PINAHIRAPAN AKO NG BIYENAN KO AT NG ASAWA KONG ABOGADO KAHIT 7 MONTHS BUNTIS AKO…
PINAHIRAPAN AKO NG BIYENAN KO AT NG ASAWA KONG ABOGADO KAHIT 7 MONTHS BUNTIS AKO… HINDI NILA ALAM, ANG TATAY KO AY ANG PINAKAMATAAS NA MAISTRADO NG BANSA.
Sa loob ng tatlong taong pagsasama namin ni Anton, hindi ko kailanman sinabi sa kanya kung sino talaga ang pamilya ko.
Kilala si Anton bilang isang magaling, ambisyoso, at aroganteng abogado sa isang kilalang law firm. Ang akala niya, isa lang akong simpleng babae na nagtatrabaho bilang freelance writer. Itinago ko ang totoo kong pagkatao dahil gusto kong mahalin ako ni Anton nang walang bahid ng politika o pera.
Ang hindi niya alam, ang tatay ko ay si Chief Justice Roberto Salcedo—ang Punong Mahistrado ng Korte Suprema.
Nang mabuntis ako, lumabas ang tunay na kulay ni Anton at ng kanyang inang si Doña Matilda. Dahil akala nila ay “walang kwenta” ang pamilya ko, ginawa nila akong katulong sa sarili naming bahay.
At umabot ang lahat sa sukdulan noong gabi ng Pasko.
ANG NOCHE BUENA
Pito at kalahating buwan na ang tiyan ko. Mabigat, laging sumasakit ang balakang ko, at madaling mapagod. Pero noong umaga ng Christmas Eve, inutusan ako ni Doña Matilda na magluto ng Noche Buena para sa dalawampu nilang bisita. Mag-isa.
“Huwag kang mag-inarte diyan, Clara,” mataray na utos ng biyenan ko. “Noong panahon ko, nagtatanim pa kami sa bukid kahit buntis! Kaya mo ‘yan. Gusto ko ng Paella at Roast Beef mamaya.”
Kahit nahihilo, nagluto ako. Walong oras akong nakatayo sa kusina. Pagdating ng alas-otso ng gabi, dumating ang mga bisita nila—mga kapwa abogado ni Anton at mga elitistang kaibigan ni Doña Matilda.
Gusto ko na sanang umupo sa dining table para kumain at magpahinga. Nanginginig na ang mga tuhod ko sa pagod.
Pero paglapit ko sa mesa, hinarang ako ni Doña Matilda.
“Oops, Clara,” nakangisi niyang sabi sa harap ng mga bisita. “Wala nang upuan. Doon ka na lang sa kusina kumain. Nakatayo. Sabi ng doktor ko noon, maganda daw sa buntis ang laging nakatayo para madaling lumabas ang bata. Para rin makapag-serve ka agad kapag may kailangan ang mga bisita.”
Tumingin ako kay Anton, umaasang ipagtatanggol niya ako. Pero uminom lang siya ng wine at nagkibit-balikat. “Makinig ka na lang kay Mama, Clara. Huwag kang gumawa ng eksena, nakakahiya sa mga partners ng law firm ko.”
Tumulo ang luha ko. Dala ko ang plato ko sa kusina. Pero dahil sa sobrang sakit ng mga binti at tiyan ko, kumuha ako ng isang maliit na silya para umupo kahit sandali.
Saktong pag-upo ko, pumasok si Doña Matilda sa kusina. Nang magdilim ang paningin niya, lumapit siya at sapilitang hinila ang silya mula sa ilalim ko.
“Sabi ko tumayo ka eh! Ang tigas ng ulo mong hampaslupa ka!” bulyaw niya.
Dahil sa biglaang paghila at sa bigat ng tiyan ko, nawalan ako ng balanse.
BLAG.
Bumagsak ako nang malakas sa matigas na tiles ng kusina. Tumama ang balakang ko.
Biglang may kumirot nang matindi sa ibabang bahagi ng tiyan ko. Isang sakit na nakakapanghina. Paghawak ko sa hita ko, nakita ko ang dugo. Nag-uumpisa akong mag-labor nang maaga!
“A-Aray… Anton! Tulong!” napasigaw ako sa sobrang sakit at takot para sa anak ko.
ANG KAYABANGAN NG ISANG ABOGADO
Pumasok si Anton sa kusina kasunod ang ilang bisita. Nang makita niya akong nakadapa at namimilipit, imbes na tulungan ako, nainis pa siya dahil nasira ang party niya.
“Ano ba ‘yan, Clara! Lampa ka talaga!” sigaw ni Anton.
“Dinugo ako, Anton! Dalhin niyo ako sa ospital! Tatawag ako ng pulis, sinaktan ako ng Mama mo!” umiiyak kong sigaw habang pinipilit kunin ang cellphone ko mula sa bulsa ng apron ko.
Akmang ida-dial ko na ang 911, pero mabilis na lumapit si Anton at hinablot ang cellphone ko.
“Tatawag ka ng pulis?!” Tumawa si Anton nang nakakainsulto. “Sige nga, subukan mo. Sino ang maniniwala sa’yo? Isang freelancer na walang pera laban sa isang Senior Partner ng law firm at pamilya ng mga mayayaman? Clara, isa akong abogado. Hindi ka mananalo sa akin. Kaya kong baligtarin ang kwento at sabihing sinadya mong ihulog ang sarili mo!”
