สู่แผนเชือดแม่ลำเอียงและน้องสาวจอมปลอมให้พังพินาศกลางงานกงสี!
กุญแจรถที่มีตราสัญลักษณ์ปอร์เช่ (Porsche) สัมผัสกับฝ่ามือของฉันได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็มด้วยซ้ำ
เมื่อคืนนี้ ‘คุณปู่ธนพ’ เพิ่งจัดงานเลี้ยงวันเกิดเล็กๆ แต่อบอุ่นให้ฉันในวัย 24 ปี ท่านเซอร์ไพรส์ฉันด้วยรถ Porsche Macan สีขาวมุก ป้ายแดงคันงามที่จอดผูกโบว์อยู่หน้าคฤหาสน์ มันคือรางวัลสำหรับความเหน็ดเหนื่อยที่ฉันทุ่มเทเรียนจนจบเกียรตินิยมและเข้ามาช่วยกอบกู้วิกฤตในบริษัทรับเหมาก่อสร้างของตระกูล ฉันกอดคุณปู่แน่น น้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน มันไม่ใช่แค่มูลค่าของรถ แต่มันคือการได้รับการมองเห็นคุณค่า… สิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับจากคนเป็นแม่แท้ๆ
แต่ความสุขของฉันมักจะมีอายุสั้นเสมอ
เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ฉันกำลังสวมรองเท้าคัทชูเตรียมตัวจะขับรถคันใหม่ไปทำงานเป็นวันแรก ‘แม่’ ก็เดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาหาฉัน พร้อมกับ ‘นิตา’ น้องสาววัย 21 ปีที่สวมชุดเดรสรัดรูปแต่งหน้าจัดเต็ม
แม่แบมือตรงหน้าฉัน นัยน์ตาแข็งกร้าวปราศจากความโอนอ่อน “เอากุญแจรถมาให้ริสา”
ฉันชะงัก มือที่กำลังล้วงกระเป๋าสั่นเล็กน้อย “แต่แม่คะ… นี่รถที่คุณปู่ซื้อให้ดารินเป็นของขวัญวันเกิดนะคะ”
“แล้วยังไง!” แม่ตวาดเสียงแหลม “แกมันก็แค่นั่งทำบัญชีงกๆ อยู่ในออฟฟิศ จะขับรถหรูไปอวดใครฮะ? แต่นิตากำลังจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์ น้องต้องใช้รถคันนี้ขับไปแคสติ้งงาน ต้องมีโปรไฟล์ดีๆ ไว้ตกผู้ชายรวยๆ แกเป็นพี่ประสาอะไรถึงไม่รู้จักเสียสละให้น้อง? เอากุญแจมาเดี๋ยวนี้!”
นิตายืนกอดอก แสยะยิ้มมุมปาก “ใช่ค่ะพี่ดา ดาขับอีโค่คาร์คันเก่าไปเถอะ หรือไม่ก็… เรียกแกร็บ (Grab) เอาก็ได้นี่คะ สะดวกออก”
แม่ไม่รอให้ฉันตอบรับ ท่านกระชากกระเป๋าสะพายของฉันไป รูดซิปแล้วล้วงเอากุญแจปอร์เช่ออกมาหน้าตาเฉย จากนั้นก็ยื่นมันใส่มือนิตาอย่างทะนุถนอมราวกับลูกสาวคนเล็กคือเจ้าหญิง “ไปลูก ไปถ่ายรูปลงไอจีสวยๆ นะลูกแม่ ส่วนแก… ดาริน ถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปฟ้องคุณปู่ แกเตรียมตัวเก็บข้าวของออกจากบ้านฉันไปได้เลย!”
