INAKALA KONG BINUBURA NG TRAUMA ANG AKING MGA ALAALA… YUN PALA, LUBOS AT UNTI-UNTING ITINATANIM NG FIANCÉ KO SA ISIP KO ANG BUHAY NG KANYANG KABIT.
Ako si Sofia Bernardo. Bago mangyari ang isang aksidente anim na buwan na ang nakalipas, kilala ko ang sarili ko. Ako ay dalawampu’t apat na taong gulang (24), isang manunulat na mahilig sa kape, kulay dilaw, at mga bulaklak na sunflower.
Ngunit matapos ang aksidente kung saan nagtamo ako ng mild concussion, nagsimulang magbago ang lahat. Ang sabi ng aking mayamang fiancé na si Rafael Santillan, ang trauma raw sa aking utak ang dahilan kung bakit nagiging malabo ang aking nakaraan.
Naniwala ako sa kanya. Dahil palagi siyang nasa tabi ko, nag-aalaga, at nagpapainom ng mga “espesyal na bitamina” na inireseta ng aking pribadong doktor na si Dr. Vargas.
Ngunit sa paglipas ng mga buwan, ang problema ko ay hindi lamang ang paglimot. Ang mas nakakakilabot ay ang unti-unting pag-alala sa mga bagay na hindi naman nangyari sa akin.
ANG MGA DAYUHANG ALAALA
Nagsimula ito sa mga maliliit na detalye. Isang umaga, nagising ako na may matinding pananabik na tumugtog ng piyano—kahit na wala naman akong alam sa musika. Nang makita ito ni Rafael, binilhan niya agad ako ng isang mamahaling grand piano.
“Nakakalimutan mo na ba, mahal?” malambing na sabi ni Rafael habang hinahaplos ang buhok ko. “Bata ka pa lang, tumutugtog ka na niyan. Ibabalik natin ang mga hilig mo bago ka naaksidente.”
Pumayag ako. Subalit patuloy na naging kakatwa ang mga sumunod na araw.
Bigla akong nagkaroon ng matinding allergy sa strawberries, isang prutas na paborito ko noon. Nagsimula akong magustuhan ang kulay pula imbes na dilaw. At sa gabi, madalas akong managinip ng isang pangalan: Andrea. Sa panaginip ko, ako si Andrea. Isang magaling na piyanista, mahilig sa red wine, at may isang maliit na peklat sa kanang balikat.
Nang ikuwento ko ito kay Rafael, niyakap niya ako nang mahigpit. “Epekto lang ‘yan ng trauma at ng gamot mo, Sofia. Huwag mong masyadong isipin. Magpahinga ka na lang.”
Ngunit isang araw, nang umalis si Rafael para sa isang tatlong araw na business trip sa Cebu, nakalimutan kong inumin ang aking “bitamina” na kulay asul. Sa unang gabi nang hindi ko ito ininom, nakaranas ako ng matinding sakit ng ulo. Ngunit kinabukasan, naramdaman ko ang kakaibang linaw ng aking isip. Parang nahawi ang isang makapal na ulap sa aking utak.
ANG PAGTUKLAS SA NAKAKAGIMBAL NA KATOTOHANAN
Dahil sa kalinawan ng isip, nagkaroon ako ng lakas ng loob na pumasok sa private study room ni Rafael—isang kwartong mahigpit niyang ipinagbabawal sa akin.
Naka-lock ang kanyang vault. Pilit kong inisip ang kombinasyon. Biglang pumasok sa isip ko ang isang numero na hindi ko alam kung saan galing: 0824. Sinubukan ko ito.
Click. Bumukas ang vault.
Sa loob nito, walang pera. Walang ginto. Ang naroon ay mga medical files, isang diary, at isang kahon ng mga lumang litrato.
Nanginginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang mga litrato. Ang mga larawan ay nagpapakita kay Rafael na nakayakap sa isang babaeng hindi ako. Isang magandang babae na may mahabang buhok, nakasuot ng paborito kong pulang damit na ipinabili sa akin ni Rafael noong isang linggo, at tumutugtog ng grand piano.
Tiningnan ko ang likod ng litrato. Nakasulat doon: “Rafael and Andrea. Happy 2nd Anniversary. 08-24.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Kinuha ko ang medical files. Nalaman kong ang doktor kong si Dr. Vargas ay hindi isang neurologist, kundi isang unlicensed hypnotherapist. At ang “espesyal na bitamina” na pinapainom sa akin ni Rafael araw-araw ay isang mataas na uri ng psychoactive drug na ginagamit upang gawing sunud-sunuran at mabilis ma-brainwash ang pasyente.
Nang buksan ko ang diary na isinulat ni Rafael, tuluyan nang nanghina ang aking mga tuhod.
