News

“มหาเศรษฐีหนุ่มนำดอกไม้ไปกราบหลุมศพภรรยาผู้ล่วงลับทุกปี

 แต่กลับต้องทรุดลงกับพื้นเมื่อพบเด็กน้อยสองคนกำลังกอดป้ายหลุมศพร้องเรียกเธอว่า ‘แม่จ๋า!’ เขาจึงแอบตามเด็กทั้งคู่ไปจนถึงกระท่อมผุพังท้ายหมู่บ้าน ก่อนจะพบความจริงที่ภรรยาซ่อนไว้จนวาระสุดท้าย—ความจริงที่ทำให้ชายผู้มีทุกอย่างในชีวิตร้องไห้แทบขาดใจ!

บทที่ 1 — ดอกไม้สองช่อที่ไม่มีวันได้วางลง

ทุกปีในวันที่ 18 พฤศจิกายน ธนภัทร วัฒนกุล จะเดินทางไปยังสุสานบนเนินเขาทางชานเมืองโดยไม่ให้ใครติดตาม

ไม่ว่าปีนั้นเขาจะมีประชุมสำคัญแค่ไหน ไม่ว่าจะต้องเดินทางไปต่างประเทศ หรือมีงานเลี้ยงที่นักธุรกิจระดับประเทศรอพบ เขาจะยกเลิกทุกอย่างในวันนี้เสมอ

เพราะวันที่ 18 พฤศจิกายน คือวันที่ภรรยาของเขาจากโลกนี้ไป

เธอชื่อ อัญชิสา ผู้หญิงที่เคยทำให้บ้านหลังใหญ่ของเขามีชีวิตชีวา ผู้หญิงที่ไม่เคยสนใจว่าเขาจะมีทรัพย์สินมากเพียงใด และเป็นคนเดียวที่กล้าบอกเขาตรง ๆ ว่า ต่อให้เขารวยแค่ไหน ก็ไม่ควรใช้เงินแก้ปัญหาทุกเรื่อง

อัญชิสาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน

ในวันนั้น เธอขับรถออกจากบ้านในช่วงบ่ายเพื่อไปพบใครบางคน แต่ระหว่างทางรถเกิดเสียหลักชนกับราวกั้นถนน เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตก่อนจะถึงโรงพยาบาล

ธนภัทรไม่เคยทำใจได้

แม้เวลาจะผ่านไปห้าปี เขายังคงเก็บห้องนอนของเธอไว้เหมือนเดิม เสื้อผ้าทุกชุดยังอยู่ในตู้ น้ำหอมขวดโปรดยังวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง และแก้วกาแฟใบเล็กที่เธอชอบใช้ก็ยังอยู่ในครัว

เขาไม่เคยแต่งงานใหม่

ไม่เคยยอมให้ใครย้ายสิ่งของของเธอ

และไม่เคยไปสุสานโดยไม่มีดอกไม้สีขาวช่อใหญ่

เช้าวันนั้น รถยนต์สีดำของเขาจอดลงหน้าสุสานตามปกติ

ธนภัทรลงจากรถในชุดสูทสีดำ มือถือช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ภรรยาชอบ

คนขับรถชื่อ ชาญณรงค์ เปิดประตูให้

“ท่านประธานครับ ให้ผมถือดอกไม้ไปส่งไหมครับ?”

“ไม่ต้อง ฉันจะไปคนเดียว”

“ครับ”

ธนภัทรเดินผ่านแนวต้นสนไปยังหลุมศพของอัญชิสา

ระหว่างทาง เขามองรูปถ่ายของเธอที่ติดอยู่บนป้ายหินอ่อน

ในรูปนั้น เธอยิ้มอย่างสดใส ดวงตาเป็นประกาย และมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เขาจำได้ไม่เคยลืม

“วันนี้ผมเอาดอกไม้ที่คุณชอบมาให้เหมือนเดิมนะ”

เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ

“ผมยังอยู่ที่บ้านหลังเดิม ยังเก็บทุกอย่างของคุณไว้เหมือนเดิม”

เมื่อเดินเข้าใกล้หลุมศพ เขากลับได้ยินเสียงสะอื้นของเด็ก

“แม่จ๋า… หนูคิดถึงแม่…”

ธนภัทรหยุดเดิน

เขามองไปด้านหน้า

เด็กสองคนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของอัญชิสา

คนโตเป็นเด็กหญิงอายุประมาณหกขวบ สวมเสื้อสีชมพูซีดที่มีรอยปะตรงข้อศอก ส่วนเด็กชายตัวเล็กอายุราวสามขวบสวมเสื้อยืดเก่า ๆ และกางเกงขาสั้นที่ใหญ่เกินตัว

เด็กหญิงกำลังใช้มือเล็ก ๆ เช็ดฝุ่นบนป้ายหินอ่อน

ส่วนเด็กชายกอดขอบหลุมศพแล้วร้องไห้

“แม่จ๋า… ทำไมแม่ไม่กลับบ้านสักที…”

เด็กหญิงลูบศีรษะน้องชาย

“อย่าร้องนะต้นกล้า แม่บอกให้เราเป็นเด็กดีไม่ใช่เหรอ”

“แต่ต้นกล้าคิดถึงแม่…”

“พี่ก็คิดถึงแม่เหมือนกัน”

ธนภัทรรู้สึกเหมือนมีใครเอามือมาบีบหัวใจ

เขามองหลุมศพอีกครั้ง

ชื่อบนป้ายคืออัญชิสา วัฒนกุล

ไม่มีทางผิด

เด็กสองคนนี้กำลังเรียกภรรยาของเขาว่าแม่

เขาก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว

“หนู…”

เด็กหญิงสะดุ้งแล้วรีบหันมา

เธอใช้แขนโอบน้องชายไว้ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาทำร้าย

“คุณลุงเป็นใครคะ?”

ธนภัทรพยายามควบคุมเสียง

“ลุงต่างหากที่อยากถาม หนูสองคนมาทำอะไรที่นี่?”

เด็กหญิงก้มหน้า

“หนูมาเยี่ยมแม่ค่ะ”

“แม่ของหนูชื่ออะไร?”

เด็กหญิงชี้ไปที่ป้ายหลุมศพ

“แม่ชื่ออัญค่ะ”

ธนภัทรรู้สึกชาไปทั้งตัว

“แล้วหนูรู้จักผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง?”

เด็กหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“แม่เป็นแม่ของหนูค่ะ”

“หนูชื่ออะไร?”

“หนูชื่อข้าวหอมค่ะ ส่วนนี่น้องชายหนูชื่อต้นกล้า”

ธนภัทรก้มมองเด็กชาย

ต้นกล้ามีดวงตากลมโตและขนตายาว เขากำลังเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อเก่า ๆ

ธนภัทรสังเกตเห็นบางอย่างบนใบหน้าเด็กชาย

รูปทรงคิ้วของเขาเหมือนธนภัทรในวัยเด็กอย่างน่าประหลาด

“พ่อของหนูอยู่ไหน?”

ข้าวหอมก้มหน้าลงทันที

“พ่อไม่อยู่แล้วค่ะ”

“เสียชีวิตหรือ?”

เด็กหญิงส่ายหน้า

“แม่บอกว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ แต่เราไม่ควรไปหาเขา”

ธนภัทรรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

“แม่พูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?”

