“มหาเศรษฐีหญิงผู้สูญเสียความทรงจำไป 8 ปี

กลับถึงบ้านเกิดเพื่อค้นหาอดีต แต่กลับทรุดเข่าร้องไห้เมื่อพบพ่อแม่ชราถูกขังให้นอนในคอกหมูอย่างทุกข์ทรมาน—ทว่าเมื่อความจริงเรื่องคืนที่เธอหายตัวไปถูกเปิดเผย คนทั้งตระกูลกลับพูดไม่ออก เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมทั้งหมดคือคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด!”
บทที่ 1 — ผู้หญิงที่มีทุกอย่าง แต่จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร
เสียงล้อรถยนต์หรูแล่นผ่านถนนสายเก่าที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและฝุ่นดิน
รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนผ่านทุ่งนา บ้านไม้เก่า และร้านค้าขนาดเล็ก ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูเหล็กที่มีป้ายชื่อซีดจางเขียนว่า “บ้านศิริวัฒนกุล”
หญิงสาวในชุดสูทสีครีมก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง
เธอชื่อ รินลดา ศิริวัฒนกุล อายุสามสิบหกปี ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมระดับประเทศ ผู้หญิงที่นักธุรกิจจำนวนมากรู้จักในฐานะมหาเศรษฐีหญิงผู้เด็ดขาด ฉลาด และไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบ
เธอมีทรัพย์สินมากมาย มีโรงแรมหรูในหลายจังหวัด มีบ้านพักตากอากาศริมทะเล มีหุ้นในบริษัทขนาดใหญ่ และมีคนคอยรับใช้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่มี
ความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองในช่วงแปดปีที่ผ่านมา
เมื่อแปดปีก่อน รินลดาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนสายหนึ่งทางภาคเหนือ รถของเธอพลิกตกลงไปในหุบเขา เจ้าหน้าที่พบเธอหมดสติอยู่ใกล้ลำธาร ส่วนรถถูกไฟไหม้เสียหายเกือบทั้งหมด
เธอได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง
หลังจากรักษาตัวเป็นเวลาหลายเดือน เธอฟื้นขึ้นมา แต่กลับจำเรื่องราวก่อนเกิดอุบัติเหตุไม่ได้เกือบทั้งหมด
เธอจำชื่อของตัวเองได้ จำวิธีพูด อ่านหนังสือ และทำงานได้ แต่เมื่อมีคนถามถึงบ้านเกิด พ่อแม่ หรือชีวิตครอบครัว เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังมองเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า
คนที่อยู่ข้างเธอในช่วงเวลานั้นคือ ภาคภูมิ สามีของเธอ
เขาบอกว่าเธอไม่มีญาติใกล้ชิดที่ต้องติดต่อ บอกว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว และบอกว่าทุกอย่างที่เธอควรรู้เกี่ยวกับชีวิตเดิมได้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว
ภาคภูมิเป็นคนช่วยดูแลเธอในช่วงฟื้นตัว เป็นคนพาเธอไปพบแพทย์ และเป็นคนจัดการเอกสารบริษัทที่เธอเป็นเจ้าของ
รินลดาจึงเชื่อใจเขา
เมื่อเธอเริ่มกลับมาทำงานได้ ภาคภูมิก็ช่วยบริหารธุรกิจ จนบริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว
แต่ตลอดแปดปีที่ผ่านมา มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกผิดปกติอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่เธอถามถึงพ่อแม่ ภาคภูมิจะเปลี่ยนเรื่องทันที
ทุกครั้งที่เธอขอไปบ้านเกิด เขาจะอ้างว่าบ้านหลังนั้นถูกขายไปแล้ว
และทุกครั้งที่เธอฝันถึงผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งกำลังร้องเรียกชื่อเธอ เขาจะบอกว่าเป็นเพียงผลข้างเคียงจากอาการบาดเจ็บ
จนกระทั่งเมื่อสามวันก่อน รินลดาได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง
ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีที่อยู่ต้นทาง มีเพียงข้อความสั้น ๆ เขียนด้วยลายมือสั่น ๆ
“ถ้าลูกยังจำแม่ไม่ได้ ขอให้กลับมาที่บ้านเก่าสักครั้ง พ่อกับแม่ยังรอลูกอยู่เสมอ”
ด้านล่างมีรูปถ่ายบ้านไม้หลังหนึ่งที่เธอจำไม่ได้ แต่หัวใจกลับเต้นแรงทันทีที่เห็น
เธอตัดสินใจเดินทางกลับมาโดยไม่บอกภาคภูมิ
“คุณรินคะ จะให้ดิฉันเข้าไปแจ้งคนในบ้านก่อนหรือไม่คะ?” เลขาส่วนตัวถาม
รินลดาส่ายหน้า
“ไม่ต้อง ฉันอยากเข้าไปเอง”
เธอเดินผ่านประตูเหล็กที่เปิดค้างอยู่
สนามหญ้าที่เคยถูกตัดแต่งอย่างสวยงามกลายเป็นพื้นดินแห้ง มีหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมด หน้าต่างบ้านบางบานแตก ประตูไม้เก่ามีรอยผุพัง และหลังคาด้านหนึ่งยุบลงมา
นี่คือบ้านที่จดหมายบอกว่าเป็นบ้านของพ่อแม่เธอจริงหรือ?
เธอก้าวเข้าไปช้า ๆ
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังมาจากด้านหลังบ้าน
“อือ… ช่วย… ช่วยหน่อย…”
รินลดาหยุดเดิน
เสียงนั้นเหมือนคนแก่กำลังร้องครางด้วยความเจ็บปวด
เธอหันไปทางต้นเสียงแล้วเดินตามไป
กลิ่นเหม็นรุนแรงลอยมากระทบจมูก
เมื่อเดินผ่านโรงเก็บของเก่า เธอเห็นคอกหมูหลังหนึ่งตั้งอยู่ท้ายสวน ประตูไม้ถูกล็อกด้วยโซ่สนิมเขรอะ มีถังน้ำเก่าและเศษอาหารวางอยู่ข้างใน
แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ คือมีคนสองคนนอนอยู่บนพื้นฟางเปียกชื้นภายในคอกนั้น
ชายชราคนหนึ่งนอนตะแคงอยู่ข้างกำแพง ส่วนหญิงชรานอนขดตัวอยู่บนผ้าห่มบาง ๆ ที่เปื้อนคราบดิน
ทั้งคู่ผอมจนเห็นกระดูก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและรอยช้ำเก่า ๆ
หญิงชราพยายามยกมือขึ้นเคาะประตูไม้
“ขอน้ำหน่อย… ขอแค่น้ำ…”
รินลดายืนนิ่ง
มือที่ถือกระเป๋าสั่นจนกระเป๋าหล่นลงพื้น
“คุณ… คุณเป็นใครคะ?”
หญิงชราค่อย ๆ หันหน้าไปทางเสียง
เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาที่ขุ่นมัวก็เบิกกว้าง
ริมฝีปากสั่นระริก
“ริน…”
รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
“คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ?”
หญิงชราพยายามคลานเข้ามาใกล้ประตู
“ลูก… ริน… ลูกแม่…”
ชายชราที่นอนอยู่ข้างหลังค่อย ๆ ลืมตา
เมื่อเขาเห็นใบหน้าของหญิงสาว น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
“ลูกพ่อ… ลูกกลับมาแล้วจริง ๆ หรือ…”
รินลดาทรุดเข่าลงกับพื้น
เธอมองชายชรา มองหญิงชรา แล้วมองโซ่ที่คล้องประตูคอกหมู
“พ่อ… แม่…?”
คำสองคำหลุดออกมาจากปากเธออย่างไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังวิ่งเล่นบนสนามหญ้า
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังหวีผมให้เธอ
ชายวัยกลางคนกำลังอุ้มเธอขึ้นบนบ่า
เสียงหัวเราะ
กลิ่นข้าวหอม
และเสียงที่พูดว่า
“ลูกสาวของพ่อโตขึ้นต้องเป็นคนดีนะ”
รินลดายกมือขึ้นกุมศีรษะ
“โอ๊ย…”
เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“ทำไม… ทำไมพ่อแม่ถึงมาอยู่ที่นี่?”
