News

“คู่หมั้นนายพลของฉันแอบหนีไปเข้าพิธีแต่งงานกับลูกสาวมหาเศรษฐี

 เพราะคิดว่าฉันเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่ไม่มีอำนาจต่อรอง…แต่เขากลับไม่เคยรู้เลยว่า ผู้หญิงที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังคือพลเอกหญิงผู้มีดาวเต็มบ่า และเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งประเทศ!”

ตอนเดียวจบ

บทที่ 1: วันที่คนรักเลือกเงินแทนความรัก

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างดังเป็นจังหวะเบา ๆ ภายในบ้านพักข้าราชการทหารหลังหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกำลังยืนอยู่หน้ากระจก เธอมีใบหน้าสวยสง่า ดวงตาคมลึก และบุคลิกสุขุมจนยากจะคาดเดาความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน

เธอชื่อ พลเอกหญิง อรินทร์รดา วรเมธากุล อายุ 32 ปี

สำหรับคนทั่วไป เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่ทำงานหนัก ไม่ค่อยเข้าสังคม และใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แต่สำหรับวงการทหาร เธอคือหนึ่งในนายทหารหญิงที่มีความสามารถสูงที่สุดคนหนึ่ง เคยผ่านภารกิจสำคัญหลายครั้ง ได้รับความไว้วางใจจากผู้บังคับบัญชา และดำรงตำแหน่งระดับสูงในกองบัญชาการยุทธการพิเศษ

บนบ่าของเธอประดับดาวเต็มยศของนายพล

แต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือ เธอยังเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของ พลเอกสูงสุด ธนากร วรเมธากุล ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของประเทศอีกด้วย

อรินทร์รดาไม่เคยใช้ชื่อเสียงของบิดาเพื่อสร้างความได้เปรียบให้ตัวเอง เธอสมัครเข้าโรงเรียนนายร้อยตามกระบวนการ ผ่านการฝึก ผ่านการประเมิน และสร้างเส้นทางของตัวเองด้วยความสามารถ

แม้แต่คนรักของเธอก็ยังไม่รู้ความจริงทั้งหมด

ชายคนนั้นชื่อ พลเอกภาคินทร์ รัตนบดินทร์

ทั้งสองคบหากันมานานเกือบห้าปี ภาคินทร์เป็นนายทหารหนุ่มที่มีความทะเยอทะยาน ฉลาด พูดจาไพเราะ และมักทำให้คนรอบข้างประทับใจด้วยภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษ

ในช่วงแรกที่คบกัน เขาเคยบอกอรินทร์รดาว่า

“ผมไม่สนใจว่าคุณจะมีเงินหรือไม่มีเงิน ผมอยากมีผู้หญิงสักคนที่เข้าใจชีวิตทหาร เข้าใจว่าผมต้องเสียสละอะไรบ้าง”

ตอนนั้นอรินทร์รดาเชื่อเขาอย่างหมดหัวใจ

เธอไม่เคยคิดว่าคำพูดเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงคำโกหกที่ชายคนหนึ่งใช้เพื่อทำให้เธอไว้วางใจ

เช้าวันนั้น ภาคินทร์โทรศัพท์มาหาเธอ

“อริน วันนี้คุณว่างไหม?”

“ว่างค่ะ มีอะไรหรือเปล่า?”

“ผมอยากคุยเรื่องอนาคตของเรา”

อรินทร์รดายิ้มทันที

“เรื่องแต่งงานหรือเปล่าคะ?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ก็ประมาณนั้นครับ แต่ช่วงนี้งานผมยุ่งมาก คุณก็รู้ว่าผมกำลังจะได้รับการพิจารณาตำแหน่งใหม่ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เราค่อยจัดการเรื่องของเรา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรอได้”

“คุณเป็นผู้หญิงที่เข้าใจผมที่สุดจริง ๆ”

หลังจากวางสาย อรินทร์รดามองแหวนเงินวงเล็กที่ภาคินทร์เคยมอบให้

มันไม่ใช่แหวนราคาแพง แต่เธอเก็บรักษามันอย่างดี เพราะสำหรับเธอ ความหมายของสิ่งของไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่อยู่ที่คนมอบให้

เธอไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกันนั้น ชายที่เพิ่งพูดว่ารักเธอกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองสุดหรูของโรงแรมแห่งหนึ่งกับผู้หญิงอีกคน

ผู้หญิงคนนั้นชื่อ แพรวพรรณ อัครเศรษฐ์ อายุ 28 ปี ลูกสาวคนเดียวของเจ้าของกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมรายใหญ่

เธอแต่งตัวหรูหรา สวมเครื่องประดับราคาแพง และคุ้นเคยกับการได้รับสิ่งที่ตัวเองต้องการ

แพรวพรรณวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองชายตรงหน้า

“คุณแน่ใจนะคะว่าจะจัดพิธีแต่งงานกับฉันในวันเสาร์นี้?”

ภาคินทร์ยิ้ม

“แน่นอนครับ ผมเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ?”

“ใคร?”

“อย่าทำเป็นไม่รู้สิคะ ฉันหมายถึงอรินทร์รดา ผู้หญิงที่คุณคบอยู่ก่อนฉัน”

ภาคินทร์หัวเราะเบา ๆ

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลครับ ผมจัดการได้”

แพรวพรรณขมวดคิ้ว

“คุณเคยบอกว่าเธอเป็นนายทหารเหมือนคุณ แล้วทำไมถึงไม่เคยเห็นเธอออกงานกับคุณเลย?”

“เธอเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมครับ ไม่ได้มีครอบครัวร่ำรวยหรือมีเส้นสายอะไรเป็นพิเศษ ชีวิตเธอมีแต่งานทหาร ผมคบกับเธอมาหลายปี แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเธอจะช่วยให้ผมก้าวหน้าได้เลย”

“แล้วคุณรักเธอไหม?”

ภาคินทร์นิ่งไปเล็กน้อย

ก่อนตอบอย่างไม่ลังเล

“ความรักอย่างเดียวไม่สามารถสร้างอนาคตได้หรอกครับ”

แพรวพรรณยิ้มอย่างพอใจ

เธอไม่รู้ว่าในประโยคนั้น ชายคนนี้กำลังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาอย่างชัดเจน

บทที่ 2: คำเชิญที่เปลี่ยนชีวิต

สองวันต่อมา อรินทร์รดากลับจากการประชุมภารกิจพิเศษ เธอพบซองสีครีมวางอยู่หน้าประตูบ้าน

ด้านหน้าซองมีชื่อของเธอเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย

เธอเปิดออกอย่างช้า ๆ

ภายในเป็นการ์ดเชิญงานแต่งงาน

ชื่อเจ้าบ่าวคือ พลเอกภาคินทร์ รัตนบดินทร์

ชื่อเจ้าสาวคือ แพรวพรรณ อัครเศรษฐ์

สถานที่จัดงานเป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาว

วันที่จัดงานคือวันเสาร์ที่จะถึงนี้

อรินทร์รดายืนนิ่ง

เธออ่านชื่อเจ้าบ่าวซ้ำแล้วซ้ำอีก ราวกับหวังว่าตัวเองจะอ่านผิด

แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ตัวอักษรเหล่านั้นก็ไม่เปลี่ยนแปลง

มือของเธอเริ่มเย็นเฉียบ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาภาคินทร์

เสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้ง ก่อนที่เขาจะรับสาย

“ครับ อริน”

“ฉันได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานแล้วค่ะ”

ปลายสายเงียบ

“คุณจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงคะ?”

“อริน ฟังผมก่อนนะ”

“ฉันกำลังฟังอยู่ค่ะ”

“เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด”

“ซับซ้อนตรงไหนคะ? ชื่อคุณอยู่บนการ์ด ชื่อผู้หญิงอีกคนอยู่ข้าง ๆ และวันแต่งงานก็ถูกกำหนดไว้แล้ว คุณช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม?”