“ค่ะ แม่บอกว่าถ้าวันหนึ่งพ่อรู้ความจริง เขาจะต้องเสียใจมาก”

ธนภัทรยืนตัวแข็ง

เขาอยากถามต่อ แต่เด็กหญิงกลับรีบลุกขึ้น

“หนูต้องกลับแล้วค่ะ น้องหิว”

เธอหยิบถุงผ้าเก่า ๆ ขึ้นมา ในนั้นมีขนมปังหนึ่งชิ้นกับขวดน้ำเล็ก ๆ

ก่อนเดินจากไป ข้าวหอมหันกลับมามองหลุมศพอีกครั้ง

“แม่จ๋า พรุ่งนี้หนูจะมาใหม่นะ หนูจะเอาดอกหญ้ามาให้แม่ด้วย”

เด็กชายยกมือไหว้ป้ายหลุมศพอย่างน่าเอ็นดู

“รักแม่นะครับ”

แล้วเด็กทั้งสองก็เดินออกจากสุสานไป

ธนภัทรยังยืนอยู่ที่เดิม

ดอกลิลลี่ในมือเริ่มสั่น

เขาไม่ได้วางมันลง

เขาไม่สามารถขยับตัวได้ด้วยซ้ำ

ห้าปีที่เขาเชื่อว่าภรรยาของตัวเองไม่มีลูก

ห้าปีที่เขาคิดว่าเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเขาเพียงสองคน

แต่วันนี้กลับมีเด็กสองคนมายืนเรียกเธอว่าแม่

และเด็กหญิงยังบอกอีกว่า พ่อของพวกเธอยังมีชีวิตอยู่

ธนภัทรกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“หรือว่า…”

เขายังไม่กล้าพูดคำที่อยู่ในใจ

บทที่ 2 — กระท่อมท้ายหมู่บ้าน

ธนภัทรมองเด็กสองคนเดินออกจากสุสาน

เขาหันกลับไปมองช่อดอกไม้ในมือ แล้วตัดสินใจวางมันไว้ข้างหลุมศพ

จากนั้นจึงเดินตามเด็กทั้งสองไปอย่างเงียบ ๆ

เขาไม่อยากทำให้พวกเธอตกใจ

แต่เขาต้องรู้ว่าพวกเธอเป็นใคร และเหตุใดจึงเรียกอัญชิสาว่าแม่

เด็กหญิงเดินจูงมือน้องชายผ่านถนนเล็ก ๆ ข้างสุสาน

ทั้งคู่เดินไปตามทางดิน ผ่านร้านขายของชำเก่า ๆ ผ่านทุ่งหญ้า และผ่านบ้านไม้หลายหลัง

ข้าวหอมเดินช้ามาก เพราะต้นกล้าเริ่มเหนื่อย

“พี่ข้าวหอม… หิวแล้ว”

“อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วพี่จะแบ่งขนมปังให้”

“แล้วพี่กินไหม?”

“พี่กินแล้ว”

ธนภัทรได้ยินชัดเจน

แต่เขาเห็นข้าวหอมแอบมองขนมปังในถุงด้วยสายตาหิวโหย

เธอไม่ได้กินอะไรเลย

เด็กหญิงเพียงพูดเพื่อให้น้องชายสบายใจ

ทั้งคู่เดินต่อไปอีกเกือบยี่สิบนาที ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในทางแคบ ๆ หลังหมู่บ้าน

ปลายทางเป็นกระท่อมไม้หลังเล็กที่หลังคามุงสังกะสีเก่า ๆ มีรูรั่วหลายจุด

ผนังบ้านบางส่วนถูกปิดด้วยแผ่นพลาสติก

หน้าบ้านมีถังน้ำแตก ๆ วางอยู่หนึ่งใบ และมีเสื้อผ้าเด็กตากอยู่บนเชือก

ธนภัทรหยุดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

เขามองเด็กสองคนเปิดประตูเข้าไป

“กลับมาแล้วเหรอ?”

เสียงหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้นจากในบ้าน

“ค่ะยาย”

หญิงชราที่ชื่อ ยายพิกุล เดินออกมาจากด้านใน เธออายุประมาณเจ็ดสิบปี หลังค่อมเล็กน้อย และใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัว

เมื่อเห็นเด็กทั้งสอง เธอก็ยิ้ม

“ไปหาแม่มาแล้วหรือ?”

ข้าวหอมพยักหน้า

“ค่ะยาย วันนี้หนูเช็ดป้ายหลุมศพให้แม่ด้วย”

ยายพิกุลลูบศีรษะเธอ

“เด็กดีของยาย”

ต้นกล้ายื่นมือไปจับชายเสื้อยาย

“ยายครับ มีข้าวไหม?”

หญิงชราฝืนยิ้ม

“มีสิลูก ยายทำข้าวต้มไว้แล้ว”

แต่เมื่อธนภัทรมองเข้าไปในบ้าน เขาเห็นหม้อใบเล็กบนเตาถ่าน มีข้าวอยู่เพียงเล็กน้อย

ยายพิกุลตักข้าวต้มใส่ชามสองใบ

เธอใส่ข้าวให้เด็กทั้งสองมากกว่าครึ่งหนึ่งของหม้อ ส่วนของตัวเองเหลือเพียงน้ำข้าวบาง ๆ

ข้าวหอมมองชามของยาย

“ยายกินด้วยสิคะ”

“ยายกินแล้วลูก”

“แต่หนูยังไม่เห็นยายกินเลย”

“ยายกินตอนที่หนูไม่เห็นไง”

เด็กหญิงมองยายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตักข้าวต้มของตัวเองแบ่งให้

“งั้นหนูแบ่งให้ยายค่ะ”

ยายพิกุลยิ้มทั้งน้ำตา

ธนภัทรยืนมองอยู่ด้านนอก

เขาเคยเห็นอาหารหรูหรามากมาย

เคยรับประทานอาหารมื้อหนึ่งที่มีราคามากกว่าค่าใช้จ่ายทั้งเดือนของครอบครัวธรรมดา

แต่ภาพเด็กหญิงที่แบ่งข้าวต้มให้ยายเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าสิ่งใด

เขาเริ่มสงสัยว่าเด็กสองคนนี้เป็นลูกของใคร

เหตุใดภรรยาของเขาจึงไม่เคยบอกเรื่องนี้

และทำไมพวกเธอจึงต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

ธนภัทรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

เขาโทรหาชาญณรงค์

“คุณชาญ อยู่ไหน?”

“อยู่ที่รถครับท่านประธาน”

“ขับรถมาที่หมู่บ้านท้ายสุสาน อย่าให้ใครเห็นว่าตามผมมา”

“มีอะไรหรือครับ?”

“ผมต้องการตรวจสอบบ้านหลังหนึ่ง และผู้หญิงสูงวัยที่ชื่อพิกุล”

“ครับท่าน”

ธนภัทรวางสาย

เขามองกระท่อมอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน เสียงของข้าวหอมดังขึ้นจากในบ้าน

“ยายคะ วันนี้มีคนแปลกหน้ามาถามหาพ่อของหนูด้วย”

ธนภัทรตัวแข็ง

ยายพิกุลวางช้อนลงทันที

“ใคร?”

“คุณลุงที่สุสานค่ะ เขาถามว่าพ่อหนูอยู่ไหน”

ยายพิกุลเงียบไป

“หนูบอกอะไรเขา?”

“หนูบอกว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ แต่แม่บอกว่าไม่ให้ไปหา”

หญิงชราหลับตา

“ข้าวหอม… ต่อไปถ้ามีใครถามเรื่องพ่อ หนูอย่าเพิ่งบอกอะไรนะ”

“ทำไมคะยาย?”

“เพราะยายยังไม่รู้ว่าเขามาดีหรือมาร้าย”

ธนภัทรยืนนิ่ง

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังถูกเปิดเผยทีละน้อย

แต่ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะเดินเข้าไปถาม

เขาจึงเดินกลับไปที่รถอย่างเงียบ ๆ

บทที่ 3 — ผู้หญิงที่เขาคิดว่ารู้จักดีที่สุด

คืนนั้น ธนภัทรกลับถึงคฤหาสน์ตอนเกือบเที่ยงคืน

บ้านหลังใหญ่เงียบสงัดเหมือนทุกคืน

เขาเดินขึ้นไปยังห้องนอนเดิมของอัญชิสา

บนโต๊ะเครื่องแป้งยังมีรูปถ่ายวันแต่งงานของทั้งคู่

เขาหยิบรูปขึ้นมาดู

“คุณมีลูกกับใครกันแน่?”

เขาถามภาพถ่าย

“ทำไมคุณไม่เคยบอกผม?”