ฉันยืนนิ่ง มองแม่และน้องสาวเดินหัวเราะร่วนไปขึ้นรถ SUV สีขาวคันนั้น เสียงเครื่องยนต์สตาร์ทและขับออกไปจากรั้วบ้าน บดขยี้หัวใจของฉันจนแหลกละเอียด
แต่วันนั้น… ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้โวยวาย
และตลอด สองสัปดาห์ หลังจากนั้น… ฉันแทบจะไม่ได้ปริปากพูดอะไรกับใครในบ้านเลย
ความเงียบของฉัน ทำให้แม่และนิตาได้ใจ พวกเขาคิดว่าฉันยอมแพ้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา นิตาอัปโหลดรูปคู่กับปอร์เช่คันงามลงอินสตาแกรมวันละหลายโพสต์ ใส่แคปชั่นอวดรวยว่า ‘ของขวัญจากน้ำพักน้ำแรง’ บ้างล่ะ ‘ลูกรักของครอบครัว’ บ้างล่ะ เธอขับรถของฉันไปปาร์ตี้เมามาย ขับไปอวดเพื่อนไฮโซจอมปลอม โดยไม่รู้เลยว่า… ภายใต้ความเงียบงันสองสัปดาห์ของฉัน มันคือการนับถอยหลังสู่หายนะของพวกเธอ
นิตาโง่เกินกว่าจะรู้ว่า รถยุโรปรุ่นใหม่ๆ มีระบบแอปพลิเคชันอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟนของ ‘เจ้าของกรรมสิทธิ์ตัวจริง’ ฉันสามารถติดตาม GPS ได้ทุกตารางเมตร รู้กระทั่งระดับน้ำมัน ความเร็วที่ใช้ และที่สำคัญที่สุด… คุณปู่ได้สั่งให้ศูนย์ติดตั้งกล้องบันทึกภาพและเสียงภายในห้องโดยสารแบบเรียลไทม์ที่ซิงค์เข้ากับคลาวด์ของฉันโดยตรง เพื่อความปลอดภัยของหลานสาวคนโต
ตลอด 14 วัน ฉันนั่งเรียกแท็กซี่ไปทำงานอย่างเงียบเชียบ ฟังเพลงคลาสสิกผ่านหูฟัง ขณะที่ดวงตาจ้องมองหน้าจอไอแพด บันทึกทุกคลิปวิดีโอ ทุกบทสนทนาที่นิตาและแม่คุยกันในรถคันนั้น… บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความละโมบ การนินทาคุณปู่เสียๆ หายๆ และแผนการที่จะปอกลอกสมบัติของกงสี
และแล้ว วันชี้ชะตาก็มาถึง
วันนี้คืองานเลี้ยงฉลองครบรอบ 80 ปีของคุณปู่ธนพ งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในห้องบอลรูมของโรงแรมระดับหกดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา แขกวีไอพี นักการเมือง และนักธุรกิจระดับประเทศมารวมตัวกัน แม่สวมชุดผ้าไหมราคาแพงระยับ เดินควงแขนนิตาที่สวมชุดราตรีหางปลา โดดเด่นราวกับเป็นเจ้าหญิงของงาน นิตาจงใจขับปอร์เช่สีขาวมาจอดที่หน้าทางเข้าวีไอพีของโรงแรม โยนกุญแจให้พนักงานรับรถอย่างเย่อหยิ่ง เพื่อเรียกสายตาชื่นชมจากแขกทุกคน
ฉันนั่งแกร็บคาร์มาถึงงานในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา สวมเพียงชุดสูทสีขาวเรียบหรู ก้าวเดินเข้าไปในงานอย่างเงียบสงบ
เมื่อได้เวลาอันสมควร คุณปู่ธนพเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อ ท่านมองลงมาที่โต๊ะครอบครัวของเรา แม่รีบดันหลังนิตาให้ยืนขึ้นเพื่อรับหน้า
“เป็นยังไงบ้างหลานปู่ รถคันใหม่ ขับดีไหม?” คุณปู่ถามผ่านไมโครโฟน รอยยิ้มของท่านแฝงความนัยที่ไม่มีใครอ่านออก
นิตายิ้มหวานจ๋อย หยิบไมค์จากพิธีกรมาตอบอย่างมั่นหน้า “ดีมากเลยค่ะคุณปู่ นิตาชอบมากเลย นิตาขับไปคุยงานทุกวันเลยค่ะ เพื่อนๆ นิตาอิจฉากันใหญ่ที่นิตามีคุณปู่ที่ใจดีและรักนิตาที่สุด ซื้อรถหรูให้นิตาเป็นของขวัญ”
แม่ปรบมือเบาๆ ยิ้มกว้างจนหน้าบาน อวดบรรดาคุณหญิงคุณนายร่วมโต๊ะ “เด็กมันมีบุญวาสนาน่ะค่ะคุณพ่อ นิตาเขาเป็นเด็กดี ใครๆ ก็ต้องเอ็นดูเป็นธรรมดา”
ฉันนั่งจิบน้ำแร่เงียบๆ มองละครฉากใหญ่ที่สองแม่ลูกกำลังเล่น
“งั้นเหรอ…” คุณปู่ลากเสียงยาว นัยน์ตาของชายชราที่ผ่านโลกมาแปดสิบปีแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดดุจพญาเหยี่ยว ท่านพยักหน้าให้เลขาประจำตัวที่ยืนอยู่ข้างเครื่องควบคุมภาพ “แต่ปู่จำได้ว่า… รถคันนั้น ปู่ระบุชื่อ ‘ดาริน’ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ และซื้อให้ดารินในวันเกิดนี่นา นิตาไปเอากุญแจมาขับได้ยังไง?”