ภาคินทร์ถอนหายใจ

“ผมไม่ได้ตั้งใจให้คุณรู้ด้วยวิธีนี้”

อรินทร์รดาหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความสุขอยู่เลย

“ถ้าอย่างนั้นคุณตั้งใจจะให้ฉันรู้เมื่อไหร่คะ? หลังจากคุณแต่งงานไปแล้ว หรือหลังจากฉันเห็นรูปงานแต่งงานของคุณในหนังสือพิมพ์?”

“อริน อย่าทำให้เรื่องมันใหญ่ได้ไหม?”

“เรื่องที่คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเรียกว่าเรื่องเล็กเหรอคะ?”

ภาคินทร์เริ่มเสียงแข็ง

“ผมมีเหตุผลของผม คุณก็รู้ว่าครอบครัวแพรวพรรณมีอิทธิพลมาก พ่อของเธอสามารถสนับสนุนโครงการหลายอย่างที่ผมกำลังทำอยู่ได้”

“แล้วฉันล่ะคะ?”

“คุณก็ยังเป็นคุณ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ผมไม่ได้เกลียดคุณนะอริน แต่เราต้องมองความจริง คุณกับผมอยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้ว แต่คุณไม่เคยคิดถึงอนาคตทางสังคมของเราเลย”

อรินทร์รดาหลับตา

“ฉันเคยถามคุณไหมคะว่าคุณมีเงินเท่าไหร่?”

“ไม่เคย”

“ฉันเคยขอให้คุณซื้อรถ ซื้อบ้าน หรือใช้ตำแหน่งหน้าที่ช่วยฉันหรือเปล่า?”

“ไม่เคย แต่—”

“ฉันเคยบังคับให้คุณลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับฉันไหม?”

“อริน อย่าพูดแบบนี้”

“ฉันเพียงแค่ต้องการรู้ว่าทำไมคนที่เคยบอกว่ารักฉัน ถึงเลือกโกหกฉันแทนที่จะพูดความจริง”

ปลายสายเงียบไปนาน

ก่อนภาคินทร์จะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เพราะผมต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้ครับ”

ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างจบลง

อรินทร์รดาค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

เธอไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง ไม่ได้ขว้างสิ่งของ และไม่ได้โทรไปต่อว่าผู้หญิงอีกคน

เธอเพียงถอดแหวนเงินออกจากนิ้ว วางไว้ในกล่องเล็ก ๆ แล้วปิดฝากล่องอย่างช้า ๆ

ห้าปีที่ผ่านมาของเธอจบลงด้วยประโยคเดียว

“ผมต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้”

บทที่ 3: ผู้หญิงที่เขาคิดว่าไม่มีอะไร

ในวันถัดมา ภาคินทร์โทรหาอรินทร์รดาอีกครั้ง

“วันเสาร์นี้ผมอยากให้คุณมางานแต่งนะ”

อรินทร์รดานิ่งไป

“คุณต้องการอะไรจากฉัน?”

“ผมไม่อยากให้เราจบกันด้วยความเกลียดชัง”

“คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แต่ยังต้องการให้ฉันไปยิ้มแสดงความยินดีให้คุณอย่างนั้นหรือ?”

“ผมอยากให้คุณเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องของอนาคต”

“แล้วคุณคิดว่าฉันจะไปในฐานะอะไรคะ?”

“ในฐานะเพื่อนเก่า”

อรินทร์รดายิ้มบาง ๆ

“เพื่อนเก่าที่คุณยังไม่กล้าบอกความจริงจนกระทั่งฉันได้รับการ์ดเชิญอย่างนั้นเหรอ?”

“ผมไม่ได้อยากทะเลาะกับคุณ”

“ไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันจะไป”

ภาคินทร์เงียบไปด้วยความประหลาดใจ

“คุณจะไปจริง ๆ เหรอ?”

“ค่ะ ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าคนที่ฉันเคยคิดว่าจะสร้างอนาคตร่วมกัน กำลังเลือกอนาคตแบบไหน”

“ดีครับ แล้วเจอกัน”

หลังจากวางสาย ภาคินทร์หัวเราะกับตัวเอง

เขาคิดว่าอรินทร์รดาคงยังรักเขามากจนไม่สามารถตัดใจได้

เขายังเชื่อว่าเธอเป็นเพียงนายทหารหญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีครอบครัวร่ำรวย ไม่มีเส้นสาย และไม่มีอำนาจอะไรที่จะทำให้เขาต้องเกรงใจ

เขาไม่เคยรู้ว่าอรินทร์รดาไม่เคยเปิดเผยความสัมพันธ์ทางครอบครัวในที่ทำงานหรือกับคนรัก เพราะเธอไม่ต้องการให้ใครเข้าหาเธอด้วยเหตุผลอื่นนอกจากตัวตนที่แท้จริง

และเธอก็ไม่เคยคิดว่าความลับนั้นจะทำให้คนที่เธอรักดูถูกเธอได้ถึงเพียงนี้

ในเย็นวันเดียวกัน อรินทร์รดาเดินทางไปพบบิดาที่บ้านพักอย่างเป็นทางการ

พลเอกสูงสุดธนากรกำลังอ่านเอกสารอยู่ในห้องทำงาน เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เขาก็วางปากกาลง

“อริน มีอะไรหรือเปล่า?”

“หนูมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ”

“นั่งก่อนสิ”

เธอนั่งลงตรงข้ามบิดา ก่อนจะยื่นการ์ดเชิญให้ดู

ธนากรอ่านเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“ภาคินทร์?”

“ค่ะ”

“เขาเป็นคนรักของลูกไม่ใช่หรือ?”

“เคยเป็นค่ะ”

ธนากรเงียบไป

“เขารู้หรือยังว่าลูกเป็นใคร?”

อรินทร์รดาส่ายหน้า

“เขารู้ว่าหนูเป็นนายทหาร แต่ไม่รู้ว่าหนูเป็นลูกสาวพ่อ และไม่เคยเห็นหนูแต่งเครื่องแบบเต็มยศเลยค่ะ”

บิดามองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

“ลูกอยากให้พ่อจัดการอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่ค่ะพ่อ หนูไม่ต้องการให้ใครใช้อำนาจแทนหนู หนูแค่อยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามความจริง”

ธนากรพยักหน้า

“พ่อเข้าใจ แต่พ่ออยากให้ลูกรู้ว่า ไม่มีตำแหน่งใดสำคัญไปกว่าศักดิ์ศรีของลูก”

อรินทร์รดายิ้ม

“หนูรู้ค่ะ”

“แล้วลูกจะไปงานแต่งเขาจริงหรือ?”

“ค่ะ หนูอยากไปปิดเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

ธนากรมองลูกสาวอยู่นาน ก่อนจะพูดว่า

“ถ้าอย่างนั้นพ่อจะไม่ห้าม แต่พ่อจะไปกับลูก”

“พ่อไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ค่ะ”

“พ่อไม่ได้จะไปเพื่อข่มขู่ใคร พ่อจะไปในฐานะพ่อที่อยากอยู่ข้างลูกสาวในวันที่ลูกต้องเผชิญกับเรื่องยาก ๆ”

อรินทร์รดาก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

บทที่ 4: งานแต่งงานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

วันเสาร์มาถึง

โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวและทองอย่างงดงาม โคมไฟระย้าส่องประกายทั่วห้องจัดเลี้ยง แขกผู้มีเกียรติทยอยเดินทางมาร่วมงาน

มีทั้งนักธุรกิจ นักการเมือง ผู้บริหารบริษัท และนายทหารระดับสูงหลายคน

ภาคินทร์ยืนอยู่หน้าทางเข้าห้องจัดเลี้ยงในชุดเครื่องแบบพิธีการเต็มยศ เขาดูสง่างามและมั่นใจ

ข้างกายคือแพรวพรรณในชุดเจ้าสาวราคาแพง เธอยิ้มให้แขกทุกคนอย่างมีความสุข

“คุณดูดีมากเลยค่ะ”

แพรวพรรณกระซิบกับเขา

“วันนี้คุณก็สวยที่สุดครับ”

“หลังจากแต่งงานแล้ว คุณต้องสัญญานะว่าจะพาฉันไปพบผู้ใหญ่ในกองบัญชาการ”

“แน่นอนครับ ผมจะทำให้คุณภูมิใจ”

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดสูทก็เดินเข้ามาหา

เขาคือ อัครเดช อัครเศรษฐ์ พ่อของแพรวพรรณและประธานกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่

“ภาคินทร์ แขกสำคัญของเรามาครบแล้วหรือยัง?”