เขาเปิดตู้เสื้อผ้า ค่อย ๆ มองเสื้อผ้าของเธอทีละชุด

เขาจำได้ว่าอัญชิสาเป็นคนชอบจัดระเบียบมาก เสื้อผ้าทุกชุดถูกแยกตามสีและประเภท

แต่เมื่อเขาเปิดลิ้นชักล่างสุด กลับพบกล่องไม้ใบหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

กล่องนั้นถูกล็อกด้วยกุญแจเล็ก ๆ

ธนภัทรลองค้นหากุญแจในลิ้นชักใกล้ ๆ

หลังจากค้นอยู่นาน เขาพบกุญแจดอกหนึ่งอยู่ใต้ผ้าพันคอสีฟ้า

เมื่อเปิดกล่อง เขาพบเอกสารหลายฉบับ

มีภาพถ่ายเด็กทารกสองคน

มีสมุดบันทึกสุขภาพเด็ก

มีใบเสร็จค่าเช่าบ้าน

และมีจดหมายจำนวนมาก

ธนภัทรหยิบภาพถ่ายขึ้นมาดู

เป็นภาพเด็กหญิงตัวเล็กกำลังนอนอยู่บนผ้าห่มสีขาว ส่วนข้าง ๆ เป็นเด็กชายที่ยังอายุไม่ถึงหนึ่งขวบ

ด้านหลังรูปเขียนว่า

“ข้าวหอมและต้นกล้า ลูกของแม่”

มือของธนภัทรเริ่มสั่น

เขาหยิบจดหมายฉบับแรกขึ้นมา

“ถึงลูกทั้งสองของแม่

ถ้าวันหนึ่งลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าแม่อาจไม่มีโอกาสได้อยู่ดูแลลูกอีกแล้ว

แม่อยากให้ลูกรู้ว่า การที่แม่ต้องอยู่ห่างจากพ่อ ไม่ได้หมายความว่าพ่อไม่รักลูก

บางครั้งผู้ใหญ่มีเรื่องที่พูดกันไม่เข้าใจ และบางครั้งความเงียบก็ทำให้คนที่รักกันต้องเจ็บปวด

แม่อยากให้ลูกเติบโตเป็นคนดี อย่าตัดสินใครจากสิ่งที่คนอื่นพูด และอย่าปล่อยให้ความโกรธทำให้หัวใจของลูกแข็งกระด้าง

ถ้าวันหนึ่งลูกได้พบพ่อ ขอให้ลูกฟังเขาด้วยใจที่เปิดกว้าง

แม่รักลูกทั้งสองเสมอ

อัญชิสา”

ธนภัทรอ่านจบแล้วนั่งลงบนพื้น

เขาพลิกจดหมายอีกฉบับ

“ถึงธนภัทร

ถ้าคุณได้อ่านจดหมายนี้ ฉันคงไม่มีโอกาสอธิบายทุกอย่างด้วยตัวเอง

ฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบังเรื่องลูกจากคุณ

ฉันเคยพยายามบอกคุณหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ฉันจะพูด เรากลับทะเลาะกันเรื่องงาน เรื่องบริษัท และเรื่องคนในครอบครัวของคุณ

ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี แต่คุณมีนิสัยอย่างหนึ่งที่ทำให้ฉันกลัว

คุณเชื่อว่าถ้าคุณจ่ายเงินมากพอ ทุกปัญหาจะจบลงได้

แต่เรื่องบางเรื่องต้องการเพียงให้ใครสักคนฟัง

ฉันอยากให้คุณฟังฉันสักครั้ง

ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ ฉันต้องการให้คุณเป็นพ่อของลูกทั้งสองคน

อัญชิสา”

ธนภัทรวางจดหมายลง

น้ำตาเริ่มไหล

เขาจำได้ว่าในช่วงหลายเดือนก่อนอุบัติเหตุ เขากับอัญชิสาทะเลาะกันบ่อยครั้ง

เขาทำงานหนัก กลับบ้านดึก และมักใช้เงินแก้ปัญหาแทนการพูดคุย

เธอเคยขอให้เขาอยู่บ้านในวันสำคัญหลายครั้ง

แต่เขามักตอบว่า

“ผมกำลังทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเรา”

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร

เขาเพียงคิดว่าการมีบ้านหลังใหญ่และทรัพย์สินมากมายคือการทำให้เธอมีความสุข

แต่ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยว่า

ภรรยาของเขาเคยต้องเผชิญเรื่องใดบ้างโดยไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ

บทที่ 4 — ความลับของยายพิกุล

เช้าวันต่อมา ธนภัทรกลับไปที่กระท่อมอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่ได้แอบอยู่หลังต้นไม้

เขาเดินเข้าไปเคาะประตู

ยายพิกุลเปิดออกมา

เมื่อเห็นเขา เธอก็มีสีหน้าตกใจ

“คุณ…”

“ผมขอคุยด้วยได้ไหมครับ?”

หญิงชรามองเขาอย่างระมัดระวัง

“คุณเป็นใคร?”

ธนภัทรหยิบรูปถ่ายของอัญชิสาออกมา

“ผมชื่อธนภัทรครับ เป็นสามีของผู้หญิงคนนี้”

ยายพิกุลนิ่งไป

เธอมองรูปถ่าย แล้วมองหน้าเขา

“คุณธนภัทร…”

“คุณรู้จักผม?”

หญิงชราพยักหน้า

“อัญเคยเล่าให้ฟังค่ะ”

ธนภัทรรู้สึกเจ็บแปลบ

“เธอเล่าเรื่องผมว่าอย่างไรบ้าง?”

ยายพิกุลถอนหายใจ

“เธอบอกว่าคุณเป็นคนทำงานเก่ง เป็นคนมีความสามารถ แต่บางครั้งก็ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ ต้องการอะไร”

ธนภัทรก้มหน้า

“ผมยอมรับครับ”

เขาหันไปมองเด็กสองคนที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่บนพื้น

“เด็กสองคนนั้น… เป็นลูกของผมใช่ไหมครับ?”

ยายพิกุลไม่ได้ตอบทันที

เธอเดินไปหยิบกล่องผ้าเก่าจากชั้นวาง

ภายในมีกำไลข้อมือเด็กสองเส้น และภาพถ่ายอัญชิสาขณะอุ้มทารก

“ใช่ค่ะ ทั้งสองคนเป็นลูกของคุณ”

ธนภัทรยืนตัวแข็ง

“ทำไมเธอไม่บอกผม?”

ยายพิกุลมองเขาด้วยแววตาเศร้า

“เพราะเธอกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อ”

“ผมจะไม่เชื่อได้อย่างไร? ผมเป็นสามีของเธอ!”

“คุณอาจจะเชื่อในวันที่เธอพูด แต่ตอนนั้นเธอไม่เคยมีโอกาสพูดจนจบ”

ธนภัทรเงียบ

ยายพิกุลเริ่มเล่า

เมื่อหกปีก่อน อัญชิสาตั้งครรภ์ลูกคนแรก แต่ในช่วงนั้นธนภัทรกำลังขยายธุรกิจและเดินทางไปต่างประเทศบ่อยครั้ง

เธอพยายามโทรหาเขาหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่เขาไม่รับสาย

เมื่อคลอดข้าวหอม เธอจึงตัดสินใจพักจากงานสังคมและย้ายไปอยู่บ้านพักเล็ก ๆ ในต่างจังหวัดชั่วคราว

เธอต้องการใช้เวลาอยู่กับลูก

แต่ต่อมาเธอพบว่ามีปัญหาเกี่ยวกับเอกสารทรัพย์สินของครอบครัว

มีคนพยายามนำลายเซ็นของธนภัทรไปใช้ทำธุรกรรมที่เขาไม่เคยอนุมัติ

อัญชิสาจึงเริ่มตรวจสอบ

เธอพบว่าคนใกล้ชิดของธนภัทรบางคนกำลังใช้บริษัทในเครือยักย้ายเงิน

เธอพยายามบอกเขา แต่เขากลับคิดว่าเธอเข้าใจผิด

“ตอนนั้นคุณธนภัทรกำลังเชื่อใจคนคนหนึ่งมากค่ะ” ยายพิกุลพูด “อัญจึงกลัวว่าถ้าเธอเปิดเผยเรื่องทั้งหมด ลูกทั้งสองจะตกอยู่ในอันตราย”

“คนคนนั้นชื่ออะไร?”

ยายพิกุลเงียบไป

ก่อนจะตอบว่า

“กฤตเดช ค่ะ”

ธนภัทรขมวดคิ้ว

กฤตเดชคือรองประธานบริษัทและเพื่อนสนิทของเขาที่ทำงานร่วมกันมานานกว่าสิบห้าปี

เขาเป็นคนที่ธนภัทรไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่ง

“คุณแน่ใจหรือ?”

