HINDI ALAM NG ASAWA KO NA AKO ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG KUMPANYANG PINAGMAMALAKI NIYA.
HINDI ALAM NG ASAWA KO NA AKO ANG BILYONARYANG MAY-ARI NG KUMPANYANG PINAGMAMALAKI NIYA. PINALAYAS NIYA AKO SA PROMOTION PARTY NIYA DAHIL “LOSYANG” DAW AKO. KINABUKASAN, NAGKITA KAMI SA BOARDROOM… AT AKO ANG NAKAUPO SA KABISERA.
Ang Pagsasakripisyo at Ang Pagbabago
Walang mas hihirap at mas sasarap pa sa pagiging isang ina. Nang ipanganak ko ang kambal namin ni Marco, isinuko ko ang lahat ng oras ko para sa kanila. Ako si Lara. Sa loob ng tatlong taon, wala akong maayos na tulog. Napabayaan ko ang sarili ko. Ang dating makinis at palaging naka-ayos na Lara ay napalitan ng isang inang may malalalim na eyebags, palaging nakapuyod ang buhok, at amoy gatas ng bata.
Pero para kay Marco, hindi ito sakripisyo. Para sa kanya, ito ay isang kapabayaan.
“Tignan mo nga ang sarili mo, Lara,” madalas niyang sabihin habang nakatingin sa akin nang may pandidiri. “Pabigat ka na nga, losyang ka pa. You completely let yourself go. Nakakahiya kang isama sa labas.”
Naging matagumpay si Marco. Kaka-promote lang niya bilang Vice President of Operations sa Apex Global Solutions, ang pinakamalaking tech at real estate conglomerate sa bansa. Laging puno ng kayabangan ang bibig niya dahil sa “mataas” niyang posisyon at anim na digit na sahod.
Pero may isang sikreto na hindi alam ni Marco, at ng buong mundo.
Bago pa man kami magpakasal, isa na akong bilyonarya. Ako ang Anonymous Founder at Majority Shareholder ng Apex Global Solutions. Inilagay ko ang lahat ng yaman ko sa isang Blind Trust at gumamit ng mga proxy executives para patakbuhin ang kumpanya dahil gusto kong mamuhay nang tahimik. Pinakasalan ko si Marco bilang isang “simpleng babae” dahil gusto kong makasiguro na mahal niya ako at hindi ang pera ko.
Pero ngayong nagkaanak kami, lumabas ang tunay na kulay ng lalaking pinili ko.
Ang Gabi ng Kahihiyan
Sabado ng gabi. Ipinagdiriwang ni Marco ang kanyang promotion sa isang napakamarangyang hotel. Kahit pagod na pagod ako sa pag-aalaga sa kambal na nilagnat buong linggo, pinilit kong pumunta para suportahan siya. Nakasuot ako ng isang simpleng itim na bestida—ang tanging damit na kasya sa akin matapos kong manganak.
Pumasok ako sa ballroom na puno ng mga executives, matataas na tao sa lipunan, at mga babaeng naka-designer gowns.
Hinanap ko si Marco. Nakita ko siyang nakikipagtawanan sa mga Board of Directors natin, habang may nakapulupot na magandang babae sa braso niya—ang kanyang bagong sekretarya.
Nang magtagpo ang mga mata namin, biglang nawala ang ngiti ni Marco. Namutla siya, hindi dahil sa saya, kundi dahil sa matinding hiya. Nagpaalam siya sa mga kausap niya at mabilis na naglakad palapit sa akin. Hinawakan niya ang braso ko nang napakahigpit at kinaladkad ako palabas ng ballroom, papunta sa isang madilim na pasilyo.
“Anong ginagawa mo rito?!” galit at pabulong niyang bulyaw.
“M-Marco… asawa mo ako. Pumunta ako para suportahan ka sa promotion party mo,” sagot ko, nasasaktan sa higpit ng hawak niya.
Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pandidiri.
“Suporta?! Tignan mo nga ang itsura mo, Lara! Mukha kang yaya! Ang lulusog ng mga kausap ko doon, mga milyonaryo, tapos ipapakilala kita?! You look tired, broken, and completely useless!” dinuro niya ako. “Sinasira mo ang gabi ko! Hindi ka nababagay sa mundong ito, Lara. Wala ka sa level namin. Umuwi ka na bago pa may makakita sa’yo. Umalis ka na!”
Parang piniga ang puso ko. Pinalalayas ako ng asawa ko sa sarili niyang selebrasyon dahil ikinahihiya niya ang hitsura kong nasira dahil sa pagluluwal ng sarili niyang mga anak.
Tinitigan ko siya. Inasahan niyang iiyak ako at magmamakaawa. Pero sa halip, isang malamig na katahimikan ang bumalot sa akin. Ang lahat ng pagmamahal ko sa kanya ay namatay sa mismong pasilyong iyon.
Dahan-dahan, tumango ako.
“Naintindihan ko, Marco,” mahina at kalmado kong sabi. “Wala nga ako sa level mo. Aalis na ako.”
Tinalikuran ko siya. Umuwi ako, hinalikan ang natutulog kong kambal, at nag-lock sa kwarto ko. Binuksan ko ang laptop ko at tinawagan ang Board of Directors ng Apex Global.
Panahon na para gumising ang reyna.
Ang Umaga ng Paniningil
Lunes ng umaga. Ngayon ang unang opisyal na araw ni Marco bilang Vice President. Ayon sa schedule, mayroon siyang Executive Board Meeting alas-nuwebe ng umaga para pormal na makilala ang misteryosong CEO at Owner ng kumpanya.