“เกือบครบแล้วครับท่าน”

อัครเดชพยักหน้า

“ดีมาก หลังจากแต่งงานแล้ว เราคงต้องคุยเรื่องโครงการร่วมกันอีกหลายเรื่อง”

ภาคินทร์ยิ้มกว้าง

“ผมยินดีครับ”

อัครเดชตบบ่าชายหนุ่มเบา ๆ

“ฉันหวังว่าคุณจะเป็นลูกเขยที่ดี และเป็นคนที่รู้จักรักษาผลประโยชน์ของครอบครัว”

“ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ”

ในเวลานั้นเอง รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าทางเข้า

ประตูรถเปิดออก

หญิงสาวในชุดสูทสีขาวตัดเย็บอย่างประณีตก้าวลงมา เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ ใบหน้าสงบนิ่ง ผมรวบเรียบร้อย และมีบุคลิกสง่างามจนแขกที่อยู่ใกล้ ๆ ต้องหันมามอง

เธอไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร

แต่ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ

อรินทร์รดาเดินเข้ามาในงานเพียงลำพัง

เมื่อภาคินทร์เห็นเธอ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อริน…คุณมาจริง ๆ เหรอ?”

“คุณเป็นคนเชิญฉันเองไม่ใช่หรือคะ?”

ภาคินทร์รีบยิ้มกลบเกลื่อน

“ใช่ครับ ผมแค่แปลกใจ”

แพรวพรรณมองผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“คุณคืออรินทร์รดาใช่ไหมคะ?”

“ใช่ค่ะ”

“ยินดีที่ได้พบค่ะ ฉันแพรวพรรณ”

“ยินดีด้วยนะคะ”

อรินทร์รดาตอบสั้น ๆ

แพรวพรรณยิ้ม ก่อนจะหันไปมองภาคินทร์

“คุณภาคินทร์เคยเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังค่ะ”

“อย่างนั้นหรือคะ?”

“ค่ะ เขาบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างธรรมดา ไม่ค่อยสนใจเรื่องความก้าวหน้าในชีวิต และอาจจะยังไม่เข้าใจว่าการแต่งงานต้องคำนึงถึงอนาคตด้วย”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงเล็กน้อย

อรินทร์รดามองแพรวพรรณอย่างสงบ

“ถ้าเขาเล่าแบบนั้น แสดงว่าเขาคงยังไม่เข้าใจฉันดีพอค่ะ”

แพรวพรรณหัวเราะเบา ๆ

“บางครั้งคนเราก็ต้องยอมรับความจริงนะคะ ความรักไม่สามารถทำให้ชีวิตมั่นคงได้ทุกอย่าง”

“จริงค่ะ แต่เงินก็ไม่สามารถซื้อความซื่อสัตย์ได้เหมือนกัน”

รอยยิ้มของแพรวพรรณค่อย ๆ จางลง

ภาคินทร์รีบแทรก

“พอเถอะอริน วันนี้เป็นวันสำคัญของผม”

“ฉันทราบค่ะ ฉันไม่ได้มาทำลายงานของคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญไปนั่งด้านหลังเถอะครับ แขกสำคัญกำลังจะมา”

อรินทร์รดามองเขา

“แขกสำคัญของคุณมีสิทธิ์นั่งด้านหน้า ส่วนคนที่เคยอยู่ข้างคุณมาห้าปีควรนั่งด้านหลังอย่างนั้นหรือ?”

ภาคินทร์หน้าเสีย

“อย่าพูดเรื่องเก่าในวันนี้เลย”

“ได้ค่ะ ฉันจะไม่พูดอีก”

เธอเดินออกไปอย่างสงบ

ภาคินทร์มองตามด้วยความรู้สึกโล่งใจ

เขาคิดว่าเรื่องคงจบลงแล้ว

แต่เขาไม่รู้เลยว่า เหตุการณ์ที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

บทที่ 5: เสียงประกาศที่ทำให้ทั้งห้องเงียบ

พิธีแต่งงานเริ่มขึ้นในเวลาเกือบหกโมงเย็น

แขกทุกคนเข้าประจำที่ พิธีกรกล่าวต้อนรับและเชิญผู้ใหญ่ขึ้นเวที

ภาคินทร์ยืนอยู่ข้างเจ้าสาวด้วยรอยยิ้ม

ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่ของโรงแรมเดินเข้ามากระซิบกับผู้จัดงาน

“ขออนุญาตแจ้งครับ มีคณะผู้แทนจากกองบัญชาการทหารสูงสุดเดินทางมาถึงแล้ว”

อัครเดชรีบหันไป

“ใครมา?”

“ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดครับ”

อัครเดชตกใจจนต้องจัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย

“อะไรนะ? ท่านธนากรมาเองเลยหรือ?”

ภาคินทร์ได้ยินก็รีบหันไป

“ผู้บัญชาการทหารสูงสุดหรือครับ?”

“ใช่ รีบไปต้อนรับกันเถอะ”

ภาคินทร์ยิ้มกว้างทันที

เขาคิดว่าการที่ผู้บัญชาการทหารสูงสุดมาร่วมงานอาจเป็นโอกาสสำคัญที่จะช่วยให้เขาก้าวหน้าในหน้าที่การงาน

เขารีบเดินตามอัครเดชไปยังประตูห้องจัดเลี้ยง

เสียงพิธีกรดังขึ้น

“ขอเรียนเชิญทุกท่านร่วมต้อนรับ พลเอกสูงสุด ธนากร วรเมธากุล ผู้บัญชาการทหารสูงสุด พร้อมคณะผู้แทนจากกองบัญชาการทหารสูงสุดครับ”

แขกทั้งหมดลุกขึ้นยืน

ชายสูงวัยในชุดเครื่องแบบพิธีการเดินเข้ามาพร้อมนายทหารระดับสูงหลายคน

ภาคินทร์รีบยกมือทำความเคารพ

“สวัสดีครับท่านผู้บัญชาการ ผมพลเอกภาคินทร์ รัตนบดินทร์ครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านมาร่วมงาน”

ธนากรพยักหน้าเล็กน้อย

“สวัสดีครับ”

อัครเดชรีบกล่าวต้อนรับ

“เป็นเกียรติของครอบครัวผมมากครับที่ท่านให้เกียรติมาร่วมงาน”

ธนากรตอบอย่างสุภาพ

“วันนี้ผมมาร่วมงานในฐานะครอบครัวครับ”

คำพูดนั้นทำให้ภาคินทร์ขมวดคิ้ว

“ครอบครัวหรือครับ?”

ธนากรไม่ได้ตอบทันที

เขาหันไปมองทั่วห้อง ก่อนจะมองเห็นหญิงสาวในชุดสูทสีขาวยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง

“อริน”

หญิงสาวหันมา

“ค่ะพ่อ”

เสียงตอบนั้นชัดเจนพอที่จะทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หันมามอง

ภาคินทร์ชะงัก

“พ่อ?”

ธนากรเดินเข้าไปหาลูกสาว

“ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะลูก?”

“หนูมาร่วมงานตามคำเชิญค่ะ”

ธนากรมองใบหน้าลูกสาว

“วันนี้ลูกดูเหนื่อยนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ”

ชายสูงวัยยกมือแตะไหล่เธออย่างอ่อนโยน

“ถ้าไม่สบายใจ เรากลับบ้านกันก็ได้”

คำว่า “ลูก” และท่าทีที่เป็นธรรมชาตินั้นทำให้แขกทั้งห้องเริ่มกระซิบกัน

ภาคินทร์ยืนแข็งทื่อ

เขาค่อย ๆ เดินเข้ามา

“ท่านครับ…ผู้หญิงคนนี้…”

ธนากรหันไปมอง

“มีอะไรหรือ?”