“Namatay si Andrea dalawang taon na ang nakalipas,” basa ko sa isang pahina ng diary niya. “Hindi ko matanggap. Hindi ako mabubuhay nang wala siya. Ngunit nang makilala ko si Sofia, nakita ko ang perpektong canvass. Kamukha niya si Andrea. Ang aksidente ang perpektong pagkakataon. Gagamitin ko si Dr. Vargas. Buburahin ko ang pagkatao ni Sofia. Papalitan ko ang kanyang mga alaala. Ibabalik ko si Andrea sa katawan ni Sofia.”
Napahagulgol ako, ngunit tinakpan ko ang aking bibig upang walang makarinig.
Hindi ako nawawalan ng alaala dahil sa trauma. Ninanakaw ito sa akin. Ang lalaking akala ko ay nagmamahal sa akin ay isang halimaw na unti-unting pinapatay ang aking isip upang itanim sa aking utak ang buhay ng yumaong kabit niya! Ang mga panaginip, ang allergy sa strawberry, ang hilig sa piyano—lahat iyon ay itinanim sa isip ko habang ako ay tulog at nasa ilalim ng gamot.
ANG PAGBABALIK NG ISANG MANUNULAT
Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakas. Ngunit alam kong kung lalabas ako ngayon, madali niya akong mahahanap dahil hawak niya ang lahat ng pera at kapangyarihan. Kailangan ko siyang talunin gamit ang sarili niyang laro. Hindi ako gagamit ng dahas; gagamitin ko ang talino ng tunay na Sofia.
Sa loob ng tatlong araw bago siya umuwi, inipon ko ang lahat ng ebidensya. Kinuhaan ko ng litrato at scan ang diary, ang mga reseta ng pekeng doktor, at ang mga detalye ng ilegal na gamot. Ipinadala ko ang lahat sa isang cloud server at palihim itong nai-email sa aking matalik na kaibigang abogado at sa mga awtoridad.
Hindi ko ininom ang mga gamot, ngunit itinapon ko ito sa inidoro araw-araw upang isipin niyang iniinom ko pa rin.
Nang dumating si Rafael noong Biyernes ng gabi, nagpanggap ako. Inalis ko ang lahat ng bakas ng pagiging Sofia. Nagsuot ako ng pulang damit, naglagay ng pulang lipstick, at umupo sa harap ng piyano.
Nang pumasok siya sa sala, natigilan siya. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding kagalakan.
“Andrea…?” basag na bulong niya, naglalakad palapit sa akin na parang nakakita ng milagro. “Andrea, ikaw ba ‘yan?”
Tiningnan ko siya. Gumamit ako ng isang malambing, ngunit ibang boses. Ang boses na ginagawa ko kapag nananaginip ako bilang si Andrea.
“Ako ito, Rafael,” ngumiti ako nang napakatamis, kahit nandidiri ang buong kaluluwa ko. “Salamat at ibinalik mo ako. Salamat at binura mo si Sofia para sa akin.”
Napaluhod si Rafael sa harap ko at umiyak nang parang bata, hinahalikan ang aking mga kamay. “Ginawa ko ang lahat, mahal ko. Binayaran ko ang pekeng doktor, nilason ko ang isip ng babaeng ‘yan para lang makuha mo ang katawan niya! Magkasama na tayo ulit!”
Hindi niya alam, sa ilalim ng aking pulang damit, nakabukas ang voice recorder ng aking cellphone. Direkta itong naka-broadcast sa telepono ng abogado ko at sa mga imbestigador ng NBI (National Bureau of Investigation).
Umupo ako, hinagod ko ang buhok niya, at hinintay ko ang pagtunog ng sirena sa labas ng aming mansyon.
ANG KATAPUSAN NG ILUSYON
Nang bumukas nang malakas ang pinto at pumasok ang mga awtoridad na may bitbit na arrest warrant para sa Serious Illegal Detention, Psychological Abuse, at Illegal Dispensation of Narcotics, naguluhan si Rafael.
Pilit siyang kumakawala habang pinoposasan siya ng mga operatiba. Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa.
“Andrea! Tulungan mo ako! Andrea, sabihin mo sa kanila kung sino ka!” sigaw niya.
Tumayo ako mula sa upuan ng piyano. Kumuha ako ng isang makeup wipe at malamig na pinunasan ang pulang lipstick sa aking labi. Tinitigan ko siya nang may blangko at walang-awang mga mata.
“Patay na si Andrea, Rafael,” malamig at malakas kong sagot, umaalingawngaw sa buong kwarto. “At si Sofia na pilit mong binura? Siya ang nagpapadala sa’yo sa kulungan ngayon.”
Habang kinakaladkad siya palabas, hindi ko na pinakinggan ang kanyang mga sigaw ng kabaliwan. Tumalikod ako, naglakad patungo sa kusina, at nagtimpla ng kape. Napangiti ako nang mapait. Sa wakas, ang isip ko, ang mga alaala ko, at ang buhay ko ay pormal nang nagbalik sa iisang tao—sa akin.