“Wala kang kwentang asawa…” umiiyak kong bulong, hawak ang tiyan ko. “Ibigay mo sa akin ang phone ko.”
“Hindi,” ngisi ni Anton.
Tumingala ako. Pinunasan ko ang luha ko at tinignan siya sa mata nang may napakalamig na ekspresyon.
“Kung ganoon,” mahinahon at pilit kong sabi sa gitna ng sakit, “Tawagan mo ang tatay ko. ‘Papa’ ang pangalan niya sa Contacts ko. Siya ang kausapin mo.”
Nagkatinginan sina Anton at Doña Matilda, at sabay silang tumawa nang malakas.
“Yung tatay mong nakatira sa probinsya na hindi man lang pumunta sa kasal natin?” pangungutya ni Anton. “Sige! Ipapaalam ko sa kanya kung gaano ka katanga ngayong gabi!”
Binuksan ni Anton ang phone ko, hinanap ang “Papa”, at pinindot ang call. Inilagay pa niya sa Loudspeaker para marinig ng mga bisita niya.
Ring… Ring…
Sumagot ang nasa kabilang linya. Isang malalim, baritono, at awtoritatibong boses.
“Hello, Clara, anak? Nasaan ka? Papunta na ang convoy at security detail ko sa subdivision niyo para i-surprise ka.”
Kumunot ang noo ni Anton. “Sino ‘to? Ako ‘to, si Anton. Ang asawa ng anak mo. Gusto ko lang sabihin na nag-iinarte ang anak mo dito at—”
Pinutol agad ng nasa kabilang linya ang sinasabi niya. Ang boses nito ay biglang naging malamig at nagbabanta.
“Alam ko kung sino ka, Anton. Naririnig ko ang pag-iyak ng anak ko sa background. Anong ginawa mo sa kanya?”
“Wala akong ginawa!” mayabang na sagot ni Anton. “Nadapa siya dahil sa katangahan niya! At kung may balak kayong kasuhan kami, Good luck. Isa akong magaling na abogado.”
Isang malamig na tawa ang narinig mula sa telepono.
“Isang abogado? Kung gayon, kilala mo dapat ako. This is Chief Justice Roberto Salcedo of the Supreme Court. At the exact moment, my location trackers indicate that my daughter’s heart rate is dropping. Nasa labas na ng gate niyo ang mga tauhan ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Anton. Nalaglag ang panga niya. Nalaglag din ang panga ng mga bisita niyang abogado nang marinig ang pangalan ng nag-iisang Punong Mahistrado.
“C-Chief Justice… Salcedo?!” nanginginig na utal ni Anton. Tumingin siya sa akin, namumutla. “A-Anak mo ang Chief Justice?!”
“P-Papa…” iyak ko sa telepono. “Dinudugo po ako… tinulak ako ni Doña Matilda…”
“Hold on, Clara. Papasok na ang SWAT at medic,” sagot ng Tatay ko.
Wala pang limang segundo, narinig namin ang malakas na pagbagsak ng front door. Pumasok ang mga armadong pulis ng Special Action Force at mga Paramedics.
Nagkagulo sa kusina. Agad akong inasikaso ng mga medics at isinakay sa stretcher.
Habang inilalabas ako, nakita ko ang pagpasok ng Tatay ko. Nakasuot siya ng pormal na barong, ang kanyang mukha ay puno ng matinding galit.
“S-Sir… Chief Justice… misanderstanding lang po!” naiiyak na pagmamakaawa ni Anton, nakaluhod na ngayon sa sahig. Si Doña Matilda naman ay halos himatayin sa takot sa gilid ng refrigerator.
Tinignan lang sila ng Tatay ko na parang mga insekto.
“Anton,” malamig na sabi ng Chief Justice. “Sabi mo, magaling kang abogado at hindi siya mananalo sa’yo? Tignan natin bukas. Ipapasa ko ang Disbarment Case mo sa IBP (Integrated Bar of the Philippines) ngayong gabi. Wala ka nang lisensya bukas. At kayo ng nanay mo… asahan niyong mabubulok kayo sa kulungan para sa Frustrated Infanticide at Serious Physical Injuries.”
“HINDI! PANGINOON KO, WAG PO!” nagwawala at umiiyak na sigaw ni Doña Matilda habang pinoposasan siya ng pulis.
Kinakaladkad sila palabas ng sarili nilang bahay sa harap ng mga elitista nilang bisita na ngayon ay pilit nagtatago dahil ayaw nilang madamay sa galit ng Chief Justice.
ANG WAKAS
Dinala ako sa pinakamagandang ospital. Dahil mabilis ang response, naisalba ang buhay ko at ng anak ko. Nanganak ako ng premature ngunit ligtas at malusog na baby boy.
Habang nagpapagaling ako sa VIP suite, pinanood ko sa TV ang balita.
“Sikat na abogado, tinanggalan ng lisensya at kasalukuyang nakakulong kasama ang kanyang ina dahil sa pang-aabuso sa kanyang buntis na asawa…”
Wala na si Anton. Wala na ang kanyang kayabangan. Wala na ang kanyang lisensya, pera, at kalayaan. Nakuha ko ang aking annulment sa loob lamang ng ilang buwan nang walang kahirap-hirap.
Tumingin ako sa anak kong mahimbing na natutulog sa bisig ko. Hinalikan ko ang noo niya. Minsan, hindi mo kailangang ipagsigawan kung sino ka. Ang karma na mismo ang mag-iingay para sa’yo kapag dumating ang tamang oras.
