NAKANSELA ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKO NANG MAAGA. PAGBUKAS KO NG PINTO, TINANONG AKO NG KABIT NG ASAWA KO: “IKAW BA YUNG REAL ESTATE AGENT?”
Ako si Diana. Bilang isang matagumpay na Interior Designer at Real Estate Developer, sanay akong magtayo ng mga magagandang bahay para sa mga kliyente ko. Ngunit ang pinakamagandang proyektong ginawa ko ay ang sarili kong bahay—isang napakalaki at modernong mansyon sa Ayala Alabang na ipinundar ko gamit ang sarili kong dugo at pawis bago pa man kami makasal ng asawa kong si Rafael.
Araw ng Miyerkules. Dapat ay papunta ako sa Singapore para sa isang linggong business trip. Naihatid na ako ni Rafael sa airport kaninang madaling araw. Malambing pa siyang humalik sa akin at nagsabing mami-miss daw niya ako.
Ngunit dahil sa isang matinding bagyo, nakansela ang flight ko. Imbes na tumawag at magpasundo, nagdesisyon akong mag-book ng Grab para i-surprise ang asawa ko. Inisip kong baka magustuhan niya na may dagdag kaming oras para magkasama.
Alas-diyes ng umaga nang tahimik kong buksan ang main door ng bahay ko gamit ang fingerprint scanner.
Walang ingay. Ngunit pagpasok ko sa sala, may naamoy akong kakaiba. Isang matapang na pabango ng babae—hindi akin.
Kumaba ang dibdib ko. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kusina. At doon, tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Nakatayo sa harap ng aking mamahaling espresso machine ang isang maganda at nakababatang babae. Umiinom siya ng kape mula sa paborito kong mug. Ngunit ang mas nagpapainit ng dugo ko ay ang suot niya: Ang aking custom-made silk bathrobe na binili ko pa mula sa Milan.
Naramdaman niya ang presensya ko kaya lumingon siya. Inasahan kong magugulat siya o mag-a-alala dahil may “estranghero” sa loob ng bahay. Ngunit sa halip, ngumiti siya nang malawak at tinitigan ang suot kong business suit at hawak na briefcase.
“Oh! Hi!” masayang bati ng babae, inilalapag ang mug ko. “Ang aga mo yata? Ikaw ba ‘yung Real Estate Agent na pinapunta ni Raf?”
Nanlamig ang buong katawan ko. Real Estate Agent? Pinapunta ni Raf?
Sa loob ng tatlong segundo, naproseso ng utak ko ang sitwasyon. Hindi alam ng babaeng ito kung sino ako. At malinaw na sinabi sa kanya ng asawa ko na ibebenta ang bahay na ito. Ang bahay ko.
Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabunutan siya at kaladkarin palabas. Ngunit ako si Diana. Hindi ako gumagawa ng iskandalo. Gumagawa ako ng plano.
Pilit kong kinagat ang loob ng pisngi ko para pigilan ang panginginig ng mga labi ko. Ngumiti ako. Isang napakatamis ngunit malamig na ngiti.
“Ah… Oo. Ako nga,” malumanay kong sagot, ibinababa ang briefcase ko sa gilid. “Ako ang ahente. At ito na ang oras para sa Open House. By the way, I’m Diana.”
“I’m Valerie!” masaya niyang pakilala. “Pasensya na, nasa shower pa si Raf. Sabi niya kasi, bibilhin niya raw ang mas malaking condo sa BGC para sa aming dalawa kaya ibebenta na niya itong lumang bahay ng ex-wife niyang baliw.”
Ex-wife na baliw. Halos matawa ako sa sobrang galit. Inilibing na pala ako nang buhay ng sarili kong asawa.
“Talaga?” sumakay ako sa kwento niya habang naglalakad kami sa sala. “Well, let’s start the tour, Valerie. Mapapansin mo na ang interior ng bahay na ito ay napaka-personal. Tingnan mo ‘yang Italian leather sofa. Nasa 1.5 Milyong Piso ‘yan. Ang galing mamili ni Raf, ‘no?”
“Sobra!” kinikilig na sagot ni Valerie, hinahaplos ang sofa. “Kaya nga patay na patay ako sa kanya eh. Napaka-successful niya. Imagine, CEO siya ng kumpanya niya at kayang-kayang bumili ng ganitong bahay.”
“CEO?” itinaas ko ang kilay ko. Si Rafael ay isang freelance consultant na halos tatlong taon nang walang maayos na kliyente. Ako ang nagbibigay sa kanya ng allowance. “Wow. Ang swerte mo naman sa kanya. Paano pala kayo nagkakilala?”
“Sa isang charity gala,” pagmamalaki niya habang sinusundan ako sa kusina. “Sabi niya matagal na siyang divorced. Kinuha daw ng asawa niya lahat ng pera niya dati, kaya nagsimula siya ulit. Buti na lang nakabawi siya.”
“Napakabuting kwento,” malamig kong komento, humarap sa kanya. “Alam mo, Valerie, maganda nga ang bahay na ito. Pero may isang malaking problema.”
Kumunot ang noo niya. “Problema? Ano ‘yun? Sira ba ang tubo? May anay?”
