‘ลูกชัง’ ขาดสะบั้นในวันบุกรุก

ชีวิตของ ‘รินรดา’ ไม่เคยรู้จักคำว่ายุติธรรมมาตั้งแต่จำความได้ ในครอบครัวที่เชิดชูลูกชายราวกับเทวดา เธอเป็นเพียง ‘ลูกชัง’ ที่มีหน้าที่คอยรองรับอารมณ์และหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ‘แม่พิมพา’ รักและตามใจ ‘ภาคิน’ พี่ชายของเธอจนเสียคน ไม่ว่าภาคินจะสร้างหนี้สิน หรือทำเรื่องผิดพลาดขนาดไหน รินรดาก็ต้องเป็นคนคอยตามล้างตามเช็ดให้เสมอ แม้กระทั่งตอนที่ภาคินแต่งงานกับ ‘นลินี’ ผู้หญิงที่เห็นแก่เงินและเย่อหยิ่ง ภาระค่าใช้จ่ายในงานแต่งก็ตกเป็นของรินรดาเพียงผู้เดียว

รินรดากัดฟันสู้ชีวิต เธอทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ สร้างธุรกิจออกแบบภายในจนประสบความสำเร็จอย่างเงียบๆ โดยไม่เคยปริปากบอกใครในครอบครัว เพราะเธอรู้ดีว่า หากแม่และพี่ชายรู้ว่าเธอมีเงิน พวกเขาจะสูบเลือดสูบเนื้อเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

ความฝันสูงสุดของรินรดาคือการมีพื้นที่ปลอดภัยเป็นของตัวเอง และในที่สุด เธอก็ทำสำเร็จ รินรดาแอบซื้อคฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรปในโครงการระดับซูเปอร์ลักซ์ชัวรี มูลค่ากว่า 50 ล้านบาท ด้วยเงินสดที่เธอหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงทุกบาททุกสตางค์ เธอจัดการเรื่องเอกสารและตกแต่งภายในอย่างลับๆ โดยตั้งใจว่าในวันเกิดครบรอบ 30 ปี เธอจะย้ายออกจากบ้านเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่น และเริ่มต้นชีวิตใหม่เพียงลำพัง

แต่แล้ว… วันที่ควรจะเป็นวันที่สดใสที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นวันที่เปิดเผยสันดานดิบของคนร่วมสายเลือดได้อย่างน่ารังเกียจที่สุด

เช้าวันย้ายบ้าน รินรดาขับรถยุโรปคันใหม่ที่เพิ่งถอยมาจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์หลังงาม แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ รั้วเหล็กดัดอัลลอยด์สีทองถูกเปิดกว้าง รถบรรทุกหกล้อรับจ้างย้ายของสองคันจอดเทียบอยู่ที่ลานน้ำพุหน้าบ้าน พร้อมกับคนงานที่กำลังขนย้ายเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ซอมซ่อเข้าไปในคฤหาสน์ของเธอ!

“ระวังหน่อยสิ! โซฟาตัวนี้ภาคินเขาหวงมากนะ ขนเข้าไปไว้ในห้องนั่งเล่นใหญ่เลย!”

เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยดังแว่วมา รินรดาก้าวลงจากรถด้วยมือที่สั่นเทา เธอเดินเข้าไปในบริเวณบ้านและพบกับแม่พิมพา ภาคิน และนลินี ที่กำลังยืนชี้นิ้วสั่งคนงานราวกับเป็นเจ้าของคฤหาสน์

“แม่! พี่ภา! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วขนของพวกนี้เข้ามาทำไม!” รินรดาตะโกนถามด้วยความตกตะลึง

ทั้งสามคนหันมามองรินรดา แม่พิมพายิ้มกว้างอย่างหน้าชื่นตาบาน ก่อนจะเดินเข้ามาจับแขนลูกสาว “อ้าว ริน! มาพอดีเลยลูก มาช่วยพี่เขายกของสิ แม่เพิ่งให้คนขนเตียงของหลานเข้าไปไว้ในห้องนอนมาสเตอร์ ห้องนั้นกว้างดี เหมาะกับลูกของพี่ภาคินเขา”

“เดี๋ยวนะแม่…” รินรดาสะบัดแขนออก “แม่รู้ได้ยังไงว่านี่คือบ้านของริน? แล้วใครอนุญาตให้พวกแม่ย้ายเข้ามา!”

ภาคินเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาด้วยท่าทียียวน “โธ่ ริน… จะปิดบังครอบครัวไปทำไมล่ะ พอดีวันก่อนมีจดหมายจากกรมที่ดินส่งไปที่บ้านเก่า แม่เขาเปิดดูเลยรู้ว่าแกแอบซื้อบ้านตั้ง 50 ล้าน! แหม รวยขนาดนี้ก็ไม่บอกพี่บอกน้องเลยนะ”

นลินี พี่สะใภ้ตัวดีเดินเข้ามากอดแขนภาคินพร้อมกับเหยียดยิ้ม “นั่นสิคะน้องริน ตัวเองตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว จะอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่โตไปทำไม สู้ยกให้พี่ภาคินเขาดีกว่า ตอนนี้พี่เขากำลังสร้างครอบครัว นลินีก็กำลังตั้งท้อง ลูกของพวกเราควรจะได้เติบโตในสังคมดีๆ แบบนี้สิคะ”

“ใช่!” แม่พิมพาสมทบอย่างเข้าข้าง “รินเป็นน้อง ต้องรู้จักเสียสละให้พี่ชายสิลูก ถือว่าตอบแทนพระคุณแม่ที่เลี้ยงดูรินมาก็แล้วกันนะ รินก็กลับไปอยู่บ้านหลังเก่าของเรานั่นแหละ หรือไม่ก็ไปเช่าคอนโดเล็กๆ อยู่ไปก่อน คฤหาสน์หลังนี้… แม่กับพี่เขาจะดูแลเอง ถือซะว่าเป็นสมบัติของตระกูลเรา”

คำว่า ‘สมบัติของตระกูล’ และ ‘ต้องเสียสละ’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของรินรดา ความเจ็บปวดที่สะสมมาทั้งชีวิตปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด เธอเคยมองข้ามความลำเอียง เคยยอมถูกเอาเปรียบ แต่ครั้งนี้… พวกเขาข้ามเส้นมากเกินไป พวกเขากำลังจะปล้นหยาดเหงื่อแรงกายของเธอไปอย่างหน้าด้านๆ!

รินรดาก้มหน้าลงและหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอเยือกเย็นจนคนทั้งสามชะงัก

“หัวใจของพวกคุณทำด้วยอะไรกันแน่?” รินรดาเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอไม่มีความอ่อนแอหรือความเกรงใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “ตอบแทนพระคุณ? เสียสละ? พี่ภาเคยหาเงินเข้าบ้านสักบาทไหม? นลินีเคยทำอะไรนอกจากผลาญเงินที่ฉันส่งให้แม่? แล้วแม่ล่ะ… แม่เคยมองรินเป็นลูกบ้างไหม หรือมองแค่เป็นตู้เอทีเอ็มที่มีชีวิต!”

“นังริน! แกกล้าขึ้นเสียงกับแม่เหรอ!” แม่พิมพาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าลูกสาว

หมับ!

รินรดาคว้าข้อมือของแม่ไว้แน่น บีบจนแม่พิมพานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “หนูไม่ใช่รินคนเดิมที่แม่จะรังแกและสูบเลือดสูบเนื้อได้อีกแล้ว บ้านหลังนี้… ชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์คือ ‘นางสาวรินรดา’ และฉัน… ไม่เคยอนุญาตให้พวกคุณเหยียบเข้ามา!”

