INALOK KONG MAGPAKASAL ANG ISANG PULUBI PARA MATUPAD ANG HULING HILING NG LOLA KO

INALOK KONG MAGPAKASAL ANG ISANG PULUBI PARA MATUPAD ANG HULING HILING NG LOLA KO—PINAGTAWANAN KAMI NG PINSAN KO, HANGGANG SA NALAMAN NILA KUNG SINO TALAGA ANG LALAKING PINULOT KO.

Desperada na ako. Ako si Lina, 26 anyos. Ang nag-iisa kong pamilya at kakampi sa mundo ay ang aking Lola Carmen. Ngunit ngayon, nakaratay siya sa ospital at may taning na ang buhay dahil sa malalang sakit sa puso.

Ang kaisa-isang hiling niya bago siya mawala? Ang makita akong ikasal at may mag-aalaga sa akin.

Ang problema, wala akong boyfriend. Masyado kong inilaan ang oras ko sa pagtatrabaho para maipagamot siya kaya nakalimutan ko nang magkajowa.

Lagi itong ipinapamukha sa akin ng matapobre kong tiyahin na si Tita Martha at ng maarte kong pinsan na si Cindy.

“Kawawa ka naman, Lina,” pang-iinsulto ni Cindy noong bumisita sila sa ospital. “Mamatay na lang si Lola, matandang dalaga ka pa rin. Wala kasing magkakagusto sa’yo dahil bukod sa mahirap ka na, baduy ka pa!”

Umiyak ako nang palihim sa labas ng ospital. Gustong-gusto kong pasayahin si Lola. Kailangan kong humanap ng lalaking magpapanggap na fiancé ko kahit isang araw lang.

Habang naglalakad ako sa kanto, nakita ko ang isang taong grasa. Nakaupo siya sa bangketa, nakasandal sa pader, at madumi ang damit. Pero nang mag-angat siya ng tingin, napansin kong matangkad siya at may matipunong pangangatawan.

Sa sobrang desperasyon ko, nilapitan ko siya.

“K-Kuya,” nanginginig kong sabi. “Gusto mo ba ng trabaho? Babayaran kita ng limang libo at papakainin kita nang masarap.”

Kumunot ang noo ng lalaki. “Anong trabaho?” Malalim at pormal ang boses niya, hindi bagay sa hitsura niya.

“Kailangan kong magpakasal… fake wedding lang. Para lang sa Lola kong may sakit. Gusto niya akong makitang may asawa na bago siya mamatay. Magpanggap ka lang na fiancé ko.”

Tinignan niya ako nang matagal. Sa mga mata ko, nakita niya ang totoong kalungkutan at pagmamakaawa. Tumango siya. “Sige. Ako nga pala si Gabriel.”

Dali-dali ko siyang dinala sa isang men’s boutique. Ibinili ko siya ng isang maayos na suit gamit ang huling ipon ko, at dinala ko siya sa barbershop para gupitan at ahitin ang mahaba niyang balbas.

Nang lumabas si Gabriel mula sa fitting room, halos malaglag ang panga ko.

Napakagwapo niya. Ang maduming pulubi kanina ay nagmukhang isang sikat na modelo o bilyonaryo. Bagay na bagay sa kanya ang suot niyang dark blue na suit.

“Okay na ba ‘to?” tanong niya.

“P-Perpekto,” nauutal kong sagot.

Kinabukasan, inayos namin ang isang maliit na “commitment ceremony” sa mismong kwarto ni Lola Carmen sa ospital. Inimbitahan ko ang isang pastor para basbasan kami.

Pagpasok namin ni Gabriel sa kwarto, masayang-masaya si Lola Carmen. Napaluha siya nang makita kaming magkahawak-kamay.

Pero biglang bumukas ang pinto. Dumating si Cindy at Tita Martha. Nanlaki ang mata ni Cindy nang makita si Gabriel, pero nang makilala niya ang mukha nito, bigla siyang humalakhak nang malakas.

“Ano’ng ginagawa niyo ng pulubing ‘yan, pinsan?!” tawa nang tawa si Cindy. Tinuro niya si Gabriel. “Ma, tignan mo! Siya ‘yung pulubing nakita natin kahapon na natutulog sa labas ng ospital! Binihisan lang ni Lina!”

Lumapit si Cindy sa amin at nang-insulto. “Oh, nakakatawa! Sorry, akala ko ba holiday o bakasyon lang ni Lola kaya tayo nandito para mag-joke ka nang ganito? Pulubi talaga ang ipapakilala mo kay Lola?!”

Nanggilid ang luha ko. Ayokong marinig ito ni Lola. Hinarangan ko si Gabriel at hinarap ko si Cindy nang matapang.

