเพช และจบลงด้วยเวลาเพียงหนึ่งเดือน แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่สลักลึกอยู่ในวิญญาณของฉัน ชีวิตที่เหลืออยู่ของฉันจะสว่างไสวและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก… เพราะฉันรู้ว่าบนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ มีดวงดาวที่ชื่อ ‘ภาคิน’ คอยส่องแสงและเฝ้ามองฉันด้วยรอยยิ้มตลอดไป.
