SA ARAW NG BUROL NG TATAY KO, INABUTAN AKO NG WALIS NG STEPMOTHER KO AT SINABING: “YAN LANG ANG MANA MO. MAGLINIS KA NA NG BAHAY KO.”
SA ARAW NG BUROL NG TATAY KO, INABUTAN AKO NG WALIS NG STEPMOTHER KO AT SINABING: “YAN LANG ANG MANA MO. MAGLINIS KA NA NG BAHAY KO.” PERO NANG BASAHIN NG ABOGADO ANG WILL, NAWALA ANG MGA NGITI NILA AT SINABI KO: “IBABA NIYO YUNG WALIS. NAGTE-TRESPASS KAYO SA PAMAMAHAY KO.”
KABANATA 1: Ang Walis at Ang Kahihiyan
Ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos sa araw ng libing ng aking ama na si Don Arturo. Nakatayo ako sa gilid ng kanyang kabaong, suot ang simpleng itim na bestida. Namamaga ang mga mata ko sa pag-iyak. Para sa ibang tao, isa siyang bilyonaryong negosyante na may-ari ng pinakamalaking kumpanya sa bansa. Pero para sa akin, siya ang pinakamabait at nag-iisang haligi ng buhay ko. Ako si Maya, ang kaisa-isa niyang tunay na anak.
Sa kabilang banda, ang stepmother kong si Valeria at ang anak nitong si Kevin (stepbrother ko) ay nakasuot ng designer clothes na parang a-attend ng fashion show at hindi ng burol. Wala ni isang patak ng luha sa mga mata nila. Sa katunayan, nagtatawanan pa sila nang palihim kasama ang mga kaibigan nila.
Bago ilabas ang kabaong, lumapit sa akin si Valeria. May hawak siyang isang lumang walis tambo.
Sa gulat ko, inihagis niya ito sa paanan ko.
“Oh, pulutin mo ‘yan,” tumatawang sabi ni Valeria habang nakatingin ang ilang bisita. “Para makapagsimula ka na. Tutal patay na ang tatay mo, tapos na rin ang pagiging prinsesa mo. ‘Yan lang ang kaisa-isang mamanahin mo sa pamilyang ‘to. Kaya bago pa tayo umuwi mamaya, siguraduhin mong nalinis mo na ang bagong bahay ko.”
Lumapit ang stepbrother kong si Kevin. Nakatutok sa mukha ko ang cellphone niya, nagla-live stream sa kanyang social media.
“Say hi to the camera, Cinderella!” pangungutya ni Kevin, tumatawa nang malakas. “Tignan niyo guys, ang dating tagapagmana, naging tagapaglinis na lang! Hahaha! Bilis, hawakan mo ‘yung walis para may thumbnail ako!”
Pinagtawanan nila akong mag-ina, umaasang iiyak ako, magwawala, at gagawa ng iskandalo. Umaasa silang mapapahiya ako sa harap ng mga kasamahan ng tatay ko sa negosyo.
Pero hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Pinulot ko ang walis, hinawakan ito nang mahigpit, at tumahimik lang. Hinayaan ko silang magsaya. Dahil ang hindi nila alam, may huling habilin ang tatay ko na itinago niya sa aming dalawa.
KABANATA 2: Ang Pagbasa sa Huling Habilin
Kinabukasan, nagtipon ang lahat sa malawak na sala ng aming ancestral mansion. Nakaupo si Valeria sa gitna ng pinakamalaking sofa, umaktong parang isang reyna. Si Kevin ay patuloy sa pagkuha ng video sa kanyang paligid, ipinagyayabang sa mga followers niya ang “bagong mansyon” daw niya.
Ako? Nakatayo lang ako sa isang gilid, tahimik na nagmamasid, hawak ang walis na ibinigay nila sa akin kahapon.
Dumating ang pampamilyang abogado na si Attorney Mendoza, bitbit ang isang makapal na briefcase.
“Simulan na natin ito, Attorney,” mataray na utos ni Valeria, humigop ng kape. “May mga interior designers pa akong darating mamaya. Ipapagiba ko ang pader na ‘to. At gusto ko na ring malaman kung magkano ang idedeposito niyo sa bank account ko ngayon.”
Inayos ni Attorney Mendoza ang kanyang salamin at binuksan ang dokumento.
“Ang Last Will and Testament ni Don Arturo ay ginawa at pinirmahan noong nakaraang buwan, noong siya ay nasa tamang pag-iisip pa,” panimula ng abogado. “Para sa kanyang asawa na si Valeria… nag-iwan siya ng halagang One Hundred Thousand Pesos (P100,000).”
Kumunot ang noo ni Valeria. “Ano?! Isang daang libo?! Baka One Hundred Million ang ibig mong sabihin, Attorney! Asawa niya ako! May karapatan ako sa kalahati ng lahat ng yaman niya!”
Umiling ang abogado. “Mali po kayo, Madam. Bago po kayo ikasal, pinapirma kayo ni Don Arturo ng isang Iron-Clad Prenuptial Agreement na nagsasaad na wala kayong makukuha sa anumang negosyo, lupa, o pera na pag-aari ng pamilya nila.”