“ฉันไม่รู้เรื่องธุรกิจทั้งหมดค่ะ แต่ฉันรู้ว่าอัญมีหลักฐานบางอย่าง และเธอพยายามเก็บมันไว้ให้ปลอดภัย”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นในวันอุบัติเหตุ?”

ยายพิกุลน้ำตาคลอ

“วันนั้นอัญโทรหาฉัน บอกว่าจะไปพบคุณ เธอฝากลูกไว้กับฉัน และบอกว่าจะกลับมารับพวกเขาตอนเย็น”

“แล้วทำไมเธอถึงเกิดอุบัติเหตุ?”

“ฉันไม่รู้ค่ะ แต่ก่อนออกไป เธอบอกฉันว่า ถ้าเธอไม่กลับมา ให้ดูแลเด็กทั้งสองจนกว่าจะมีคนที่ไว้ใจได้มารับ”

ธนภัทรทรุดนั่งบนเก้าอี้ไม้

“เธอรู้ตัวหรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”

ยายพิกุลส่ายหน้า

“ฉันไม่รู้ค่ะ”

ธนภัทรมองรูปถ่ายภรรยา

เขารู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียเธออีกครั้ง

แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความตาย

เป็นเพราะเขาเพิ่งเข้าใจว่า ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรู้จักความทุกข์ของเธออย่างแท้จริง

บทที่ 5 — เด็กหญิงที่ไม่รู้ว่าพ่อกำลังร้องไห้

ข้าวหอมเดินเข้ามาในห้องพร้อมแก้วน้ำ

“คุณลุงคะ ดื่มน้ำไหมคะ?”

ธนภัทรรีบเช็ดน้ำตา

“ขอบใจนะลูก”

เด็กหญิงยื่นแก้วให้

เขารับมาอย่างระมัดระวัง

“หนูไม่กลัวลุงแล้วหรือ?”

ข้าวหอมส่ายหน้า

“ยายบอกว่าคุณลุงเป็นพ่อของหนูค่ะ”

ธนภัทรแทบทำแก้วน้ำหล่น

“ยายบอกหนูแล้วหรือ?”

“ค่ะ แต่หนูยังไม่แน่ใจ”

“ทำไมล่ะ?”

เด็กหญิงมองเขาอย่างจริงจัง

“เพราะถ้าคุณลุงเป็นพ่อจริง ทำไมพ่อไม่เคยมาหาหนูเลยคะ?”

คำถามนั้นเหมือนมีดเล่มเล็กแทงเข้าไปในหัวใจ

ธนภัทรวางแก้วน้ำลง

เขาคุกเข่าตรงหน้าเด็กหญิง

“พ่อขอโทษ”

“พ่อไม่รู้ว่าหนูอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

“ใช่ลูก พ่อไม่รู้จริง ๆ”

“แล้วพ่อไม่คิดถึงแม่เหรอ?”

ธนภัทรน้ำตาไหล

“คิดถึงทุกวัน”

“แม่ก็คิดถึงพ่อค่ะ”

เขานิ่งไป

“แม่พูดแบบนั้นกับหนูเหรอ?”

ข้าวหอมพยักหน้า

“แม่บอกว่าพ่อทำงานหนัก แต่แม่เชื่อว่าวันหนึ่งพ่อจะเข้าใจ”

เด็กหญิงหยุดพูด แล้วเดินไปหยิบสมุดวาดรูปจากพื้น

เธอเปิดหน้าหนึ่งให้ธนภัทรดู

ในภาพมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง จับมือเด็กสองคน

ด้านซ้ายเป็นบ้านหลังเล็ก ส่วนด้านขวามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกล ๆ

“นี่คืออะไร?”

“แม่ค่ะ หนู ต้นกล้า แล้วก็พ่อ”

ธนภัทรมองภาพ

“ทำไมพ่อถึงยืนไกลจัง?”

ข้าวหอมตอบอย่างไร้เดียงสา

“เพราะหนูไม่เคยเห็นพ่อค่ะ หนูเลยวาดพ่อไว้ไกล ๆ ก่อน”

ธนภัทรก้มหน้าลง

เขาร้องไห้จนไหล่สั่น

เด็กหญิงรีบยื่นมือมาแตะไหล่เขา

“คุณลุง… เอ๊ย พ่อ อย่าร้องนะคะ”

คำว่า “พ่อ” ที่หลุดออกมาจากปากเด็กหญิงทำให้เขาแทบขาดใจ

เขากอดเธออย่างระมัดระวัง

“พ่อขอโทษที่มาช้าเหลือเกิน”

ข้าวหอมกอดตอบ

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพ่อมาแล้ว ก็อย่าไปอีกนะคะ”

ธนภัทรหลับตาแน่น

“พ่อสัญญา”

แต่ต้นกล้ายังยืนอยู่ข้างยายพิกุลอย่างเงียบ ๆ

เด็กชายไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

เขามองธนภัทรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม

“พี่ข้าวหอมครับ ผู้ชายคนนี้เป็นพ่อจริงเหรอ?”

ข้าวหอมพยักหน้า

“ใช่จ้ะ”

ต้นกล้าเดินเข้ามาช้า ๆ

“ถ้าเป็นพ่อ… พ่ออุ้มผมได้ไหมครับ?”

ธนภัทรยื่นแขนออกไปทันที

“ได้สิลูก”

เด็กชายเดินเข้าไปหาเขา

ธนภัทรอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก

ตัวเด็กเบามาก

เบาจนเขาตกใจ

“ลูกกินข้าวพอไหม?”

ต้นกล้าพยักหน้า

“พอครับ แต่บางวันเรากินข้าวกับไข่หนึ่งฟองแบ่งกันสามคน”

ธนภัทรหันหน้าไปทางหน้าต่าง

เขาไม่อยากให้เด็กเห็นน้ำตาอีกครั้ง

ลูกของเขาต้องแบ่งไข่หนึ่งฟองกันกิน

ขณะที่เขาเคยสั่งอาหารเหลือทิ้งโดยไม่เคยคิดถึงคนที่ไม่มีข้าวกิน

บทที่ 6 — จดหมายที่อัญชิสาเขียนไว้ก่อนวันสุดท้าย

ยายพิกุลนำกล่องเหล็กใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง

“ฉันคิดว่าถึงเวลาที่คุณควรอ่านจดหมายทั้งหมดแล้วค่ะ”

ธนภัทรรับกล่องมา

ข้างในมีจดหมายหลายสิบฉบับ สมุดบันทึกเล่มเล็ก และซองเอกสารที่ปิดผนึกไว้

เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิด

ลายมือของอัญชิสายังคงเหมือนเดิม

“วันที่ 12 เมษายน

วันนี้ข้าวหอมถามว่า ทำไมพ่อไม่กลับบ้าน

ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร

ฉันบอกลูกว่าพ่อกำลังทำงาน แต่ในใจฉันกลับกลัวว่า ลูกจะเติบโตขึ้นมาโดยไม่เคยรู้จักพ่อของตัวเอง

ฉันไม่ได้ต้องการให้ธนภัทรเป็นคนร่ำรวยที่สุด

ฉันอยากให้เขาเป็นพ่อที่ลูกสามารถวิ่งเข้าไปกอดได้ในวันที่กลัว”

ธนภัทรอ่านต่อ

“วันที่ 3 มิถุนายน

วันนี้ต้นกล้าหัดเดินได้แล้ว

เขาล้มลงหลายครั้ง แต่ก็พยายามลุกขึ้นเอง

ฉันอยากให้พ่อของเขาเห็น

ฉันถ่ายวิดีโอไว้แล้ว หวังว่าสักวันจะได้เปิดให้เขาดู”

ธนภัทรยกมือปิดปาก

เขาไม่เคยเห็นลูกชายหัดเดิน

ไม่เคยได้ยินคำแรกของลูก

ไม่เคยเห็นลูกสาวเข้าโรงเรียน

และไม่เคยอยู่ในวันเกิดของเด็กทั้งสองเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เขาเปิดจดหมายฉบับสุดท้าย

