NANIGAS ANG MAFIA BOSS NANG PUMASOK ANG KANYANG EMPLEYADA NA MAY PASA SA BRASO.
NANIGAS ANG MAFIA BOSS NANG PUMASOK ANG KANYANG EMPLEYADA NA MAY PASA SA BRASO. UMARANGKADA ANG GALIT NIYA AT SUMIGAW: “SINO ANG GUMAWA NITO?!”
Ang Gabi ng Basag na Salamin
Alam kong may masamang nangyari bago ko pa man makita ang pasa.
Ang hangin sa loob ng aking bar nang gabing iyon ay parang isang basag na salamin—tahimik, manipis, at lahat ay nagkukunwaring hindi napapansin ang mga lamat na unti-unting nabubuo. Nagpupunas ako ng isang mamahaling wine glass sa likod ng bar nang tumunog ang chime ng pinto sa harapan, at kasabay ng pagpasok ng maalinsangan at mahalumigmig na hangin ng Hulyo… pumasok siya.
Ako si Vincenzo. Sa labas ng mga pader na ito, kilala ako bilang ang pinakakinatatakutan at pinakamakapangyarihang Syndicate Boss sa buong siyudad. Ako ang batas sa underworld. Ngunit dito sa The Velvet Lounge, ang eksklusibong club na pag-aari ko, madalas akong tumayo sa likod ng bar para magmasid.
At ang tanging gusto kong pagmasdan ay si Lia.
Si Lia ay isa sa mga waitress ko. Isang simpleng babae, tahimik, laging nakangiti, at may mga matang inosente na tila hindi nabibilang sa madilim kong mundo. Palagi siyang maaga. Palagi siyang masigla.
Pero ngayong gabi, pagpasok niya sa pinto, nakayuko siya. Suot niya ang isang makapal at mahabang cardigan kahit na napakainit ng panahon. Nanginginig ang kanyang mga balikat habang naglalakad siya papunta sa staff room.
Ang Katotohanan at Ang Pagputok ng Bulkan
Sinundan ko siya ng tingin. Nakita ko ang mga kasamahan niyang bartender na nagkatinginan, halatang may napansin din pero walang gustong magsalita dahil nasa likod nila ako.
Lumabas si Lia mula sa staff room, isinusuot ang kanyang itim na apron.
“Good evening, Sir Vincenzo,” mahina at garalgal niyang bati habang hindi makatingin nang diretso sa mga mata ko.
Akmang kukunin niya ang isang tray ng baso, ngunit nang iangat niya ang kanyang braso, nadulas pababa ang manggas ng kanyang makapal na cardigan.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Nabitawan ko ang wine glass na pinupunasan ko. Basag. Umalingawngaw ang tunog ng bubog sa tahimik na bar. Ngunit mas nakakabingi ang katahimikang sumunod.
Sa maputi at maliit na braso ni Lia, may isang malaki, maitim, at nakapangingilabot na pasa. Hugis ito ng malalaking daliri—isang malinaw na marka na may isang taong marahas na kumamkam at nanakit sa kanya.
Ang malamig at kalmadong Vincenzo na kilala ng lahat ay biglang namatay. Ang halimaw na matagal kong ikinulong sa loob ko ay nagising, nagbabaga sa matinding galit.
Lumabas ako mula sa likod ng bar. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanya. Napaatras si Lia, pilit na ibinababa ang manggas ng damit niya habang tumutulo ang mga luha sa kanyang mga mata.
Hinawakan ko ang kanyang pulso—napakadahan-dahan, natatakot na baka lalo ko siyang masaktan. Tinignan ko ang pasa. Pagkatapos, tinignan ko siya sa mata.
“Sino…” nanginginig ang panga ko sa pagpipigil ng galit. Huminga ako nang malalim bago umalingawngaw ang boses ko sa buong bar. “SINO ANG GUMAWA NITO?!”