ภาคินทร์กลืนน้ำลาย

“เธอ…เป็นลูกสาวท่านหรือครับ?”

ธนากรตอบอย่างเรียบง่าย

“ใช่ครับ นี่คืออรินทร์รดา ลูกสาวคนเดียวของผม”

เหมือนมีใครบางคนปิดเสียงทุกอย่างในห้องจัดเลี้ยง

แพรวพรรณเบิกตากว้าง

อัครเดชถึงกับยืนนิ่ง

ส่วนภาคินทร์รู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ากำลังหายไป

“เป็นไปไม่ได้…”

เขาพึมพำเบา ๆ

อรินทร์รดามองเขาโดยไม่แสดงอารมณ์

“ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้คะ?”

ภาคินทร์พยายามยิ้ม

“คุณ…คุณไม่เคยบอกผมเลย”

“ฉันเคยบอกว่าพ่อทำงานราชการค่ะ แต่คุณไม่เคยถามว่าท่านดำรงตำแหน่งอะไร”

“แต่คุณไม่เคยบอกว่าพ่อคุณเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด!”

“เพราะฉันไม่เคยคิดว่าความรักจำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการเปิดเผยตำแหน่งของครอบครัวค่ะ”

ธนากรมองชายหนุ่ม

“คุณรู้จักลูกสาวผมมาก่อนหรือ?”

ภาคินทร์รีบตอบ

“ครับท่าน เราเคยคบหากันครับ”

ธนากรพยักหน้า

“แล้วทำไมวันนี้คุณถึงแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน?”

ไม่มีใครกล้าพูด

ภาคินทร์เริ่มเหงื่อออก

“เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวครับท่าน”

อรินทร์รดาตอบแทนด้วยน้ำเสียงนิ่ง

“ใช่ค่ะพ่อ เป็นเรื่องส่วนตัว และหนูไม่ได้ต้องการให้ใครมาจัดการแทน”

ธนากรหันมามองลูกสาว

เขาเข้าใจทันทีว่าเธอต้องการจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

บทที่ 6: ดาวเต็มบ่าที่เขาไม่เคยรู้จัก

ในขณะที่แขกกำลังตกตะลึง นายทหารคนหนึ่งที่เดินทางมากับธนากรก็ก้าวเข้ามาหาอรินทร์รดา

เขาคือ พลโทหญิง พิมพ์ชนก ศิริภัทร ผู้บังคับบัญชาระดับสูงที่เคยทำงานร่วมกับเธอ

พิมพ์ชนกยกมือทำความเคารพอย่างเป็นทางการ

“เรียนท่านพลเอกหญิงอรินทร์รดา ดิฉันขอรายงานตัวค่ะ”

ทุกคนหันมามอง

ภาคินทร์ขมวดคิ้ว

“พลเอกหญิง?”

พิมพ์ชนกยืนตรง

“ท่านคะ เอกสารสรุปการประชุมคณะกรรมการยุทธศาสตร์อยู่ในรถแล้วค่ะ หากท่านพร้อม ดิฉันจะส่งมอบให้หลังเสร็จสิ้นภารกิจวันนี้”

อรินทร์รดาพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้เช้าค่อยส่งก็ได้”

พิมพ์ชนกตอบรับ

“รับทราบค่ะท่าน”

คำว่า “ท่าน” ที่นายทหารระดับสูงใช้เรียกอรินทร์รดา ทำให้แขกหลายคนเริ่มเข้าใจว่าเธอไม่ใช่เพียงลูกสาวของผู้บัญชาการทหารสูงสุดเท่านั้น

เธอยังเป็นนายทหารระดับสูงด้วยตัวเอง

อรินทร์รดาหันไปหาภาคินทร์

“คุณคงจำได้ว่าฉันเคยบอกว่าฉันมีประชุมยุทธศาสตร์บ่อย ๆ”

ภาคินทร์พยักหน้าอย่างสับสน

“ครับ”

“ฉันเคยบอกว่าต้องเดินทางไปตรวจภารกิจในพื้นที่ต่าง ๆ”

“ครับ”

“และฉันเคยบอกว่าบางครั้งต้องเข้าประชุมกับผู้บังคับบัญชาระดับสูง”

“ครับ”

“ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริงค่ะ”

เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“ฉันไม่เคยโกหกคุณเกี่ยวกับงานของฉันเลย”

ภาคินทร์มองเธออย่างไม่เชื่อสายตา

“แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยใส่เครื่องแบบเต็มยศให้ผมเห็น?”

อรินทร์รดาตอบทันที

“เพราะฉันไม่จำเป็นต้องแต่งเครื่องแบบเพื่อให้คนที่บอกว่ารักฉันเห็นคุณค่าของฉันค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้คนในห้องเงียบลงอีกครั้ง

เธอหันไปมองแพรวพรรณ

“ฉันไม่ได้โกรธคุณนะคะ คุณแพรวพรรณ คุณอาจได้รับข้อมูลจากคนที่คุณกำลังจะแต่งงานด้วยไม่ครบถ้วน”

แพรวพรรณเริ่มมีสีหน้าลำบากใจ

“ฉัน…ฉันไม่ทราบจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่ฉันอยากให้คุณถามตัวเองให้ดีว่า คนที่สามารถปิดบังความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่งได้นานหลายปี เขาจะสามารถซื่อสัตย์กับคุณได้ตลอดชีวิตหรือไม่”

แพรวพรรณหันไปมองภาคินทร์

เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจในผู้ชายที่กำลังจะเป็นสามี

บทที่ 7: ความลับที่ใหญ่กว่าการนอกใจ

แต่เรื่องยังไม่จบเพียงเท่านั้น

ขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความเงียบ เจ้าหน้าที่จากคณะตรวจสอบภายในกองบัญชาการได้เดินเข้ามาหาธนากร

ชายคนนั้นชื่อ พันเอกพิเศษ ณัฐวุฒิ จารุวัฒน์

เขายื่นซองเอกสารให้ธนากร

“ขออนุญาตรายงานครับท่าน เราได้รับหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับการตรวจสอบโครงการจัดซื้ออุปกรณ์สื่อสารทางยุทธการครับ”

ธนากรรับเอกสาร

“มีอะไรเพิ่มเติม?”

“มีการพบความเชื่อมโยงระหว่างบริษัทที่ปรึกษาของกลุ่มอัครเศรษฐ์กับบริษัทเอกชนที่เข้าร่วมเสนอราคาในโครงการดังกล่าวครับ”

อัครเดชที่ยืนอยู่ไม่ไกลเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป

ภาคินทร์รีบพูด

“ท่านครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับงานแต่งงานของผมนะครับ”

ณัฐวุฒิหันไปมองเขา

“เราไม่ได้กล่าวหาผู้ใดครับ แต่พบเอกสารบางฉบับที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม”

ธนากรเปิดเอกสารดู

ในนั้นมีรายชื่อบริษัทหลายแห่ง รายงานการประชุม และเอกสารการติดต่อที่เกี่ยวข้องกับการเสนอราคา

หนึ่งในเอกสารมีลายเซ็นของภาคินทร์อยู่ด้วย

อรินทร์รดามองเอกสารอย่างละเอียด

เธอจำได้ทันทีว่าเป็นเอกสารที่เคยถูกส่งเข้ามาในคณะทำงานของเธอเมื่อหลายเดือนก่อน

ในตอนนั้นเธอเป็นประธานคณะทำงานตรวจสอบความโปร่งใสของโครงการจัดซื้ออุปกรณ์สื่อสารทางยุทธการ

เธอเคยตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับราคาประเมินที่สูงผิดปกติ และมีการส่งเรื่องให้คณะกรรมการตรวจสอบอิสระพิจารณา

แต่เอกสารบางส่วนหายไปจากระบบกลาง

เธอจึงสั่งให้เก็บหลักฐานสำรองและตรวจสอบเส้นทางการอนุมัติอย่างละเอียด

วันนี้เธอเพิ่งพบว่าหนึ่งในผู้ที่เกี่ยวข้องกับเอกสารชุดนั้นคือคนรักเก่าของตัวเอง

“ภาคินทร์”

เธอเรียกชื่อเขา

ชายหนุ่มหันมาอย่างรวดเร็ว

“ครับ?”