คำถามนั้นทำให้เสียงซุบซิบในห้องบอลรูมเริ่มดังขึ้น นิตาหน้าถอดสี หันไปมองแม่เลิ่กลั่ก แม่รีบแก้ต่างเสียงสั่น “อ… อ๋อ พอดีดารินเขาไม่ค่อยชอบขับรถน่ะค่ะคุณพ่อ เขาเลย ‘สละสิทธิ์’ ให้น้อง ดารินเขาบอกเองว่าเขานั่งแกร็บสะดวกกว่า ใช่ไหมดาริน?”
แม่หันมาถลึงตาใส่ฉัน บังคับให้ฉันพยักหน้ายอมรับ
แต่ฉันเพียงแค่วางแก้วน้ำแร่ลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและชัดเจนที่สุดในรอบสองสัปดาห์
“ดารินไม่เคยพูดคำนั้นค่ะคุณแม่… แม่เป็นคนกระชากกุญแจไปจากมือดาริน และไล่ให้ดารินไปนั่งแท็กซี่เองต่างหาก”
“นังลูกไม่รักดี! แกกล้าฉีกหน้าฉันกลางงานเหรอ!” แม่ตวาดลั่น ลืมรักษาภาพพจน์ผู้ดีจนหมดสิ้น
“พอได้แล้ววิไล!” คุณปู่ตวาดกลับ เสียงของท่านทรงพลังจนทุกคนในงานสะดุ้ง “ฉันรู้สันดานลำเอียงของเธอมานานแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะหน้าด้านขโมยของขวัญที่ฉันให้ดารินไปประเคนให้ลูกคนเล็กอย่างหน้าไม่อายแบบนี้! และถ้าพวกเธอคิดว่าฉันโง่… ก็หันไปดูบนหน้าจอนั่นซะ!”
ภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์บนเวที ปรากฏคลิปวิดีโอจากกล้องหน้ารถและกล้องห้องโดยสารของปอร์เช่คันนั้นตลอด 14 วันที่ผ่านมา
ภาพแรกคือนิตากำลังขับรถด้วยความเร็ว 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ปาดซ้ายปาดขวาอย่างคึกคะนอง ภาพต่อมาคือนิตาและเพื่อนฝูงกำลังปาร์ตี้เมายาอยู่ในรถ และที่เลวร้ายที่สุด… คือคลิปเสียงที่แม่และนิตากำลังคุยกันเมื่อสามวันก่อน
(เสียงในคลิป)
นิตา: “แม่คะ อีดารินมันเงียบไปเลยอะ มันคงกลัวแม่ไล่ออกจากบ้านจริงๆ แหละ โง่ชะมัด”
แม่: “ปล่อยมันไปเถอะ แกก็รีบๆ ขับรถคันนี้ไปอ่อยลูกชายรัฐมนตรีซะ ถ้าแกจับผู้ชายรวยๆ ได้ เราจะได้ไม่ต้องมานั่งรอเงินกงสีจากตาแก่ใกล้ตายอย่างคุณปู่แกสักที ฉันล่ะเบื่อจะปั้นหน้าเอาใจเต็มทนแล้ว หวังว่าตาแก่จะรีบๆ ตายแล้วเซ็นยกสมบัติให้แกนะนิตา”
เพล้ง!!
