PINALAYAS AKO NG ASAWA KO AT NG BIYENAN KO SA ULAN KASAMA ANG 3-DAY-OLD KONG BABY HABANG NAG-CABO SILA. HINDI NILA ALAM, AKO ANG NAG-IISANG MAY-ARI NG MANSYON, KAYA PAG-UWI NILA, MGA ESTRANGHERO NA ANG NAKATIRA DITO.
Kabanata 1: Ang Pinto sa Gitna ng Bagyo
Madilim ang langit at bumubuhos ang malakas na ulan. Nanginginig ako sa lamig habang yakap-yakap ko ang tatlong-araw kong sanggol na si Leo, na nakabalot sa makapal na kumot upang hindi mabasa. Kakatapos ko lang ma-discharge sa ospital pagkatapos ng isang mahirap na Caesarean delivery.
Inaasahan kong sasalubungin ako ng asawa kong si Mateo nang may ngiti. Ngunit pagdating ko sa harap ng aming mansyon sa Alabang, nakasara ang malaking pinto.
Pinindot ko ang passcode sa smart lock.
Error.
Sinubukan ko ulit. Ang aming anniversary date, ang birthday niya. Error. Error.
Pumapatak na ang ulan sa mukha ko nang biglang umilaw ang intercom at narinig ko ang boses ni Mateo mula sa speaker.
“Huwag mo nang pilitin, Clara. Pinalitan ko na ang passcode,” malamig at walang pusong sabi ni Mateo.
“Mateo? Anong ibig mong sabihin? Basang-basa na kami ng anak mo! Buksan mo ang pinto!” pagmamakaawa ko habang pinoprotektahan si Leo mula sa hangin.
Narinig ko ang pamilyar na halakhak sa kabilang linya. Ang biyenan kong si Doña Carmen.
“Oh, please, Clara. Tapos na ang pagpapanggap natin!” pang-uuyam ng biyenan ko. “Matagal na kaming sawang-sawa sa ugali mo. At ngayon na nakuha na ni Mateo ang promotion niya sa kumpanya, hindi na namin kailangan ang isang pabigat na tulad mo. You don’t belong here anymore!”
“Mateo, asawa mo ako! Anak mo itong buhat ko!” iyak ko sa intercom.
“Asawa sa papel, siguro,” sagot ni Mateo, walang bakas ng konsensya. “Umalis ka na diyan. Istorbo ka. Aalis kami ni Mama papuntang Cabo, Mexico ngayon din para mag-celebrate ng bagong buhay ko.”
“Kung kailangan mong matulog sa kalye, doon ka matulog!” dugtong ni Doña Carmen na tumatawa. “Mag-e-enjoy kami sa Cabo nang wala ka!”
Click. Pinatay nila ang intercom. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng bagyo, yakap ang aking umiiyak na sanggol.
Kabanata 2: Ang Lihim na Ngiti
Sa mga pagkakataong iyon, sinumang babae ay marahil guguho ang mundo. Umiyak, magmakaawa, o magwala sa harap ng gate.
Pero habang tinitignan ko ang malaking bahay na nasa harap ko, unti-unting nawala ang luha ko. Sa halip, isang maliit ngunit mapanganib na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
Bakit? Dahil sa sobrang kayabangan ni Mateo at ng kanyang ina, nakalimutan nila ang isang napakahalagang detalye bago nila ako palayasin.
Ang mansyon na ito ay hindi conjugal property. Binili ko ito gamit ang sarili kong pera limang taon bago ko pa makilala si Mateo. Ang Titulo ng Lupa, ang buong Deed of Sale—isa lang ang pangalang nakasulat doon. Clara Valderama.
Sumakay ako pabalik sa naghihintay na taxi. “Sa The Peninsula Hotel po tayo, Kuya,” utos ko sa driver.
Habang nasa byahe, tinawagan ko ang aking abogado at ang aking Real Estate Broker.
“Attorney,” kalmado kong sabi habang pinapatahan si Leo. “I want to sell my property in Alabang. Yes, the mansion. I don’t care if it’s below market value. Gusto ko ng cash buyer na kayang lumipat sa loob ng pitong araw. At isa pa, ihanda mo ang divorce papers ko at ang kasong Estafa laban kay Mateo.”
Kabanata 3: Ang Pagbabalik Mula sa Paraiso
Lumipas ang sampung araw.
Kabababa lang nina Mateo at Doña Carmen mula sa isang luxury airport taxi. Sunog ang kanilang balat mula sa araw ng Mexico, may suot na sombrero, at bitbit ang mga mamahaling shopping bags.
“Ah, home sweet home!” masayang sabi ni Doña Carmen. “Sigurado akong nangangamoy kanal na ang Clara na ‘yon ngayon.”
Naglakad si Mateo patungo sa pinto at pinindot ang passcode na ginawa niya.
Error.
Kumunot ang noo ni Mateo. Sinubukan niya ulit. Error.
“Baka na-lowbat ang smart lock, anak. Gamitin mo na lang ang susi,” naiinip na sabi ni Doña Carmen.
Inilabas ni Mateo ang kanyang susi at ipinasok sa doorknob. Ngunit hindi ito pumasok. Iba na ang lock.
Galit na kinatok ni Mateo ang malaking pinto. “Hoy! May tao ba diyan?! Mga katulong, buksan niyo ito!”
Bumukas ang pinto. Ngunit hindi katulong ang bumungad sa kanila.
