INUWI NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA AT INUTUSAN AKONG IPAGLUTO SILA. AKALA NIYA, ISA LANG AKONG MARTIR NA WALANG IMK. PERO NANG IHAIN KO ANG PAGKAIN, IYON DIN ANG ARAW NA ISINILBI KO ANG KATAPUSAN NG MUNDO NIYA.
Gabi ng Biyernes. Umuulan nang malakas sa labas.
Nasa kusina ako, tinatapos hugasan ang mga plato, nang biglang bumukas ang pinto ng aming bahay. Pumasok ang asawa kong si Richard, basang-basa ng ulan, pero nakangiti nang malapad.
Hindi siya nag-iisa.
Kasama niya ang isang babaeng higit na mas bata sa akin. Si Chloe. Ang babaeng alam kong kinahuhumalingan niya sa opisina nitong nakaraang anim na buwan. Naka-kapit si Chloe sa braso ni Richard na parang linta, tumitingin sa paligid ng bahay na parang siya ang may-ari.
Natigilan ako. Nabitawan ko ang basahan.
“Richard?” bulong ko. “Anong ibig sabihin nito?”
Tumingin si Richard sa akin. Ang tingin niya ay walang respeto. Walang pagmamahal. Para bang isa lang akong appliance sa bahay na kailangang gamitin.
“Oh, Elena. Nandiyan ka pala,” sabi ni Richard habang tinatanggal ang coat niya. “Gutom na kami ni Chloe. Nag-celebrate kami ng promotion ko. Ipagluto mo kami ng Steak. Medium rare. At lagyan mo ng mashed potatoes, yung favorite ko.”
Parang sinaksak ang dibdib ko.
“Ipagluluto?” ulit ko. “Dinala mo ang babae mo sa pamamahay ko, at uutusan mo akong pagsilbihan kayo?”
Tumawa si Chloe. “Babe, ang sungit naman ng… katulong mo ba siya?”
Ngumisi si Richard. “Hayaan mo siya, Hon. Wala naman siyang magagawa. Kung hindi dahil sa akin, wala siyang matitirhan. Kaya Elena, kumilos ka na. Gutom na ang bisita ko.”
Sa sandaling iyon, gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala. Gusto kong ibato sa kanila ang lahat ng pinggan sa kusina.
Pero hindi ko ginawa. Huminga ako nang malalim. Nanatili akong tahimik.
“Sige,” mahinahon kong sagot. “Maupo kayo. Ipaghahanda ko kayo.”
Nagulat si Richard. Inaasahan niyang magagalit ako. Pero dahil sunud-sunuran ako sa kanya sa loob ng sampung taon, inisip niya na takot lang akong mawalan ng sustento.
Habang nagluluto ako, naririnig ko ang tawanan nila sa sala. Naririnig ko kung paano nilalait ni Chloe ang mga furniture na ako ang pumili. Naririnig ko kung paano ipinagmamalaki ni Richard na siya ang hari ng imperyo niya.
Ang hindi alam ni Richard, habang hinihiwa ko ang karne, hinihiwa ko na rin ang huling hibla ng pasensya ko.
Pagkalipas ng isang oras, inihain ko ang pagkain sa dining table. Mainit na steak, mashed potatoes, at mamahaling wine.
Umupo si Richard sa kabisera. Si Chloe sa kanan niya.
Ako? Hindi ako umalis. Humila ako ng silya sa tapat nila at naupo.
“Oh?” taas-kilay na tanong ni Richard. “Bakit ka nakaupo? Doon ka sa kusina kumain. Exclusive dinner ito.”
Ngumiti ako. Isang ngiting hindi umabot sa mata.
“May gusto lang akong ibigay bago ako umalis, Richard,” sabi ko.
Naglabas ako ng isang Brown Envelope at inilapag ito sa gitna ng mesa, sa tabi ng steak niya.
“Ano ‘to? Regalo?” tanong ni Chloe, sabik na kinuha ang envelope.
Binuksan ni Chloe ang envelope. Inaasahan siguro niya ay cheke o titulo ng lupa na ibibigay ni Richard sa kanya.
