ต้องกลายเป็นนางทาสก้นครัวท่ามกลางไฟริษยาของแม่ผัว**
แสงไฟระย้าจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายวับวาว สะท้อนความโอ่อ่าของ ‘คฤหาสน์ศิริโภคา’ ตระกูลเศรษฐีเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจ สำหรับ **กฤต** นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียว ที่นี่คือวิมานที่เขาตั้งใจสร้างไว้เพื่อต้อนรับ **พลอยใส** หญิงสาวธรรมดาที่มีจิตใจงดงาม ผู้ซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาเป็น ‘นายหญิง’ ของบ้านหลังนี้เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
“พี่ต้องไปดูงานที่ยุโรปหนึ่งเดือนเต็ม พลอยอยู่ที่นี่ในฐานะราชินีของพี่ ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะครับ ไม่ต้องหยิบจับอะไรทั้งนั้น ให้เด็กใช้มันทำไป” กฤตจุมพิตกระหม่อมภรรยาสาวอย่างแสนรัก ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับ **คุณหญิงรัตนวดี** ผู้เป็นมารดา “ฝากดูแลพลอยด้วยนะครับคุณแม่”
“ไม่ต้องห่วงหรอกตากฤต แม่จะดูแลสะใภ้คนนี้… ‘เป็นอย่างดี’ เลยล่ะ” รอยยิ้มละมุนละไมฉาบบนใบหน้าของคุณหญิง ทว่าแววตากลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก
กฤตเดินทางจากไปพร้อมกับภาพจำที่สวยงาม เขาวาดฝันว่าภรรยาของเขาคงกำลังนั่งจิบชาในสวนกุหลาบ หรือไม่ก็เดินช้อปปิ้งด้วยบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินที่เขาทิ้งไว้ให้ แต่กฤตไม่มีทางรู้เลยว่า ทันทีที่รถยุโรปคันหรูของเขาแล่นพ้นประตูรั้วเหล็กดัดไป หน้ากากแห่งความเมตตาของคุณหญิงรัตนวดีก็ถูกกระชากออกจนหมดสิ้น!
“ถอดชุดผ้าไหมราคาแพงนั่นออกซะ นังกาฝาก!” เสียงตวาดกร้าวของคุณหญิงดังลั่นห้องโถง พลอยใสสะดุ้งสุดตัว หันไปมองแม่สามีด้วยความตกตะลึง
ข้างกายคุณหญิงคือ **พิมพา** หลานสาวจอมริษยาที่หวังจะจับกฤตมาตลอด พิมพาเดินเข้ามากระชากสร้อยเพชรบนคอของพลอยใสออกอย่างแรงจนรอยแดงเถือกปรากฏขึ้นบนผิวขาวจัด “คนชั้นต่ำอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาเสวยสุขบนกองเงินกองทองของตระกูลศิริโภคา จำใส่กะโหลกไว้ว่าที่แกได้แต่งงานกับพี่กฤต ก็เพราะเขาหลงเสน่ห์ยาแฝดของแก แต่ที่นี่… แกมันก็แค่นังคนใช้!”
