UMUWI AKO NANG WALANG PASABI GALING IBANG BANSA PARA SURPRESAHIN ANG PAMILYA KO.
UMUWI AKO NANG WALANG PASABI GALING IBANG BANSA PARA SURPRESAHIN ANG PAMILYA KO. PERO NAPALUHA AKO NANG MAKITA KO ANG ASAWA KO SA LIKOD NG MANSYONG AKO MISMO ANG NAGPATAYO—NAKASUOT NG PUNET-PUNIT NA DAMIT AT KUMAKAIN NG PANIS NA PAGKAIN.
Ang Pangarap at Ang Pag-uwi
Limang taon. Limang taon kong tiniis ang init, pagod, at pangungulila sa Dubai bilang isang Chief Engineer sa isang malaking oil company. Ginawa ko ang lahat ng sakripisyong ito para sa isang dahilan: ang mabigyan ng mala-reynang buhay ang pinakamamahal kong asawa na si Clara.
Bago ako umalis ng Pilipinas, ipinagkatiwala ko si Clara sa mga magulang ko at sa nakababata kong kapatid na si Nina. Sa loob ng limang taon, nagpapadala ako ng daan-daang libo buwan-buwan. Ako ang nagpatayo ng isang napakalaking mansyon para sa kanila. Ayon sa mga tawag at mensahe ni Mama, maayos daw ang kalagayan ni Clara. Masaya raw sila. At dahil palaging “sira” ang camera ng cellphone ni Clara kapag nagvi-video call kami, naniwala ako sa kanila.
Ngayon, tapos na ang kontrata ko. Umuwi ako nang walang pasabi. Bitbit ko ang mga mamahaling tsokolate, alahas, at mga regalong pinag-ipunan ko para sa asawa ko. Gusto ko siyang surpresahin. Gusto kong makita ang gulat at saya sa mga mata niya.
Pero ang surpresang inihanda ko ay napalitan ng isang bangungot na dudurog sa pagkatao ko.
Ang Anino sa Likod ng Gintong Palasyo
Nang bumaba ako sa taxi, pinagmasdan ko ang mansyong ipinatayo ko. Napakaganda. Malaki ang gate, may mamahaling mga sasakyan sa garahe, at rinig ko ang masayang tugtugin mula sa loob.
May dala akong sariling susi kaya hindi na ako kumatok. Dahan-dahan kong binuksan ang maliit na pinto sa gilid ng gate.
Nakangiti akong naglakad papasok. Inasahan kong makikita ko si Clara na nakaupo sa magandang sofa, nanonood ng TV, o baka nag-aayos ng mga bulaklak. Pero wala siya sa sala. Ang nadatnan ko lang doon ay ang nanay ko at si Nina, nakaupo sa tapat ng malaking TV, tumatawa habang kumakain ng mamahaling cake at humihigop ng kape.
Hindi muna ako nagpakita. Gusto kong hanapin si Clara para siya ang una kong yakapin.
Lumakad ako papunta sa direksyon ng dirty kitchen sa likod ng bahay dahil nakarinig ako ng kaluskos.
Nang sumilip ako sa siwang ng pinto… bumagsak ang mundo ko.
Nabitawan ko ang traveling bag na hawak ko, pero mabuti na lang at hindi ito gumawa ng ingay. Napatakip ako ng bibig. Nag-init ang mga mata ko at sunod-sunod na pumatak ang mga luha sa aking mga pisngi.
Sa isang madilim at maduming sulok sa tabi ng basurahan, nakaupo sa malamig na semento ang asawa ko.
Si Clara. Ang babaeng ipinangako kong aalagaan at ituturing na prinsesa.
Nakasuot siya ng isang pira-piraso at punit-punit na damit na halos parang basahan. Ang dating makinis at malusog niyang katawan ay buto’t balat na ngayon. Madumi ang kanyang mukha at nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang isang basag na plastik na pinggan.
At ang kinakain niya? Tira-tirang kanin na may halong sabaw na malapot, at mga piraso ng isda na halatang panis na. Kinakain niya ito nang mabilis, animo’y isang asong gutom na gutom at takot na agawan ng pagkain.
“Clara…” gusto kong isigaw ang pangalan niya, pero nanigas ang lalamunan ko sa matinding sakit at pagkabigla.
Ang Katotohanan at Ang Pagputok ng Bulkan
Bago pa ako makalabas mula sa pinagtataguan ko, bumukas ang pinto ng dirty kitchen. Pumasok ang kapatid kong si Nina.
Nataranta si Clara. Binitawan niya ang pinggan at mabilis na tumayo, nakayuko at nanginginig sa takot.
“Hoy, patay-gutom!” sigaw ni Nina, sinipa ang basag na pinggan ni Clara. “Bakit nandito ka pa?! Diba sabi ko linisin mo ang mga tae ng aso ko sa garahe?! Ang bagal-bagal mong kumilos! Pabigat ka talaga!”
“S-Sorry po, Nina… t-tatapusin ko lang po sana yung pagkain… nahihilo na po kasi ako sa gutom…” garalgal at umiiyak na sagot ng asawa ko.
“Gutom? Aba, ang kapal ng mukha mong magreklamo! Nakikitira ka na nga lang dito!” Biglang pumasok ang nanay ko, nakapamewang at nakataas ang kilay. “Buti nga binibigyan ka pa namin ng tira-tira namin eh! Kung hindi lang nagpapadala ng pera ang tanga kong anak na si Leo para sa’yo, matagal na kitang pinalayas! Bilis, maglinis ka na doon bago ko pa gupitin ‘yang buhok mo!”
