TINAWAG NIYANG “DRAMA QUEEN” ANG BUNTIS NIYANG ASAWA NA DINUDUGO PARA MAKAPAG-PARTY.

TINAWAG NIYANG “DRAMA QUEEN” ANG BUNTIS NIYANG ASAWA NA DINUDUGO PARA MAKAPAG-PARTY. TATLONG ARAW MAKALIPAS, UMUWI SIYANG ISANG BIYUDO SA ISIP NIYA.

Ako si Maya. Tatlong linggo pa lang ang nakalipas mula nang ipanganak ko ang aming panganay na si Baby Liam. Ang pag-aalaga ng isang bagong silang na sanggol ay nakakapagod, ngunit ang mas nagpapabigat sa sitwasyon ko ay ang asawa kong si Tristan. Sa halip na tulungan ako, naging malamig siya at palaging nagrereklamo na “nawalan na siya ng kalayaan” mula nang dumating ang bata.

Araw ng Biyernes, ika-30 na kaarawan ni Tristan. Nakatanggap siya ng imbitasyon mula sa mga kaibigan niya para sa isang exclusive weekend getaway sa isang luxury mountain resort.

Nang umagang iyon, nakaramdam ako ng matinding sakit sa aking puson. Pagpunta ko sa banyo, nakita ko ang malakas at walang-tigil na pagdurugo. Hindi ito normal na pagdurugo. Isa itong Postpartum Hemorrhage—isang nakamamatay na kondisyon kung saan hindi tumitigil ang pagdurugo ng matris matapos manganak.

Namumutla at nanginginig, naglakad ako palabas ng banyo at naabutan ko si Tristan na nag-iimpake ng kanyang mga mamahaling damit at sapatos sa kanyang travel bag.

“Tristan… please, wag ka muna umalis,” pakiusap ko, halos kapusin ng hininga habang hawak ang aking tiyan. “Dinudugo ako nang malakas. Nahihilo ako. Kailangan ko yatang pumunta ng ospital… pakibantayan muna si Liam.”

Huminto si Tristan sa pagtutupi ng kanyang polo. Tumingin siya sa akin, hindi nang may pag-aalala, kundi nang may matinding inis. Umirap siya at nagbuntong-hininga.

“Jusko naman, Maya! Ngayon pa talaga?!” bulyaw niya, padabog na isinara ang bag niya. “Regla lang ‘yan! Heavy period lang ‘yan dahil kakapanganak mo lang! Wag ka ngang magpaka-drama queen! Ilang buwan na akong na-i-stress sa bahay na ‘to, 30th birthday ko ngayon, I deserve a break!”

“Tristan, hindi ‘to ordinaryong regla! Nanghihina ako—”

“Pwede ba, tama na ang inarte!” putol niya, kinukuha ang susi ng sasakyan. “Inom ka lang ng tubig at matulog ka! Babalik ako sa Lunes. Wag mo akong tatawagan, gusto kong mag-enjoy!”

Lumabas siya ng kwarto, padabog na isinara ang pinto, at narinig ko ang pag-arangkada ng kanyang sasakyan palayo.

Naiwan akong nakatayo, umiiyak, habang unti-unting nanglalambot ang aking mga tuhod.

ANG PAGBAGSAK

Naiwan akong mag-isa sa malaking bahay kasama ang aking sanggol. Lumipas ang ilang oras, mas lalong lumakas ang pagdurugo ko. Sinubukan kong tawagan si Tristan, pero Cannot be reached—naka-block ang numero ko.

Pumasok ako sa nursery room dahil umiiyak si Baby Liam. Binuhat ko siya mula sa crib para patahanin. Ngunit nang subukan kong maglakad pabalik sa kama, naramdaman ko ang pag-ikot ng paligid. Ang aking paningin ay nagsimulang maging malabo at nagkulay abo. Wala na akong lakas.

Bumagsak ako sa sahig ng nursery.

Hawak-hawak ko nang mahigpit ang anak ko sa aking dibdib upang hindi siya masaktan. Sa malamig na sahig, naramdaman ko ang pag-agos ng aking dugo, bumabakat at kumukulay ng pula sa puting carpet. Ang hininga ko ay naging mababaw. Ang iyak ng anak ko ay unti-unting humihina sa pandinig ko.

Sa huling patak ng aking lakas, inabot ko ang cellphone ko sa aking bulsa. Pinindot ko ang Emergency Speed Dial. Ang numero ng aking Kuya Gabriel.

“Hello? Maya?” narinig ko ang boses ng kuya ko mula sa speaker. “K-Kuya… tulong… m-mamatay na yata ako…” bulong ko, bago tuluyang nagdilim ang aking paningin at nawalan ako ng malay.

ANG “SELEBRASYON” NI TRISTAN

Habang nag-aagaw-buhay ako sa sahig ng aming bahay, ang asawa ko ay nagpapakasaya sa kabundukan.