หญิงชราพยายามยื่นมือผ่านช่องประตู
“แม่ขอโทษ… แม่ช่วยลูกไม่ได้…”
“ใครทำแบบนี้กับพ่อแม่?”
ชายชราส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง
“อย่า… อย่าเพิ่งถามเลยลูก…”
“ไม่ค่ะ! ฉันต้องรู้!”
รินลดาหันไปหาเลขาส่วนตัว
“โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้! เรียกรถพยาบาลด้วย! เอาโซ่นี่ออก!”
เลขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
รินลดาถอดเสื้อสูทของตัวเองคลุมไหล่ให้หญิงชรา
เธอไม่สนใจว่าพื้นจะสกปรกแค่ไหน ไม่สนใจว่ารองเท้าราคาแพงจะเปื้อนโคลนอย่างไร
เธอเพียงจับมือแม่ไว้แน่น
“แม่คะ หนูอยู่นี่แล้วนะ… หนูจะไม่ไปไหนอีกแล้ว…”
หญิงชราร้องไห้จนตัวสั่น
“แม่รอลูกมานานเหลือเกิน…”
บทที่ 2 — พ่อแม่ที่ถูกลบออกจากชีวิตของลูกสาว
ชายชรามีชื่อว่า ประจวบ ศิริวัฒนกุล อายุเจ็ดสิบสองปี ส่วนหญิงชราคือ ละไม อายุหกสิบเก้าปี
ทั้งคู่ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที
แพทย์ตรวจพบว่าประจวบมีภาวะขาดสารอาหาร กล้ามเนื้ออ่อนแรง และมีโรคเรื้อรังหลายอย่างที่ไม่ได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง
ส่วนละไมมีภาวะขาดน้ำ ความดันโลหิตต่ำ และบาดแผลจากการกดทับ
รินลดานั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินตลอดเวลา
เธอไม่ยอมกลับบ้าน
แม้จะมีเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเข้ามาแจ้งว่าเธอควรพักผ่อน แต่เธอก็เพียงส่ายหน้า
“ฉันจะรอจนกว่าพ่อแม่จะปลอดภัยค่ะ”
เมื่อแพทย์ออกมาแจ้งว่าทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว เธอจึงถอนหายใจออกมาเป็นครั้งแรก
“ฉันขอเข้าไปพบพวกท่านได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ แต่ขอให้พูดคุยอย่างระมัดระวัง เพราะทั้งสองคนอ่อนแรงมาก”
รินลดาเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
ละไมกำลังนอนอยู่บนเตียง มือมีสายน้ำเกลือ ส่วนประจวบอยู่เตียงข้าง ๆ
เมื่อเห็นลูกสาว ทั้งคู่ก็พยายามลุกขึ้น
“ไม่ต้องลุกค่ะพ่อ แม่ นอนพักเถอะ”
รินลดารีบเข้าไปจับมือพวกท่าน
ละไมมองหน้าเธออยู่นาน
“ลูก… จำแม่ได้หรือยัง?”
รินลดาน้ำตาคลอ
“หนูยังจำทุกอย่างไม่ได้ค่ะ แต่หนูรู้แล้วว่าพ่อกับแม่คือคนที่หนูตามหามาตลอด”
ละไมยกมือขึ้นลูบแก้มลูกสาว
“ลูกยังมีแผลตรงคิ้วเหมือนเดิมเลย…”
รินลดาแตะคิ้วตัวเอง
“แผลนี้หรือคะ?”
“ตอนเด็ก ๆ ลูกเคยวิ่งเล่นแล้วชนขอบโต๊ะ แม่ตกใจมาก พ่อรีบอุ้มลูกไปโรงพยาบาล ตอนนั้นลูกร้องไห้จนคนทั้งห้องได้ยิน”
ประจวบหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะไอ
“ลูกไม่ยอมให้พ่ออุ้มอยู่หลายวัน เพราะคิดว่าพ่อเป็นคนทำให้เจ็บ”
รินลดาหัวเราะทั้งน้ำตา
“หนูเคยเป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?”
“จริงสิลูก” ละไมตอบ “ตอนเด็กหนูดื้อ แต่เป็นเด็กใจดีมาก ชอบเก็บลูกแมวจรจัดมาเลี้ยง”
รินลดาก้มหน้าลง
เธออยากจำทุกอย่างได้
อยากจำเสียงของแม่
อยากจำมือของพ่อ
อยากจำบ้านหลังนี้
แต่ในหัวของเธอยังมีช่องว่างขนาดใหญ่
“พ่อคะ… ทำไมพ่อกับแม่ถึงถูกขังอยู่ในคอกหมู?”
ประจวบกับละไมมองหน้ากัน
ทั้งคู่เงียบไปนาน
ในที่สุดประจวบก็พูดขึ้น
“เพราะพ่อแม่ไม่ยอมเซ็นเอกสารบางอย่างให้คนที่ดูแลทรัพย์สินของครอบครัว”
“ใครคะ?”
“ภาคภูมิ…”
รินลดาชะงัก
“สามีของหนู?”
ละไมพยักหน้าช้า ๆ
“เขาเป็นคนเอาเอกสารมาให้พ่อเซ็น เขาบอกว่าลูกเป็นคนสั่งให้โอนบ้านและที่ดินทั้งหมดให้บริษัทของเขา”
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ หนูไม่เคยรู้เรื่องนี้”
ประจวบหลับตาลง
“พ่อก็รู้ว่าลูกไม่ทำแบบนั้น แต่เขาเอาเอกสารที่มีลายเซ็นของลูกมาให้ดู”
“แล้วทำไมพ่อไม่แจ้งตำรวจ?”
“เขาบอกว่าถ้าพ่อแจ้งตำรวจ ลูกจะถูกทำร้าย”
รินลดารู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งก้อนใหญ่กดทับหัวใจ
“แล้วทำไมแม่ไม่ติดต่อหนู?”
ละไมเริ่มร้องไห้
“แม่เคยโทรไปหลายครั้ง แต่ทุกครั้งมีคนรับสายแล้วบอกว่าลูกไม่อยากคุยกับแม่”
“ใครรับสาย?”
“ผู้หญิงคนหนึ่ง… เขาบอกว่าเป็นเลขาของลูก”
รินลดากำมือแน่น
“ภาคภูมิเป็นคนสั่งใช่ไหมคะ?”
ละไมไม่ตอบ
เธอเพียงจับมือลูกสาวแน่นขึ้น
“แม่ไม่อยากให้ลูกโกรธจนทำอะไรอันตราย แม่แค่อยากให้ลูกปลอดภัย”
รินลดาก้มลงจูบมือแม่
“หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในแปดปีที่ผ่านมา แต่หนูจะหาความจริงทั้งหมดค่ะ”
ประจวบมองลูกสาวด้วยแววตาเป็นห่วง
“ลูกต้องระวัง ภาคภูมิไม่ใช่คนที่ลูกเคยรู้จักอีกแล้ว”
บทที่ 3 — สามีผู้แสนดีที่กลายเป็นคนแปลกหน้า
ในช่วงแปดปีที่ผ่านมา ภาคภูมิได้รับการยกย่องว่าเป็นสามีที่ดี
เขาปรากฏตัวในงานสังคมแทนรินลดาในวันที่เธอไม่สบาย เขาบริจาคเงินให้โรงพยาบาลและมูลนิธิหลายแห่ง และมักให้สัมภาษณ์ว่าเขาอยากช่วยภรรยาฟื้นความทรงจำให้ได้มากที่สุด
ภาพถ่ายของเขากับรินลดาปรากฏตามนิตยสารธุรกิจอยู่เสมอ
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังภาพถ่ายเหล่านั้นคืออะไร
ภาคภูมิเป็นคนควบคุมตารางนัดหมายของเธอ
เป็นคนเลือกแพทย์
เป็นคนจัดการเอกสารส่วนตัว
เป็นคนเก็บโทรศัพท์เก่าของเธอ
และเป็นคนคอยบอกว่าเธอควรจำอะไรหรือไม่ควรจำอะไร
แม้รินลดาจะมีตำแหน่งประธานบริษัท แต่ในความเป็นจริง เธอกลับถูกตัดขาดจากข้อมูลสำคัญหลายอย่าง
เธอไม่เคยรู้ว่ามีที่ดินของครอบครัวถูกโอนออกไป
ไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่
และไม่เคยรู้ว่าบริษัทที่เธอสร้างขึ้นกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการยักย้ายทรัพย์สิน
หลังจากพ่อแม่ปลอดภัย รินลดากลับไปยังโรงแรมที่พักชั่วคราว
เธอเรียกเลขาส่วนตัวชื่อ อัญชลี เข้ามาพบ
“ฉันต้องการเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อแปดปีก่อน”
อัญชลีมีสีหน้าลังเล
“คุณรินแน่ใจหรือคะ?”