“ถึงธนภัทร

ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น

ฉันกำลังจะไปพบคุณ เพราะฉันอยากให้เราคุยกันอย่างจริงจัง

ฉันอยากพาลูกทั้งสองกลับบ้าน

ฉันอยากให้คุณรู้ว่าพวกเขามีชีวิตอยู่ และพวกเขารอพ่อของตัวเองอยู่เสมอ

ฉันไม่อยากให้ลูกต้องโตมากับความเข้าใจผิด

ถ้าคุณยังรักฉันเหมือนวันที่เราแต่งงาน ขอให้คุณฟังฉันให้จบสักครั้ง

ฉันไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่

ฉันไม่ได้ต้องการรถราคาแพง

ฉันต้องการครอบครัวที่เราสามารถนั่งกินข้าวพร้อมกันได้ทุกวัน

ถ้าฉันกลับไปไม่ถึงบ้าน ขอให้คุณดูแลลูกทั้งสองแทนฉันด้วย

อย่าโกรธพวกเขาที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ไกลจากคุณ

อย่าทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ

และอย่าบอกพวกเขาว่าแม่ทิ้งไป

เพราะฉันไม่เคยคิดจะทิ้งลูกเลยแม้แต่วันเดียว

รักคุณเสมอ

อัญชิสา”

ธนภัทรอ่านจบแล้วปล่อยจดหมายลงบนตัก

เขาก้มหน้าร้องไห้

“ผมขอโทษ…”

เขาพูดซ้ำ ๆ

“ผมขอโทษที่ไม่เคยฟังคุณ…”

ยายพิกุลนั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ

เธอรู้ว่าไม่มีคำปลอบใจใดจะทำให้ชายคนนี้หายเจ็บได้ในทันที

เพราะเขาเพิ่งค้นพบว่า ภรรยาของเขาเคยพยายามสร้างครอบครัวที่อบอุ่น แต่เขากลับปล่อยให้เธอต่อสู้เพียงลำพัง

บทที่ 7 — คนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุ

ธนภัทรนำเอกสารทั้งหมดกลับไปให้ทีมกฎหมายตรวจสอบ

เขาติดต่อ กิตติพงษ์ ผู้อำนวยการฝ่ายตรวจสอบภายใน ซึ่งเป็นคนที่เขาไว้ใจในเรื่องบัญชีและเอกสาร

“ผมต้องการให้ตรวจสอบการเงินของบริษัทในช่วงหกปีก่อน”

“ต้องการตรวจสอบเรื่องอะไรครับ?”

“กฤตเดช”

กิตติพงษ์ชะงัก

“รองประธานกฤตเดชหรือครับ?”

“ใช่ ผมสงสัยว่าเขาอาจเกี่ยวข้องกับการยักย้ายเงิน และอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของภรรยาผม”

กิตติพงษ์เงียบไปครู่หนึ่ง

“ท่านประธานมีหลักฐานหรือครับ?”

ธนภัทรวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“มีจดหมายของอัญชิสา สมุดบันทึก และเอกสารบางส่วนที่เธอเก็บไว้”

กิตติพงษ์เริ่มตรวจสอบ

ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เขาก็พบความผิดปกติหลายรายการ

บริษัทในเครือของกฤตเดชได้รับเงินจากโครงการที่ไม่มีการส่งมอบงานจริง

มีการใช้บัญชีตัวแทนหลายบัญชีเพื่อโอนเงินออกจากบริษัท

และที่สำคัญ มีการจ่ายเงินให้บุคคลที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบรถยนต์ของอัญชิสาก่อนเกิดอุบัติเหตุ

ธนภัทรรู้สึกเย็นวาบ

“คุณหมายความว่าอย่างไร?”

กิตติพงษ์อธิบายว่า รถของอัญชิสาถูกนำไปตรวจสภาพก่อนเกิดเหตุหนึ่งวัน แต่รายงานการตรวจสอบฉบับแรกระบุว่าระบบเบรกมีความผิดปกติ

ต่อมารายงานถูกเปลี่ยนเป็นฉบับที่ระบุว่ารถอยู่ในสภาพปกติ

ผู้ตรวจสอบได้รับเงินจากบริษัทที่เชื่อมโยงกับกฤตเดช

“ผมต้องการให้แจ้งเจ้าหน้าที่ครับ” ธนภัทรกล่าว

“ได้ครับ”

ในระหว่างนั้น ตำรวจได้เรียกกฤตเดชมาสอบปากคำ

ตอนแรกเขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

เขายืนยันว่าไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับรถของอัญชิสา

แต่เมื่อเจ้าหน้าที่นำเอกสารการโอนเงินและข้อความสนทนามาแสดง เขาก็เริ่มให้การไม่ตรงกัน

ในที่สุด กฤตเดชยอมรับว่าเขาเคยสั่งให้คนตรวจสอบรถแก้ไขรายงานเพื่อปกปิดความผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปว่าเขาเป็นผู้ทำให้เกิดอุบัติเหตุโดยตรง

ตำรวจจึงดำเนินการสอบสวนต่อไปตามพยานหลักฐานทั้งหมด

เมื่อธนภัทรทราบเรื่อง เขาไม่ได้รู้สึกโล่งใจ

เขาเพียงนั่งมองภาพภรรยา

“ผมควรจะปกป้องคุณให้ดีกว่านี้”

เขาพูดเบา ๆ

“ถ้าผมฟังคุณตั้งแต่วันแรก บางทีคุณอาจไม่ต้องเดินทางไปพบผมในวันนั้น”

บทที่ 8 — วันที่ลูกทั้งสองได้เข้าบ้านของตัวเอง

หลังจากตรวจสอบเอกสารและผลตรวจดีเอ็นเออย่างถูกต้อง ธนภัทรได้รับการยืนยันว่า ข้าวหอมและต้นกล้าเป็นลูกแท้ ๆ ของเขา

เขาตัดสินใจพาเด็กทั้งสองกลับไปอยู่ที่บ้าน

แต่ก่อนจะทำเช่นนั้น เขาได้ปรึกษานักสังคมสงเคราะห์และผู้เชี่ยวชาญด้านเด็ก เพื่อให้การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างเหมาะสม

เขาไม่ต้องการให้เด็กทั้งสองรู้สึกว่าถูกพรากจากยายพิกุล

เขาจึงเชิญหญิงชราให้ย้ายไปอยู่ด้วย

“คุณพิกุลครับ ผมอยากให้คุณไปอยู่กับเรา”

ยายพิกุลส่ายหน้า

“ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้วค่ะ”

“ผมรู้ว่าคุณดูแลลูกผมมานานแค่ไหน ผมไม่มีทางตอบแทนสิ่งที่คุณทำได้ทั้งหมด แต่ผมอยากให้คุณมีชีวิตที่สบายขึ้น”

หญิงชรามองเขา

“ฉันไม่ได้เลี้ยงเด็กเพราะต้องการเงินค่ะ ฉันแค่ทำตามที่อัญขอไว้”

“ผมเข้าใจครับ แต่ผมอยากให้คุณอยู่ใกล้เด็กทั้งสองต่อไป”

ยายพิกุลน้ำตาคลอ

“ถ้าเด็ก ๆ อยากให้ฉันไปด้วย ฉันก็จะไปค่ะ”

ข้าวหอมรีบวิ่งเข้ามากอดยาย

“หนูอยากให้ยายไปด้วยค่ะ”

ต้นกล้าพยักหน้า

“ผมก็อยากให้ยายไปครับ”

ธนภัทรยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น เรากลับบ้านด้วยกันนะ”

วันย้ายเข้าบ้าน เด็กทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์อย่างประหม่า

ข้าวหอมมองเสาบ้านสูงใหญ่และสวนกว้าง

“บ้านพ่อใหญ่มากเลยค่ะ”

“ใช่ลูก”

“หนูเข้าไปได้จริง ๆ เหรอคะ?”

ธนภัทรคุกเข่าลง

“บ้านนี้เป็นบ้านของหนูด้วยนะ”

เด็กหญิงมองหน้าเขา

“หนูจะทำอะไรได้บ้างคะ?”

“ทุกอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรทำได้ เล่น อ่านหนังสือ วาดรูป วิ่งในสวน และหัวเราะดัง ๆ”

ต้นกล้ายกมือขึ้น

“ผมวิ่งได้ไหมครับ?”