“Hindi ito biro, Cindy. Magpapakasal kami. Huwag kang mag-alala, Tita Martha, hindi kami hihingi ng pera sa inyo para sa kasal,” matatag kong sabi.

“Magpapakasal? Sa isang hampaslupa? Nabaliw ka na!” irap ni Tita Martha. “Guard! Palabasin niyo nga ang lalaking ‘to! Baka nakawin pa ang mga gamit natin dito!”

Akmang tatawag ng security si Cindy nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto.

Pumasok ang Medical Director ng ospital kasama ang tatlong matataas na Board of Directors. Nagtaka sina Cindy at Tita Martha dahil bihirang bumisita ang mga big boss sa mga pasyente.

“Excuse me, Doc,” nakangiting sabi ni Cindy, nagpapa-cute. “Pinalalabas lang po namin ang pulubing ‘to—”

Hindi pinansin ng Medical Director si Cindy. Sa halip, lumapit ito kay Gabriel at… yumuko nang 90-degrees.

“Good morning, Chairman Gabriel,” bati ng Medical Director nang may labis na paggalang. “Salamat sa Diyos at ligtas po kayo! Hinahanap po kayo ng buong security team natin simula pa kahapon!”

Katahimikan.

Nalaglag ang bag ni Tita Martha. Si Cindy naman ay parang naging estatwa sa gulat.

“C-Chairman?!” nanginginig na tanong ni Cindy. “Doc, nagkakamali po kayo! Taong grasa po ‘yan!”

Hinarap ni Gabriel si Cindy. Ang mga mata niya ngayon ay nagliliyab sa awtoridad.

“Ako si Gabriel Zobel-Montenegro, ang CEO ng Montenegro Group of Companies at ang may-ari ng ospital na ito,” malamig na sabi ni Gabriel.

Napasinghap ako. Tumingin ako kay Gabriel. Siya ang bilyonaryong may-ari ng ospital?!

“Kahapon,” paliwanag ni Gabriel, “hinoldap ako sa labas ng ospital na ito habang nagja-jogging. Kinuha ang cellphone, wallet, at sapatos ko. Nakaupo ako sa kalsada, humihingi ng tulong. Maraming mayayamang dumaan, kabilang na kayo…” tinuro niya sina Cindy at Tita Martha. “…pero tinawanan niyo lang ako at tinawag na basura.”

Namutla si Cindy at napaatras.

“Pero ang babaeng ito,” hinawakan ni Gabriel ang kamay ko. “Kahit wala siyang pera, nilapitan niya ako. Niyaya niya akong kumain. Binigyan niya ako ng dignidad noong lahat kayo ay diring-diri sa akin. Kaya nang pakiusapan niya akong magpanggap na fiancé niya para sa lola niya, hindi ako nag-atubili.”

Bumaling si Gabriel sa Medical Director.

“Director, ilipat si Lola Carmen sa Presidential Suite. Sagot ko ang lahat ng bayarin sa operasyon at gamutan niya. I want the best surgeons for my fiancée’s grandmother.”

“Masusunod po, Chairman,” sagot ng Director.

Tumingin muli si Gabriel sa mag-ina na ngayon ay nanginginig na sa takot. Alam ni Gabriel na nagtatrabaho si Cindy bilang isang junior manager sa isa sa mga hotel ng Montenegro Group.

“At kayong dalawa,” sabi ni Gabriel kina Cindy at Tita Martha. “Cindy, you’re fired. At sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa’yo sa kahit anong kumpanya. Lumabas na kayo bago ko pa kayo ipakulong sa panggugulo.”

Umiiyak at hiyang-hiyang lumabas sina Cindy at Tita Martha ng kwarto. Wala silang nagawa kundi tanggapin ang karma ng kanilang matinding kayabangan.

Samantala, matagumpay na naoperahan si Lola Carmen dahil sa tulong ng mga pinakamagagaling na doktor ni Gabriel. Unti-unti siyang gumaling.

At ang aming “fake wedding”?

Hindi na ito natuloy bilang biro. Sa mga sumunod na buwan, totoong niligawan ako ni Gabriel. Nakita niya ang busilak kong puso, at nakita ko ang kababaang-loob niya sa kabila ng kanyang yaman.

Isang taon matapos ang insidente sa ospital, totoong naglakad ako sa altar. Wala na ang pekeng singsing. Ang suot ko na ngayon ay isang tunay na diyamante, at nakangiting naghihintay sa akin sa dulo ng altar ang lalaking minsan kong inalok ng limang libo sa bangketa—ang lalaking nagbigay ng tunay na “happily ever after” sa buhay ko.