“แกจะงกไปถึงไหนฮะนังริน! ฉันเป็นพี่ชายแกนะ ฉันมีสิทธิ์ในสมบัติของครอบครัว!” ภาคินตะคอกพร้อมกับก้าวเข้ามาหาเรื่อง

“สมบัติครอบครัวบ้าบออะไร! นี่มันเงินฉัน! น้ำพักน้ำแรงของฉัน!” รินรดาตวาดกลับเสียงกร้าว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ฉันจะให้เวลาพวกคุณสิบนาที ขนขยะของพวกคุณออกไปจากพื้นที่บ้านฉันให้หมด ถ้าไม่… ฉันจะให้ตำรวจมาลากคอพวกคุณออกไปในฐานะ ‘ผู้บุกรุก’!”

พูดจบ รินรดาก็กดโทรศัพท์หาป้อมรปภ. ของหมู่บ้านระดับวีไอพีทันที
“หัวหน้าทวีคะ รบกวนนำทีมรปภ. มาที่คฤหาสน์ของฉันด่วนค่ะ มีผู้บุกรุกเข้ามา และช่วยแจ้งตำรวจสน. ท้องที่ให้ด้วยนะคะ บอกว่ามีการบุกรุกยามวิกาลและพยายามยึดครองทรัพย์สิน”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ตำรวจ’ ใบหน้าของภาคินและนลินีก็ซีดเผือด นลินีรีบเขย่าแขนสามี “พี่ภา… เอาไงดี ฉันไม่อยากติดคุกนะ!”

“ริน! แกจะบ้าไปแล้วเหรอ แกจะจับแม่กับพี่ชายเข้าคุกเนี่ยนะ แกมันอกตัญญู!” แม่พิมพากรีดร้องโวยวาย ชี้หน้าด่าทอไม่หยุด

“ความกตัญญูของฉันมันหมดไปตั้งแต่วันที่แม่สมรู้ร่วมคิดกับลูกชายสุดที่รัก มาปล้นบ้านของฉันแล้ว!” รินรดาจ้องหน้ามารดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ต่อจากนี้ไป เราตัดขาดกัน ฉันจะไม่ส่งเงินให้พวกคุณอีกแม้แต่สตางค์แดงเดียว เชิญไปกัดก้อนเกลือกินกันให้สบายใจในบ้านเก่าๆ โทรมๆ นั่นเถอะ!”

ไม่ถึงสามนาที รถกอล์ฟของหน่วยรักษาความปลอดภัยหมู่บ้านก็ขับมาจอดเทียบ พร้อมกับรปภ. ร่างกำยำสี่นายที่เดินเข้ามาล้อมครอบครัวของรินรดาเอาไว้

“ขอเชิญพวกคุณออกไปจากพื้นที่ส่วนบุคคลเดี๋ยวนี้ครับ ไม่อย่างนั้นทางเราจำเป็นต้องใช้กำลัง และรอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาจัดการ” หัวหน้ารปภ. กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

คนงานย้ายของที่เห็นท่าไม่ดี รีบขนเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ กลับขึ้นรถบรรทุกอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคิน นลินี และแม่พิมพายืนหน้าเสีย อับอายขายหน้าต่อหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย

“ฝากไว้ก่อนเถอะนังริน! แกจะต้องซมซานกลับมาหาฉัน!” แม่พิมพาสะบัดหน้า เดินกระทืบเท้าออกไปจากรั้วบ้านพร้อมกับลูกชายและลูกสะใภ้ที่ก้มหน้าหลบสายตารปภ. ไปอย่างน่าสมเพช

รินรดายืนมองรถบรรทุกของขับพ้นเขตรั้วบ้านไปจนลับสายตา ประตูรั้วเหล็กดัดสีทองเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ ตัดขาดเธอจากอดีตอันแสนเจ็บปวดและครอบครัวที่จ้องแต่จะทำร้ายเธอ

สายลมพัดผ่านพัดเอาความเหนื่อยล้าออกไป รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปยังคฤหาสน์ 50 ล้านที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า วันนี้เธออาจจะสูญเสียคำว่า ‘ครอบครัว’ ไป แต่มันเป็นการสูญเสียที่คุ้มค่าที่สุด เพราะสิ่งที่เธอได้กลับคืนมา คือ ‘อิสรภาพ’ และชีวิตที่เป็นของเธออย่างแท้จริงเสียที.