“แน่ใจ”
“คุณภาคภูมิเคยกำชับว่าไม่ควรรื้อฟื้นเรื่องนี้ เพราะอาจกระทบต่อสุขภาพของคุณ”
รินลดาจ้องหน้าเลขา
“คุณรู้เรื่องพ่อแม่ของฉันหรือเปล่า?”
อัญชลีเงียบไป
“ตอบฉันตามความจริง”
หญิงสาวก้มหน้า
“ดิฉันทราบว่ามีการส่งเงินให้คนดูแลบ้านเก่าค่ะ แต่ไม่ทราบว่าพ่อแม่ของคุณถูกขังอยู่ในคอกหมู”
“ใครเป็นคนส่งเงิน?”
“ฝ่ายการเงินของบริษัทค่ะ มีคำสั่งจากคุณภาคภูมิ”
รินลดาหลับตา
“แล้วเอกสารการรักษาของฉัน?”
“อยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งค่ะ”
“ฉันต้องการชื่อแพทย์ทุกคนที่รักษาฉัน”
อัญชลีพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
รินลดามองเธออีกครั้ง
“อัญชลี คุณทำงานกับฉันมานานแค่ไหน?”
“เจ็ดปีค่ะ”
“ตลอดเวลานั้น คุณเคยเห็นฉันถามถึงพ่อแม่ไหม?”
อัญชลีเริ่มน้ำตาคลอ
“เคยค่ะ หลายครั้ง”
“แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉัน?”
เลขาสาวก้มหน้าลง
“คุณภาคภูมิสั่งให้ทุกคนตอบเหมือนกันว่า พ่อแม่ของคุณเสียชีวิตไปแล้ว ดิฉันกลัวว่าจะตกงาน และกลัวว่าเขาจะทำร้ายครอบครัวของดิฉันค่ะ”
รินลดานิ่งไป
เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ตำหนิ
เพียงพูดเบา ๆ
“ฉันเข้าใจว่าคุณกลัว แต่จากนี้ไป ถ้าคุณรู้ความจริงอะไรอีก ขอให้บอกฉันทั้งหมด”
“ค่ะคุณริน”
“และห้ามแจ้งภาคภูมิว่าฉันกำลังตรวจสอบเรื่องนี้”
อัญชลีพยักหน้า
คืนนั้น รินลดาเปิดดูรูปถ่ายเก่าที่พบในบ้าน
รูปหนึ่งเป็นภาพเธอยืนอยู่หน้าบ้านไม้กับพ่อแม่
ด้านหลังมีข้อความเขียนว่า
“วันเกิดครบยี่สิบแปดปีของริน พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวลูกเสมอ”
เธอพลิกรูปอีกใบ
เป็นภาพเธอกับภาคภูมิในวันแต่งงาน
ทั้งคู่ยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข
แต่เมื่อมองรูปนั้นนานขึ้น เธอกลับรู้สึกถึงความกลัวบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
เธอวางรูปลง
แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ
“คุณเป็นใครกันแน่ ภาคภูมิ?”
บทที่ 4 — คืนที่ความทรงจำเริ่มกลับมา
สองวันต่อมา อัญชลีนำเอกสารชุดหนึ่งมาให้รินลดา
เอกสารเหล่านั้นประกอบด้วยรายงานอุบัติเหตุ รายงานการรักษา และสำเนารายการโทรศัพท์เก่า
เมื่อเปิดดู รินลดาพบความผิดปกติหลายอย่าง
รายงานอุบัติเหตุระบุว่ารถของเธอเสียหลักจากการเบรกกะทันหัน
แต่บันทึกการตรวจสภาพรถก่อนเกิดเหตุระบุว่าระบบเบรกมีความผิดปกติ
ที่สำคัญ รายงานดังกล่าวไม่ได้ถูกส่งให้ตำรวจในวันเกิดเหตุ
มีการแก้ไขวันที่และลบชื่อผู้ตรวจสอบออก
“ทำไมเอกสารนี้ถึงไม่เคยอยู่ในแฟ้มของฉัน?”
อัญชลีตอบอย่างระมัดระวัง
“เพราะคุณภาคภูมิขอให้โรงพยาบาลส่งเฉพาะรายงานฉบับย่อค่ะ”
รินลดาเปิดดูรายการโทรศัพท์
ก่อนเกิดอุบัติเหตุหนึ่งวัน มีสายโทรออกจากโทรศัพท์ของเธอไปยังเบอร์บ้านเก่าถึงเจ็ดครั้ง
เธอจำไม่ได้ว่าโทรหาใคร
แต่เมื่อเห็นหมายเลขนั้น หัวใจกลับเต้นแรง
“นี่เบอร์บ้านพ่อแม่ฉันใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
รินลดาเริ่มหายใจถี่
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัว
เธอกำลังนั่งอยู่ในรถ
โทรศัพท์ดังขึ้น
เสียงผู้หญิงร้องไห้
“ริน ลูกต้องกลับมานะ พ่อของลูกกำลังมีปัญหา”
เธอพูดว่า
“แม่คะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้”
จากนั้นมีเสียงผู้ชายดังมาจากเบาะข้างคนขับ
“อย่าไปเลยริน เดี๋ยวผมจัดการให้”
รินลดายกมือขึ้นกุมขมับ
“ไม่…”
อัญชลีรีบเข้ามาประคอง
“คุณรินคะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ฉันจำได้… ฉันกำลังจะกลับบ้าน”
“คุณริน…”
“มีคนไม่อยากให้ฉันกลับไป!”
เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
ในหัวมีภาพแวบเข้ามาอีกหลายภาพ
ภาคภูมิยืนอยู่หน้ารถ
เขาถือโทรศัพท์ของเธอ
เสียงทะเลาะกัน
ประตูรถถูกปิด
ไฟหน้ารถสว่างวาบ
และเสียงเบรกที่ดังผิดปกติ
รินลดาทรุดลงบนโซฟา
“ฉันไม่ได้ขับรถไปเอง…”
อัญชลีเบิกตากว้าง
“อะไรนะคะ?”
“ฉันจำได้ว่าภาคภูมิเป็นคนขับ”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง
อัญชลีรีบปิดประตู
“คุณริน เราต้องระวังนะคะ”
รินลดามองเธอ
“ช่วยหาหลักฐานเกี่ยวกับคนขับรถในคืนนั้นให้ฉัน”
“ค่ะ”
“แล้วตรวจสอบด้วยว่าใครเป็นคนรับโทรศัพท์ของฉันหลังเกิดอุบัติเหตุ”
อัญชลีพยักหน้า
“ดิฉันจะทำอย่างเงียบที่สุดค่ะ”
คืนนั้น รินลดาฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตอีกครั้ง
เธอเห็นตัวเองนั่งอยู่ในรถ ภาคภูมิอยู่หลังพวงมาลัย
ทั้งคู่กำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง
“คุณไม่มีสิทธิ์เอาที่ดินของพ่อแม่ผมไปขาย!” เธอตะโกน
ภาคภูมิตอบกลับ
“มันเป็นที่ดินที่คุณมีสิทธิ์จัดการ ผมแค่ต้องการให้เงินหมุนในบริษัท!”
“พ่อแม่ฉันไม่เคยอนุญาต!”
“คุณจะเลือกพ่อแม่ที่แก่แล้ว หรือเลือกอนาคตของเรากันแน่?”
“ฉันเลือกความถูกต้อง!”