“คุณเคยบอกฉันว่าโครงการนี้เป็นเพียงงานประสานงานทั่วไปใช่ไหม?”

ภาคินทร์เริ่มพูดไม่ออก

“ผม…ผมไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร”

“เอกสารที่อยู่ในมือท่านผู้บัญชาการมีลายเซ็นของคุณอยู่”

“ผมเป็นผู้ประสานงานตามหน้าที่ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวลค่ะ เพราะคณะตรวจสอบจะพิจารณาจากหลักฐาน ไม่ใช่จากความสัมพันธ์ส่วนตัว”

ภาคินทร์เริ่มเสียงดัง

“คุณกำลังจะใช้ตำแหน่งของคุณเล่นงานผมใช่ไหม?”

อรินทร์รดามองเขาตรง ๆ

“คุณกำลังเข้าใจผิดค่ะ ฉันไม่เคยใช้ตำแหน่งเล่นงานใคร และฉันก็จะไม่ทำเช่นนั้นกับคุณ”

เธอหยุดก่อนพูดต่อ

“แต่ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิด คุณก็ต้องรับผิดชอบตามกระบวนการเดียวกับทุกคน”

ธนากรหันไปหาณัฐวุฒิ

“ดำเนินการตามขั้นตอนอย่างเป็นกลาง อย่าให้เรื่องส่วนตัวของใครเข้ามาเกี่ยวข้อง”

“รับทราบครับท่าน”

อัครเดชรีบเดินเข้ามา

“ท่านผู้บัญชาการครับ ผมขอชี้แจงว่า บริษัทของผมไม่เคยมีเจตนาเข้าไปแทรกแซงโครงการของทางราชการ”

ธนากรตอบอย่างสุขุม

“ถ้าไม่มีอะไรผิด ก็ไม่ต้องกังวลครับ เราจะตรวจสอบตามหลักฐาน”

อัครเดชกลืนน้ำลาย

แพรวพรรณหันไปมองบิดา ก่อนหันกลับไปมองภาคินทร์

เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อน

บทที่ 8: คำสารภาพที่สายเกินไป

หลังจากทุกคนเริ่มแยกย้ายไปยังพื้นที่รับรอง ภาคินทร์รีบเดินตามอรินทร์รดาไปยังระเบียงด้านข้างของโรงแรม

“อริน เดี๋ยวก่อน!”

เธอหยุดเดิน แต่ไม่ได้หันกลับไปทันที

“มีอะไรคะ?”

“คุณต้องช่วยผมนะ”

อรินทร์รดาหันมา

“ช่วยเรื่องอะไร?”

“เรื่องเอกสารเมื่อกี้ คุณรู้จักผมดี คุณรู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจทำอะไรผิด”

“ฉันรู้จักคุณในฐานะคนที่เคยคบกันค่ะ แต่ฉันไม่สามารถตัดสินข้อเท็จจริงแทนคณะกรรมการได้”

“คุณเป็นถึงพลเอกหญิง เป็นลูกสาวของท่านผู้บัญชาการ คุณแค่พูดคำเดียว ทุกอย่างก็จบแล้ว”

อรินทร์รดามองเขาอย่างผิดหวัง

“นี่คือสิ่งที่คุณคิดว่าฉันเป็นหรือคะ? คนที่สามารถใช้ตำแหน่งช่วยให้คุณพ้นจากความรับผิดชอบได้?”

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“ตอนที่คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงธรรมดา คุณบอกว่าฉันไม่มีอนาคตพอสำหรับคุณ แต่วันนี้เมื่อคุณรู้ว่าฉันมีตำแหน่งสูง คุณกลับมาขอให้ฉันช่วย”

ภาคินทร์เงียบ

“คุณเคยรักฉันจริง ๆ บ้างไหม?”

เขารีบตอบ

“รักสิครับ ผมรักคุณ”

“ถ้ารัก แล้วทำไมถึงแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น?”

“ผมทำไปเพราะความจำเป็น”

“ความจำเป็นอะไรคะ?”

“ครอบครัวแพรวพรรณสามารถช่วยสนับสนุนอนาคตผมได้ ผมคิดว่าถ้าเราสองคนแยกทางกัน คุณคงเข้าใจ”

อรินทร์รดาส่ายหน้า

“คุณไม่ได้แค่เลือกผู้หญิงคนอื่นค่ะ คุณเลือกเงิน เลือกผลประโยชน์ และเลือกโอกาสที่จะก้าวหน้า โดยใช้ความรู้สึกของผู้หญิงสองคนเป็นเครื่องมือ”

“ผมยอมรับว่าผมผิด แต่ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม?”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

“คุณรู้ไหมว่าฉันเสียใจที่สุดเรื่องอะไร?”

ภาคินทร์ส่ายหน้า

“ฉันไม่ได้เสียใจที่คุณแต่งงานกับคนอื่น แต่ฉันเสียใจที่ฉันเคยเชื่อว่าคุณเป็นคนที่ฉันสามารถฝากอนาคตไว้ได้”

“อริน…”

“คุณเคยบอกฉันว่าไม่สนใจเงินทอง ไม่สนใจตำแหน่ง และต้องการผู้หญิงที่เข้าใจชีวิตทหาร แต่สุดท้ายคุณกลับเลือกทุกอย่างที่คุณเคยบอกว่าไม่สำคัญ”

ภาคินทร์ก้มหน้า

“ผมขอโทษ”

“คำขอโทษของคุณอาจช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นหายไปค่ะ”

เธอเดินจากไป

ภาคินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่สามารถหาคำพูดใดมาหยุดเธอได้อีก

บทที่ 9: เจ้าสาวที่เริ่มมองเห็นความจริง

ในห้องรับรองส่วนตัว แพรวพรรณนั่งอยู่คนเดียว เธอถอดเครื่องประดับบางชิ้นออกแล้ววางไว้บนโต๊ะ

อรินทร์รดาเดินเข้ามาหลังจากได้รับคำเชิญจากเธอ

“คุณอยากคุยกับฉันหรือคะ?”

แพรวพรรณพยักหน้า

“ค่ะ ฉันมีเรื่องอยากถาม”

“เชิญค่ะ”

แพรวพรรณสูดลมหายใจ

“คุณกับภาคินทร์คบกันมานานแค่ไหน?”

“เกือบห้าปีค่ะ”

“แล้วเขาเคยพูดเรื่องแต่งงานกับคุณไหม?”

“เคยค่ะ”

แพรวพรรณกำมือแน่น

“เขาบอกฉันว่าเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์จริงจังกับใครมาก่อน และคุณเป็นเพียงคนรู้จักในที่ทำงาน”

อรินทร์รดาไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจ

“ฉันเข้าใจค่ะ”

“เขาโกหกฉันด้วยหรือ?”

“ฉันไม่สามารถตอบแทนเขาได้ แต่ฉันคิดว่าคุณควรถามเขาโดยตรง”

แพรวพรรณก้มหน้า

“ฉันไม่รู้เลยว่าฉันกำลังแต่งงานกับผู้ชายแบบไหน”

อรินทร์รดามองเธออย่างเห็นใจ

“คุณยังมีเวลาตัดสินใจค่ะ อย่าปล่อยให้ความอับอายจากการยกเลิกงานแต่งงานบังคับให้คุณต้องใช้ชีวิตกับคนที่คุณไม่ไว้วางใจ”

“แต่แขกมามากแล้ว ครอบครัวฉันลงทุนกับงานนี้ไปเยอะมาก”

“เงินที่ใช้จัดงานสามารถหาใหม่ได้ค่ะ แต่ชีวิตแต่งงานที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจอาจทำให้คุณต้องเสียเวลาหลายปี”

แพรวพรรณเริ่มมีน้ำตา

“คุณยังรักเขาอยู่ไหม?”