ตั้งแต่วันนั้น วิมานในฝันก็แปรสภาพเป็นขุมนรก พลอยใสถูกยึดโทรศัพท์มือถือ บัตรเครดิต และเสื้อผ้าหรูหราทั้งหมด เธอถูกไล่ให้ไปนอนในห้องเก็บของชื้นแฉะหลังคฤหาสน์ และถูกบังคับให้ทำงานหนักยิ่งกว่าทาส งานที่เลวร้ายที่สุดคือการถูกส่งตัวไปอยู่ใน ‘ครัวเก่า’ หลังบ้าน ซึ่งเป็นครัวทึบ แสงแดดส่องไม่ถึง และเต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน
พลอยใสต้องนั่งยองๆ บนพื้นปูนเปียกแฉะ ล้างหม้อทองเหลืองใบยักษ์และกระทะที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันจนมือที่เคยนุ่มนวลบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลแตกจากการกัดของน้ำยาล้างจานราคาถูก ทุกครั้งที่เธอคิดจะสู้หรือฟ้องสามี คุณหญิงรัตนวดีจะเอาชีวิตและหน้าที่การงานของกฤตมาข่มขู่
*“ถ้าแกลองปากโป้งบอกตากฤตแม้แต่คำเดียว ฉันจะตัดหางปล่อยวัดมัน หุ้นทั้งหมดฉันจะโอนให้หลานพิมพา แล้วคอยดูว่าผู้ชายที่เคยอยู่บนกองเงินกองทอง พอต้องมาล้มละลายเพราะเมียชั้นต่ำอย่างแก… มันจะทนได้สักกี่น้ำ!”*
คำขู่นั้นราวกับโซ่ตรวนที่ล่ามหัวใจของพลอยใสไว้ เธอรักกฤตเกินกว่าจะยอมให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะเธอ ทุกครั้งที่กฤตวิดีโอคอลมา พลอยใสต้องรีบวิ่งไปล้างหน้า ทาแป้งบางๆ ปั้นหน้ายิ้มแย้ม และบอกเขาด้วยน้ำเสียงสดใสว่า *“พลอยสบายดีค่ะคุณกฤต คุณแม่พาพลอยไปช้อปปิ้งทุกวันเลย”* ก่อนจะรีบวางสายแล้วกลับไปร้องไห้กอดเข่าอยู่ข้างกองหม้อที่ดำปี๋
จนกระทั่งสามสัปดาห์ผ่านไป…
กฤตจัดการธุรกิจเสร็จเร็วกว่ากำหนด เขาตัดสินใจบินกลับมาเมืองไทยอย่างเงียบๆ เพื่อทำเซอร์ไพรส์ภรรยาสุดที่รัก ในมือของเขาถือกล่องกำไลเพชรเม็ดงามที่ตั้งใจจะสวมให้พลอยใสด้วยตัวเอง
ชายหนุ่มเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในคฤหาสน์ คืนนี้ที่บ้านมีการจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ของสมาคมไฮโซ คุณหญิงรัตนวดีกำลังนั่งจิบไวน์หัวเราะร่วนอยู่กับเพื่อนฝูง แต่กลับไร้เงาของภรรยาของเขา
“คุณแม่ครับ พลอยไปไหนครับ?” กฤตถามขึ้นกลางวง
คุณหญิงหน้าซีดเผือด รีบปรับสีหน้าแล้วตอบเสียงตะกุกตะกัก “อ้อ… ยายพลอยน่ะเหรอลูก… สงสัยจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อนกระมัง ปล่อยๆ ไปเถอะ ได้เงินไปตั้งเยอะคงใช้เพลิน”
ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก กฤตจำได้ดีว่าพลอยใสไม่มีเพื่อนในกรุงเทพฯ และเธอไม่ใช่คนชอบเที่ยว เขาเดินเลี่ยงขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ แต่กลับพบว่าห้องนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นบางๆ ไม่มีร่องรอยการใช้งาน ครีมบำรุงผิวของพลอยใสแห้งกรัง ราวกับไม่มีใครแตะต้องมันมาเป็นเดือน
สัญชาตญาณทำให้เขาก้าวยาวๆ ลงมายังโซนด้านหลังของคฤหาสน์ โซนที่เป็นเรือนคนรับใช้ ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดิน เขาได้ยินเสียงสะอื้นไห้และเสียงด่าทอแว่วมาจากครัวเก่าที่ไม่ได้ใช้งานมานาน
*“ล้างเข้าไป! หม้อใบนี้ถ้ามันไม่เงาจนส่องหน้าขี้เหร่ๆ ของแกได้ คืนนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว! นังกาฝาก!”* เสียงของพิมพาดังลอดออกมา
กฤตผลักประตูไม้เก่าๆ บานนั้นออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบจนแทบหยุดเต้น!
