สู่คำถามสะท้านแผ่นดินในงานวิวาห์ที่พลิกชะตาทายาทหมื่นล้าน!
ตลอดระยะเวลา 27 ปีที่ลืมตาดูโลก ฉัน… ‘กันยา’ ไม่เคยรู้จักคำว่า ‘ครอบครัว’ อย่างที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะได้รับ
ในขณะที่ ‘กฤต’ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพ่อสมชายและแม่วิไล ได้นอนในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ได้เรียนโรงเรียนเอกชนราคาแพง และมีรถสปอร์ตขับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ฉันกลับต้องนอนในห้องเก็บของใต้บันไดที่อับชื้น ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่มาซักผ้า ถูบ้าน และทำกับข้าวให้ทุกคนกินก่อนจะออกไปรับจ้างทำงานพาร์ทไทม์สามแห่งเพื่อหาเงินมาจ่าย ‘ค่าเช่าบ้าน’ ให้กับคนที่ฉันเรียกว่าพ่อแม่
“แกมันก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง! แค่ฉันให้ข้าวให้น้ำแกกิน ไม่ปล่อยให้แกอดตายข้างถนนก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว!” นั่นคือคำด่าทอที่แม่วิไลมักจะตะคอกใส่หน้าฉัน พร้อมกับไม้แขวนเสื้อที่ฟาดลงมาบนแผ่นหลังทุกครั้งที่ฉันทำอะไรไม่ถูกใจ
ฉันยอมก้มหน้าอดทน รับใช้พวกเขาเยี่ยงทาสผู้ซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต เพราะคิดว่าสักวันหนึ่ง ความกตัญญูจะทำให้พวกเขามองเห็นฉันเป็นลูกบ้าง แต่ความหวังนั้นก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดในวันแต่งงานของกฤต
กฤตกำลังจะแต่งงานกับ ‘พิมลภัส’ ลูกสาวคนเดียวของ ‘เจ้าสัวธนา’ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมระดับหกดาวใจกลางกรุงเทพฯ แขกเหรื่อระดับวีไอพีนับพันคนมารวมตัวกันเพื่อเป็นเกียรติแก่สองตระกูล
แต่สำหรับฉัน… ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วมงานในฐานะ ‘น้องสาวของเจ้าบ่าว’
“หน้าตาซอมซ่อ สันดานไพร่แบบแก ถ้าขืนเดินเสนอหน้าเข้าไปในงาน แขกของเจ้าสัวได้หัวเราะเยาะตระกูลเรากันพอดี!” กฤตชี้หน้าด่าฉันในเช้าวันงาน “ถ้าแกอยากไปนัก แกก็ไปใส่ชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาด แล้วคอยเก็บแก้วเก็บขยะอยู่หลังครัวโน่น! และจำใส่กะโหลกไว้ ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าแกรู้จักฉัน!”
ด้วยความจำยอมและคำสั่งเด็ดขาดของแม่วิไลที่ขู่จะไล่ฉันออกจากบ้านหากฉันปฏิเสธ คืนนั้น ฉันจึงต้องสวมชุดพนักงานเสิร์ฟสีดำที่หลวมโพรก เกล้าผมมวยต่ำ รวบรวมความเหนื่อยล้าเดินถือถาดเสิร์ฟเครื่องดื่มอยู่ตามมุมมืดของห้องบอลรูมที่สว่างไสวราวกับสรวงสวรรค์
เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงก้องกังวาน สมชายและวิไลสวมชุดผ้าไหมตัดเย็บอย่างดี นั่งยิ้มหน้าบานอยู่บนโต๊ะวีไอพีร่วมกับเจ้าสัวธนา ผู้มีใบหน้าดุดันและทรงอำนาจ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวเดินมาตัดเค้กเจ็ดชั้นที่กลางเวที
“เฮ้ย! ยัยเด็กเสิร์ฟ! เอาน้ำเปล่ามาให้ฉันแก้วซิ!” กฤตที่เพิ่งลงจากเวที จงใจตะโกนเรียกฉันเสียงดัง เขาคงอยากจะอวดเบ่งอำนาจและเหยียบย่ำฉันต่อหน้าเพื่อนฝูงไฮโซของเขา
ฉันก้มหน้า งุดๆ เดินถือถาดที่มีแก้วน้ำคริสตัลตรงเข้าไปหาเขา แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะวางแก้วลงบนโต๊ะ กฤตกลับแกล้งยื่นเท้ามาสกัดขาฉันอย่างแรง!
“ว้าย!”