อรินทร์รดานิ่งไปเล็กน้อย

“ครั้งหนึ่งฉันเคยรักเขามากค่ะ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าความรักไม่ควรทำให้เราต้องลดคุณค่าของตัวเองเพื่อรักษาใครสักคนไว้”

แพรวพรรณเช็ดน้ำตา

“ฉันขอบคุณที่คุณพูดกับฉันตรง ๆ”

อรินทร์รดาพยักหน้า

“ฉันหวังว่าคุณจะตัดสินใจจากความจริง ไม่ใช่จากความกลัวค่ะ”

หลังจากอรินทร์รดาออกไป แพรวพรรณนั่งนิ่งอยู่นาน

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดข้อความเก่าที่ภาคินทร์เคยส่งให้

ในข้อความหนึ่ง เขาเคยเขียนว่า

“ผมไม่เคยมีใครมาก่อน คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมอยากสร้างครอบครัวด้วย”

เธอมองข้อความนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

แล้วค่อย ๆ ปิดโทรศัพท์

บทที่ 10: การแต่งงานที่ถูกยกเลิก

แพรวพรรณเดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง

ภาคินทร์กำลังพูดคุยกับแขกบางคน เมื่อเห็นเธอ เขาก็รีบเดินเข้ามา

“ที่รัก คุณหายไปไหนมา?”

เธอมองเขาอย่างสงบ

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

“ไว้หลังพิธีได้ไหมครับ?”

“ไม่ค่ะ ฉันต้องการคุยตอนนี้”

ภาคินทร์เริ่มไม่พอใจ

“คุณกำลังทำให้ทุกคนรออยู่นะ”

แพรวพรรณมองเขาตรง ๆ

“คุณเคยบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงคนแรกที่คุณรักจริง ๆ ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

“แล้วอรินทร์รดาล่ะ?”

ภาคินทร์เงียบ

“คุณคบกับเธอมาห้าปี แต่บอกฉันว่าเธอเป็นแค่คนรู้จัก คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร?”

“ผมอธิบายได้”

“แล้วเรื่องที่คุณกำลังจะใช้ครอบครัวฉันช่วยให้คุณก้าวหน้าในตำแหน่งล่ะ?”

“ผมไม่ได้ใช้คุณนะ!”

แพรวพรรณหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงบอกพ่อฉันว่าหลังแต่งงานแล้วจะมีโครงการร่วมกัน?”

“นั่นเป็นเรื่องธุรกิจ”

“แล้วการแต่งงานของเราคือเรื่องธุรกิจด้วยหรือเปล่า?”

ภาคินทร์พูดไม่ออก

แพรวพรรณถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้ว แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา

“ฉันไม่สามารถแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันไม่เชื่อใจได้ค่ะ”

ภาคินทร์ตกใจ

“แพรว! คุณจะทำอะไร?”

“ฉันขอยกเลิกพิธีแต่งงาน”

เสียงพูดคุยในห้องจัดเลี้ยงหยุดลง

แขกหลายคนหันมามอง

อัครเดชรีบเดินเข้ามา

“แพรวพรรณ! ลูกกำลังทำอะไร?”

แพรวพรรณหันไปหาบิดา

“พ่อคะ หนูไม่สามารถแต่งงานกับผู้ชายที่โกหกหนูได้”

“แต่แขกทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วนะ!”

“หนูรู้ค่ะ แต่ถ้าหนูแต่งงานเพียงเพราะกลัวเสียหน้า วันหนึ่งหนูอาจต้องเสียใจมากกว่านี้”

อัครเดชมองลูกสาว ก่อนหันไปมองภาคินทร์

ภาคินทร์พยายามอธิบาย

“ท่านครับ ผมขอเวลาอธิบายเรื่องทั้งหมดก่อน”

อัครเดชตอบเสียงเข้ม

“ฉันให้โอกาสคุณอธิบายมาหลายครั้งแล้ว แต่ตอนนี้ฉันอยากฟังจากลูกสาวของฉันมากกว่า”

แพรวพรรณจับมือบิดา

“พ่อคะ หนูขอโทษที่ทำให้วันนี้กลายเป็นแบบนี้”

อัครเดชถอนหายใจ

“ลูกไม่ต้องขอโทษพ่อหรอก ถ้าการตัดสินใจนี้จะทำให้ลูกไม่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต พ่อก็จะยอมรับ”

ภาคินทร์ยืนอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง

เจ้าสาวถอดแหวนแต่งงานออกแล้ว

แขกกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

และผู้หญิงที่เขาเคยดูถูกว่าไม่มีอนาคตกำลังยืนอย่างสง่างามอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

บทที่ 11: หลักฐานไม่เคยเลือกข้าง

หลังจากงานแต่งงานถูกยกเลิก เรื่องราวของภาคินทร์ไม่ได้จบลงแค่การสูญเสียเจ้าสาว

คณะกรรมการตรวจสอบอิสระดำเนินการตรวจสอบโครงการจัดซื้ออุปกรณ์สื่อสารทางยุทธการต่อไป

มีการเรียกผู้เกี่ยวข้องทุกคนให้เข้าชี้แจง รวมถึงภาคินทร์และผู้บริหารของบริษัทเอกชนหลายราย

อรินทร์รดาถอนตัวจากการพิจารณาเรื่องที่เกี่ยวข้องกับภาคินทร์โดยตรง เพื่อป้องกันข้อครหาเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อน

แม้เธอจะเคยเป็นผู้พบความผิดปกติของเอกสาร แต่เธอไม่เข้าไปแทรกแซงการสอบสวน

เธอส่งมอบข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดให้คณะกรรมการ และปล่อยให้กระบวนการดำเนินไปตามหลักฐาน

หลายสัปดาห์ต่อมา ผลการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่า มีการส่งข้อมูลบางส่วนของโครงการให้บริษัทเอกชนก่อนกำหนด มีการจัดทำเอกสารประกอบการเสนอราคาที่ไม่ตรงกับข้อเท็จจริง และมีความพยายามปกปิดเส้นทางการติดต่อระหว่างผู้เกี่ยวข้อง

ชื่อของภาคินทร์ปรากฏอยู่ในเอกสารหลายฉบับ

เขาถูกสั่งให้หยุดปฏิบัติหน้าที่ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับโครงการระหว่างการสอบสวน และถูกเรียกให้ชี้แจงตามขั้นตอน

เมื่อข่าวนี้แพร่กระจาย คนที่เคยยกย่องเขาเริ่มถอยห่าง

เพื่อนร่วมงานบางคนไม่รับโทรศัพท์

ผู้ที่เคยพูดคุยอย่างสนิทสนมกลับทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน

ภาคินทร์เริ่มเข้าใจว่าการสร้างภาพลักษณ์ให้ดูยิ่งใหญ่ไม่ได้หมายความว่าจะมีใครยืนอยู่ข้างเขาในวันที่เขาต้องเผชิญกับความจริง

วันหนึ่ง เขาได้รับจดหมายเรียกให้เข้าชี้แจงเพิ่มเติม

เขานั่งอยู่ในรถเป็นเวลานาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอรินทร์รดา

เธอรับสายหลังจากสัญญาณดังอยู่หลายครั้ง

“ค่ะ”

“อริน ผมเอง”

“มีอะไรคะ?”

“ผมอยากขอพบคุณสักครั้ง”

“เรื่องอะไร?”

“ผมอยากขอโทษคุณอย่างจริงจัง”

อรินทร์รดาเงียบไป

“ฉันคิดว่าเราพูดเรื่องนี้กันจบแล้วนะคะ”

“ผมรู้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริง ๆ”

“คุณเสียใจที่ทำร้ายฉัน หรือเสียใจที่วันนี้คุณไม่มีสิ่งที่ต้องการแล้ว?”

