WALONG BUWAN AKONG BUNTIS AT NAKATAYO SA ULAN NANG MAKITA KO ANG ASAWA KONG NASA “NEW YORK”

WALONG BUWAN AKONG BUNTIS AT NAKATAYO SA ULAN NANG MAKITA KO ANG ASAWA KONG NASA “NEW YORK” DAW, NA PINAPAYUNGAN ANG KANYANG KABIT AT ANAK SA LABAS NG ISANG ELITE PRESCHOOL: NANG ITANGGI NIYA AKO, SINIMULAN KO ANG KANYANG KALBARYO

Malamig ang ulan at dumadagundong ang kulog sa buong kalakhang Maynila. Walong buwan na ang aking tiyan, mabigat at madalas nang sumakit. Nakatayo ako sa labas ng isang sikat at eksklusibong private preschool sa Bonifacio Global City (BGC) upang sunduin ang aking pamangkin na si Mia, dahil nagka-aberya ang sasakyan ng aking kapatid.

Tahimik lang sana ang hapong iyon. Ang alam ko, ang asawa kong si Julian ay nasa isang urgent business meeting sa New York. Umiiyak pa siya nang magpaalam sa akin sa airport dalawang araw na ang nakalipas, humihingi ng tawad dahil kailangan niyang iwan ang kanyang buntis na asawa para sa “kinabukasan” ng aming pamilya.

Ngunit habang nakatayo ako sa ilalim ng ulan, napatunayan kong ang pinakamalaking demonyo sa buhay ko ay ang mismong lalaking pinangakuan ko ng walang-hanggang pag-ibig.

ANG PAYONG NG KASINUNGALINGAN

Nang mag-uwian ang mga bata, naghihintay ako sa gilid ng gate. Habang pinagmamasdan ko ang mga magulang na sumusundo sa kanilang mga anak, nahagip ng aking paningin ang isang pamilyar na bulto ng lalaki.

Si Julian.

Nakasuot siya ng paborito niyang asul na trench coat. Hindi siya nasa New York; nasa BGC lang siya. Ngunit hindi ang presensya niya ang halos dumurog sa aking puso. May hawak siyang malaking payong, at maingat niyang pinapayungan ang isang maganda at balingkinitang babae—si Valerie, ang dati niyang “simpleng katrabaho”. At ang mas nakakagimbal, nakakandong sa kabilang braso ni Julian ang isang batang lalaki na nasa dalawa o tatlong taong gulang, mahigpit na nakayakap sa kanyang leeg.

Hinalikan ni Julian ang noo ng bata at matamis na ngumiti kay Valerie. “Let’s go home, hon. Gusto na raw ni Toby ng fries,” malambing niyang sabi, isang lambing na matagal ko nang hindi naririnig.

Tila tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Parang binuhusan ako ng kumukulong asido. Dalawa o tatlong taong gulang ang bata? Ibig sabihin, bago pa man kami ikasal, bago pa man ako magbuntis, may nabuo na siyang ibang pamilya.

Nanginginig ang mga binti ko, hindi dahil sa bigat ng aking dinadala, kundi sa bigat ng kataksilang nasasaksihan ko. Binitawan ko ang aking payong. Hinayaan kong basain ng ulan ang aking mukha upang itago ang aking mga luha. Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kanila.

“Julian?” garalgal ngunit mariin kong tawag.

Nanigas si Julian. Lumingon siya. Nang magtama ang aming mga paningin, nakita ko ang pagkawala ng kulay sa kanyang mukha. Nanlaki ang kanyang mga mata habang nakatingin sa malaki kong tiyan at sa basang-basa kong anyo.

“Julian, sino siya?” nagtatakang tanong ni Valerie, kumapit sa braso ng aking asawa.

Humarap ako sa kanila, humihinga nang malalim, naghihintay ng paliwanag mula sa asawa ko. Naghihintay akong magmakaawa siya. Ngunit ang ginawa ni Julian ay isang bagay na pumunit sa huling hibla ng pagmamahal ko sa kanya.

Hinarangan niya si Valerie at ang bata, tiningnan ako nang may matinding lamig at babala sa kanyang mga mata, at nagsalita nang mahinahon.

“Hindi ko kilala ang babaeng ‘yan, Hon. Baka baliw na namamalimos. Tara na sa sasakyan, mababasa si Toby.”

ANG PAGKAMATAY NG ISANG ASAWA, ANG PAGGISING NG ISANG REYNA

Tinalikuran niya ako. Pinasok niya sa loob ng mamahaling SUV ang kanyang kabit at anak, at mabilis na nagmaneho paalis, iniiwan ang kanyang legal na asawa at ang kanyang hindi pa isinisilang na sanggol sa gitna ng malamig na ulan.

Sa sandaling iyon, hindi ako sumigaw. Hindi ako nagwala. Wala akong ginawang eskandalo.

Pinulot ko ang aking payong. Dumating si Mia, niyakap ko ang pamangkin ko, at sumakay kami sa aking sasakyan. Sa loob ng sasakyan, habang pinupunasan ko ang aking sarili, namatay ang Clara na umiibig kay Julian. Ang pumalit ay isang babaeng walang ibang nais kundi ang wasakin ang bawat piraso ng pagkatao ng lalakeng iyon.

Ang hindi alam ni Julian, inilagay niya sa sariling bitag ang kanyang leeg. Inakala niya na dahil tahimik ako, dahil nasa bahay lang ako habang nagbubuntis, ay wala akong kapangyarihan. Nakalimutan niya na ang kumpanyang pinamamahalaan niya—ang kumpanyang nagbibigay ng pondo sa marangyang buhay nila ni Valerie—ay pag-aari ng yumaong ama ko, na ipinamana nang buo sa akin.

