ANG PEKENG SAKIT ANG NAKAKALASONG KASINUNGALINGAN AT ANG KAKAMBAL NA NAGPANGGAP KUNG PAANO KO TINAKASAN AT SININGIL ANG LALAKING NINAKAW ANG BUHAY NG ASAWA KO UPANG ANGKININ ANG IMPERYO NG AKING AMA
Ang malamig na marmol na sahig ng aking marangyang banyo ang tanging dumadampi sa aking nanginginig na balat ngayon. Nakaupo ako sa isang madilim na sulok, mahigpit na yakap ang aking mga tuhod, habang pinakikinggan ang mahina at demonyong pagtawa ng lalaking nasa labas ng nakakandadong pinto. Ang lalaking inakala kong asawa ko sa loob ng limang taon. Ang lalaking pinangakuan ko ng walang hanggang pag-ibig sa harap ng altar.
Ako si Isabella De Leon, dalawampu’t walong taong gulang. Biniyayaan ako ng makinis at napakaputing balat, isang balingkinitan at eleganteng pangangatawan, at mukhang kailanman ay hindi kinakitaan ng kapangitan o dungis. Bilang nag-iisang tagapagmana ng De Leon Textile Empire, isang napakalaking kumpanya na itinayo ng aking yumaong ama gamit ang kanyang dugo at pawis, nasa akin na ang lahat ng luho at kapangyarihan sa mundo. Ngunit ang perpektong buhay na ito ay unti-unting gumuho simula nang sabihin ng aming pribadong doktor na ako ay may malubha at pambihirang sakit na walang lunas.
Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang magsimula akong uminom ng mga gamot na personal na ibinibigay ng aking asawang si Carlos. Araw-araw, nakikita ko ang kanyang tila nag-aalalang mga mata habang pinapainom niya sa akin ang mga asul na kapsula. Sa halip na gumaling, napansin kong lalo akong nanghihina. Nawawala ang aking pokus, madalas akong makaramdam ng matinding pagkahilo, at nagiging malilimutin ako. Inakala kong bahagi iyon ng aking sakit, hanggang sa napansin ko ang isang kakaibang ngiti sa mga labi ni Carlos sa tuwing lulunukin ko ang gamot.
Dahil sa matinding pagdududa, palihim kong iniwan ang aking cellphone na naka-record sa ilalim ng sofa sa loob ng kanyang pribadong opisina kaninang umaga. Nang umalis siya upang makipagkita raw sa isang kliyente, kinuha ko ang aking telepono at pinakinggan ang recording. Sa bawat salitang narinig ko, tila pinipiga ang aking puso at tumigil ang pag-ikot ng aking mundo.
Narinig ko ang boses ni Carlos na nakikipag-usap sa lalaking doktor na nag-diagnose sa akin. Nagtatawanan sila. Sinabi niya nang walang kahit anong awa na ang aking sakit ay isang malaking gawa-gawa lamang. Ang mga asul na kapsulang ipinapainom niya sa akin araw-araw ay hindi gamot, kundi isang uri ng matapang na lason na unti-unting sumisira sa aking nervous system. Ang kanyang plano ay gawin akong tila baliw at walang kakayahan sa paningin ng batas, upang madali siyang maging legal na tagapamahala ng aking buong yaman at maibenta ang pabrika ng aking ama sa mga banyagang sindikato.
Sa sobrang gulat, kaba, at panginginig ng aking mga kamay, nabitawan ko ang aking cellphone. Umalingawngaw ang pagbagsak nito sa sahig. Hindi ko napansin na nakabalik na pala siya. Narinig niya ang ingay mula sa labas ng kwarto. Mabilis siyang tumakbo paakyat ng hagdan. Dahil sa panghihina ng aking katawan epekto ng lason, wala akong ibang nagawa kundi ang tumakbo papasok sa master’s bathroom at mabilis na i-lock ang makapal na pinto. Ngunit hindi siya sumuko, narinig ko ang pag-ikot ng susi mula sa labas. Kinandado niya rin ang pinto mula sa labas upang siguraduhing hindi ako makakatakas.
At ngayon, habang nakatayo siya sa kabila ng pinto, ibinunyag niya ang isang mas nakakagimbal na katotohanan na bumasag sa buong pagkatao ko.
“Isabella, mahal ko,” wika niya, ang boses ay puno ng kayabangan at lamig na tumatagos sa mga pader. “Sayang at nalaman mo nang maaga. Masyado kang matalino. Pero alam mo ba kung ano ang pinakanakakatawa sa lahat ng ito? Hindi mo talaga ako kilala. Ang lalaking pinakasalan mo, ang lalakeng minahal at niyakap mo sa gabi, ay isang ilusyon.”
Humigpit ang hawak ko sa aking sariling braso. Pilit kong pinipigilan ang paghikbi upang hindi niya marinig ang aking takot.
“Labing-walong taon na ang nakalipas,” patuloy niya, “nagkaroon ng trahedya sa isang yate sa gitna ng bagyo. Dalawang magkakambal ang nahulog sa dagat, sina Carlos at Miguel. Ako si Miguel, ang black sheep ng pamilya, ang laging walang kwenta. Si Carlos ang paboritong anak, ang matagumpay, ang may magandang kinabukasan. Nang mahulog kami sa dagat, nakakapit ako sa isang malaking kahoy. Nakiusap si Carlos na iligtas ko siya… pero hinayaan ko siyang malunod. Pinanood kong lamunin siya ng alon. Nang iligtas ako ng mga rescuer, ginamit ko ang pangalan niya. Ninakaw ko ang pagkatao ng kakambal ko, at wala ni isang tao ang nakahalata. Namatay si Miguel sa dagat na iyon, at nabuhay akong muli bilang Carlos.”
