“HINDI MO NAMAN AKO KAILANGAN KAPAG TULOG KA,” TUMAWA ANG ASAWA KO HABANG DINUDUGO AKO BAGO ANG OPERASYON.
“HINDI MO NAMAN AKO KAILANGAN KAPAG TULOG KA,” TUMAWA ANG ASAWA KO HABANG DINUDUGO AKO BAGO ANG OPERASYON. NANG MAGISING AKO, TINAWAGAN KO ANG TATAY KO PARA BAWIIN ANG LAHAT.
Ako si Nina. Lumaki ako sa isang napakayamang pamilya; ang tatay kong si Don Roberto ay isa sa mga pinakamakapangyarihang real estate tycoons sa bansa. Ngunit pinili kong mamuhay nang simple nang makilala at pakasalan ko si Troy. Isang ordinaryong lalaki si Troy noon. Para patunayan ang pagmamahal ko, pinakiusapan ko si Papa na bigyan si Troy ng mataas na posisyon sa kumpanya namin at ibigay sa amin ang isang malaking mansion bilang regalo sa kasal.
Akala ko, sapat na ang pagmamahal ko para maging tapat siya. Ngunit sa paglipas ng tatlong taon, unti-unting nilamon si Troy ng luho at kapangyarihang hindi naman sa kanya.
Isang Biyernes ng gabi, mag-isa ako sa bahay nang bigla akong makaramdam ng tila pinupunit na sakit sa aking tiyan. Sinundan ito ng matinding pagdurugo. Buntis ako ng walong linggo, ngunit hindi ko pa ito nasasabi kay Troy dahil gusto ko sana siyang i-surprise.
Dahil sa takot at panghihina, tumawag ako ng ambulansya at isinugod ako sa ospital. Ayon sa doktor, nagkaroon ako ng Ruptured Ectopic Pregnancy—isang nakakamatay na kondisyon kung saan nabuo ang bata sa labas ng matris, at pumutok ito. Kailangan ko ng Emergency Surgery ngayon din upang mailigtas ang buhay ko, ngunit mawawala ang bata.
Nanginginig ako sa takot. Habang inihahanda ng mga nars ang operating room, kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Troy.
Ilang ring pa bago niya sinagot. Mula sa linya niya, rinig na rinig ko ang malakas na party music, tunog ng mga nag-iinuman, at halakhak ng mga babae. Nasa Lake House siya kasama ng mga “kaibigan” niya para sa isang weekend getaway.
“Hello? Ano ba ‘yun, Nina? Nag-e-enjoy kami rito eh!” iritadong sagot ni Troy.
“T-Troy… please, pumunta ka rito sa ospital,” humahagulgol kong pakiusap habang namimilipit sa sakit. “Dinudugo ako… kailangan kong ma-operahan ngayon din. Troy, natatakot ako. Buntis ako… pero w-wala na ‘yung baby. Muntik na akong mamatay.”
Inasahan kong mag-a-alala siya. Inasahan kong ibababa niya ang telepono at mabilis na magmamaneho papunta sa akin.
Ngunit ang narinig ko ay isang malamig na buntong-hininga.
“Jusko naman, Nina. Ngayon pa talaga?! Nakainom na ako, hindi ako pwedeng magmaneho,” sagot niya na parang naiistorbo pa siya. “At saka, buntis ka? Eh wala na pala ‘yung bata, anong magagawa ko diyan ngayon? Nandiyan naman na ang mga doktor ah.”
“Troy! Asawa mo ako! Gusto kong nandito ka bago ako pasukin sa operating room!” iyak ko.
Humalakhak siya nang mapakla. “Wag kang mag-inarte, Nina. O-operahan ka kamo? Ibig sabihin bibigyan ka ng anesthesia. Hindi mo naman ako kailangan kapag tulog ka. Uuwi na lang ako bukas pag gising mo na. Sige na, tinatawag na ako sa labas.”
Toot. Toot. Toot.
Binabaan niya ako ng telepono.
Naiwan akong nakatulala sa kisame ng ospital habang umaagos ang mainit na luha sa mga mata ko. Ang sakit ng pagdurugo ko ay walang panama sa sakit ng pagdurog ng puso ko. Sa bingit ng kamatayan, pinili ng asawa ko ang alak at party kaysa sa akin.
ILANG ORAS ANG NAKALIPAS…
Nagising ako na may mabigat na pakiramdam. Namanhid ang ibabang bahagi ng katawan ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Madilim ang kwarto, tanging ang tunog ng heart monitor ang naririnig.
Nakaramdam ako ng isang mainit na kamay na nakahawak sa nanginginig kong mga daliri.
Lumingon ako, umaasang nagbago ang isip ni Troy at nagmadali siyang umuwi para bantayan ako.
Ngunit hindi siya iyon.