ภาพราชินีในชุดผ้าไหมที่เขาวาดฝัน ไม่มีอยู่จริง… ตรงหน้าของเขาคือหญิงสาวร่างผอมบางในเสื้อยืดสีซีดขาดวิ่นและกางเกงขาสั้นมอมแมม เธอกำลังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นเปียกๆ มือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยพลาสเตอร์ยาและรอยเลือดกำฝอยขัดหม้ออย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาแห่งความอดสูไหลอาบแก้มเปื้อนเขม่าควัน
“พลอย… พลอยใส…” เสียงของกฤตสั่นสะท้าน ราวกับคนขาดใจ
พลอยใสชะงักกึก หันมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นสามีที่เธอเฝ้ารอ ดวงตาที่หม่นหมองก็เบิกกว้าง “คุณ… คุณกฤต…” เธอพยายามจะซ่อนมือที่แตกยับเยินของตัวเองไว้ด้านหลังด้วยความอับอาย
“กรี๊ด! พี่กฤต! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!” พิมพาร้องเสียงหลง ทิ้งไม้เรียวในมือลงพื้นทันที
กฤตไม่สนใจพิมพา เขาพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าลงบนพื้นแฉะๆ ดึงร่างที่สั่นเทาของภรรยาเข้ามากอดแน่น พลอยใสปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดสามสัปดาห์พังทลายลงในอ้อมกอดที่คุ้นเคย กฤตจับมือของเธอขึ้นมาดู รอยแผลแตกและเลือดที่ซึมออกมาทำให้ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งทะลุขีดสุด
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ใครสั่งให้ทำแบบนี้!!!” เสียงตวาดของกฤตดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์ ราวกับเสียงฟ้าร้อง
เขาอุ้มร่างภรรยาที่เบาหวิวราวกับขนนกเดินตรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของแขกเหรื่อไฮโซและคุณหญิงรัตนวดีที่เบิกตาค้างเมื่อเห็นสภาพลูกสะใภ้
“ตากฤต! นี่แกลดตัวไปอุ้มนังคนใช้สกปรกๆ เข้ามาในห้องรับแขกได้ยังไง! วางมันลงเดี๋ยวนี้นะ!” คุณหญิงร้องห้าม
“คนใช้เหรอครับ?” กฤตแสยะยิ้ม นัยน์ตาลุกโชนด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกคน “ผู้หญิงที่ผมอุ้มอยู่ คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม! คือนายหญิงของบ้านหลังนี้! แต่คุณแม่กลับหลอกผม แล้วจับเธอไปกดขี่ทรมานเหมือนสัตว์!”
“มันเป็นแค่ปลิง! แม่ทำไปก็เพื่อปกป้องสมบัติของบ้านเรา!” คุณหญิงยังคงเถียงข้างๆ คูๆ
“สมบัติงั้นเหรอครับ? ได้! ถ้าคฤหาสน์หลังนี้มันสูงส่งนัก ก็กอดมันไว้จนตายไปเลยเถอะครับ!” กฤตประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคน “ผมจะขอสละสิทธิ์ในกองมรดกทั้งหมด และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผมไม่ใช่ทายาทของศิริโภคาอีกต่อไป ผมคือผู้ชายธรรมดาที่จะปกป้องผู้หญิงที่ผมรัก!”
กฤตหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ที่ฉาบหน้าด้วยความหรูหราแต่เนื้อในเน่าเฟะ โดยไม่หันกลับไปมองเสียงกรีดร้องโหยหวนของคุณหญิงรัตนวดีที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้สูญเสียลูกชายเพียงคนเดียวไปตลอดกาล
คืนนั้น กฤตพาพลอยใสไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่อาจจะไม่ได้โอ่อ่าเท่าคฤหาสน์ร้อยล้าน แต่ที่แห่งนี้ไม่มีม่านหรูที่จอมปลอม ไม่มีแม่ผัวใจยักษ์ มีเพียงรอยยิ้มที่แท้จริง และมือของชายผู้เป็นที่รักที่คอยทายาลงบนแผลของเธออย่างทะนุถนอม… เปลี่ยนนางทาสก้นครัว ให้กลับมาเป็นราชินีในหัวใจของเขาอย่างแท้จริงตลอดไป.