แก้วไวน์ในมือของแขกวีไอพีหลายคนร่วงแตก บรรยากาศในงานตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก แม่และนิตาหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ ร่างกายแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น นิตาร้องไห้โฮ พยายามจะวิ่งเข้าไปเกาะขาคุณปู่บนเวที แต่ถูกบอดี้การ์ดกันตัวไว้
“ค… คุณพ่อคะ… ว… วิไลอธิบายได้นะคะ มันเป็นวิดีโอตัดต่อ! อีนังดารินมันใส่ร้ายวิไล!” แม่กรีดร้องอย่างคนเสียสติ
“คลิปพวกนี้ส่งตรงมาจากคลาวด์ของระบบรถยนต์ ปู่ให้ทนายตรวจสอบหมดแล้ว” คุณปู่ประกาศกร้าว “วิไล… นิตา… ฉันเคยให้โอกาสพวกเธอปรับปรุงตัวมาหลายครั้ง แต่ความโลภและความอิจฉามันบังตาจนพวกเธอไม่เห็นหัวใคร แม้กระทั่งสายเลือดเดียวกัน วันนี้ฉันได้เตรียมทนายมาพร้อมแล้ว…”
คุณปู่ชูเอกสารพินัยกรรมขึ้นมา “ฉันขอประกาศตัดขาดวิไลและนิตาออกจากกองมรดกทั้งหมดของตระกูล! หุ้น หนี้สิน และคฤหาสน์ที่พวกเธอซุกหัวนอนอยู่ จะถูกโอนเป็นชื่อของ ‘ดาริน’ แต่เพียงผู้เดียวตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!”
นิตากรีดร้องลั่นจนสลบล้มพับไปกลางพรมแดง แม่ทรุดลงคุกเข่า ร้องไห้ฟูมฟายคลานเข้ามาเกาะขาฉัน
“ดาริน! ดารินลูกรัก ช่วยแม่ด้วย บอกคุณปู่สิลูกว่าแม่รักหนู! เราเป็นแม่ลูกกันนะลูก!”
ฉันก้มลงมองผู้หญิงที่ด่าทอและแย่งชิงความสุขของฉันมาตลอดชีวิต สายตาของฉันเย็นเยียบและว่างเปล่า ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันควบคุมรถปอร์เช่ และกดปุ่ม ‘Lock & Report Stolen’ (ล็อกรถและแจ้งความรถหาย)
เสียงไซเรนรถตำรวจสองคันแล่นเข้ามาจอดที่หน้าทางเข้าโรงแรม ตำรวจเดินตรงเข้ามาในงานพร้อมหมายจับข้อหายักยอกทรัพย์สิน
“สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ดาไม่ได้เงียบเพราะยอมแพ้หรอกนะคะแม่…” ฉันกระซิบข้างหูแม่ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กรีดลึกถึงกระดูก “ดาแค่รอเวลา… รอให้พวกแม่เสพติดความสุขจอมปลอมจนลืมตัว แล้วค่อยกระชากมันกลับคืนมาในเวลาที่พวกแม่จะเจ็บปวดและอับอายที่สุดต่างหาก”
ฉันดึงชายกระโปรงออกจากมือที่สั่นเทาของแม่ ก้าวถอยหลัง ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาคุมตัวแม่และนิตาที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาออกไปจากงาน ท่ามกลางสายตาสมเพชเวทนาของคนทั้งสังคมชั้นสูง
ปอร์เช่สีขาวมุกของฉันจอดรออยู่อย่างสง่างามที่หน้าทางเข้า โรงแรมจัดคนมาทำความสะอาดและฆ่าเชื้อภายในรถจนสะอาดเอี่ยม ฉันรับกุญแจคืนมาจากพนักงาน โค้งขอบคุณคุณปู่ที่ยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจอยู่บนเวที
คืนนี้ ฉันจะขับรถคันนี้กลับคฤหาสน์ที่เป็นของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป… จะไม่มีใครหน้าไหนในตระกูลนี้ กล้าสั่งให้ฉันไปนั่งเรียกแท็กซี่อีกตลอดกาล.