ภาคินทร์นิ่งไป

เขาไม่สามารถตอบได้ทันที

“ผม…ผมไม่รู้”

“ถ้าคุณยังตอบตัวเองไม่ได้ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องพูดเพิ่มค่ะ”

“อริน ผมเคยคิดว่าถ้าได้แต่งงานกับผู้หญิงที่มีครอบครัวร่ำรวย ชีวิตผมจะดีขึ้น แต่ตอนนี้ผมเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว”

“คุณไม่ได้เสียทุกอย่างเพราะฉันค่ะ คุณกำลังเผชิญกับผลของการตัดสินใจของตัวเอง”

“ผมขอโทษ”

“ฉันรับทราบค่ะ แต่การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเราต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่”

เธอวางสาย

คราวนี้เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนวันแรกอีกแล้ว

บทที่ 12: วันที่ดาวเต็มบ่าส่องประกาย

หลายเดือนผ่านไป

การสอบสวนโครงการจัดซื้อดำเนินไปตามกระบวนการ มีการตรวจสอบเอกสาร พยานบุคคล และข้อมูลทางการเงินอย่างละเอียด

ผลการพิจารณาพบว่าภาคินทร์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการละเมิดระเบียบและการส่งต่อข้อมูลที่ไม่เหมาะสม รวมถึงมีการกระทำบางอย่างที่ต้องเข้าสู่กระบวนการทางวินัยและกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เขาถูกดำเนินการตามระเบียบ โดยไม่มีการยกเว้นเพราะตำแหน่งหรือความสัมพันธ์ใด ๆ

ส่วนบริษัทที่เกี่ยวข้องก็ถูกตรวจสอบแยกต่างหาก

อัครเดชให้ความร่วมมือกับการตรวจสอบ และยืนยันว่าบริษัทจะไม่เข้าไปแทรกแซงกระบวนการ

แพรวพรรณตัดสินใจยุติความสัมพันธ์กับภาคินทร์อย่างเด็ดขาด

เธอกลับไปบริหารธุรกิจของครอบครัว และเริ่มเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองมากขึ้น

วันหนึ่ง เธอส่งข้อความถึงอรินทร์รดา

“ขอบคุณที่วันนั้นคุณพูดกับฉันตรง ๆ ฉันเกือบจะยอมแต่งงานเพราะกลัวเสียหน้า แต่วันนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าการยอมรับความจริงไม่ใช่ความอับอายค่ะ”

อรินทร์รดาตอบกลับ

“ฉันดีใจที่คุณเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่ค่ะ”

ไม่นานหลังจากนั้น อรินทร์รดาได้รับมอบหมายให้เข้าร่วมพิธีสำคัญของกองทัพ

เช้าวันพิธี เธอสวมเครื่องแบบทหารเต็มยศ

ดาวบนบ่าของเธอเปล่งประกายใต้แสงแดด

นายทหารหญิงและชายหลายคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเธอเดินเข้าสู่บริเวณพิธี ทุกคนต่างทำความเคารพ

“เรียนท่านพลเอกหญิง!”

เธอตอบรับด้วยความสง่างาม

บนเวที พลเอกสูงสุดธนากรยืนอยู่ในชุดพิธีการเต็มยศ

เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้ามา เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

หลังเสร็จสิ้นพิธี เขาเดินเข้ามาหาเธอ

“วันนี้ลูกดูสง่างามมาก”

อรินทร์รดายิ้ม

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

ธนากรมองดาวบนบ่าของลูกสาว

“พ่อภูมิใจในตำแหน่งของลูกก็จริง แต่สิ่งที่พ่อภูมิใจมากกว่านั้นคือ ลูกไม่เคยใช้ตำแหน่งเพื่อทำร้ายใคร”

อรินทร์รดามองบิดา

“หนูเพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองค่ะ”

“ลูกจำไว้นะ ตำแหน่งอาจทำให้คนอื่นต้องยืนตรงเมื่อพบเรา แต่ความดีเท่านั้นที่จะทำให้คนอื่นเคารพเราแม้ในวันที่เราไม่ได้สวมเครื่องแบบ”

เธอพยักหน้า

“หนูจะจำไว้ค่ะ”

บทที่ 13: คนที่เคยดูถูกกลับมาอีกครั้ง

เย็นวันหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการประชุม อรินทร์รดาเดินออกจากอาคารกองบัญชาการ

เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูทางออก

เป็นภาคินทร์

เขาดูเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าอิดโรยกว่าเดิม เสื้อผ้าเรียบง่าย และแววตาไม่เหลือความมั่นใจเหมือนในวันงานแต่งงาน

เมื่อเห็นเธอ เขารีบเดินเข้ามา แต่หยุดอยู่ในระยะที่เหมาะสม

“อริน”

เธอหยุดเดิน

“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“ผมมารอคุณ”

“มีธุระอะไรคะ?”

ภาคินทร์ก้มหน้าลง

“ผมอยากขอโทษอีกครั้ง”

อรินทร์รดาไม่ได้ตอบ

เขาพูดต่อ

“ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์ขออะไรจากคุณแล้ว แต่ผมอยากบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดถึงวันที่เรายังอยู่ด้วยกัน”

“คุณคิดถึงวันที่เราอยู่ด้วยกัน หรือคิดถึงวันที่คุณยังมีคนรักที่พร้อมจะอยู่ข้างคุณ?”

ภาคินทร์นิ่งไป

“ผมคิดถึงทุกอย่าง”

“แล้วคุณเคยคิดถึงวันที่ฉันได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานของคุณไหม?”

เขาหลุบตาลง

“ผมคิดถึงครับ”

“คุณเคยคิดไหมว่าฉันรู้สึกอย่างไร เมื่อคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดกลับบอกว่าฉันไม่มีอนาคตที่ดีพอสำหรับเขา?”

“ผมรู้ว่าผมผิด”

“คุณเคยคิดไหมว่าถ้าวันนั้นฉันไม่ใช่ลูกสาวของผู้บัญชาการทหารสูงสุด คุณจะยังรู้สึกผิดอยู่หรือเปล่า?”

ภาคินทร์ไม่สามารถตอบได้

อรินทร์รดามองเขาอย่างสงบ

“ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณเสียใจไปตลอดชีวิตค่ะ ฉันเพียงหวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะทำให้คุณเรียนรู้ว่าอย่าทำร้ายใครเพื่อให้ตัวเองได้สิ่งที่ต้องการ”

“ผมอยากกลับไปแก้ไขทุกอย่าง”

“บางเรื่องแก้ไขไม่ได้ค่ะ ทำได้เพียงยอมรับและเรียนรู้จากมัน”

ภาคินทร์เงยหน้าขึ้น

“คุณไม่เคยรักผมแล้วจริง ๆ เหรอ?”

อรินทร์รดายิ้มบาง ๆ

“ฉันเคยรักคุณค่ะ และเพราะฉันเคยรัก ฉันจึงรู้ว่าตัวเองไม่ควรกลับไปอยู่ในความสัมพันธ์ที่ทำให้ฉันต้องตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเองอีก”

เธอหันหลังเดินจากไป

ภาคินทร์ยืนมองเธอจนลับสายตา

คราวนี้เขาไม่ได้เรียกชื่อเธออีก

บทที่ 14: ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์ด้วยอำนาจ

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี

อรินทร์รดายังคงทำงานอย่างหนัก เธอได้รับความไว้วางใจให้รับผิดชอบภารกิจสำคัญหลายด้าน และเป็นผู้ผลักดันโครงการพัฒนาศักยภาพนายทหารรุ่นใหม่

เธอให้ความสำคัญกับความสามารถ ความซื่อสัตย์ และความรับผิดชอบมากกว่าชื่อเสียงหรือฐานะ

ในงานประชุมแห่งหนึ่ง เธอได้พบกับ พลตรีหญิง กฤตยา พิพัฒน์ไพศาล เพื่อนร่วมงานที่เคยผ่านการฝึกและภารกิจมาด้วยกัน

กฤตยาสังเกตว่าอรินทร์รดาเริ่มยิ้มมากขึ้น

“ช่วงนี้ดูสบายใจขึ้นนะ”

อรินทร์รดาหัวเราะเบา ๆ

“อาจเป็นเพราะฉันเลิกแบกเรื่องที่ไม่จำเป็นแล้วก็ได้”

“หมายถึงเรื่องผู้ชายคนนั้นหรือ?”