Ang Pag-amin at Ang Hustisya
Napatigil ang lahat ng tao sa loob ng Lounge. Ang mga malalaking bouncers ko sa pinto ay agad na pumasok, nakahawak sa kanilang mga earpiece, naghihintay ng utos.
Napahagulgol si Lia. Napaluhod siya, tinatakpan ang mukha niya.
“S-Sir, pasensya na po… wag po kayong magalit…” iyak niya. “Yung ex-boyfriend ko po… Inabangan niya ako sa labas ng apartment ko. Pinipilit niya akong kuhanan ng pera pambayad sa mga utang niya. Nang hindi ko po ibigay ang pambayad ko sa ospital ng nanay ko, kinaladkad niya po ako…”
Sa sandaling marinig ko ang kwento niya, pakiramdam ko ay may sumunog sa kaluluwa ko. Isang basurero ang naglakas-loob na hawakan at saktan ang babaeng palihim kong pinoprotektahan at pinapangarap?
Lumuhod ako sa harap niya. Iniangat ko ang kanyang mukha at pinunasan ang mga luha niya gamit ang hinlalaki ko.
“Hush now, mia piccola (my little one),” malumanay kong bulong. “Hindi na siya makakalapit sa’yo kailanman. Ipinapangako ko ‘yan.”
Tumayo ako at hinarap ang right-hand man kong si Marco. Tinitigan ko siya. Walang emosyon ang mukha ko, ngunit alam niya ang ibig sabihin ng tingin na iyon.
“Marco,” malamig kong utos. “Hanapin niyo ang lalaking iyon. At siguraduhin niyong sa paglabas ng araw bukas, hindi na siya kailanman makakatapak, makakahinga, o makikita pa sa siyudad na ito. I-banish siya. Kung kailangang burahin ang buong pagkatao niya sa mapa, gawin niyo.”
“Masusunod, Boss,” seryosong sagot ni Marco, agad na tumalikod kasama ang tatlong tauhan ko.
Ang Bagong Mundo ni Lia
Humarap ako sa mga natitirang empleyado. “Isara ang bar. Walang tatanggapin na bisita ngayong gabi.”
Binuhat ko si Lia na parang isang prinsesa, kahit pilit siyang tumatanggi dahil nakakahiya raw. Dinala ko siya sa aking private office sa itaas ng club. Inilapag ko siya sa malambot na leather sofa at kinuha ang first aid kit.
Habang nilalagyan ko ng malamig na compress at gamot ang kanyang braso, tahimik lang siyang umiiyak.
“B-Bakit niyo po ginagawa ito, Sir Vincenzo?” garalgal niyang tanong. “Isa lang po akong waitress.”
Tumigil ako. Tinitigan ko ang maganda at maamo niyang mukha.
“Sa mata nila, isa kang waitress,” mahina kong sagot, inilalapit ang mukha ko sa kanya. “Pero sa mata ko, ikaw ang nag-iisang babaeng nagpapabilis ng tibok ng puso ng isang halimaw. Simula ngayon, hindi ka na babalik sa apartment na ‘yon. Titira ka sa mansyon ko. Ako ang magbabayad ng ospital ng nanay mo.”
Nanlaki ang mga mata niya. “P-Pero Sir—”
“Walang pero, Lia,” ngiti ko, hinalikan nang marahan ang kanyang noo. “Dati, pinoprotektahan ko ang imperyo ko dahil ito ang nagbibigay sa akin ng kapangyarihan. Ngayon, alam kong ang kaisa-isang kayamanan na kailangan kong protektahan ay ikaw.”
Mula sa gabing iyon, hindi na muling nakaranas ng takot si Lia. Ang lalaking nanakit sa kanya ay hindi na kailanman nakita pa sa buong bansa. At ang babaeng pumasok sa bar nang nanginginig, ay lumabas kinabukasan bilang nag-iisang reyna ng pinakamakapangyarihang lalaki sa siyudad.