ธนภัทรหัวเราะ

“ได้สิ แต่ไม่วิ่งชนโต๊ะนะ”

เด็กชายหัวเราะตาม

เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่วโถงบ้าน

ธนภัทรยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

บ้านหลังนี้เคยเงียบมาห้าปี

แต่วันนี้กลับมีเสียงเด็กดังขึ้นเป็นครั้งแรก

เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอัญชิสาอยู่ใกล้ ๆ

บทที่ 9 — ห้องที่แม่เตรียมไว้ให้ลูก

วันหนึ่ง ข้าวหอมเดินสำรวจบ้านจนพบห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกับห้องนอนของอัญชิสา

ประตูห้องถูกล็อกไว้

เธอถามธนภัทร

“พ่อคะ ห้องนี้เป็นห้องอะไร?”

ธนภัทรชะงัก

เขาจำได้ว่าก่อนเสียชีวิต อัญชิสาเคยขอให้ช่างตกแต่งห้องหนึ่ง แต่เขาไม่เคยสนใจถามว่าเป็นห้องสำหรับอะไร

เขาหยิบกุญแจมาเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออก ทั้งคู่ก็พบห้องเด็กที่ตกแต่งด้วยสีเหลืองอ่อนและสีฟ้า

มีเตียงเล็กสองเตียง

มีตู้หนังสือ

มีของเล่นไม้

มีรูปวาดสัตว์หลายชนิดติดอยู่บนผนัง

และมีกรอบรูปหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

เป็นภาพอัญชิสากำลังยืนอยู่ระหว่างเด็กสองคนที่ยังเป็นทารก

ข้าวหอมเดินเข้าไปช้า ๆ

“แม่เตรียมห้องนี้ไว้ให้เราเหรอคะ?”

ธนภัทรพยักหน้า

“พ่อคิดว่าใช่”

เด็กหญิงแตะผ้าห่มบนเตียง

“แม่คงอยากให้เรามานอนที่นี่”

ธนภัทรเปิดลิ้นชัก

ข้างในมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง

เขาเปิดอ่าน

“วันนี้ฉันให้ช่างทำห้องของลูกเสร็จแล้ว

ฉันอยากให้ข้าวหอมมีมุมอ่านหนังสือ และอยากให้ต้นกล้ามีพื้นที่เล่นรถของเล่น

ฉันยังไม่รู้ว่าธนภัทรจะชอบห้องนี้ไหม แต่ฉันอยากให้เขาเห็นว่าครอบครัวของเราจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นสองคน

ฉันหวังว่าวันหนึ่งเขาจะเปิดประตูห้องนี้พร้อมฉัน และเห็นลูกทั้งสองวิ่งเข้ามากอดเขา”

ธนภัทรอ่านจบแล้วหันหน้าหนี

เขานั่งลงบนพื้น

ข้าวหอมเดินเข้ามากอดเขา

“พ่อร้องไห้อีกแล้ว”

“พ่อคิดถึงแม่”

“หนูก็คิดถึงค่ะ”

ธนภัทรกอดลูกสาว

“แม่ของหนูรักหนูมากนะ”

“หนูรู้ค่ะ”

“แล้วหนูรู้ไหมว่าแม่รักพ่อด้วย?”

ข้าวหอมพยักหน้า

“แม่บอกว่าพ่อเป็นคนทำงานหนัก แต่ถ้าพ่อได้อยู่บ้าน พ่อจะเป็นคนที่ใจดีที่สุด”

ธนภัทรหัวเราะทั้งน้ำตา

“พ่อจะพยายามเป็นแบบนั้นให้ได้”

บทที่ 10 — วันเกิดที่พ่อไม่เคยรู้ว่ามีอยู่

หนึ่งเดือนต่อมา ธนภัทรค้นพบวันเกิดของต้นกล้าและข้าวหอมจากสมุดบันทึกของอัญชิสา

เขาตัดสินใจจัดงานวันเกิดให้เด็กทั้งสองอย่างเรียบง่าย

ไม่มีแขกนักธุรกิจ

ไม่มีสื่อมวลชน

ไม่มีงานเลี้ยงหรูหรา

มีเพียงเค้กก้อนหนึ่ง ลูกโป่งไม่กี่ใบ และอาหารที่เด็กทั้งสองชอบ

ข้าวหอมยืนมองเค้กด้วยดวงตาเป็นประกาย

“เค้กนี้ของหนูกับต้นกล้าจริง ๆ เหรอคะ?”

“ใช่ลูก”

“หนูเป่าเทียนได้ไหม?”

“ได้สิ”

ต้นกล้าตบมืออย่างตื่นเต้น

“ผมอยากเป่าด้วย!”

ธนภัทรหัวเราะ

“งั้นเป่าพร้อมกันเลย”

ก่อนเป่าเทียน ข้าวหอมหลับตาอธิษฐาน

ธนภัทรถามว่า

“หนูขออะไร?”

เด็กหญิงส่ายหน้า

“บอกไม่ได้ค่ะ ถ้าบอกแล้วอาจไม่เป็นจริง”

“งั้นพ่อไม่ถามแล้ว”

ต้นกล้าหลับตาแล้วพูดเสียงดัง

“ผมขอให้แม่กลับมาครับ!”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที

ธนภัทรรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ

เขานั่งลงข้างลูกชาย

“พ่อก็อยากให้แม่กลับมาเหมือนกัน”

ต้นกล้าก้มหน้า

“ถ้าแม่กลับมา ผมจะให้แม่กินเค้กชิ้นใหญ่ที่สุดเลย”

ข้าวหอมเริ่มร้องไห้

“แม่กินไม่ได้แล้วนะต้นกล้า”

เด็กชายมองพี่สาว

“แต่แม่ชอบเค้กนี่ครับ”

ธนภัทรยื่นมือไปจับมือลูกทั้งสอง

“ถ้าอย่างนั้น เราเก็บเค้กชิ้นหนึ่งไว้ให้แม่ แล้วเอาดอกไม้ไปให้แม่พรุ่งนี้ดีไหม?”

เด็กทั้งสองพยักหน้า

คืนนั้น หลังเด็ก ๆ เข้านอน ธนภัทรนำเค้กชิ้นเล็กไปวางไว้หน้ารูปถ่ายอัญชิสา

เขาพูดเบา ๆ

“วันนี้ลูกทั้งสองได้เป่าเทียนแล้วนะ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“ผมอยากให้คุณอยู่ตรงนี้ด้วยจริง ๆ”

บทที่ 11 — ความผิดพลาดของพ่อที่ไม่มีเงินใดชดใช้ได้

เวลาผ่านไปหลายเดือน

ข้าวหอมเริ่มปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ได้ ส่วนต้นกล้าเริ่มพูดเก่งและชอบเล่นกับพ่อ

ธนภัทรพยายามจัดตารางงานใหม่

เขายกเลิกการประชุมบางส่วนเพื่อไปรับลูก

บางวันเขาเป็นคนทำอาหารเช้า แม้จะทำไข่ไหม้ไปหลายครั้ง

เขาเริ่มเรียนรู้ว่าลูกสาวชอบอ่านนิทานก่อนนอน ส่วนลูกชายชอบให้พ่อเล่นรถของเล่นด้วย

แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการสร้างความไว้ใจ

คืนหนึ่ง ข้าวหอมสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย

เธอร้องไห้และเดินออกมาจากห้อง

ธนภัทรรีบเข้าไปหา

“เป็นอะไรลูก?”

เด็กหญิงกอดเขาแน่น

“หนูกลัวว่าพ่อจะหายไปอีก”

ธนภัทรกอดเธอ

“พ่ออยู่นี่นะ”

“พ่อจะไปทำงานแล้วไม่กลับมาเหมือนเดิมไหม?”

เขานิ่งไป

คำถามของลูกสาวทำให้เขาเห็นความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง

เขาเคยคิดว่าการหาเงินให้ครอบครัวคือหน้าที่สำคัญที่สุด

แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง การมีพ่ออยู่ตรงหน้าอาจสำคัญกว่าของขวัญราคาแพงทั้งหมด

“พ่ออาจต้องไปทำงานบ้าง แต่พ่อจะบอกลูกเสมอว่าจะกลับเมื่อไหร่ และพ่อจะไม่หายไปโดยไม่บอกลูกอีก”

“สัญญานะคะ?”