Bago pa ako makasagot, narinig namin ang mga yabag mula sa hagdan. Pababa si Rafael. Nakasuot pa siya ng tuwalya sa baywang at nagpupunas ng buhok.
“Valerie, Babe? Sino ‘yung kausap mo—”
Nang magtama ang mga mata namin ni Rafael, huminto ang mundo niya. Nalaglag ang paborito niyang tuwalya. Ang mukha niya, na kanina ay maaliwalas, ay naging kasing-puti ng papel. Nagsimulang manginig ang mga tuhod niya. Halos lumuwa ang mga mata niya sa matinding terror.
“D-Diana?!” nanginginig at basag ang boses ni Rafael. “A-Anong… akala ko ba nasa Singapore ka?!”
Lumapit si Valerie kay Rafael at kumapit sa braso nito, hindi napapansin ang panginginig ng lalaki. “Babe, dumating na ‘yung Real Estate Agent mo. Si Diana daw. Ang bait niya, gina-guide niya ako sa Open House ng bahay niyo ng ex-wife mo.”
Napaiyak sa kaba si Rafael. Tumingin siya sa akin na parang nagmamakaawa.
Naglakad ako palapit sa kanila. Ang bawat hakbang ko sa hardwood floor ay umaalingawngaw sa tahimik na bahay. Huminto ako isang metro mula sa kanila.
“Diana?” ulit ni Valerie, naguguluhan. Tumingin siya sa suot niyang robe at may napansin siya sa burda ng bulsa nito. D.M.C. – Diana Mendoza-Cruz.
“Oo, Valerie. Ako si Diana,” kalmado at pormal kong pagpapakilala, hindi na nagtatago. “Ako ang ‘baliw na ex-wife’ na tinutukoy ng magaling mong boyfriend. Pero may mali sa kwento niya. Hindi pa kami divorced. Asawa niya ako. At ang mas mahalaga… ako ang nag-iisang may-ari ng bahay na ito.”
Binitawan ni Valerie ang braso ni Rafael na parang napaso siya. Nanlaki ang mga mata ng babae. “A-Ano?! Raf, totoo ba ‘to?!”
“Babe, let me explain!” umiiyak na sagot ni Rafael kay Valerie, at pagkatapos ay bumaling sa akin. “Diana, please! Mag-usap tayo! Nagkamali lang ako!”
“Wala na tayong dapat pag-usapan,” malamig kong sagot. Lumapit ako at hinablot ang silk robe ko mula kay Valerie. “Hubarin mo ‘yan. Akin ‘yan.”
Nanginginig na naghubad si Valerie ng robe (may suot naman siyang damit sa loob). Umiiyak si Valerie hindi dahil sa akin, kundi dahil na-realize niyang naging biktima rin siya ng mga kasinungalingan at kayabangan ni Rafael. Inakala niyang nakapag-uwi siya ng bilyonaryo, iyon pala ay isang palamuning nakikitira sa bahay ng asawa.
“You jerk!” sinampal ni Valerie si Rafael nang napakalakas. “Sinungaling ka! Akala ko CEO ka! Palamunin ka lang pala!”
Tumakbo palabas si Valerie, umiiyak, iniwan si Rafael na nakaluhod sa sahig habang nakasapo sa pisngi niya.
Naiwan kaming dalawa ng asawa ko.
“Diana… Mahal, parang awa mo na. Patawarin mo ako. Na-tempt lang ako,” humahagulgol si Rafael, gumagapang palapit sa mga sapatos ko.
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri.
“Ang tapang mong mag-alok ng Open House sa bahay na hindi iyo,” matigas kong sabi. “Ngayon, bibigyan kita ng limang minuto para magbihis, ilagay ang mga gamit mo sa trash bag, at umalis sa pamamahay ko.”
“Diana, saan ako pupunta?! Wala akong pera! Wala akong sasakyan!” iyak niya.
“Hindi ko problema ‘yan. Ibebenta mo kamo ang bahay ko?” kinuha ko ang cellphone ko. “Tatawag ako ng security guards ng village. Kapag hindi ka pa lumabas sa loob ng limang minuto, ipapakaladkad kita sa kanila para sa trespassing.”
Nataranta si Rafael. Tumakbo siya sa taas, umiiyak na isinilid sa garbage bag ang mga lumang damit niya. Ni hindi ko siya pinayagang dalhin ang mga mamahaling relo at sapatos na ako rin naman ang bumili para sa kanya. Pinalabas ko siya ng bahay na bitbit ang basura niya.
Habang naglalakad siya sa mainit na kalye ng Ayala Alabang, pinanood ko siyang mawala sa paningin ko mula sa aking bintana.
Nang araw na iyon, nilinis ko ang buong bahay. Pinalitan ko ang lahat ng locks at passwords. Inihanda ng abogado ko ang mga papeles para sa Annulment, na natapos nang mabilis dahil wala naman siyang pera para lumaban sa korte.
Natutunan ko na minsan, kapag sinusubukan ng isang tao na ibenta ang dignidad mo, ang pinakamagandang gawin ay buksan ang mga pinto para sa isang Open House ng Katotohanan—at hayaan silang mapahiya at lumabas nang walang-wala.