หลังจากนั้น ภาพก็มืดลง
เสียงเบรกดังขึ้น
รถสั่นสะเทือน
และเธอรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในความมืด
รินลดาสะดุ้งตื่นกลางดึก
เหงื่อไหลเต็มใบหน้า
เธอจำได้แล้วว่า ก่อนเกิดอุบัติเหตุ เธอกำลังพยายามเปิดโปงการทุจริตของสามีตัวเอง
แต่ยังมีบางอย่างที่เธอจำไม่ได้
ใครเป็นคนทำให้รถเสียหลัก?
และเหตุใดเธอจึงถูกบอกว่าไม่มีครอบครัว?
บทที่ 5 — ผู้หญิงที่ถูกลบออกจากทะเบียนความทรงจำ
อัญชลีใช้เวลาหลายวันตรวจสอบเอกสารเก่า
ในที่สุดเธอก็พบชื่อของแพทย์คนหนึ่งที่เคยรักษารินลดาในช่วงหลังเกิดอุบัติเหตุ
เขาชื่อ นพ.ธีรเมธ ปัจจุบันย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลในจังหวัดอื่น
รินลดาติดต่อเขาโดยตรง
เมื่อพบกัน แพทย์มีสีหน้าเคร่งเครียด
“คุณรินลดา ผมจำคุณได้ครับ”
“คุณหมอเคยรักษาฉันใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ คุณได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง มีภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วน”
“ฉันอยากรู้ว่า ตอนนั้นมีใครมาเยี่ยมฉันบ้าง?”
แพทย์เปิดเอกสารเก่า
“มีคุณภาคภูมิครับ และมีหญิงสูงวัยคนหนึ่งพยายามเข้ามาเยี่ยม แต่ไม่ได้รับอนุญาต”
รินลดาชะงัก
“หญิงสูงวัยคนนั้นคือใคร?”
“เธอบอกว่าเป็นแม่ของคุณครับ”
หัวใจของรินลดาเต้นแรง
“แล้วทำไมถึงไม่ได้รับอนุญาต?”
แพทย์ถอนหายใจ
“ผู้ที่ลงชื่อเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยแจ้งว่า คุณไม่มีญาติคนอื่น และห้ามเปิดเผยข้อมูลให้บุคคลภายนอกทราบ”
“ผู้ดูแลผู้ป่วยคือภาคภูมิ?”
“ใช่ครับ”
รินลดากำมือแน่น
“คุณหมอจำได้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นพูดอะไร?”
แพทย์คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เธอร้องไห้และบอกว่าอยากเห็นหน้าลูกสาวเพียงสักครั้ง เธอบอกว่าลูกสาวกำลังถูกคนไม่ดีหลอก แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ยอมให้เข้าไป”
“แม่มาที่โรงพยาบาลจริง ๆ…”
“ใช่ครับ”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ?”
“เธอกลับไป และไม่เคยปรากฏตัวอีก”
รินลดาน้ำตาไหล
เธอพยายามนึกภาพแม่ยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย แต่กลับมองเห็นเพียงความมืด
“คุณหมอคะ ฉันขอถามอีกอย่างได้ไหม?”
“ได้ครับ”
“อาการสูญเสียความทรงจำของฉันเกิดจากอุบัติเหตุอย่างเดียวหรือเปล่า?”
แพทย์นิ่งไป
“จากข้อมูลทางการแพทย์ การบาดเจ็บมีผลต่อความทรงจำจริงครับ แต่ในช่วงฟื้นตัว คุณยังมีความสับสนและความวิตกกังวลสูงมาก”
“มีใครให้ยาฉันเป็นพิเศษไหม?”
“มีการให้ยาตามอาการครับ แต่มีคำขอให้ใช้ยาคลายกังวลต่อเนื่องจากผู้ดูแล”
รินลดาขมวดคิ้ว
“ยานั้นมีผลต่อความจำหรือไม่?”
“ยาบางชนิดอาจทำให้เกิดอาการง่วง ซึม หรือความจำระยะสั้นผิดปกติได้ แต่ผมไม่สามารถสรุปได้ว่ามีใครจงใจใช้ยาเพื่อควบคุมคุณหรือไม่ ต้องตรวจสอบประวัติการใช้ยาอย่างละเอียด”
รินลดาพยักหน้า
“ขอบคุณค่ะ”
ก่อนกลับ แพทย์ยื่นซองเอกสารเล็ก ๆ ให้เธอ
“ผมเก็บสำเนาบันทึกการเยี่ยมผู้ป่วยไว้ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ผมไม่มีหลักฐานเพียงพอ”
รินลดาเปิดดู
ในกระดาษมีลายมือของแม่
“ลูกแม่อยู่ข้างในใช่ไหม ขอให้แม่ได้เห็นหน้าลูกสักครั้ง แม่ไม่ได้ต้องการอะไรเลย”
รินลดากอดกระดาษนั้นแนบอก
เธอร้องไห้จนไหล่สั่น
แปดปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าไม่มีใครพยายามตามหาเธอ
แต่ความจริงคือแม่ของเธอพยายามมาหาเธอถึงโรงพยาบาล และถูกคนที่เธอไว้ใจที่สุดขวางไว้
บทที่ 6 — ความลับของที่ดินผืนสุดท้าย
การตรวจสอบของทีมกฎหมายพบว่า ก่อนเกิดอุบัติเหตุ รินลดาเคยยื่นเรื่องระงับการขายที่ดินของครอบครัว
ที่ดินผืนดังกล่าวมีขนาดหลายสิบไร่ ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่กำลังจะพัฒนาเป็นเขตเศรษฐกิจใหม่
มูลค่าของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงแปดปีที่ผ่านมา
ภาคภูมิพยายามให้พ่อของรินลดาเซ็นเอกสารโอนที่ดินให้บริษัทในเครือ
แต่ประจวบปฏิเสธ
เพราะเขารู้ว่าราคาที่เสนอให้ต่ำกว่ามูลค่าจริงหลายเท่า
หลังจากนั้นไม่นาน พ่อแม่ของรินลดาก็ถูกกดดันให้ย้ายออกจากบ้าน
เมื่อพวกท่านไม่ยอม ภาคภูมิจึงสั่งให้คนดูแลบ้านตัดน้ำ ตัดไฟ และห้ามไม่ให้ใครเข้าไปช่วยเหลือ
ต่อมา เขาอ้างว่าทั้งคู่สมัครใจไปอยู่ในบ้านพักคนชรา
แต่ไม่มีหลักฐานว่ามีการย้ายไปยังสถานที่ใด
ความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เอกสารบางฉบับมีลายเซ็นของรินลดาที่ถูกนำไปใช้หลังจากเธอสูญเสียความทรงจำแล้ว
เธอไม่เคยรู้เรื่องการขายที่ดิน
ไม่เคยได้รับเงิน
และไม่เคยอนุมัติการโอนกรรมสิทธิ์ด้วยตัวเอง
รินลดานำหลักฐานทั้งหมดไปให้ทนายความ
ทนายความชื่อ กิตติศักดิ์ ตรวจเอกสารอย่างละเอียด ก่อนจะกล่าวว่า
“คุณรินครับ เรามีเหตุผลเพียงพอที่จะยื่นคำร้องให้ตรวจสอบการโอนทรัพย์สิน และขอให้ระงับธุรกรรมที่ยังไม่เสร็จสิ้นได้”
“แล้วเรื่องที่พ่อแม่ถูกกักขังล่ะคะ?”
“ต้องแจ้งความและรวบรวมพยานหลักฐานครับ เราควรให้ตำรวจดำเนินการโดยเร็ว”
รินลดาพยักหน้า
“ฉันต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย ไม่ต้องการให้ใครใช้กำลังตอบโต้”
กิตติศักดิ์มองเธอด้วยความชื่นชม
“คุณรินมีหลักฐานมากกว่าที่คิดครับ”
“ฉันไม่ต้องการเพียงเอาทรัพย์สินคืน ฉันต้องการรู้ว่าใครทำให้ฉันต้องสูญเสียครอบครัวไปแปดปี”
บทที่ 7 — วันที่สามีกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
ภาคภูมิเดินทางกลับมาจากการประชุมต่างประเทศในเย็นวันศุกร์
เขาเปิดประตูบ้านพักของรินลดาด้วยท่าทางสบายใจ
“รินครับ ผมกลับมาแล้ว”
แต่เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟา เขาก็หยุดชะงัก
“คุณไปไหนมา?”