Isang matangkad at maskuladong lalaki na may mga tattoo sa braso ang nagbukas ng pinto. Nakasuot siya ng sando, at sa likod niya ay may dalawang batang naghahabulan sa mamahaling hagdanan, at isang asong Rottweiler na tumatahol.
Si Mr. Reyes. Ang bagong may-ari ng bahay.
“Sino kayo?! Anong ginagawa niyo sa bahay ko?!” sigaw ni Mateo.
Tinaasan siya ng kilay ni Mr. Reyes. “Bahay mo? Nababaliw ka ba, Pare? Bahay ko ‘to. Kabibili ko lang nito last week.”
“Binili?! Imposible!” tili ni Doña Carmen. “Amin ang mansyong ito! Baka magnanakaw kayo o mga squatters!”
Nagdilim ang paningin ni Mr. Reyes. Pumasok siya saglit at paglabas ay may hawak na siyang makapal na polder. Ibinalandra niya ito sa mukha ni Mateo.
“Ayan ang Titulo! Binili ko ito nang cash kay Miss Clara Valderama noong isang linggo! Ako na ang may-ari nito. Ngayon, lumayas kayo sa property ko bago ko ipakagat sa aso ko ang mga binti niyo!”
Nalaglag ang panga ni Mateo nang mabasa niya ang mga dokumento. Legal ito. Kumpleto. Totoong naibenta ni Clara ang bahay habang nagpapakasarap sila sa Cabo.
“H-Hindi pwede ‘to…” nanginginig na sabi ni Mateo. “Nasaan ang mga gamit natin, Ma?! Ang mga damit ko! Ang mga alahas ko!”
“Ah, yung mga basura niyo?” ngisi ni Mr. Reyes. “Ipina-donate na ni Miss Clara sa orphanage lahat ng damit niyo bago pa kami lumipat.”
Kabanata 4: Ang Hindi Inaasahang Katok
Nakatayo sina Mateo at Doña Carmen sa labas ng gate, nalilito, walang bahay, at walang makuhang gamit. Nagwawala na si Doña Carmen sa kalsada.
“Tawagan mo ang asawa mo, Mateo! Tawagan mo ang walang kwentang babaeng ‘yon! Idedemanda natin siya!” sigaw ng matanda.
Bago pa man mailabas ni Mateo ang kanyang cellphone, narinig nila ang tunog ng isang malakas na wang-wang.
Isang Police Cruiser ang huminto mismo sa harap nila, kasunod ang isang itim na Range Rover.
Bumukas ang pinto ng Range Rover. Bumaba ako, nakasuot ng isang eleganteng designer dress, mukhang sariwa at walang bakas ng pagiging isang kawawang misis na pinalayas sa ulan. Hawak-hawak ko si baby Leo na mahimbing na natutulog sa kanyang mamahaling stroller.
Kasama ko si Attorney Castillo at dalawang pulis.
“Clara!” sigaw ni Mateo, pilit na lalapit sa akin ngunit agad siyang hinarang ng mga pulis. “Anong ginawa mo sa bahay natin?! Nababaliw ka na ba?!”
“Correction, Mateo. Bahay ko,” kalmado kong sagot. “At nakapagdesisyon akong ibenta ito dahil kailangan ko ng bagong environment para sa anak natin.”
“Wala kang kwentang manugang!” akmang susugod si Doña Carmen ngunit pinigilan siya ng isang pulis.
Ngumiti ako. “Kamusta ang Cabo, Doña Carmen? Masaya ba?”
“Paano mo nalaman na…?” namutla si Mateo.
Inilabas ni Attorney Castillo ang isang warrant of arrest at iniharap ito kay Mateo.
“Mr. Mateo Santos,” pormal na sabi ng abogado. “Sinasampahan ka ng kasong Qualified Theft at Corporate Fraud. Nalaman ng kumpanya na ang ginamit mong pambayad sa First-Class tickets, 5-star hotel, at luxury shopping niyo sa Cabo ay pera ng kumpanyang ninakaw mo.”
Nanghina ang mga tuhod ni Mateo. “B-Babe… Clara, pakiusap, asawa mo ako! Bawiin mo ang kaso! Hindi ko sinasadya, na-pressure lang ako kay Mama!”
“Asawa sa papel, siguro,” ibinalik ko sa kanya ang mismong mga salitang ginamit niya sa akin noong gabing umuulan.
Inabot ko sa kanya ang isang brown envelope.
“At hindi na magtatagal ‘yan. Nandiyan na ang Divorce Papers. Pinirmahan ko na. Good luck sa pagkuha ng abugado, dahil frozen na ang lahat ng bank accounts mo.”
Kabanata 5: Ang Huling Halakhak
Pinusasan ng mga pulis si Mateo. Umiiyak at nagmamakaawa siya habang isinasakay sa police car.
Si Doña Carmen ay napaluhod sa kalsada, humahagulgol dahil wala siyang matutuluyan, wala siyang pera, at nakakulong ang nag-iisa niyang anak na ipinagmalaki niya.
Tinalikuran ko sila. Sumakay ako pabalik sa aking Range Rover, inayos ang kumot ni baby Leo, at binigyan siya ng isang matamis na halik sa noo.
Noong gabing pinalayas nila ako sa ulan, inakala nilang tinapos na nila ang buhay ko. Ngunit hindi nila alam, sa gabing iyon, tinulungan lamang nila akong alisin ang mga basurang matagal na palang nagpaparumi sa buhay ko.