“ใช่ค่ะ”

กฤตยาส่ายหน้า

“ฉันยังจำวันนั้นได้เลย วันที่เขาเห็นเธอแล้วแทบพูดไม่ออก”

“อย่าไปพูดถึงเขาเลยค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“แล้วตอนนี้มีใครเข้ามาบ้างหรือยัง?”

อรินทร์รดาส่ายหน้า

“ยังค่ะ ฉันไม่ได้รีบ”

กฤตยาพยักหน้า

“ดีแล้ว คนที่เหมาะกับเธอควรรักเธอในวันที่เธอใส่ชุดธรรมดา ไม่ใช่เพิ่งมาเห็นคุณค่าในวันที่เธอสวมเครื่องแบบเต็มยศ”

อรินทร์รดายิ้ม

“ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ”

เย็นวันนั้น เธอกลับบ้านไปทานอาหารกับบิดา

ธนากรถามเธอระหว่างรับประทานอาหาร

“ลูกยังคิดเรื่องแต่งงานอยู่ไหม?”

อรินทร์รดาหัวเราะ

“พ่อถามเหมือนคุณแม่เลยค่ะ”

“พ่อแค่เป็นห่วง”

“หนูไม่ได้ปิดกั้นความรักนะคะ แต่หนูไม่อยากเลือกใครเพียงเพราะกลัวการอยู่คนเดียว”

ธนากรยิ้ม

“ดีแล้วลูก ชีวิตของคนเรามีหลายอย่างที่ต้องทำ ไม่จำเป็นต้องรีบมีใครเพื่อให้ชีวิตสมบูรณ์”

อรินทร์รดามองบิดา

“หนูมีครอบครัว มีหน้าที่ มีเพื่อนร่วมงานที่ดี และมีสิ่งที่อยากทำอีกมาก หนูคิดว่าตอนนี้หนูมีความสุขค่ะ”

ธนากรพยักหน้า

“ถ้าวันหนึ่งมีใครเข้ามา พ่อก็หวังเพียงว่าเขาจะเห็นคุณค่าของลูกในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่เพราะดาวบนบ่าหรือชื่อสกุลของเรา”

“หนูก็หวังอย่างนั้นค่ะ”

คืนนั้น อรินทร์รดาเดินออกไปยืนที่ระเบียงบ้าน

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

เธอนึกถึงแหวนเงินวงเล็กที่เคยเก็บไว้ในกล่อง และนึกถึงวันที่ตัวเองเคยเชื่อว่าผู้ชายคนหนึ่งจะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิต

แต่วันนี้เธอไม่เสียใจอีกแล้ว

เธอเข้าใจว่าบางครั้งการสูญเสียคนรักไม่ได้หมายความว่าเราสูญเสียอนาคต

บางครั้งมันอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการได้กลับมารักและเคารพตัวเองอีกครั้ง


บทส่งท้าย: ดาวบนบ่ากับคุณค่าของหัวใจ

หลายเดือนต่อมา ในพิธีมอบประกาศเกียรติคุณแก่กำลังพลผู้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ อรินทร์รดาได้รับเชิญให้ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะนายทหารหญิงระดับสูง

เธอยืนอยู่บนเวที ท่ามกลางนายทหารจำนวนมาก

“ดิฉันอยากฝากข้อคิดสั้น ๆ ไว้กับทุกท่านค่ะ”

เสียงในห้องประชุมเงียบลง

“เครื่องแบบที่เราสวมใส่อาจทำให้ผู้คนรู้ว่าเราทำหน้าที่อะไร ดาวบนบ่าอาจบอกถึงตำแหน่งและความรับผิดชอบที่เรามี แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เราเป็นคนที่มีคุณค่ามากกว่าผู้อื่น”

เธอหยุดเล็กน้อย

“สิ่งที่ทำให้เราได้รับความเคารพอย่างแท้จริง คือความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ความรับผิดชอบต่อการกระทำ และการไม่ใช้ผู้อื่นเป็นเครื่องมือเพื่อประโยชน์ของตัวเอง”

นายทหารทุกคนตั้งใจฟัง

“อย่าตัดสินใครจากเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ อย่าตัดสินใครจากครอบครัวที่เขาเกิดมา และอย่าคิดว่าคนที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายคือคนที่ไม่มีคุณค่า เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราได้ต่อสู้และผ่านอะไรมาบ้าง”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้องประชุม

พลเอกสูงสุดธนากรนั่งอยู่แถวหน้า เขามองลูกสาวด้วยความภาคภูมิใจ

หลังจบพิธี อรินทร์รดาเดินลงจากเวที

บิดาเดินเข้ามาหาเธอและพูดเบา ๆ

“วันนี้ลูกพูดได้ดีมาก”

เธอยิ้ม

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

ธนากรยื่นมือมาจับไหล่ลูกสาว

“พ่ออยากให้ลูกจำไว้นะว่า ไม่ว่าลูกจะมีดาวกี่ดวงบนบ่า ลูกก็ยังเป็นลูกสาวของพ่อเสมอ”

อรินทร์รดายิ้มอย่างอบอุ่น

“หนูรู้ค่ะ”

เธอเดินเคียงข้างบิดาออกจากห้องประชุม

แสงแดดยามเย็นส่องกระทบเครื่องแบบเต็มยศของเธอ ดาวบนบ่าส่องประกายอย่างสง่างาม

แต่สิ่งที่เปล่งประกายยิ่งกว่าดาวเหล่านั้น คือหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยถูกคนรักดูถูกเพราะคิดว่าเธอไม่มีอะไร

วันนี้เธอไม่จำเป็นต้องแก้แค้น ไม่จำเป็นต้องทำให้ใครอับอาย และไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองให้คนที่ไม่เห็นคุณค่าได้รับรู้

เพราะเธอเข้าใจแล้วว่า…

คนที่รักเราจริงจะไม่ถามว่าเรามีเงินเท่าไร มีตำแหน่งอะไร หรือมีอำนาจมากแค่ไหน แต่จะให้เกียรติเราแม้ในวันที่เราไม่มีอะไรให้เขาเลย

ส่วนคนที่เห็นคุณค่าของเราเพียงเพราะผลประโยชน์ เมื่อวันหนึ่งผลประโยชน์หมดไป ความรักที่เขาเคยพูดถึงก็อาจหายไปพร้อมกัน

และสำหรับอรินทร์รดา…

เธอไม่ได้สูญเสียผู้ชายที่มีอนาคตไป

เธอเพียงแค่เดินออกมาจากชีวิตของคนที่ไม่คู่ควรกับอนาคตของเธอเท่านั้น

จบเรื่อง

ข้อคิดจากเรื่อง

  1. อย่าตัดสินคุณค่าของคนจากฐานะครอบครัว เสื้อผ้า หรือตำแหน่งหน้าที่ เพราะคนที่ดูเรียบง่ายอาจมีความสามารถและคุณค่ามากกว่าที่เราคิด
  2. ความรักที่แท้จริงต้องมีความซื่อสัตย์และความเคารพ ไม่ใช่เลือกคนรักจากผลประโยชน์หรือโอกาสในการสร้างความก้าวหน้าให้ตัวเอง
  3. อย่าใช้ความรักเป็นเครื่องมือหลอกลวงผู้อื่น เพราะวันหนึ่งความจริงย่อมปรากฏ และทุกคนต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง
  4. การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเราต้องกลับไปยอมรับคนที่เคยทำร้ายเรา เราสามารถให้อภัยและเลือกเดินต่อไปได้
  5. ศักดิ์ศรีที่แท้จริงไม่ได้อยู่บนดาวที่ประดับบนบ่า แต่อยู่ในความซื่อสัตย์ ความกล้าหาญ และคุณธรรมที่เรามีอยู่ในหัวใจ

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!