Narinig ko ang kanyang malakas na pagtawa. “At ngayon, Isabella, nanakawin ko rin ang buong buhay mo. Wala kang kawala. Ilang oras na lang, tatalab na nang tuluyan ang lason sa katawan mo. At ako ang magiging nag-iisang hari ng De Leon Empire.”
Isang halimaw ang nakatayo sa labas ng aking banyo. Isang lalakeng nagsuot ng mukha ng kanyang sariling kapatid upang maghari sa kasakiman at kasamaan. Pinatay niya ang kanyang sariling dugo’t laman, at ngayon ay pinapatay niya ako.
Ngunit hindi ako isang mahinang babae. Ang yaman at pabrika ng aking ama ay itinayo sa pamamagitan ng dedikasyon, karangalan, at pawis. Hinding-hindi ko hahayaang mapunta ito sa isang mapagpanggap na kriminal. Wala akong balak mamatay sa loob ng kwartong ito at maging isang biktima ng kanyang kwento.
Pinagmasdan ko ang paligid ng malawak kong banyo. Nakita ko ang isang malaki at napakabigat na bote ng mamahaling pabango, isang custom-made na regalong gawa sa solidong kristal. Kinuha ko ito nang tahimik at hinawakan nang mahigpit. Pagkatapos, binuksan ko ang gripo at itinapon ang mga natitirang lason na nasa bulsa ko. Humiga ako sa malamig na sahig malapit sa mismong pinto at ipinikit ang aking mga mata, pinabagal ang aking paghinga, nagpapanggap na tuluyan nang nawalan ng malay dahil sa epekto ng lason.
Lumipas ang halos isang oras na tila isang buong dekada. Naging tahimik ang paligid. Pagkatapos, narinig ko ang dahan-dahang pag-ikot ng susi mula sa labas. Bumukas ang pinto.
Pumasok si Miguel. Tiningnan niya ang aking nakabulagtang katawan sa sahig. Humalakhak siya nang mahina, punong-puno ng tagumpay at kayabangan, iniisip na nagtagumpay na siya sa kanyang maitim na plano. Yumuko siya, inilapit ang kanyang mukha sa akin, at inabot ang aking braso upang buhatin ako.
Sa mismong sandaling iyon, idinilat ko ang aking mga mata. Nakita ko ang gulat sa kanyang mukha.
Bago pa siya makasigaw o makalayo, ginamit ko ang buong lakas ng aking katawan at inihampas ang mabigat na bote ng solidong kristal na pabango sa kanyang sentido.
Isang malakas na tunog ng pagbagsak ang umalingawngaw. Bumagsak si Miguel sa sahig, tuluyang nawalan ng malay at umaagos ang dugo mula sa kanyang noo. Ang halimaw ay tumba.
Mabilis akong tumayo, pilit na nilalabanan ang pagkahilo. Inayos ko ang aking sarili at humakbang palabas ng banyo. Isinara ko ang pinto at mahigpit itong kinandado mula sa labas, kinukulong ang pekeng Carlos sa madilim na bitag na siya mismo ang gumawa para sa akin.
Hindi ako tumawag ng mga awtoridad o ng sinumang opisyal na madaling mabayaran ng kanyang mga kasabwat. Sa halip, ginamit ko ang telepono sa aking kwarto upang kontakin ang mga pinagkakatiwalaang pribadong gwardya at mga enforcers ng pabrika ng aking ama, mga matitikas na lalaking ang katapatan ay nakapangako lamang sa dugo ng mga De Leon.
Dumating sila nang mabilis at walang ingay. Walang mga unipormadong opisyal, walang mga sirena, at walang kahit anong posas ang ginamit. Inutusan ko silang buksan ang banyo. Binuhat ng aking mga tauhan ang walang-malay na si Miguel, isinakay sa isang madilim at walang-markang sasakyan, at dinala sa isang malayong pasilidad na pag-aari ng aming kumpanya, isang lugar kung saan hindi na siya muling makakabalik pa sa sibilisasyon upang manlinlang ng ibang tao. Doon, babayaran niya ang kanyang mga kasalanan nang walang hanggan.
Kinabukasan, tumayo ako sa harap ng malaking bintana ng aking opisina sa De Leon Textile Empire. Pinagmasdan ko ang pagsikat ng araw at ang unti-unting pagbangon ng lungsod. Ramdam ko ang unti-unting pagbabalik ng aking lakas dahil tumigil na ako sa pag-inom ng kanyang lason. Ang mga pekeng doktor ay ipinahanap ko na upang panagutin.
Ligtas na ang kumpanya ng aking ama. Ligtas na ang aking buhay. Inakala ng lalakeng iyon na madali niyang masisira at mabubura ang isang tahimik na babae. Ngunit natutunan niya sa isang malupit na paraan na ang tunay na reyna at nagmamay-ari ng imperyo ay hindi kailanman magpapatalo sa isang aninong nabubuhay lamang sa nakaw na pagkatao.