Makikita sa kanyang Instagram stories ang mga mamahaling cigars, ang naglalakihang steak sa BBQ grill, at ang pag-inom niya ng mamahaling alak kasama ang mga kaibigan. Nakangiti siya mula tainga hanggang tainga. Nang tanungin siya ng isang kaibigan kung nasaan ang asawa niya, ang sagot niya sa video: “Nasa bahay, nag-iinarte! Single muna ako for the weekend, boys!”

Wala siyang pakialam. Hindi niya binuksan ang kanyang mga mensahe. Ibinuhos niya ang kanyang oras sa pagbili ng isang mamahaling relo bilang “regalo” sa sarili niya.

TATLONG ARAW ANG NAKALIPAS.

Lunes ng umaga. Umuwi si Tristan na may hangover ngunit masayang-masaya. Naglakad siya papasok ng bahay na parang walang nangyari. May suot siyang bagong Rolex sa kanyang pulso, kumakanta-kanta pa ng isang masayang kanta habang hawak ang susi ng kotse.

“Babe! I’m home! May binili rin akong pasalubong sa’yo para di ka na mag-drama!” sigaw niya mula sa sala.

Walang sumagot.

Napakatahimik ng bahay. Walang ingay ng TV. Walang iyak ng bata.

Kumunot ang noo niya. Naglakad siya paakyat ng hagdan at dumiretso sa nursery room. Binuksan niya ang pinto, may ngiti pa rin sa labi.

Ngunit ang ngiting iyon ay biglang napawi.

Nalaglag ang mga pasalubong niya sa sahig. Ang kanyang mukha ay namutla na parang isang malamig na bangkay. Ang kanyang mga tuhod ay nanginig sa matinding panginginig.

Bumungad sa kanya ang isang eksenang hindi niya makakalimutan habambuhay. Sa gitna ng kwarto, ang paborito kong puting carpet ay nabalot ng isang napakalaki at natuyong mantsa ng dugo. At sa itaas nito… ang crib ni Baby Liam ay walang laman.

“M-Maya?! Maya!!!” sumigaw siya, ang boses niya ay nabasag sa matinding terror. Tumakbo siya sa buong bahay, binubuksan ang bawat kwarto. “Maya! Nasaan kayo?! Liam!!!”

Nang bumalik siya sa nursery, napaluhod siya sa mismong tabi ng madugong carpet. Napahagulgol siya. Sa isip niya, ang kanyang pagiging makasarili, ang kanyang pagwawalang-bahala sa tawag kong “drama,” ay kumitil sa buhay ng asawa niya. Naisip niya na ang kanyang “selebrasyon” ay ginawa siyang biyudo bago pa man siya mag-tatlumpung taong gulang.

Biglang may narinig siyang mga yabag mula sa likuran.

Lumingon si Tristan, umaasang makikita niya ako. Ngunit ang nakatayo sa pinto ay ang dalawang pulis at ang aking Kuya Gabriel.

“S-Sir! Ang asawa ko! Ang anak ko! Nasaan sila?!” umiiyak at nagmamakaawang tanong ni Tristan, gumagapang palapit sa mga pulis.

Tinitigan siya ni Kuya Gabriel nang may nakakamatay na galit.

“Buhay ang kapatid ko, Tristan,” malamig na sabi ng kuya ko. “Dumating ang ambulansya nang saktong oras. Nagka-severe blood loss siya, na-coma ng dalawang araw, pero buhay siya. At ang anak mo ay ligtas na nasa pangangalaga namin.”

Nakahinga nang maluwag si Tristan. “Salamat sa Diyos! Kuya, gusto ko siyang makita! Patawarin niyo ako—”

“Huwag mo akong tawaging Kuya,” putol niya. “Buhay nga siya… pero para sa kanya at sa bata, patay na ang asawa niya. Wala ka nang pamilya.”

Lumapit ang isang pulis at inilabas ang posas.

“Mr. Tristan, you are under arrest for Criminal Abandonment and Severe Reckless Imprudence resulting in near-fatal injuries,” pormal na idineklara ng pulis. “Inihain na rin ng abogado ng asawa mo ang Restraining Order at pormal na Annulment dahil sa matinding Psychological at Physical Abuse.”

“H-Hindi! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to! Asawa ko siya!” nagwawalang sigaw ni Tristan habang sapilitang pinoposasan ng mga awtoridad.

“Sabi mo regla lang, ‘di ba?” malamig na hirit ni Kuya Gabriel. “Ngayon, mag-enjoy ka sa kulungan. Total, you deserve a break, di ba?”

Kinaladkad si Tristan palabas ng bahay, umiiyak, nagmamakaawa, at pinapanood ng mga kapitbahay. Nawala ang kanyang kayabangan. Nawala ang kanyang pamilya.

Ako? Ligtas akong nagpagaling sa ospital kasama ang anak ko at ang tunay kong pamilya. Natutunan ko na ang lalaking kayang balewalain ang iyong buhay para sa sarili niyang luho ay hindi kailanman naging asawa. At ngayon, habang ako ay bumabangon at nagpapalakas, siya ay mabubulok sa rehas ng sarili niyang kasakiman, dala-dala ang bangungot ng madugong karpet sa kanyang isipan habambuhay.