Sa sandaling marinig ko ang mga salitang iyon, namatay ang Leo na anak at kapatid nila.
Isang napakadilim, napakalamig, at mapanganib na galit ang kumuha sa buong sistema ko. Ang mga luha ko ay natuyo at napalitan ng poot na kayang pumatay.
Lumabas ako mula sa dilim.
“Kaya pala palaging sira ang camera niya kapag tinatawagan ko kayo,” malamig at dumadagundong kong boses na umalingawngaw sa buong kusina.
Napatigil silang tatlo. Lumingon ang nanay ko at si Nina. Nang makita nila ako, tila naubusan sila ng dugo. Nalaglag ang panga ni Nina.
“L-Leo?!” utal ng nanay ko. “A-Anak! B-Bakit nandito ka na? Akala ko ba next month pa ang uwi mo?!”
Tumingin sa akin si Clara. Nanlaki ang mga mugto niyang mata. “L-Leo…” bulong niya bago siya unti-unting nawalan ng malay dahil sa gutom at takot.
Mabilis akong tumakbo at sinalo ang asawa ko bago pa siya bumagsak sa semento. Yakap-yakap ko ang payat niyang katawan. Rinig ko ang mabilis at mahinang tibok ng puso niya.
Hinarap ko ang dalawang babaeng itinuring kong pamilya. Tinignan ko sila gamit ang mga matang walang halong awa.
“Leo, Kuya, let us explain!” nanginginig na lumapit si Nina, akmang hahawakan ako.
“WAG MO AKONG HAHAWAKAN!” sigaw ko nang buong lakas, sapat para mapaatras silang dalawa sa takot. “Pinagkatiwala ko sa inyo ang asawa ko! Nagpadala ako ng milyon-milyon para mabuhay kayo nang maayos! At ito ang igaganti niyo sa akin?! Papatayin niyo sa gutom ang asawa ko sa mismong bahay na AKO ang nagpatayo?!”
“Anak, wag kang magalit sa amin! Magnanakaw ang asawa mo! Ninanakawan niya kami kaya namin siya pinarusahan!” pilit na nagsinungaling ang nanay ko, kahit halata sa boses niya ang matinding kaba.
Inilapag ko nang dahan-dahan si Clara sa isang malinis na upuan. Tumayo ako at naglakad papalapit sa nanay ko.
“Magnanakaw?” malamig kong tanong. Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang bank records ko. “Lahat ng pera, idinirekta ko sa account mo, Ma. Ginawa niyo siyang katulong para masolo niyo ang pera ko. Inakala niyong habambuhay kayong magpapakasasa sa pawis ko habang tinatrato niyong hayop ang asawa ko.”
“Anak—”
“LUMAYAS KAYO,” matigas kong utos.
Nanlaki ang mga mata ni Nina. “K-Kuya, anong lumayas? Bahay natin ‘to!”
“MALI!” sigaw ko. “Bahay KO ‘to! Pera KO ang bumili ng lupang ‘to. Titulo KO ang nakapangalan dito. At sa ilalim ng batas, isa lang kayong mga nakikitira! Binibigyan ko kayo ng limang minuto. Kumuha kayo ng tig-isang bag ng damit at LUMAYAS KAYO SA PAMAMAHAY KO!”
“LEO! NANAY MO AKO! WALA KANG KAKWENTA-KWENTANG ANAK KUNG PAPALAYASIN MO AKO DAHIL LANG SA BABAENG ‘YAN!” nagwawalang tili ng nanay ko, umiiyak at nagdadabog.
Wala akong naramdamang kunsensya. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang security guard ng subdivision.
“Guard, may dalawang trespassers sa bahay ko. Dalhin niyo ang mga pulis dito ngayon din.”
Nang marinig nila ang salitang ‘pulis’, nag-panic ang dalawa. Umiiyak silang tumakbo paakyat sa kwarto nila para kumuha ng gamit.
Ang Huling Halakhak at Paghihilom
Kinaladkad palabas ng mga gwardya ang nanay at kapatid ko. Umiiyak sila, nagsisigawan, at nagmamakaawa sa harap ng mga kapitbahay na pinapanood ang kahihiyan nila. Iniwan nila ang mga mamahaling sasakyan, alahas, at mga gamit na binili nila gamit ang pera ko. Bumalik sila sa pagiging walang-wala.
Samantala, dinala ko si Clara sa pinakamagandang ospital. Mahigit isang linggo siyang na-confine para maibalik ang nutrisyon sa katawan niya. Sa buong panahong iyon, hindi ko binitawan ang kamay niya. Umiyak ako at humingi ng tawad nang libu-libong beses dahil sa pagkabulag ko.
Nang makalabas kami ng ospital, hindi na kami bumalik sa mansyon. Ibinenta ko ito at bumili kami ng isang maganda at tahimik na bahay sa isang probinsya kung saan walang makakaalam sa amin. Kinansela ko ang lahat ng bank accounts at pinutol ang anumang koneksyon sa pamilya ko.
Ngayon, malusog na ulit si Clara. Nakangiti na siya at unti-unti nang nakakabangon sa trauma.
Minsan, ang mga taong tinatawag nating ‘kadugo’ ang mismong magiging pinakamasamang halimaw sa buhay natin. At ang tanging paraan para manalo laban sa kanila ay ang ipagkait sa kanila ang kapangyarihang saktan ka at ang taong pinakamahalaga sa’yo.