ฉันเสียหลักล้มคว่ำลงกับพื้นพรม แก้วน้ำคริสตัลราคาแพงหล่นแตกกระจาย น้ำสาดกระเด็นไปโดนชายกระโปรงของแขกเหรื่อบริเวณนั้น เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที แสงไฟทุกดวงและสายตาทุกคู่ในงานหันมาจับจ้องที่ฉัน รวมถึงเจ้าสัวธนาที่กำลังยืนถือแก้วแชมเปญเตรียมจะกล่าวคำอวยพรอยู่บนเวที
“นังโง่! ทำงานประสาอะไรฮะ! รู้ไหมว่างานฉันเสียหายหมด!” กฤตแสร้งทำเป็นโกรธจัด ตวาดลั่นโดยไม่สนว่าฉันคือคนที่หาเงินส่งเขารียนจนจบ
ฉันรีบตะลีตะลานคุกเข่าลงบนเศษแก้ว ก้มหน้าก้มตาเก็บเศษแก้วที่บาดมือจนเลือดซิบ “ขอโทษค่ะ… ขอโทษค่ะ…” ฉันละล่ำละลัก น้ำตาแห่งความอัปยศไหลริน
ในวินาทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อจะขอโทษแขกบริเวณนั้น แสงสปอตไลต์ก็สาดส่องลงมาปะทะใบหน้าของฉันอย่างจัง
บนเวที… เจ้าสัวธนาที่กำลังมองลงมา ชะงักงันราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
ดวงตาที่เคยดุดันของมหาเศรษฐีเฒ่าเบิกกว้างจนแทบถลน ริมฝีปากของเขาสั่นระริก มือที่กำแก้วแชมเปญอยู่อ่อนแรงลงกะทันหัน
เพล้ง!!!
แก้วแชมเปญเจียระไนหล่นจากมือเจ้าสัว กระแทกพื้นเวทีแตกกระจาย ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกนับพันชีวิต
“คุณพ่อ! เป็นอะไรคะ!” พิมลภัสร้องด้วยความตกใจ แต่เจ้าสัวธนาไม่สนใจลูกสาว เขาผลักบอดี้การ์ดที่เข้ามาประคองออกไป แล้วก้าวเท้ายาวๆ ลงจากเวที ตรงดิ่งมายังจุดที่ฉันกำลังคุกเข่าอยู่ด้วยท่าทีที่ร้อนรนและน่าสะพรึงกลัว
ทุกคนในงานแหวกทางให้มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน สมชายและวิไลหน้าซีดเผือด รีบลุกขึ้นยืนหน้าสลอน คิดว่าเจ้าสัวคงจะมาเอาเรื่องพนักงานเสิร์ฟที่ทำลายงานแต่งของลูกชาย
“แกตายแน่ตังทาส… แกตายแน่” กฤตกระซิบขู่ฉันด้วยความสะใจ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น กลับทำให้ทุกคนในงานต้องหยุดหายใจ…
เจ้าสัวธนาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขาทรุดเข่าลงกับพื้นพรมที่เต็มไปด้วยเศษแก้ว โดยไม่สนใจชุดสูทอาร์มานีราคาหลักแสน มือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของเขาค่อยๆ เอื้อมมาประคองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของฉันขึ้นมา
“ด… ดาริกา…” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ฉันมองหน้าเขาด้วยความสับสน “หนูชื่อกันยาค่ะท่าน… หนูขอโทษที่ทำแก้วแตก…”
“ไม่ใช่… ใบหน้านี้… ดวงตาคู่นี้… เหมือนดาริกา ภรรยาคนแรกของฉันไม่มีผิดเพี้ยน…” เจ้าสัวพึมพำ น้ำตาของชายผู้ทรงอิทธิพลไหลรินออกมาอย่างไม่อายใคร ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนลงไปมองที่ ‘ปานแดงรูปจันทร์เสี้ยว’ บริเวณหลังคอของฉัน ซึ่งเผยให้เห็นเพราะฉันเกล้าผมขึ้น
วินาทีที่เห็นปานแดงนั้น ร่างกายของเจ้าสัวธนากระตุกเฮือก เขากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำนาจและความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงที่สุดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก
เขาค่อยๆ ยืนขึ้น ปล่อยมือจากฉัน แล้วหันขวับไปมองหน้าสมชายและวิไลที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ข้างโต๊ะวีไอพี
มหาเศรษฐีชี้หน้าสองผัวเมียด้วยนิ้วที่สั่นเทา ก่อนจะตวาดลั่นด้วยเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งแกรนด์บอลรูม เป็นคำถามที่กรีดหัวใจและทำให้ทุกคนในงานต้องตกตะลึงจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง!
“วิไล!… สมชาย!… ไหนพวกแกอ้างว่า ‘ลูกสาวสายเลือดแท้ๆ’ ของฉัน ถูกไฟคลอกตายไปพร้อมกับคฤหาสน์เมื่อ 27 ปีก่อนไงฮะ!!! แล้วทำไมทายาทอันดับหนึ่งของฉัน… ถึงต้องมาใส่ชุดเด็กเสิร์ฟ คุกเข่าให้ลูกชายสวะของพวกแกจิกหัวด่าอยู่ในงานนี้!!!”
คำถามนั้นเปรียบเสมือนระเบิดนิวเคลียร์ที่ถล่มลงกลางงานแต่งงาน!
วิไลเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นราวกับคนไร้กระดูก ส่วนสมชายหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปัสสาวะราดรดกางเกงสูทราคาแพง กฤตอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสับสนและหวาดกลัวสุดขีด
ความจริงที่ถูกฝังกลบมา 27 ปี ถูกกระชากหน้ากากออกกลางแจ้ง!
“ท… ท่านเจ้าสัวครับ… ท่านเข้าใจผิดแล้ว นังนี่มันลูกกำพร้า…” สมชายละล่ำละลัก พยายามจะแก้ตัว
“หุบปาก!!” เจ้าสัวธนาคำรามดุจราชสีห์ “พวกแกเคยเป็นคนขับรถและสาวใช้ในบ้านฉัน ตอนที่ดาริกาภรรยาฉันเสียชีวิตตอนคลอดลูก ฉันฝากพวกแกดูแลแก้วตาดวงใจของฉัน! แต่พวกแกกลับวางเพลิงเผาบ้านเพื่อจัดฉาก ขโมยเพชรประจำตระกูล และลักพาตัวลูกสาวของฉันหนีไป! พวกแกหลอกฉันว่าลูกฉันตายแล้ว ปล่อยให้ฉันจมอยู่กับความทุกข์ทรมานมาเกือบสามสิบปี!”
แขกในงานเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความช็อก บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนพุ่งพรวดเข้ามารวบตัวสมชาย วิไล และกฤต กดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
เจ้าสัวธนาหันกลับมาหาฉัน แววตาที่เกรี้ยวกราดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาสวมกอดฉันไว้แน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในชีวิตที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“พ่ออยู่นี่แล้วลูก… พ่อขอโทษที่หาลูกไม่เจอ พ่อปล่อยให้ลูกต้องทนลำบากกับพวกเดรัจฉานพวกนี้มาตั้ง 27 ปี… ตั้งแต่วินาทีนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้กล้าแตะต้องเส้นผมของลูกแม้แต่เส้นเดียว!”
ฉันร้องไห้โฮ ซบหน้าลงบนไหล่กว้างของชายที่ฉันเพิ่งรู้ว่าเป็น ‘พ่อแท้ๆ’ ความเจ็บปวด ความอยุติธรรม และความอดสูที่แบกรับมาตลอดชีวิต ถูกชะล้างออกไปด้วยน้ำตาแห่งความปีติ
พิมลภัส เจ้าสาวที่ยืนหน้าซีดอยู่บนเวที รีบโยนช่อดอกไม้ทิ้งและถอดแหวนแต่งงานปาใส่หน้ากฤตทันที “งานแต่งงานยกเลิก! ฉันไม่มีวันแต่งงานกับลูกชายของฆาตกรและโจรลักพาตัว!”
กฤตร้องไห้ฟูมฟาย พยายามคลานเข้ามาหาฉัน “ก… กันยา! พี่ชายขอโทษ! บอกท่านเจ้าสัวสิว่าเราเป็นพี่น้องกัน! เราโตมาด้วยกันนะ!”
ฉันมองกฤต วิไล และสมชาย ที่กำลังถูกบอดี้การ์ดจับใส่กุญแจมือเพื่อรอส่งตัวให้ตำรวจ นัยน์ตาของฉันไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความสมเพชที่พวกเขาสมควรได้รับ
“ฉันไม่เคยมีพี่ชายเป็นสวะอย่างนาย… และฉันก็ไม่เคยมีพ่อแม่เป็นโจรลักพาตัว” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด “ที่ผ่านมาฉันถือว่าใช้หนี้ข้าวแดงแกงร้อนหมดแล้ว ต่อจากนี้… ขอให้พวกคุณไปชดใช้กรรมในคุกให้สาสมกับสิ่งที่ทำกับฉันและครอบครัวที่แท้จริงของฉันก็แล้วกัน!”
คืนนั้น งานแต่งงานร้อยล้านจบลงด้วยการจับกุมตัวอาชญากรครั้งประวัติศาสตร์ของวงการไฮโซ สมชายและวิไลถูกศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในข้อหาวางเพลิง พยายามฆ่า และลักพาตัว ส่วนกฤตต้องกลายเป็นบุคคลล้มละลาย ติดหนี้ก้อนโตจากการจัดงานแต่งงาน และถูกสังคมตราหน้าจนไม่มีที่ยืน
ส่วนฉัน… เด็กสาวในชุดเด็กเสิร์ฟที่เคยต้องนอนห้องใต้บันได บัดนี้ได้กลับคืนสู่คฤหาสน์ตระกูลมหาเศรษฐี ในฐานะ ‘ทายาทอันดับหนึ่ง’ ผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน ได้รับความรักและการชดเชยทุกอย่างจากผู้เป็นพ่อ และฉันขอสาบานด้วยเกียรติของสายเลือดที่แท้จริง… ว่าจะไม่มีใครในโลกนี้ สามารถเหยียบย่ำและกดหัวฉันให้กลายเป็นทาสได้อีกต่อไป!