“สัญญา”

ข้าวหอมยื่นนิ้วก้อยออกมา

ธนภัทรเกี่ยวก้อยกับเธอ

“พ่อสัญญา”

ต้นกล้าที่นอนอยู่บนเตียงอีกฝั่งหนึ่งลืมตาขึ้น

“ผมก็อยากเกี่ยวก้อยด้วยครับ”

ธนภัทรหัวเราะเบา ๆ

“ได้เลยลูก”

เขาเกี่ยวก้อยกับลูกทั้งสองคน

ในคืนนั้น เขาไม่ได้กลับไปทำงานอีก

เขานั่งอยู่ข้างเตียงจนเด็กทั้งสองหลับสนิท

บทที่ 12 — วันที่ความจริงได้รับความยุติธรรม

หลังจากการสอบสวนและการดำเนินคดีผ่านไปหลายเดือน หลักฐานเกี่ยวกับการทุจริตในบริษัทและการปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุของอัญชิสาถูกนำเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

กฤตเดชถูกดำเนินคดีในข้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตและปลอมแปลงเอกสาร ส่วนผู้ที่เกี่ยวข้องกับการแก้ไขรายงานตรวจสภาพรถก็ถูกสอบสวนตามหลักฐาน

คดีเกี่ยวกับอุบัติเหตุยังต้องพิจารณาจากพยานหลักฐานทางเทคนิคและคำให้การเพิ่มเติม

ธนภัทรไม่พยายามใช้เงินเพื่อทำให้เรื่องจบเร็ว

เขาให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ทุกขั้นตอน

เขาเข้าใจแล้วว่าการใช้เงินปิดปัญหาอาจทำให้คนผิดหลุดพ้นจากความรับผิด และทำให้คนที่ถูกทำร้ายไม่ได้รับความยุติธรรม

ในระหว่างนั้น เขาได้พบกับพนักงานเก่าคนหนึ่งชื่อ มาลี

เธอเคยเป็นผู้ช่วยของอัญชิสา และเป็นคนที่ช่วยเก็บเอกสารบางส่วนไว้

มาลีเล่าว่า ก่อนเกิดอุบัติเหตุ อัญชิสาเคยขอให้เธอส่งเอกสารชุดหนึ่งให้ธนภัทร

แต่เมื่อมาลีนำไปส่งที่บริษัท เธอกลับถูกกฤตเดชข่มขู่ว่าจะไล่ออกหากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

มาลีจึงเก็บเอกสารไว้เงียบ ๆ

เอกสารชุดนั้นมีรายงานการเงินและข้อความที่แสดงว่าอัญชิสากำลังพยายามปกป้องทรัพย์สินของครอบครัว

ธนภัทรรับเอกสารมาแล้วกล่าวขอบคุณ

“คุณช่วยภรรยาผมไว้มากครับ”

มาลีน้ำตาคลอ

“ฉันขอโทษที่ไม่ได้ช่วยเธอมากกว่านี้ค่ะ”

“คุณทำเท่าที่คุณทำได้แล้วครับ”

เขามองเอกสาร

“จากนี้ไป ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนอื่นอีก”

บทที่ 13 — ดอกไม้สามช่อที่หลุมศพ

หนึ่งปีหลังจากวันที่พบเด็กทั้งสอง ธนภัทรพาข้าวหอม ต้นกล้า และยายพิกุลกลับไปยังสุสานบนเนินเขา

ครั้งนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว

เขาถือดอกลิลลี่สีขาวหนึ่งช่อ

ข้าวหอมถือดอกเดซี่สีเหลือง

ต้นกล้าถือดอกกุหลาบสีขาวเล็ก ๆ ที่เลือกเองจากร้านดอกไม้

เมื่อมาถึงหลุมศพ เด็กทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปหา

“แม่จ๋า หนูมาแล้ว!”

ข้าวหอมวางดอกไม้ลง

ต้นกล้าวางดอกกุหลาบไว้ข้างกัน

“แม่ครับ วันนี้ผมมาโรงเรียนแล้วนะ ผมวาดรูปเก่งขึ้นด้วย”

ธนภัทรค่อย ๆ วางดอกลิลลี่

เขานั่งลงหน้าหลุมศพ

“อัญ… ผมพาลูกกลับมาแล้วนะ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“ผมไม่รู้ว่าคุณจะได้ยินหรือเปล่า แต่ผมอยากบอกว่าผมเสียใจจริง ๆ ที่ไม่เคยฟังคุณให้จบ”

ข้าวหอมหันมามองพ่อ

“พ่อคะ แม่จะได้ยินไหม?”

ธนภัทรยิ้มทั้งน้ำตา

“พ่อไม่รู้หรอกลูก แต่พ่อเชื่อว่าแม่คงดีใจที่ได้เห็นพวกเรามาด้วยกัน”

เด็กหญิงพยักหน้า

เธอก้มลงกอดป้ายหลุมศพ

“แม่จ๋า หนูไม่ต้องอยู่กับยายในบ้านหลังเล็กแล้วนะคะ ตอนนี้หนูมีบ้าน มีห้องนอน แล้วก็มีพ่อแล้ว”

ต้นกล้ากอดขอบป้าย

“แม่ครับ พ่อทำไข่เจียวไหม้ทุกเช้าเลยครับ”

ธนภัทรหัวเราะทั้งน้ำตา

“ต้นกล้า!”

เด็กชายหัวเราะ

“แต่ผมกินหมดนะครับ!”

เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของสุสาน

ธนภัทรมองภาพนั้น

เขาเคยคิดว่าการมาที่นี่คือการมารำลึกถึงคนที่จากไป

แต่วันนี้เขาเข้าใจแล้วว่า การรักษาความรักของคนที่จากไป ไม่ใช่การหยุดชีวิตอยู่กับอดีต

แต่คือการใช้ชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด และดูแลสิ่งที่คนคนนั้นรักมากที่สุด

บทที่ 14 — ของขวัญชิ้นสุดท้ายของอัญชิสา

ก่อนกลับ ข้าวหอมเดินไปหยิบซองกระดาษเล็ก ๆ ที่ยายพิกุลนำมาด้วย

“พ่อคะ ยายบอกว่าแม่ฝากสิ่งนี้ไว้ให้พ่อ”

ธนภัทรรับซองมา

บนซองมีข้อความเขียนด้วยลายมือของอัญชิสา

“ถึงคนที่ฉันรัก”

เขาเปิดซองอย่างระมัดระวัง

ข้างในเป็นภาพถ่ายครอบครัวที่อัญชิสาถ่ายไว้ก่อนเกิดอุบัติเหตุ

เธอนั่งอยู่บนพื้นสนามหญ้า อุ้มต้นกล้าไว้ ส่วนข้าวหอมกำลังนั่งอยู่บนตักของเธอ

ด้านหลังมีข้อความสั้น ๆ

“ธนภัทร…

ถ้าคุณได้เห็นภาพนี้ ฉันอยากให้คุณรู้ว่า นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของฉัน

ฉันไม่เคยต้องการให้คุณเป็นคนสมบูรณ์แบบ

ฉันเพียงอยากให้คุณอยู่กับเราในวันที่เราต้องการคุณ

ฉันรู้ว่าคุณรักครอบครัว แต่บางครั้งคุณมัวแต่วิ่งตามอนาคต จนลืมมองคนที่ยืนรออยู่ข้างหลัง

ถ้าวันหนึ่งคุณมีโอกาสได้อยู่กับลูกทั้งสอง ขอให้คุณอย่าใช้ชีวิตแทนฉัน

อย่าพยายามเป็นทั้งพ่อและแม่จนลืมดูแลตัวเอง

ขอให้คุณเป็นพ่อที่รับฟังพวกเขา

เป็นคนที่ยอมรับว่าตัวเองผิดได้

และเป็นคนที่กลับบ้านตรงเวลาในวันที่ลูก ๆ รอ

ฉันไม่รู้ว่าคุณจะอ่านจดหมายนี้เมื่อไหร่

แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันไม่เคยเสียใจที่ได้รักคุณ

อัญชิสา”