Pero nang basahin niya ang laman, namutla siya.
“Babe…” nanginginig na sabi ni Chloe. “Ano ‘to? Bakit… bakit pangalan ni Elena ang nandito?”
Hinablot ni Richard ang papel.
Ito ay ang Official Documents ng kumpanyang pinapasukan ni Richard—ang Zenith Corp.
“Bakit hawak mo ang corporate papers namin?!” sigaw ni Richard.
Uminom ako ng tubig bago sumagot. Kalmado.
“Richard,” panimula ko. “Sa loob ng sampung taon, naging abala ka sa pagpapayaman at pambababae. Masyado kang naging kampante. Nakalimutan mo na noong nagsisimula pa lang ang kumpanya, dahil baon ka sa utang, sa akin mo ipinangalan ang 60% ng shares para hindi ito makuha ng bangko.”
Nanlaki ang mata ni Richard. Tila naalala niya bigla ang pinirmahan niya noong lasing at desperado siya sampung taon na ang nakararaan.
“At dahil ikaw ang ‘mukha’ ng kumpanya, hinayaan kitang magpanggap na Boss,” patuloy ko. “Pero sa papel? Sa batas? Ako ang may-ari. Ako ang Chairman of the Board.”
“H-Hindi…” utal ni Richard. “Asawa kita! Hati tayo sa lahat!”
Naglabas ako ng isa pang papel.
“Ito naman ang Prenuptial Agreement na pinapirma mo sa akin noon dahil akala mo ay peperahan lang kita. Nakasaad dito: ‘What is yours is yours, what is mine is mine.'”
Tumayo ako at naglakad palapit sa kanila.
“Kaninang umaga, habang busy ka sa pagbili ng regalo para kay Chloe, nagpatawag ako ng Emergency Board Meeting.”
Tinignan ko siya sa mata.
“You are fired, Richard. Tinanggal na kita bilang CEO dahil sa ‘Mismanagement of Funds’—yung perang ninanakaw mo para lustayin sa mga babae mo.”
“At itong bahay?” Tinuro ko ang paligid. “Company asset ito. Dahil hindi ka na empleyado… kailangan mo nang umalis ngayon din.”
Binitawan ni Chloe ang tinidor. Tumayo siya agad.
“Wala na siyang pera?” tanong ni Chloe sa akin.
“Wala na,” sagot ko. “Pati ang kotse sa labas, hihilahin na ng kumpanya mamaya.”
Tinignan ni Chloe si Richard nang may pandidiri. “You lied to me! Sabi mo ikaw ang mayaman! Ayoko sa loser!”
Kinuha ni Chloe ang bag niya at tumakbo palabas ng bahay, iniwan si Richard na tulala sa hapag-kainan.
“Elena… Hon…” lumuhod si Richard sa harap ko. Umiiyak. “Nagkamali ako! Patawarin mo ako! Huwag mong gawin sa akin ‘to! Saan ako pupulutin?”
Tinignan ko siya. Ang lalaking minahal ko, pinagsilbihan ko, at nagtraydor sa akin.
“Sabi mo kanina, ipagluto kita?” tanong ko.
Tinuro ko ang steak na lumalamig na sa mesa.
“Ayan. Kainin mo ‘yan. Iyan ang huling pagkaing matitikman mo sa bahay na ‘to.”
Kinuha ko ang maleta ko na nakatago sa gilid.
“Aalis na ako. Ang mga Security Guard ng kumpanya ay darating sa loob ng sampung minuto para palayasin ka. Good luck, Richard.”
Naglakad ako palabas ng pinto nang hindi lumilingon. Rinig ko ang paghagulgol niya, ang pagsigaw ng pangalan ko.
Pero hindi na ako nakinig.
Sa gabing iyon, napatunayan ko ang isang bagay: Ang pinakamapanganib na babae ay hindi yung sumisigaw at nagwawala. Ang pinakamapanganib ay yung babaeng tahimik na nagmamasid, dahil kapag siya ay kumilos, sisiguraduhin niyang wala nang matitira sa’yo.
