UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE ANG BUNTIS KONG ASAWA. PERO NANG MAKITA KO ANG GINAGAWA SA KANYA NG NANAY KO

UMUWI AKO NANG MAAGA PARA I-SURPRISE ANG BUNTIS KONG ASAWA. PERO NANG MAKITA KO ANG GINAGAWA SA KANYA NG NANAY KO, NANLAMIG AKO AT GINAWA KONG IMPYERNO ANG BUHAY NILA.

Ako si David. Isang Civil Engineer na madalas ipadala sa mga probinsya para sa malalaking proyekto. Pitong buwang buntis ang asawa kong si Elena sa aming panganay. Dahil maselan ang pagbubuntis niya, kumuha ako ng isang private registered nurse, si Nurse Betty, para magbantay sa kanya 24/7. At para mas makasiguro, pinakiusapan ko rin ang nanay ko, si Donya Carmela, na tumira muna sa amin para gabayan si Elena.

Akala ko, iniiwan ko ang asawa ko sa pinakaligtas na mga kamay. Akala ko, ang nanay kong laging nagsisimba at nagmamalaki sa kanyang “mabuting reputasyon” ay aalagaan ang manugang niya.

Isang araw ng Biyernes, natapos nang maaga ang inspeksyon ko sa site. Imbes na kinabukasan pa ang uwi ko, nagdesisyon akong umuwi nang hindi nagpapasabi. Dumaan pa ako sa isang flower shop at bumili ng isang malaking bouquet ng puting rosas—ang paborito ni Elena. Gusto ko siyang i-surprise at pasayahin.

Nang buksan ko ang main door ng bahay namin, bumungad sa akin ang isang napakatapang at nakakasulasok na amoy. Amoy ng purong suka.

Tahimik akong pumasok, nagtataka. Naglakad ako papunta sa sala, at ang eksenang nakita ko ay nagpahinto sa pagtibok ng puso ko.

Naka-upo ang nanay ko sa mamahaling sofa, nakataas ang mga paa habang nagpapa-pedicure. Sa tabi niya ay si Nurse Betty, ang nurse na binabayaran ko ng limampung libo kada buwan, nakade-kwatro at masayang kumakain ng hiniwang mangga at ubas habang nanonood ng TV. Nagtatawanan silang dalawa.

Ngunit ang umagaw ng pansin ko ay ang nasa sahig.

Sa malamig na marmol, malapit sa kusina, nakaluhod ang asawa kong si Elena. Pitong buwang buntis. Pawis na pawis at humihikbi nang walang tunog. Hawak niya ang isang magaspang na basahan at pinupunasan ang sahig gamit ang purong suka.

Ang mga kamay niya… Diyos ko, ang mga kamay niya. Namumula, namamaga, at may mga sugat na nagdurugo dahil sa tapang ng asido ng suka na sumisira sa balat niya.

“Bilisan mo nga diyan, Elena!” mataray na sigaw ng nanay ko habang ngumunguya ng ubas. “Ang dumi-dumi ng sahig! Kaya hindi umaasenso ang anak ko dahil tamad ang napangasawa niya! Kapag hindi mo nakintab ‘yan, wala kang hapunan mamaya!”

Tumawa si Nurse Betty. “Naku, Ma’am Carmela, hayaan niyo siyang magpakapagod para mabilis manganak. Tutal, ‘yan lang naman ang silbi niya.”

Nanginig ang mga tuhod ko. Ang dugo ko ay tila naging yelo sa matinding galit at pagkadismaya. Ang asawa kong pinag-iingatan ko na parang basag na salamin, ginagawang alipin at pinahihirapan sa sarili kong bahay!

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Kung sasabog ako sa galit, baka mas lalong ma-stress si Elena.

Sa halip, nabitiwan ko ang mga puting rosas. Plak.

Bumagsak ang mga bulaklak sa sahig. Lumingon silang lahat sa direksyon ko.

Nang makita ako ni Donya Carmela at Nurse Betty, biglang nawala ang mga ngiti nila. Namutla si Nurse Betty at mabilis na napatayo, nabitiwan ang platito ng prutas.

“D-David?! Anak! Ang aga mo yata!” nanginginig na bati ng nanay ko, pilit na ibinababa ang mga paa niya mula sa sofa.

Tinitigan ko sila nang may nakakamatay na lamig. Dahan-dahan akong naglakad pabalik sa pinto… at ni-lock ko ito. Hinugot ko ang susi at ibinulsa.

Walang makakalabas hangga’t hindi ako tapos sa kanila.

Naglakad ako palapit kay Elena. Nang makita niya ako, humagulgol siya at napayakap sa binti ko. “David… ang sakit ng mga kamay ko… natatakot ako para sa baby natin…”

Lumuhod ako. Binuhat ko ang asawa ko nang marahan. Inalalayan ko siyang maupo sa isang malinis na upuan at mabilis kong hinugasan ng malinis na tubig ang mga nagdurugo niyang kamay. Binalot ko ito ng malinis na tuwalya at hinalikan ang noo niya. “Ligtas ka na, Mahal. Nandito na ako.”