Isang matandang babae, isang Hospital Volunteer na nagbabantay sa mga pasyenteng walang kasama, ang nakangiti sa akin nang may awa. “Ligtas ka na, hija. Nandito lang ako. Hindi kita iiwan,” malumanay niyang bulong.
Isang estranghero. Isang taong hindi ko kaanu-ano ang nagbigay ng kalinga na ipinagkait ng sarili kong asawa.
Sa sandaling iyon, namatay ang anumang pagmamahal na natitira sa puso ko para kay Troy. Wala akong naramdamang galit na nakakabaliw. Ang naramdaman ko ay isang malamig at malinaw na paggising. Kinuha ko ang cellphone ko sa gilid ng kama. Hindi ko tinawagan si Troy.
Tinawagan ko ang numero ng tatay kong si Don Roberto.
Sumagot siya agad, kahit madaling araw na. “Nina? Anak, napatawag ka?”
“Papa…” bulong ko, ang boses ko ay kalmado ngunit matigas na parang yelo. “Nasa ospital ako. Kakatapos lang ng operasyon ko. Nawala ang apo mo.”
Narinig ko ang pagbagsak ng isang baso sa kabilang linya. Nabalot ng matinding pag-aalala at galit ang boses ng tatay ko. “Papunta na ako diyan. Nasaan ang walang kwenta mong asawa?!”
“Nasa Lake House. Nagpa-party,” malamig kong sagot. “Papa… pagod na ako. Ngayong gabi, gusto kong mawala siya sa buhay ko. Gusto kong bawiin mo ang lahat ng ibinigay natin sa kanya.”
Natahimik ang tatay ko ng ilang segundo. Nang magsalita siya, alam kong nakikipag-usap na ako sa pinakamapanganib na negosyante sa bansa.
“Magpahinga ka lang, prinsesa ko. Ako na ang bahala. Bago sumikat ang araw, wala na siyang babalikan.”
KINABUKASAN NG TANGHALI…
Ayon sa ulat ng mga tauhan ni Papa, umuwi si Troy mula sa Lake House na may hangover, nakangisi at walang kamalay-malay. Inasahan niyang papasok siya sa aming malaking mansyon, matutulog, at pupunta sa ospital mamayang hapon para magpanggap na nag-aalala.
Ngunit pagdating niya sa tapat ng aming gate, hindi bumukas ang electronic barrier.
Bumaba si Troy sa kanyang mamahaling sports car para sigawan ang mga guwardiya. Pero hindi na ang mga dati naming guwardiya ang nandoon. Mga tauhan na ito ng Corporate Security ng tatay ko.
“Hoy! Buksan niyo ang gate! Bahay ko ‘to!” mayabang na sigaw ni Troy.
Lumabas ang Head of Security at inabutan siya ng isang folder.
“Mr. Troy, utos po ni Don Roberto. Ang mansyong ito ay nakapangalan sa Holding Company ng pamilya nila at hindi sa inyo. Tinatapos na po namin ang inyong karapatang manatili rito. Na-i-pack na rin po ng mga staff ang mga damit ninyo at naiwan sa labas ng guard house.”
Nangunot ang noo ni Troy. “Ano?! Asawa ako ni Nina! Nasaan ang asawa ko?!”
“Pangalawa po,” patuloy ng guwardiya, hindi siya pinapansin. “Ang sasakyang minamaneho ninyo ay company car. Paki-abot po ng susi, dahil kinukuha na ito ng kumpanya. At panghuli, ito po ang Termination Letter ninyo. Tinanggal na po kayo bilang Vice President ng kumpanya dahil sa Gross Negligence at pagwaldas ng pondo ng kumpanya. I-ni-report na rin po kayo sa awtoridad para sa Embezzlement.”
Nalaglag ang panga ni Troy. Namutla siya na parang inalisan ng dugo.
Sinubukan niyang tawagan ang cellphone ko. Walang sumasagot. Sinubukan niyang gamitin ang kanyang Platinum Credit Card para mag-book ng hotel, pero na-decline ito. Ang lahat ng bank accounts niya na konektado sa pangalan ko ay na-freeze na.
Sa loob lamang ng isang gabi habang siya ay nagpapakasaya, nawalan siya ng bahay, ng sasakyan, ng trabaho, at ng reputasyon. Naiwan siyang nakatayo sa labas ng gate, bitbit ang tatlong maleta ng kanyang mga lumang damit, walang pera, at tinitignan ng mga dumadaang tao.
Makalipas ang ilang araw, dinalaw ako ng abogado ko sa ospital para papirmahin sa Annulment Papers. Nalaman kong sinusubukan ni Troy na magmakaawa at makipagkita sa akin sa ospital, ngunit naglagay si Papa ng limang bodyguards sa labas ng pinto ko kaya hindi siya nakalapit.
Wala akong naramdamang awa. Sabi niya, hindi ko siya kailangan kapag tulog ako. Ngayong gising na ako sa katotohanan, napatunayan ko sa sarili ko na mas lalong hindi ko siya kailangan habambuhay.
