AKALA KO BUNTIS AKO KAYA AKO LAGING NASUSUKA BAGO ANG KASAL NAMIN… PERO NANG MATUKLASAN KO ANG INILALAGAY NG FIANCÉ KO SA PAGKAIN KO ARAW-ARAW, GINAWA KO ANG “PERFECT WEDDING” NA HINDI NIYA MAKAKALIMUTAN.
Isang buwan na lang bago ang kasal namin ni Jerome.
Pero imbes na maging excited, puro paghihirap ang nararamdaman ko. Araw-araw, pagkatapos na pagkatapos naming kumain ng hapunan—na laging sweet na ipinagluluto ni Jerome—bigla akong nahihilo. Nanginginig ang laman ko. At maya-maya pa, masusuka ako nang matindi.
“Buntis ba ako?” tanong ko sa sarili ko.
Nag-pregnancy test ako. Negative.
Pero patuloy ang pagsusuka ko. Pumapayat ako nang mabilis. Namumutla.
Isang araw, nasa Bridal Shop kami para sa huling fitting ng gown ko.
Habang isinusuot ng designer ang gown, bigla akong inatake ng hilo. Nanginginig ang tuhod ko.
“Blaaaag!”
Napaupo ako sa sahig at nasuka. Nadumihan ang laylayan ng mamahaling gown.
Inasahan kong mag-aalala si Jerome. Inasahan kong dadaluhan niya ako.
Pero hindi.
Namula siya sa galit. Hinablot niya ang braso ko habang nakaluhod ako.
“Ano ba ‘yan, Clara?!” sigaw niya sa harap ng mga staff. “Ang baboy mo! Ang taba-taba mo kasi kaya hindi magkasya ang gown! Sinisira mo ang perfect wedding ko! Ayusin mo ang sarili mo!”
Umiyak ako. “Jerome… may sakit ako… hindi ko sinasadya…”
“Sakit? Ang tawag diyan katakawan! Magpapayat ka bago ang kasal, o hihiwalayan kita!”
Umuwi kaming magkakaaway.
Nang gabing iyon, habang naliligo si Jerome, nakaramdam ako ng kakaibang kutob.
Pumasok ako sa home office niya para maghanap ng painkiller dahil sa sakit ng ulo ko. Sa paghahanap ko sa drawer, may nakita akong isang garapon na walang label. Nakatago sa likod ng mga libro.
Puno ito ng powder.
Kumuha ako ng kaunti at dinala ko ito kinabukasan sa kaibigan kong Chemist.
Pagkalipas ng ilang oras, tumawag ang kaibigan ko. Galit na galit ang boses niya.
“Clara! Itigil mo ang pagkain ng kung ano man ang binibigay ni Jerome sa’yo!”
“Bakit? Ano ‘to?”
“Ito ay Dinitrophenol. Isang illegal at toxic na industrial chemical na ginagamit bilang pesticide pero binebenta sa black market bilang ‘extreme fat burner’. Clara, nilalason ka niya! Pwede kang mamatay sa heart attack o organ failure dahil diyan!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ako buntis. Hindi ako may sakit.
Dahan-dahan akong pinapatay ng lalaking papakasalanan ko para lang maging “payat” ako sa wedding pictures.
Gusto kong sumugod. Gusto kong magwala. Pero naisip ko ang sinabi niya: Gusto niya ng “Perfect Wedding.”
Pwes, ibibigay ko sa kanya ang Perfect Ending.
ANG ARAW NG KASAL.
Napakaganda ng simbahan. Puno ng puting bulaklak. Nandoon ang pamilya ni Jerome, ang mga business partners niya, at ang mga kaibigan namin.
Naglakad ako sa aisle. Payat na payat na ako. Halos buto’t balat.
Nakangiti si Jerome sa altar. “Perfect,” bulong niya nang makalapit ako. “Ang ganda mo kapag payat ka, Clara. Buti nakinig ka sa akin.”
Nagsimula ang seremonya.
Dumating ang oras ng Vows.
Kinuha ni Jerome ang mikropono. “I promise to love you, cherish you…”
Kinuha ko ang mikropono. Tumingin ako sa kanya, at sa daan-daang bisita.
“Jerome,” simula ko, nanginginig kunwari ang boses. “Gusto ko lang magpasalamat. Salamat sa pagluluto mo sa akin gabi-gabi.”
Ngumiti siya. “Syempre, mahal kita.”
“Salamat sa ‘special ingredient’ na inihahalo mo,” patuloy ko.
Kumunot ang noo niya.
Naglabas ako ng isang bagay mula sa bulaklak ko—ang Lab Result at ang Garapon ng Lason.
“Ano ‘yan?” kabadong tanong ni Jerome.
Humarap ako sa mga bisita.
“Sa lahat ng nandito… gusto ni Jerome ng perfect na asawa. Kaya araw-araw, nilalagyan niya ng TOXIC CHEMICAL at LASON ang pagkain ko para pumayat ako. Muntik na akong mamatay. Nasira ang atay ko. Lahat ‘yan, para lang magkasya ako sa gown na ito.”
Nag-gasp ang buong simbahan. Nagbulungan. Tumayo ang mga magulang ko sa galit.
“Sinungaling!” sigaw ni Jerome. “Wala kang ebidensya!”
“Nasa labas ang mga pulis, Jerome,” kalmado kong sabi. “Nasa kanila ang CCTV footage kung saan naghahalo ka ng powder sa pagkain ko. At nasa kanila ang testimonya ng supplier mo.”
Biglang bumukas ang pinto ng simbahan. Pumasok ang mga naka-unipormeng pulis.
“Jerome Santos, you are under arrest for Frustrated Murder and Violation of Violence Against Women and Children Act.”
Namutla si Jerome. “H-Hindi! Joke lang ‘yun! Gusto ko lang siyang pumayat!”
Habang pinoposasan siya sa harap ng altar, sa harap ng “perfect wedding” na pinangarap niya, tinanggal ko ang belo ko.
Lumapit ako sa kanya at bumulong.
“Sabi mo, gusto mo ng payat na asawa? Ayan. Payat na ako. Pero ang perfect life na gusto mo? Tapos na.”
Iniwan ko siya sa altar habang kinakaladkad ng mga pulis.
Naglakad ako palabas ng simbahan—mag-isa, payat, at mahina ang katawan, pero buong-buo ang loob at malaya mula sa taong muntik nang pumatay sa akin.