รินลดามองเขานิ่ง ๆ
“กลับบ้านค่ะ”
ภาคภูมิยิ้ม
“บ้านไหนครับ?”
“บ้านที่พ่อแม่ฉันอยู่”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปทันที
“คุณพูดอะไร?”
รินลดาหยิบรูปถ่ายเก่าออกมาวางบนโต๊ะ
“พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่”
ภาคภูมิเดินเข้ามาใกล้
“ริน คุณอย่าเพิ่งเชื่ออะไรใครง่าย ๆ นะ คุณยังมีปัญหาเรื่องความทรงจำอยู่”
“ฉันไม่ได้เชื่อใคร ฉันเห็นพ่อแม่ด้วยตาตัวเอง”
“คุณไปที่นั่นจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วพวกเขาพูดอะไรกับคุณ?”
“พวกเขาบอกว่าคุณเอาเอกสารไปให้พ่อเซ็น บอกว่าคุณขู่ไม่ให้พวกเขาติดต่อฉัน และบอกว่าคุณเป็นคนสั่งให้ขังพวกเขาไว้ในคอกหมู”
ภาคภูมิหัวเราะเบา ๆ
“เป็นไปไม่ได้ครับ พวกเขาอาจสับสนเพราะอายุมากแล้ว”
รินลดามองเขา
“ฉันก็คิดเหมือนกันว่าอาจมีอะไรผิดพลาด จนกระทั่งฉันเห็นโซ่ที่ประตูคอก”
“ริน คุณต้องฟังผมก่อน”
“ฉันฟังคุณมาแปดปีแล้ว”
ภาคภูมิเริ่มเสียงแข็ง
“ผมเป็นคนดูแลคุณมาตลอด ผมพาคุณไปรักษา ผมช่วยสร้างบริษัทให้คุณ คุณจะกล่าวหาผมแบบนี้ไม่ได้!”
รินลดาหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมา
“แล้วนี่คืออะไร?”
ภาคภูมิมองเอกสาร
เป็นรายการโอนเงินจากบริษัทไปยังบัญชีส่วนตัวของเขา
“คุณใช้เงินบริษัทโดยไม่มีการอนุมัติ”
“ผมเป็นผู้บริหาร ผมมีสิทธิ์จัดการ!”
“คุณมีสิทธิ์เฉพาะในขอบเขตที่ได้รับมอบหมาย”
“ริน…”
“และนี่คือเอกสารโอนที่ดินของพ่อแม่ฉัน ซึ่งมีลายเซ็นของฉันในวันที่ฉันยังพักรักษาตัวอยู่”
ภาคภูมิเงียบ
รินลดาพูดต่อ
“คุณรู้ไหมว่าอะไรทำให้ฉันสงสัยที่สุด?”
“อะไร?”
“คุณไม่เคยถามเลยว่าฉันรู้สึกอย่างไรหลังจากพบพ่อแม่ คุณไม่เคยถามว่าพวกเขาปลอดภัยหรือยัง คุณถามเพียงว่าพวกเขาพูดอะไรกับฉัน”
ภาคภูมิเริ่มเดินถอยหลัง
“ผมเป็นห่วงคุณ”
“ถ้าคุณเป็นห่วงฉันจริง คุณคงไม่โกหกว่าพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว”
“ผมทำเพื่อปกป้องเรา!”
“ปกป้องใครคะ? ปกป้องครอบครัว หรือปกป้องผลประโยชน์ของคุณ?”
ภาคภูมิกัดฟัน
“คุณเปลี่ยนไปมากนะริน”
“ไม่ค่ะ ฉันแค่เริ่มจำได้ว่าตัวเองเคยเป็นใคร”
บทที่ 8 — ความจริงในคืนที่รถตกเหว
ภาคภูมิเดินเข้ามาใกล้รินลดา
“คุณจำอะไรได้บ้าง?”
“มากพอที่จะรู้ว่าคุณกำลังโกหก”
“คุณจำไม่ได้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น”
รินลดานิ่งไป
“คุณหมายความว่าอย่างไร?”
ภาคภูมิหัวเราะอย่างเย็นชา
“คุณคิดว่าคุณขับรถตกเหวเพราะอุบัติเหตุจริง ๆ หรือ?”
รินลดารู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายเย็นลง
“คุณเป็นคนทำ?”
ภาคภูมิไม่ตอบทันที
เขาเดินไปหยิบแก้วน้ำ ก่อนจะพูดออกมาอย่างช้า ๆ
“ในคืนนั้น คุณกำลังจะไปหาพ่อแม่ และคุณบอกว่าจะเปิดโปงเรื่องที่ผมใช้เงินบริษัท คุณขู่ว่าจะยื่นเรื่องตรวจสอบทุกอย่าง”
“แล้วคุณทำอะไร?”
“ผมแค่ต้องการให้คุณหยุด”
“คุณทำให้รถเสียหลัก?”
ภาคภูมิหลบตา
“ผมไม่ได้ตั้งใจให้คุณต้องเจ็บขนาดนั้น”
รินลดายกมือปิดปาก
“คุณเป็นคนทำจริง ๆ…”
ภาคภูมิเริ่มพูดเร็วขึ้น
“ผมแค่ต้องการให้คุณกลัว ผมคิดว่าคุณจะยอมกลับมาคุยกัน แต่รถเสียหลักจริง ๆ ผมตกใจมาก ผมเรียกคนมาช่วย แล้วพาคุณไปโรงพยาบาล”
“คุณเป็นคนขับรถ?”
“ใช่”
“แล้วทำไมรายงานถึงบอกว่าฉันเป็นคนขับ?”
ภาคภูมิไม่ตอบ
รินลดาน้ำตาไหล
“คุณปล่อยให้ฉันเชื่อว่าตัวเองเป็นคนทำให้เกิดอุบัติเหตุหรือ?”
“ผมต้องทำแบบนั้นเพื่อไม่ให้ตัวเองมีความผิด!”
“แล้วเรื่องพ่อแม่?”
ภาคภูมิถอนหายใจ
“พวกเขาเป็นอุปสรรคต่อการขายที่ดิน ผมพยายามให้พวกเขาเข้าใจ แต่พวกเขาไม่ยอม”
“คุณจึงขังพวกเขา?”
“ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก!”
“คุณขังพ่อแม่ฉันไว้ในคอกหมู!”
เสียงของรินลดาดังขึ้นจนสั่น
“พวกเขาแก่แล้ว พวกเขาป่วย พวกเขาไม่มีใครช่วย แล้วคุณกลับปล่อยให้พวกเขานอนอยู่ในที่แบบนั้น!”
ภาคภูมิเริ่มเสียงดังกลับ
“ถ้าคุณไม่กลับไปยุ่งกับที่ดิน เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิด!”
รินลดานิ่งไป
ประโยคนั้นทำให้เธอเข้าใจทุกอย่าง
ภาคภูมิไม่เคยรู้สึกผิด
เขาเพียงโกรธที่เธอกลับมาขัดขวางแผนการของเขา
“คุณรู้ไหมว่าฉันเสียอะไรไปบ้าง?”
เธอพูดด้วยเสียงเบา
“ฉันเสียความทรงจำ เสียเวลาแปดปี เสียโอกาสที่จะอยู่กับพ่อแม่ และเสียความเชื่อใจที่ฉันเคยมีให้คุณ”
ภาคภูมิเดินเข้ามาใกล้
“ริน เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ได้ ผมรักคุณนะ”
รินลดาส่ายหน้า
“คุณรักฉัน หรือคุณรักบริษัทของฉัน?”
“อย่าพูดแบบนั้น”
“ถ้าฉันไม่มีเงิน ไม่มีหุ้น ไม่มีที่ดิน คุณยังจะอยู่กับฉันไหม?”
ภาคภูมิเงียบ
คำตอบที่ไม่มีเสียงนั้นชัดเจนกว่าคำพูดใด ๆ
รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ฉันบันทึกการสนทนาทั้งหมดแล้วค่ะ”
ภาคภูมิเบิกตากว้าง
“คุณทำอะไร?”