Nang bumangon siya, nagbihis siya ng kanyang pinakamahal na suit. Hindi niya ako pinansin, hindi man lang sumilip sa mga bata, at umalis nang puno ng kayabangan.
Eksaktong alas-nuwebe. Pumasok si Marco sa napakalawak na Executive Boardroom sa pinakamataas na palapag ng Apex Tower. Nakaupo na ang lahat ng mga direktor.
Sa pinakadulo ng mahabang mesa, sa kabisera, nakatalikod ang malaking leather chair ng CEO.
“Good morning, everyone,” mayabang na bati ni Marco. “I am honored to finally meet the Founder of this great empire.”
Dahan-dahang umikot paharap ang silya ng CEO.
At nang magtama ang aming mga mata… huminto ang paghinga ni Marco.
Nalaglag ang briefcase na hawak niya. BLAG! Umalingawngaw ang tunog nito sa tahimik na kwarto. Namutla si Marco, tila naubusan ng lahat ng dugo sa katawan. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo sa gitna ng araw.
Nakatupik ang aking mga binti. Nakasuot ako ng isang napakamahal at eleganteng white tailored power suit. Ang buhok ko ay naka-ayos nang perpekto, may suot na diamond earrings, at ang mukha ko ay nagpapakita ng awtoridad ng isang bilyonarya. Wala na ang “losyang” na asawang pinalayas niya nung Sabado.
Nakatayo lang siya doon, nanginginig, hindi makapagsalita.
“Please, take a seat, Mr. Villanueva,” malamig at pormal kong utos. Ang boses ko ay nagpatahimik sa lahat.
“L-Lara…?” utal niya, hindi pinapansin ang utos ko. Pawis na pawis siya. “A-Anong ginagawa mo rito? B-Bakit ka nakaupo diyan?!”
Tumikhim ang Chief Legal Counsel ng kumpanya. “Mr. Villanueva, please show some respect. Kausap mo si Madam Lara Imperial, ang Founder, CEO, at Majority Shareholder ng Apex Global Solutions.”
Nanghina ang mga tuhod ni Marco. Napahawak siya sa gilid ng mesa para hindi bumagsak sa sahig.
“C-CEO?! May-ari?!” nanginginig niyang bulong habang nakatingin sa akin.
Ngumiti ako—isang ngiting walang bakas ng awa.
“Magandang umaga, Marco,” panimula ko, inilalapag ang isang folder sa mesa. “Bago tayo magsimula sa mga plano ng kumpanya, mayroon muna akong isang mahalagang administrative decision na kailangang gawin.”
Binuksan ko ang folder.
“Sabi mo nung Sabado, hindi ako nababagay sa mundong ito. Wala ako sa ‘level’ mo at ikinahihiya mo akong isama sa mga kasamahan mo, hindi ba?” malamig kong pagbabalik sa mga salita niya, sa harap mismo ng mga kasamahan niyang tinitingala niya. Nakayuko ang mga direktor, walang sinumang nangahas magsalita.
“Lara… Babe… please…” nagmamakaawang bulong ni Marco. Ang luha ng takot at matinding pagsisisi ay nagsimulang tumulo sa kanyang mga mata. “H-Hindi ko alam… Patawarin mo ako! Asawa mo ako!”
“Asawa na ikinahiya ako dahil nasira ang katawan ko sa pagbubuntis sa mga anak mo,” matigas kong sagot. Kinuha ko ang isang itim na pluma. “Tama ka, Marco. Hindi tayo magka-level. Dahil ako ang nag-mamay-ari ng mundong pinagmamalaki mo. At sa mundong ito, ako ang batas.”
Pinirmahan ko ang dokumento.
“Marco Villanueva, epektibo ngayong araw, kinakansela ko ang promotion mo. At bilang Majority Owner, tinatanggal kita sa kumpanyang ito with cause, dahil sa unprofessional conduct at abuse of company resources kasama ang bago mong sekretarya. Tanggal ka na.”
“HINDI! LARA, WAG!” Sumigaw si Marco at pilit na lumapit sa akin, pero mabilis siyang hinarang ng dalawang malalaking security guards ng kumpanya. Lumuhod siya sa malamig na sahig ng boardroom, humahagulgol. “Wala akong pera! Paano ang mga sasakyan ko?! Ang mga utang ko?! Pamilya tayo, Lara! Maawa ka sa akin!”
Inihagis ko ang isa pang dokumento sa sahig, sa mismong paanan niya.
“Iyan ang Annulment Papers natin. Ibinigay ko na sa mga abogado ko ang buong custody ng kambal. Huwag kang mag-alala, hindi ako hihingi ng child support sa isang lalaking tambay at walang trabaho.”
Tumayo ako. Inayos ko ang aking suit at tinitigan siya mula sa itaas.
“Inakala mong mahina at walang kwenta ang asawa mo dahil pinili niyang magsakripisyo para sa pamilya. Ngayon, matitikman mo kung paano durugin ng babaeng minaliit mo.”
Tinalikuran ko siya. Kinaladkad ng mga security guards si Marco palabas ng boardroom habang nagwawala siya at umiiyak sa matinding kahihiyan. Pinanood siya ng lahat ng mga executives na kanina lang ay nagyayabang at nang-iinsulto sa akin.
Nang sumara ang pinto, umupo ako muli sa kabisera. Walang luhang pumatak sa mata ko. Tanging kapayapaan at kapangyarihan lang ang naramdaman ko. Sa pagkawala ng isang walang-kwentang asawa, muling nagising ang nag-iisang reyna ng imperyo.