Pagkauwi ko, tinawagan ko agad ang aking pinagkakatiwalaang Private Investigator at ang aking Head Legal Counsel.

“Atty. Mendoza,” malamig kong utos sa kabilang linya. “I-freeze mo ang lahat ng bank accounts at credit cards ni Julian. Ngayon din. Kanselahin mo ang kapangyarihan niya sa kumpanya. Gusto ko ring ihanda mo ang lahat ng dokumento para sa Fraud, Concubinage, at Annulment. Kunin niyo ang lahat ng litrato mula sa CCTV ng preschoool sa BGC kanina.”

ANG PEKENG PAG-UWI MULA NEW YORK

Lumipas ang limang araw.

Araw ng Linggo. Inaasahang “uuwi” na si Julian mula sa kanyang pekeng business trip sa New York. Nagpanggap akong walang nangyari. Sinundo ko pa sana siya, ngunit nag-text siya na didiretso na siya sa bahay gamit ang taxi.

Pagbukas ng malaking pintuan ng aming mansyon, pumasok si Julian, nagkukunwaring pagod na pagod. May dala pa siyang mga souvenir mula sa “New York” (na malamang ay binili lang niya sa isang duty-free shop).

“Hon, I’m home! Namiss kita nang sobra!” malambing niyang bati, lalapit sana upang halikan ako.

Ngunit tumigil siya nang makita ang buong paligid.

Nakatayo ako sa gitna ng sala, suot ang isang eleganteng pulang damit. Sa aking likuran ay nakatayo si Atty. Mendoza, dalawang pulis, at apat na malalaking security guards ng aming village. Nakapatong sa center table ang lahat ng gamit ni Julian na nakasilid sa malalaking garbage bags.

“A-Anong ibig sabihin nito, Clara?” nanginginig na tanong ni Julian, unti-unting pinagpapawisan.

Kinuha ko ang isang makapal na folder at inihagis ito sa kanyang paanan. Kalat-kalat na lumabas ang mga litrato nila ni Valerie, ang birth certificate ng anak nila na pineke niya ang pirma, at ang mga dokumento ng paglilipat niya ng pondo ng kumpanya papunta sa account ng kabit niya.

“Kamusta ang New York, Julian? O dapat ko bang sabihing… kamusta ang buhay-pamilya mo sa BGC?” malamig kong tanong, tumatagos sa kanyang kaluluwa.

Naging kasing-puti ng papel ang mukha niya. Bumagsak ang kanyang mga tuhod sa sahig. “C-Clara… let me explain! Nagkamali lang ako! Ikaw ang mahal ko, ikaw ang asawa ko!”

Tumawa ako—isang tawang puno ng pang-iinsulto at poot.

“Asawa? Noong nakita mo ako sa ulan walong buwan na ang tiyan, nahihirapan at basang-basa, anong sinabi mo sa kabit mo?” Humakbang ako palapit sa kanya at tinitigan siya pababa. “‘Hindi ko kilala ang babaeng ‘yan.’ Tama ba, Julian?”

“C-Clara, parang awa mo na! Buntis ka, kailangan mo ako para sa bata!” humahagulgol niyang pakiusap, pilit na inaabot ang aking binti.

Sinipa ko ang kanyang kamay nang walang pag-aalinlangan.

“Hindi kailangan ng anak ko ng isang duwag at linta na ama,” walang-awa kong deklarasyon. Binalingan ko si Atty. Mendoza. “Attorney, ipaliwanag mo sa kanya ang sitwasyon niya.”

Inayos ng abogado ang kanyang salamin at nagsalita nang pormal. “Mr. Julian Valderama, tinanggal na kayo bilang CEO ng kumpanya. Naka-freeze na rin ang lahat ng personal at joint accounts ninyo dahil nahulihan kayo ng pagnanakaw ng halos limampung milyong piso na ipinambili ninyo ng bahay para sa inyong kabit. Kinasuhan na kayo ng Qualified Theft at Concubinage. Kinumpiska na rin ang mga sasakyang ginagamit ninyo. Wala kayong kahit isang sentimo na madadala.”

ANG WAKAS NG ISANG PARASITO

Sumigaw at nagwala si Julian habang pinoposasan ng mga pulis, ngunit wala na siyang magagawa. Humarap siya sa katotohanan na ang buhay na ipinagmamalaki niya ay isang ilusyon lamang na pinondohan ko.

Kinabukasan, lumabas sa lahat ng pahayagan ang iskandalo. Nabalitaan ko na lamang na iniwan din siya ni Valerie nang malaman nitong wala na siyang pera at malapit na siyang makulong. Si Julian, ang lalakeng nag-iwan sa akin sa ulan, ay natagpuan ang sarili na nag-iisa, walang yaman, walang pamilya, at mabubulok sa rehas.

Isang buwan pagkatapos ng pangyayari, matagumpay kong isinilang ang isang malusog na sanggol na babae. Habang hawak-hawak ko siya sa loob ng aking mainit at marangyang kwarto, napatunayan ko sa sarili ko na ang tunay na lakas ng isang babae ay hindi nasusukat sa kung gaano siya nakakapagtiis sa panloloko ng lalaki.

Nasusukat ito sa kung gaano siya kabilis bumangon, punasan ang sariling luha, at itapon ang mga basurang hindi karapat-dapat sa kanyang kaharian. Wala kaming kailangan kundi ang isa’t isa, at hindi ko na kailanman hahayaang may makaapak sa amin muli.