“ฉันไม่ได้กลับมาเพื่อทะเลาะกับคุณ ฉันกลับมาเพื่อให้ความจริงปรากฏ”
ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก
ตำรวจพร้อมหมายเรียกและเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องเดินเข้ามา
ภาคภูมิหันไปมองรินลดาอย่างตกใจ
“คุณแจ้งตำรวจ?”
“ฉันแจ้งความตั้งแต่วันที่พบพ่อแม่แล้วค่ะ”
ตำรวจแจ้งข้อกล่าวหาเบื้องต้นเกี่ยวกับการกักขังหน่วงเหนี่ยว การข่มขู่ การปลอมแปลงเอกสาร และความผิดเกี่ยวกับทรัพย์สิน โดยจะสอบสวนรายละเอียดเพิ่มเติมตามพยานหลักฐาน
ภาคภูมิพยายามปฏิเสธ
“นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด!”
แต่เสียงบันทึกการสนทนาที่เปิดให้เจ้าหน้าที่ฟัง ทำให้เขาไม่สามารถพูดแก้ตัวได้เหมือนเดิม
ก่อนถูกพาตัวออกไป เขาหันกลับมามองรินลดา
“คุณจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!”
รินลดามองเขาอย่างสงบ
“ฉันเสียใจมามากพอแล้วค่ะ แต่ฉันไม่เสียใจที่เลือกความจริง”
ประตูปิดลง
บ้านทั้งหลังเงียบสนิท
รินลดานั่งลงบนโซฟา
เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ
เธอเพียงรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน
บทที่ 9 — ความจริงที่ยังซ่อนอยู่อีกชั้น
แม้ภาคภูมิจะถูกดำเนินคดี แต่การตรวจสอบยังไม่สิ้นสุด
ตำรวจพบว่ามีบุคคลอีกหลายคนเกี่ยวข้องกับการปลอมแปลงเอกสารและการควบคุมทรัพย์สิน
หนึ่งในนั้นคือ วรเดช ลูกพี่ลูกน้องของรินลดา ซึ่งเคยเป็นผู้จัดการฝ่ายทรัพย์สินของครอบครัว
เขาเป็นคนจัดเตรียมเอกสารที่ดิน และเป็นผู้ประสานงานกับภาคภูมิ
เมื่อถูกเรียกสอบ วรเดชยืนยันว่าเขาไม่รู้เรื่องการกักขังพ่อแม่ของรินลดา
แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นำหลักฐานการโอนเงินและข้อความสนทนามาแสดง เขาก็เริ่มให้การ
เขายอมรับว่าเคยช่วยภาคภูมินำเอกสารไปให้ประจวบเซ็น และเป็นคนสั่งให้คนดูแลบ้านปิดประตูไม่ให้ใครเข้าไป
อย่างไรก็ตาม เขายังเปิดเผยเรื่องหนึ่งที่ทำให้รินลดาตกใจยิ่งกว่าเดิม
“ก่อนเกิดอุบัติเหตุ คุณรินไม่ได้แค่จะเปิดโปงการทุจริตครับ เธอยังเตรียมเอกสารฉบับหนึ่งไว้ด้วย”
“เอกสารอะไร?” รินลดาถาม
วรเดชก้มหน้า
“พินัยกรรมของคุณประจวบครับ”
“พินัยกรรม?”
“คุณประจวบตั้งใจจะโอนที่ดินส่วนหนึ่งให้เป็นพื้นที่สาธารณะ และจัดตั้งกองทุนช่วยเหลือเด็กที่ขาดโอกาสทางการศึกษา โดยให้คุณรินเป็นผู้ดูแล”
รินลดานิ่งไป
“พ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง”
วรเดชพยักหน้า
“เพราะคุณประจวบอยากให้เป็นของขวัญในวันเกิดครบสามสิบปีของคุณครับ”
รินลดารู้สึกจุกในอก
เธอนึกภาพพ่อที่กำลังเตรียมของขวัญให้ลูกสาว
ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง มีคนกำลังวางแผนเอาทุกอย่างไปจากครอบครัว
“แล้วพินัยกรรมอยู่ที่ไหน?”
“อยู่กับทนายเก่าของครอบครัวครับ”
เจ้าหน้าที่ตามไปตรวจสอบ และพบว่าพินัยกรรมฉบับจริงยังอยู่ครบถ้วน
เอกสารดังกล่าวระบุชัดเจนว่า ประจวบต้องการให้ที่ดินบางส่วนกลายเป็นศูนย์การเรียนรู้และศูนย์ดูแลผู้สูงอายุในชุมชน
ไม่มีข้อความใดอนุญาตให้ภาคภูมิขายหรือโอนทรัพย์สินนั้น
รินลดาอ่านเอกสารด้วยน้ำตาคลอ
พ่อของเธอไม่ได้ต้องการเพียงรักษาที่ดินไว้
เขาต้องการให้ที่ดินนั้นสร้างประโยชน์แก่คนอื่น
เธอเริ่มเข้าใจว่าเหตุใดพ่อแม่จึงไม่ยอมเซ็นเอกสาร แม้ต้องแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง
เพราะพวกท่านไม่ได้กำลังปกป้องเพียงมรดก
แต่กำลังปกป้องความตั้งใจดีที่มีต่อผู้คนในชุมชน
บทที่ 10 — ลูกสาวที่เริ่มจำเสียงของแม่ได้
หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไป รินลดาพาพ่อแม่เข้ามาพักรักษาและฟื้นฟูสุขภาพในบ้านหลังใหม่
บ้านหลังนี้อยู่ใกล้โรงพยาบาล มีสวนกว้างและห้องนอนที่ออกแบบให้เหมาะกับผู้สูงอายุ
เธอให้พยาบาลดูแลตลอดเวลา แต่ไม่เคยปล่อยให้พ่อแม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ
ทุกเช้า เธอจะลงมารับประทานอาหารพร้อมทั้งสองคน
บางวันเธอทำอาหารง่าย ๆ เอง
บางวันเธอเปิดรูปเก่า ๆ ให้พ่อแม่ดู
และบางวันเธอก็นั่งฟังเรื่องราวในวัยเด็กของตัวเอง
“แม่คะ ตอนหนูเด็ก ๆ หนูชอบอะไรที่สุด?”
ละไมยิ้ม
“ลูกชอบฟังนิทานก่อนนอน แต่ต้องเป็นนิทานที่แม่แต่งเองนะ ถ้าแม่เล่าเรื่องเดิม ลูกจะรู้ทันที”
“แล้วพ่อชอบทำอะไรให้หนู?”
ประจวบหัวเราะ
“พ่อชอบพาลูกไปดูสวนดอกไม้ ลูกชอบเก็บดอกเล็ก ๆ มาวางบนโต๊ะอาหาร”
“แล้วหนูเคยร้องไห้เพราะอะไรบ้างคะ?”
ละไมตอบทันที
“ร้องไห้เพราะลูกแมวตัวหนึ่งหายไป ลูกตามหามันทั้งวัน พ่อถึงกับต้องปิดร้านเพื่อไปช่วยหา”
รินลดาหัวเราะ
“หนูคงดื้อมากเลยนะคะ”
“ดื้อ แต่ใจดี” ประจวบตอบ “พ่อจำได้ว่าลูกเคยเอาเงินค่าขนมไปซื้อข้าวให้คนแก่ที่นั่งอยู่หน้าตลาด”
รินลดาหยุดยิ้ม
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ พ่อยังเก็บรูปวันนั้นไว้เลย”
เขาหยิบรูปถ่ายเก่าจากกล่องไม้
ในรูป เด็กหญิงตัวเล็กกำลังยื่นถุงข้าวให้ชายชราคนหนึ่ง
รินลดามองภาพนั้นอยู่นาน
เธอเริ่มรู้สึกว่าความทรงจำไม่ได้เป็นเพียงเรื่องราวที่ต้องนึกให้ออก
แต่มันคือความรักที่ยังอยู่ในใจ แม้สมองจะไม่สามารถเรียกชื่อมันได้
“พ่อคะ หนูอยากจำทุกอย่างให้ได้”
ประจวบยื่นมือมาจับมือเธอ
“ไม่ต้องรีบหรอกลูก ความทรงจำจะกลับมาเมื่อมันพร้อม แต่ถึงลูกจะจำไม่ได้ พ่อกับแม่ก็ยังรักลูกเหมือนเดิม”
ละไมลูบศีรษะเธอ
“แม่ไม่ต้องการให้ลูกจำทุกวันในอดีตได้ แม่แค่อยากให้ลูกมีความสุขในวันนี้”
รินลดาก้มลงกอดแม่
เป็นครั้งแรกในรอบแปดปีที่เธอรู้สึกว่า ตัวเองได้กลับบ้านจริง ๆ
บทที่ 11 — วันที่พ่อกลับไปยืนในสวนเดิม
เวลาผ่านไปหกเดือน
สุขภาพของประจวบและละไมดีขึ้นอย่างชัดเจน
ทั้งคู่เริ่มเดินได้ด้วยความช่วยเหลือ และสามารถรับประทานอาหารได้ตามปกติ
รินลดาจึงพาพ่อแม่กลับไปยังบ้านเก่าอีกครั้ง
บ้านหลังเดิมได้รับการซ่อมแซมใหม่ สนามหญ้าถูกตัดแต่ง ต้นไม้ที่เคยแห้งตายเริ่มแตกใบ และคอกหมูด้านหลังถูกทุบทิ้งไปแล้ว
บริเวณนั้นถูกเปลี่ยนเป็นสวนดอกมะลิ
เมื่อประจวบเห็นสวน เขาก็หยุดเดิน
“ลูกเป็นคนทำหรือ?”