Nabitawan ni Valeria ang tasa ng kape niya. CRASH! Nabasag ito sa sahig.
“T-Teka, paano ako?!” sigaw ni Kevin, nawala ang ngiti sa mukha niya. “Anak niya rin ako sa batas! Dapat may makuha ako!”
“Para sa kanyang stepson na si Kevin,” patuloy ng abogado, “Nag-iwan siya ng… wala.”
KABANATA 3: Ang Pagsabog ng Katotohanan
Lalong tumahimik ang buong sala. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang mag-ina. Nanginginig si Valeria sa galit at takot.
“Kung hindi sa amin mapupunta ang pera at ang kumpanya… k-kanino?!” utal na tanong ni Valeria, bagaman alam na niya sa loob-loob niya kung ano ang sagot.
Tumingin si Attorney Mendoza sa akin.
“Gaya ng nakasaad sa dokumento, ang buong Arturo Group of Companies, ang lahat ng bank accounts, ang mga sasakyan, at ang mga Real Estate Properties, kabilang na ang mismong mansyon na kinatatayuan natin ngayon… ay 100% na iniiwan niya sa kanyang nag-iisang biyolohikal na anak… si Maya.”
Sa sandaling iyon, ang ngiti na buong gabi nilang suot-suot ay tuluyang nag-yelo. Nanigas sila sa kanilang mga inuupuan. Ang lahat ng kayabangan nila kahapon ay naging isang napakalaking panlulumo.
Nagsimulang umiyak si Valeria. “Hindi totoo ‘yan! Fake ‘yan! Ipapa-korte ko ‘to! Paano kami mabubuhay?!”
“Maari niyo pong subukan,” kalmadong sagot ni Atty. Mendoza. “Pero bago po mamatay si Don Arturo, binigyan niya na po si Maya ng kumpletong Power of Attorney at nai-transfer na rin ang mga titulo sa pangalan niya. Siya na po ang legal na may-ari ng lahat.”
KABANATA 4: Ang Paghihiganti ng Isang Prinsesa
Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanila. Ang bawat hakbang ko sa makintab na sahig ay parang tunog ng kampana na nagbabadya ng kanilang pagbagsak.
Tumingin ako kay Kevin, na ngayon ay ibinaba na ang kanyang cellphone dahil hiyang-hiya sa sarili niyang live stream. Tumingin ako kay Valeria, na nanginginig at tulo-uhog na sa pag-iyak.
Tumingin ako sa basag na tasa ng kape na itinapon ni Valeria sa sahig.
Inihagis ko sa paanan niya ang walis na ibinigay niya sa akin kahapon.
“Oh,” malamig kong sabi, ginagaya ang mismong tono niya kahapon. “Pulutin niyo ‘yan. May nabasag kang kape, Valeria.”
“M-Maya… anak…” pagmamakaawa ni Valeria, sinusubukang hawakan ang braso ko pero umiwas ako. “Mag-usap tayo… pamilya pa rin tayo…”
“Hindi tayo pamilya. Kayo ay mga linta na sumipsip sa tatay ko,” matigas kong sagot.
Tinignan ko silang dalawa, mula ulo hanggang paa. Ang mga matang kahapon ay puno ng pangungutya, ngayon ay puno ng takot.
“Sabi mo kahapon, maglinis ako ng bahay mo?” ngiti ko nang tipid. “Nagkamali ka yata ng intindi. Bahay ko ito.”
Akmang dadamputin ni Valeria ang walis para magmukhang kaawa-awa at maglinis ng sahig, pero tinaas ko ang kamay ko para pigilan siya.
“Ibaba niyo ang walis na ‘yan,” boses ko na nagpapanginig sa kwarto. “At lumabas kayo ngayon din. Nagte-trespass kayo sa pamamahay ko.”
“S-Saan kami pupunta?! Wala kaming pera!” iyak ni Kevin.
“Hindi ko na problema ‘yun. Tutal sikat ka naman sa social media, Kevin, baka pwede mong i-live stream kung paano kayo matulog sa kalsada.”
Tinawag ko ang Security Guards ng mansyon.
“Guard, paki-escort palabas ang dalawang bisitang ito. Huwag niyo silang papayagang magdala ng kahit anong gamit maliban sa suot nila. Ang lahat ng nasa loob ng bahay na ito ay pag-aari ko.”
Wala silang nagawa. Kinakaladkad palabas ng mga gwardya si Valeria at Kevin habang sumisigaw, nagmamakaawa, at umiiyak sa ilalim ng ulan.
Pinanood ko silang umalis mula sa bintana ng mansyon. Huminga ako nang malalim, pakiramdam ko ay isang napakalaking tinik ang nabunot sa dibdib ko. Hindi ko kailanman hiniling ang yaman, pero gagamitin ko ito para protektahan ang alaala ng aking ama, at para ipaalala sa mga mapang-abuso na ang karma… ay walang pinipiling oras para maningil.