ธนภัทรกอดจดหมายไว้แนบอก

เขาร้องไห้เงียบ ๆ

ข้าวหอมเข้ามากอดแขนเขา

“พ่อคิดถึงแม่ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ลูก”

“หนูก็คิดถึง”

ธนภัทรก้มลงจูบหน้าผากลูกสาว

“เราคิดถึงแม่ด้วยกันนะ”

บทส่งท้าย — บ้านที่มีเสียงหัวเราะอีกครั้ง

สามปีผ่านไป

ข้าวหอมเติบโตขึ้นเป็นเด็กหญิงวัยเก้าขวบที่ชอบอ่านหนังสือและวาดภาพ

ต้นกล้าอายุหกขวบ กลายเป็นเด็กชายร่าเริงที่ชอบเล่นฟุตบอลในสวน

ยายพิกุลยังคงอาศัยอยู่กับครอบครัว และกลายเป็นคนที่เด็กทั้งสองรักเหมือนญาติผู้ใหญ่คนสำคัญ

ธนภัทรเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิตอย่างสิ้นเชิง

เขายังคงเป็นประธานบริษัท แต่ลดเวลาประชุมที่ไม่จำเป็น

เขาไม่พลาดวันประชุมผู้ปกครอง

ไม่ลืมวันเกิดลูก

และไม่ปล่อยให้ลูกต้องนั่งรอรับประทานอาหารคนเดียว

ทุกเย็น เขาจะกลับบ้านก่อนพระอาทิตย์ตก

บางวันเขาทำอาหาร

บางวันเขาช่วยลูกทำการบ้าน

และบางวันเขานั่งฟังเรื่องราวในโรงเรียนจนดึก

วันหนึ่ง ข้าวหอมเดินเข้ามาหาเขาพร้อมภาพวาด

“พ่อคะ หนูวาดรูปครอบครัวเสร็จแล้ว”

ธนภัทรรับมาดู

ในภาพมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนท้องฟ้าอย่างอ่อนโยน

ด้านล่างมีผู้ชายคนหนึ่งจับมือเด็กหญิงและเด็กชาย

ข้าง ๆ มีบ้านหลังใหญ่และสวนดอกไม้

“นี่ใครครับ?”

“แม่ค่ะ”

“แล้วแม่อยู่ตรงนั้นเหรอ?”

ข้าวหอมพยักหน้า

“หนูวาดแม่ไว้บนท้องฟ้า เพราะแม่อยู่ในใจพวกเราค่ะ”

ธนภัทรยิ้ม

“แล้วคนตรงนี้ล่ะ?”

“พ่อค่ะ”

“พ่อดูแก่กว่าตัวจริงไหม?”

เด็กหญิงหัวเราะ

“นิดหนึ่งค่ะ เพราะพ่อทำงานหนัก”

ธนภัทรหัวเราะตาม

ต้นกล้าวิ่งเข้ามา

“พ่อครับ ผมอยากวาดเพิ่ม!”

“อยากวาดอะไร?”

“ผมอยากวาดแม่ให้ถือเค้กด้วยครับ”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะวันเกิดปีหน้า ผมอยากให้แม่อยู่ในรูปกับเราด้วย”

ธนภัทรย่อตัวลงกอดลูกชาย

“ได้สิลูก”

คืนนั้น เขาเดินไปยังห้องของอัญชิสา

บนโต๊ะยังมีรูปถ่ายของเธอวางอยู่

แต่ตอนนี้ห้องไม่ได้เงียบเหงาเหมือนเดิมอีกแล้ว

มีภาพวาดของเด็กทั้งสองติดอยู่บนผนัง

มีดอกไม้สดวางอยู่ในแจกัน

และมีเสียงหัวเราะจากห้องนอนของลูกดังลอดเข้ามาเป็นระยะ

ธนภัทรหยิบรูปถ่ายวันแต่งงานขึ้นมาดู

“ผมกลับบ้านตรงเวลาแล้วนะอัญ”

เขายิ้มบาง ๆ

“ผมพยายามเป็นพ่อที่ลูกต้องการ และพยายามฟังพวกเขาให้มากกว่าที่เคยฟังคุณ”

เขาวางรูปกลับที่เดิม

ก่อนจะเดินไปปิดไฟ

ในบ้านหลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความเงียบ วันนี้กลับมีเสียงฝีเท้าเด็ก เสียงหัวเราะ และเสียงเรียกพ่อดังขึ้นทุกวัน

ธนภัทรยังคงคิดถึงอัญชิสาเสมอ

แต่เขาไม่ใช้ความคิดถึงเป็นเหตุผลที่จะหยุดชีวิตอีกต่อไป

เขาเลือกดูแลลูกทั้งสองให้เติบโตขึ้นอย่างมีความสุข

เลือกดูแลยายพิกุลที่เคยปกป้องพวกเขา

และเลือกทำให้ความรักของอัญชิสายังคงมีชีวิตอยู่ผ่านสิ่งดี ๆ ที่ครอบครัวสร้างร่วมกัน

ทุกปีในวันที่ 18 พฤศจิกายน พวกเขาจะกลับไปที่สุสานพร้อมดอกไม้สามช่อ

หนึ่งช่อสำหรับแม่

หนึ่งช่อจากลูกสาว

และอีกหนึ่งช่อจากลูกชาย

ก่อนกลับ ข้าวหอมจะพูดประโยคเดิมทุกครั้ง

“แม่จ๋า พวกเรามีความสุขดีนะคะ”

ต้นกล้าจะเสริมว่า

“พ่อกลับบ้านทุกวันแล้วครับแม่!”

ส่วนธนภัทรจะยืนอยู่ข้างลูกทั้งสอง จับมือพวกเขาไว้แน่น

แล้วพูดกับหลุมศพอย่างแผ่วเบา

“ขอบคุณที่ทิ้งของขวัญที่มีค่าที่สุดไว้ให้ผมนะ”

เพราะในวันที่เขาเดินทางไปสุสาน เขาเคยคิดว่าจะได้พบเพียงความทรงจำของภรรยา

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือครอบครัวที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่

และบทเรียนที่เขาจะไม่มีวันลืมว่า…

คนที่เรารักไม่ควรต้องร้องขอเวลา ความใส่ใจ หรืออ้อมกอดจากเราอยู่เสมอ เพราะบางครั้งเมื่อเรารู้ตัวว่าควรกลับบ้าน ก็อาจไม่มีใครยืนรอเราอยู่ที่ประตูอีกแล้ว

จบเรื่อง

ข้อคิดจากเรื่อง

  1. อย่าปล่อยให้การทำงานกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เราละเลยครอบครัว เงินสามารถหาใหม่ได้ แต่ช่วงเวลาที่ลูกเติบโตขึ้นมาไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้
  2. ความรักต้องการการรับฟัง ไม่ใช่เพียงการให้สิ่งของ บางครั้งคนที่เรารักไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่หรือของขวัญราคาแพง แต่ต้องการให้เราอยู่ข้าง ๆ ในวันที่เขาต้องการกำลังใจ
  3. เด็กไม่ควรต้องรับผลจากความผิดพลาดของผู้ใหญ่ พวกเขาสมควรได้รับความรัก ความปลอดภัย และโอกาสเติบโตอย่างมีความสุข
  4. อย่าตัดสินคนจากสิ่งที่ได้ยินเพียงด้านเดียว ความจริงบางอย่างอาจถูกปิดบังไว้ด้วยผลประโยชน์และความกลัว การตรวจสอบอย่างมีสติจึงสำคัญมาก
  5. ครอบครัวไม่ได้หมายถึงคนที่มีสายเลือดเดียวกันเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนที่ไม่ทอดทิ้งเราในวันที่ยากลำบาก ยายพิกุลอาจไม่ได้เป็นแม่แท้ ๆ ของเด็กทั้งสอง แต่ความรักและความเสียสละของเธอมีค่ามากไม่แพ้ใคร

อย่ารอให้ต้องไปยืนร้องไห้หน้าหลุมศพของใครสักคน จึงค่อยนึกได้ว่าเราอยากใช้เวลากับเขามากเพียงใด วันนี้ถ้ายังมีคนที่เรารักอยู่ข้าง ๆ จงกลับไปกอดเขา บอกรักเขา และใช้เวลาที่มีให้คุ้มค่าที่สุด

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!