รินลดาพยักหน้า
“หนูจำได้ว่าแม่ชอบดอกมะลิค่ะ”
ละไมยิ้มทั้งน้ำตา
“แม่ชอบจริง ๆ”
รินลดาพาพ่อแม่ไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่
ตรงนั้นมีม้านั่งไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่
เธอวางรูปถ่ายครอบครัวไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ
“หนูอยากให้บ้านหลังนี้กลับมาเป็นบ้านของเราอีกครั้งค่ะ”
ประจวบมองไปรอบ ๆ
“พ่อคิดว่าพ่อคงไม่ได้กลับมานั่งตรงนี้อีกแล้ว”
“ตอนนี้พ่อกลับมาแล้วนะคะ”
ชายชราหันมามองลูกสาว
“พ่อขอโทษที่ปกป้องลูกไม่ได้”
รินลดาส่ายหน้า
“พ่อไม่ต้องขอโทษค่ะ คนที่ทำผิดคือคนที่ทำร้ายครอบครัวเรา ไม่ใช่พ่อ”
ประจวบหลับตา
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนแก้ม
“พ่อคิดถึงลูกทุกวัน”
“หนูก็คิดถึงพ่อค่ะ ถึงหนูจะจำไม่ได้ แต่หนูรู้สึกมาตลอดว่าหนูขาดอะไรบางอย่าง”
ละไมยื่นมือมาจับมือทั้งคู่
“ต่อจากนี้ เราจะไม่ปล่อยให้ใครแยกเราอีกแล้วนะ”
ทั้งสามคนกอดกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
เป็นภาพที่แตกต่างจากวันที่รินลดาพบพ่อแม่ในคอกหมูอย่างสิ้นเชิง
วันนั้นพวกท่านแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือ
แต่วันนี้ทั้งคู่สามารถนั่งอยู่ข้างลูกสาวในสวนที่เคยเป็นความสุขของครอบครัว
บทที่ 12 — มหาเศรษฐีหญิงที่เลือกใช้เงินเพื่อคืนความหมายให้ชีวิต
หลังจากคดีดำเนินไปตามกระบวนการยุติธรรม ทรัพย์สินที่ถูกโอนโดยมิชอบบางส่วนได้รับการระงับและตรวจสอบเพิ่มเติม ส่วนที่ดินของครอบครัวได้รับการคุ้มครองตามเอกสารสิทธิ์และหลักฐานที่ถูกต้อง
ภาคภูมิและผู้เกี่ยวข้องต้องเข้าสู่กระบวนการพิจารณาคดีตามกฎหมาย
รินลดาไม่ใช้เส้นสายเพื่อแก้แค้น ไม่พยายามบังคับให้ใครรับสารภาพโดยไม่มีหลักฐาน และไม่ยอมให้บริษัทปกปิดความผิดที่เกิดขึ้น
เธอเปลี่ยนคณะผู้บริหาร ตรวจสอบบัญชีทั้งหมด และตั้งระบบควบคุมทรัพย์สินใหม่
แต่สิ่งที่เธอให้ความสำคัญที่สุดกลับไม่ใช่การเพิ่มมูลค่าบริษัท
เธอเริ่มโครงการที่พ่อเคยตั้งใจไว้
ที่ดินส่วนหนึ่งถูกพัฒนาเป็นศูนย์การเรียนรู้สำหรับเด็กยากจน
อีกส่วนหนึ่งเป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ไม่มีญาติคอยช่วยเหลือ
เธอตั้งชื่อโครงการว่า “บ้านอุ่นใจ”
วันเปิดศูนย์มีชาวบ้านจำนวนมากมาร่วมงาน
ประจวบและละไมมานั่งอยู่แถวหน้า
รินลดาขึ้นกล่าวบนเวทีด้วยน้ำเสียงสงบ
“เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าความสำเร็จคือการมีทรัพย์สินมากมาย มีบริษัทที่เติบโต และมีชื่อเสียงที่ผู้คนยอมรับ”
เธอหยุดพูดเล็กน้อย
“แต่หลังจากสูญเสียความทรงจำ ฉันกลับพบว่าตัวเองมีทุกอย่าง ยกเว้นสิ่งที่สำคัญที่สุด นั่นคือครอบครัว”
ผู้คนในงานเงียบลง
“ฉันเคยคิดว่าพ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว เพราะมีคนบอกฉันเช่นนั้น แต่ความจริงคือพวกท่านยังมีชีวิตอยู่ และรอฉันกลับบ้านมาตลอด”
รินลดาหันไปมองพ่อแม่
“วันนี้ฉันไม่ได้มายืนตรงนี้ในฐานะมหาเศรษฐีหญิง ฉันมายืนในฐานะลูกสาวคนหนึ่งที่โชคดีมาก เพราะยังมีโอกาสได้กลับไปจับมือพ่อและแม่อีกครั้ง”
เธอสูดหายใจลึก
“ฉันอยากให้สถานที่แห่งนี้เป็นบ้านของคนที่ไม่มีใครรออยู่ เป็นที่ที่เด็ก ๆ สามารถเรียนรู้ได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาส และเป็นที่ที่ผู้สูงอายุจะไม่ถูกทอดทิ้งเพียงเพราะพวกเขาไม่มีเงิน”
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วบริเวณ
ละไมร้องไห้
ประจวบจับมือภรรยาไว้แน่น
ทั้งคู่รู้แล้วว่าความตั้งใจที่เคยเก็บไว้ในใจ กำลังได้รับการสานต่อจากลูกสาว
บทที่ 13 — ความทรงจำที่กลับมาในวันที่ไม่มีใครคาดคิด
หนึ่งปีหลังจากกลับบ้าน รินลดายังคงเข้ารับการฟื้นฟูความทรงจำอย่างต่อเนื่อง
เธอเริ่มจำสถานที่บางแห่งได้ จำเสียงของคนบางคนได้ และจำเหตุการณ์ในวัยเด็กได้มากขึ้น
แต่ยังมีช่วงเวลาหลายปีที่ขาดหายไป
วันหนึ่ง เธอกำลังช่วยแม่จัดกล่องไม้เก่าในห้องนอน
ละไมหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมา
เป็นผ้าห่มเด็กสีเหลืองอ่อนที่มีลายดอกไม้เล็ก ๆ
“จำได้ไหมลูก?”
รินลดาส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
ละไมยิ้ม
“นี่คือผ้าห่มที่แม่ใช้ห่อลูกตอนกลับจากโรงพยาบาล”
รินลดาลูบผ้าเบา ๆ
ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัว
เธอเป็นเด็กเล็กกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของแม่
แม่กำลังร้องเพลงกล่อม
พ่อกำลังยืนอยู่ข้างเตียง
เสียงเพลงนั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด
รินลดาหลับตา
แล้วเริ่มฮัมเพลงตามอย่างช้า ๆ
ละไมชะงัก
“ลูกจำเพลงนี้ได้หรือ?”