Humarap ako sa dalawang halimaw na nakatayo sa sala ko.

“Sir David, p-pwede ko pong ipaliwanag—” nauutal na simula ni Nurse Betty.

“Tumahimik ka,” mahina ngunit matigas kong utos. Kinuha ko ang cellphone ko. “Binabayaran kita ng malaki para alagaan ang asawa ko, hindi para maging katulong ng nanay ko. Nurse Betty, hindi lang kita tatanggalin sa trabaho. Sine-send ko na ngayon sa Professional Regulation Commission (PRC) at sa Nursing Board ang formal complaint ko laban sa’yo kalakip ang CCTV footage ng bahay na ito para sa Patient Neglect and Abuse. Sisiguraduhin kong matatanggalan ka ng lisensya at hinding-hindi ka na makakapagtrabaho kahit saang ospital.”

Napahagulgol si Nurse Betty at lumuhod sa sahig. “Sir, parang awa niyo na! May pinapa-aral po ako!”

“Sana inisip mo ‘yan bago mo tinawanan ang buntis kong asawa habang nagdurugo ang mga kamay niya,” walang-awa kong sagot. “Kunin mo ang mga gamit mo at lumabas ka sa likod ng bahay ngayon din bago ako tumawag ng pulis.”

Tumakbo palabas ang nurse, umiiyak.

Naiwan kami ng nanay ko. Pilit siyang nagmamatapang, nakahalukipkip at tinaasan ako ng kilay.

“David, ganyan ka ba pinalaki?! Pinapalayas mo ang bisita ko para sa babaeng ‘yan?! Gusto ko lang naman siyang turuan ng leksyon dahil wala siyang kwentang maybahay!” sigaw ni Mama.

Ngumiti ako. Isang ngiting walang bahid ng pagmamahal.

“Turuan ng leksyon?” tumango ako. “Sige, Ma. Kung gusto mo ng leksyon, bibigyan kita ng leksyon.”

May pinindot ako sa cellphone ko. Tinawagan ko ang bank manager na nag-aasikaso sa mga accounts ko. Naka-loudspeaker ito.

“Hello, Mr. David? Ano pong maitutulong ko?”

“Mr. Santos, gusto kong i-cancel ngayon din ang lahat ng supplementary credit cards na nakapangalan kay Donya Carmela. I-freeze mo rin ang allowance account niya. At isa pa, ‘yung condo na tinitirhan niya na nakapangalan sa akin? I-post mo na sa market ngayon din. Ibebenta ko na.”

“Masusunod po, Sir.” Pinatay ko ang tawag.

Nanlaki ang mga mata ni Mama. Parang inalisan siya ng hininga.

“D-David! Anong ginagawa mo?! Anak mo ako! Nanay mo ako! Saan ako titira?! Paano ang mga amigas ko?!” nagwawalang sigaw niya, pilit na inaabot ang braso ko pero tinabig ko siya.

“Tandaan mo ‘to, Ma,” malamig kong sabi, tinitigan siya nang diretso sa mga mata. “Ang babaeng pinahirapan mo at pinunasan mo ng suka ang nagdurugong kamay ay ang ina ng magiging apo mo. Pinili ko siya. At dahil hindi mo siya kayang irespeto, hindi na rin kita kayang ituring na ina. Wala kang kwentang nanay.”

Inilabas ko ang lahat ng screenshot ng CCTV footage kung saan makikita ang pang-aapi niya kay Elena.

“Binibigyan kita ng isang oras para iligpit ang mga gamit mo at umalis sa pamamahay ko,” dagdag ko. “Kapag hindi ka pa umaalis, isesend ko ang mga litratong ito sa group chat ng mga amigas mo sa country club. Gusto mong malaman ng buong high society kung anong klaseng halimaw ka sa loob ng bahay?”

Humagulgol ang nanay ko sa matinding kahihiyan at takot. Ang reputasyon niya na pilit niyang iniingatan ay hawak ko na sa aking mga kamay. Wala siyang nagawa kundi umakyat sa kwarto, umiiyak, at inimpake ang kanyang mga gamit. Umalis siya ng bahay na walang pera, walang sasakyan, at walang tahanan.

Nang araw na iyon, nilinis ko ang bahay mula sa mga lason ng aking pamilya. Dinala ko si Elena sa ospital upang ipagamot ang kanyang mga kamay at masigurong ligtas ang aming anak.

Dalawang buwan ang lumipas, nanganak si Elena ng isang napakalusog na batang lalaki. Nalaman ko na ang nanay ko ay napilitang makitira sa malayong kamag-anak sa probinsya at hindi na makapagmalaki.

Pinatunayan ko na hindi kailangan ng dahas o armas para wasakin ang mga taong nanakit sa pamilya mo. Minsan, sapat na ang tahimik na pagputol sa lahat ng pribilehiyong ibinibigay mo sa kanila, upang maramdaman nila ang tunay na impyerno.