รินลดาพยักหน้า น้ำตาเริ่มไหล
“แม่ร้องให้หนูฟังทุกคืน…”
ละไมยกมือขึ้นปิดปาก
“ใช่ลูก แม่ร้องเพลงนี้ให้หนูฟังทุกคืน”
รินลดาร้องเพลงต่อจนจบ
แม้เสียงจะสั่น แต่เธอจำทำนองได้ทั้งหมด
เธอหันไปกอดแม่
“หนูจำได้แล้วค่ะ แม่เคยห่มผ้าให้หนู แล้วบอกว่าไม่ต้องกลัว เพราะแม่จะอยู่ตรงนี้”
ละไมร้องไห้
“ใช่แล้วลูก แม่อยู่ตรงนี้”
ไม่นาน ประจวบก็เดินเข้ามา
เมื่อเห็นทั้งสองคนกอดกัน เขาก็ถามว่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
รินลดายิ้มทั้งน้ำตา
“หนูจำเพลงที่แม่ร้องให้ฟังได้แล้วค่ะ”
ประจวบยกมือเช็ดน้ำตา
“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้พ่อจะเล่านิทานเรื่องเดิมให้ฟังอีก”
รินลดาหัวเราะ
“เรื่องเดิมที่หนูชอบฟังหรือคะ?”
“ใช่ เรื่องเจ้าหญิงที่หลงทางแล้วกลับบ้านเจอครอบครัว”
รินลดาหยุดยิ้ม
เธอมองพ่อกับแม่สลับกัน
“เหมือนหนูเลยนะคะ”
ประจวบพยักหน้า
“เหมือนมากเลยลูก”
บทส่งท้าย — บ้านที่ไม่มีใครต้องนอนอยู่ในคอกอีกต่อไป
เย็นวันหนึ่ง แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนส่องผ่านหน้าต่างบ้านศิริวัฒนกุล
โต๊ะอาหารไม้ตัวเก่าถูกนำกลับมาวางในห้องเดิม
มีอาหารหลายอย่างอยู่บนโต๊ะ ทั้งแกงจืด ผัดผัก ปลาทอด และไข่เจียวที่ละไมทำเป็นพิเศษให้ลูกสาว
รินลดานั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่
ประจวบกำลังเล่าเรื่องสมัยที่เธอเป็นเด็ก
“ตอนนั้นลูกชอบแอบเอาขนมไปซ่อนใต้หมอน พอแม่ถามก็ทำหน้าซื่อเหมือนไม่รู้เรื่อง”
รินลดาหัวเราะ
“หนูทำแบบนั้นจริงเหรอคะ?”
ละไมยิ้ม
“จริงสิ แถมยังแบ่งให้พ่อกินด้วย”
“พ่อเลยไม่ยอมบอกแม่ใช่ไหมคะ?”
ประจวบหัวเราะ
“แน่นอน พ่อเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของลูกมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้าน
หลังรับประทานอาหาร รินลดาพาพ่อแม่ออกไปนั่งเล่นในสวนดอกมะลิ
เธอมองดอกไม้ที่กำลังบาน แล้วพูดเบา ๆ
“พ่อคะ แม่คะ หนูอยากขอบคุณที่ยังรอหนู”
ละไมลูบมือเธอ
“พ่อกับแม่ไม่เคยคิดจะหยุดรอเลยลูก”
“ถ้าวันนั้นหนูไม่ได้กลับมา พ่อกับแม่จะเป็นอย่างไร?”
ประจวบมองไปยังสวน
“พ่อไม่รู้ แต่พ่อเชื่อว่าสักวันลูกจะต้องรู้ความจริง”
รินลดาน้ำตาคลอ
“หนูขอโทษที่กลับมาช้า”
ละไมส่ายหน้า
“ไม่ต้องขอโทษลูก แค่วันนี้เราได้นั่งอยู่ด้วยกันก็พอแล้ว”
รินลดากอดพ่อกับแม่
เธอเคยมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แต่กลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนที่รักเธอมากที่สุด
เธอเคยมีสามีที่สัญญาว่าจะดูแล แต่กลับเป็นคนที่ปิดประตูไม่ให้เธอกลับบ้าน
เธอเคยมีทุกอย่างที่เงินซื้อได้ แต่พ่อแม่กลับต้องใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเพราะความโลภของคนคนเดียว
วันนี้เธอไม่ได้มีความทรงจำกลับมาครบทุกวัน
ไม่ได้ลบความเจ็บปวดทั้งหมดออกไป
และไม่ได้ทำให้แปดปีที่สูญเสียไปย้อนคืนได้
แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่สำคัญกว่าอดีตทั้งหมด
เธอมีโอกาสเริ่มต้นใหม่กับคนที่รักเธอโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
คืนนั้น ก่อนเข้านอน รินลดาเดินไปหยุดหน้าประตูห้องพ่อแม่
เธอมองทั้งสองคนที่กำลังนั่งคุยกันบนเตียง
“พ่อคะ แม่คะ”
ทั้งคู่หันมา
“มีอะไรลูก?”
รินลดายิ้ม
“คืนนี้หนูขอนอนฟังแม่ร้องเพลงกล่อมได้ไหมคะ?”
ละไมยิ้มทั้งน้ำตา
“ได้สิลูก”
รินลดานั่งลงข้างเตียง แล้วเอนศีรษะลงบนตักแม่เหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในอดีต
ละไมเริ่มร้องเพลงช้า ๆ
ประจวบลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ
รินลดาหลับตาลง
ครั้งนี้เธอไม่ได้กลัวว่าจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่คนเดียว
เพราะไม่ว่าเธอจะจำอดีตได้มากน้อยแค่ไหน เธอก็รู้แล้วว่ามีคนสองคนที่ไม่มีวันเลิกรักเธอ
และในบ้านหลังนี้ จะไม่มีใครต้องถูกขังอยู่ในคอกอีกต่อไป
จะไม่มีใครต้องร้องขอความช่วยเหลืออยู่หลังประตูที่ถูกล็อก
จะไม่มีใครต้องรออย่างโดดเดี่ยวโดยไม่รู้ว่าคนที่รักยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
บ้านหลังนี้กลับมาเป็นบ้านอีกครั้ง
บ้านที่มีเสียงหัวเราะ
บ้านที่มีอาหารร้อน ๆ บนโต๊ะ
บ้านที่พ่อแม่สามารถจับมือลูกสาวได้ทุกวัน
และบ้านที่หญิงสาวผู้สูญเสียความทรงจำไปแปดปี ได้ค้นพบความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตว่า…
ความมั่งคั่งที่แท้จริง ไม่ใช่การมีทรัพย์สินมากมาย แต่คือการยังมีคนที่รักเราอยู่ และมีโอกาสได้กลับไปกอดพวกเขาอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
จบเรื่อง
ข้อคิดจากเรื่อง
- อย่าเชื่อใจใครเพียงเพราะเขาอยู่ข้างเราในวันที่เราลำบาก เพราะบางครั้งคนที่ยื่นมือมาช่วย อาจเป็นคนเดียวกับที่สร้างปัญหาให้เรา
- ความโลภสามารถทำลายครอบครัวได้ เงินและทรัพย์สินอาจมีมูลค่ามหาศาล แต่ไม่มีสิ่งใดมีค่ามากกว่าชีวิตและศักดิ์ศรีของมนุษย์
- พ่อแม่ไม่ต้องการให้ลูกประสบความสำเร็จเพื่อเอาเงินมาเลี้ยงดูเสมอไป บางครั้งสิ่งที่พวกท่านต้องการที่สุด คือการได้เห็นลูกกลับบ้านและนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน
- อย่าทอดทิ้งผู้สูงอายุ คนที่เคยดูแลเราในวันที่เรายังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่ควรถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังในวันที่พวกเขาอ่อนแรง
- ความจริงอาจถูกปิดบังได้นาน แต่ไม่ควรถูกฝังไว้ตลอดไป และเมื่อเราพบความจริงแล้ว ควรใช้สติและกระบวนการที่ถูกต้องเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม
บางครั้งคนเราต้องสูญเสียทุกอย่างก่อน จึงจะเข้าใจว่าสิ่งใดมีค่าที่สุดในชีวิต



