PINALAYAS NIYA ANG KANYANG ASAWA SA ULAN PARA SA ISANG MAYAMANG KABIT—NGUNIT MAKALIPAS ANG LIMANG TAON, LUMUHOD SIYA SA HARAP NITO NANG MALAMAN KUNG SINO ANG CEO NG KUMPANYANG INAAPLAYAN NIYA.
Si Maya ay isang napakasipag at mapagmahal na asawa. Sa loob ng tatlong taon, nagtrabaho siya ng dalawang shift bilang isang simpleng clerk para lang suportahan ang pangarap ng kanyang asawa na si Anton. Si Anton ay nagtatayo ng isang maliit na tech startup, at dahil wala itong pera, ang lahat ng gastusin sa bahay, pagkain, at pati na rin ang pambili ng mga computer nito ay galing sa pawis ni Maya.
Kahit na madalas siyang laitin ni Anton dahil sa kanyang mga simpleng damit at kawalan ng hilig sa pag-aayos, tiniis ito ni Maya dahil mahal niya ang asawa.
Ngunit isang maulan at malamig na gabi, pag-uwi ni Maya galing sa trabaho, laking gulat niya nang madatnan niyang nakakalat ang kanyang mga damit sa labas ng pinto.
Nang buksan niya ang pinto, nakita niya si Anton na nakaupo sa sofa, umiinom ng mamahaling wine kasama ang isang maganda at eleganteng babae. Siya ay si Bella, ang ex-girlfriend ni Anton na anak ng isang mayamang politiko.
“Anton? A-Ano ito? Bakit nasa labas ang mga gamit ko?” nanginginig na tanong ni Maya habang basang-basa ng ulan.
Tumayo si Anton at tiningnan siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Mabuti naman at nandito ka na,” malamig na sabi ni Anton. “Maghiwalay na tayo, Maya. Ayoko na sa’yo. Pabigat ka lang sa mga pangarap ko. Tingnan mo nga ang itsura mo, mukha kang pulubi! Samantalang si Bella, handa siyang mag-invest ng limang milyon sa kumpanya ko. Siya ang babaeng nararapat sa akin, hindi ang isang tulad mong walang narating.”
Lumapit si Bella at ngumisi. “Sorry, Maya. Pero sa mundo ng negosyo, walang lugar ang mga mahihirap. Umalis ka na sa bahay na ito.”
Umiyak si Maya. “Anton, ako ang nagpakain sa’yo noong panahong wala kang-wala! Ako ang nagbayad ng upa natin! Paano mo ito nagagawa sa akin?!”
“Huwag mong isumbat sa akin ang mga barya mo!” sigaw ni Anton. Kinuha niya ang isang simpleng singsing na may itim na bato sa ibabaw ng mesa at inihagis ito sa mukha ni Maya. “At dalhin mo na rin itong mumurahing singsing na bigay ng pamilya mo! Nakakahiya ‘yan! Lumayas ka na!”
Pinulot ni Maya ang singsing. Tiningnan niya si Anton nang diretso sa mga mata. Biglang nawala ang mga luha niya, at napalitan ito ng isang malamig at kalmadong ekspresyon.
“Sige, Anton. Aalis ako,” sabi ni Maya nang matatag. “Pero tandaan mo ang gabing ito. Dahil darating ang araw na hahanapin mo ang mga ‘baryang’ isinusumbat ko sa’yo.”
Tumalikod si Maya at naglakad palayo sa gitna ng malakas na ulan. Hindi niya sinabi kay Anton ang totoo: na ang “mumurahing singsing” na inihagis nito ay hindi peke. Ito ay isang family seal na gawa sa pambihirang black diamond, at nagkakahalaga ng milyun-milyon.
Dahil ang totoo, si Maya ay hindi isang simpleng clerk. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng Imperial Global Group, ang pinakamalaking investment firm sa Asya. Nagpanggap lamang siyang mahirap at lumayo sa kanyang pamilya upang makahanap ng lalaking magmamahal sa kanya nang totoo. Ngunit dahil napatunayan niyang pera lang ang habol ni Anton, handa na siyang bumalik sa kanyang tunay na mundo.
LIMANG TAON ANG NAKALIPAS…
Bumagsak ang kumpanya ni Anton. Sa halip na palaguin ang negosyo, inubos ni Bella ang pera nila sa mga luho, party, at pag-travel. Nang maging bangkarote si Anton at mabaon sa utang, iniwan siya ni Bella at sumama sa ibang lalaki na mas mayaman.
Nawalan ng bahay si Anton. Nawalan ng sasakyan. Desperado at walang makain, nag-apply siya ng trabaho sa Imperial Global Group. Narinig niya na naghahanap ito ng mga bagong manager, at umaasa siyang matatanggap siya dahil sa kanyang karanasan bilang dating “CEO” ng kanyang sariling maliit na kumpanya.
Nang araw ng final interview, nakasuot si Anton ng kanyang nag-iisang natitirang suit na medyo luma na. Kinakabahan siya habang ipinapasok siya ng secretary sa pinakamalaking opisina sa tuktok ng building.
“Nasa loob na po ang aming CEO. Hinihintay na niya kayo,” sabi ng secretary bago isara ang pinto.
Napakalaki at napakarangya ng opisina. Nakatalikod ang upuan ng CEO at nakaharap sa malaking bintana na tinatanaw ang buong lungsod.
“Good morning po, Madam CEO!” bati ni Anton nang may sobrang paggalang at pambobola. “Ako po si Anton Valderama. Handa po akong ibigay ang lahat ng aking kakayahan para mapalago ang inyong kumpanya. Marami po akong karanasan sa pagiging lider!”
Dahan-dahang umikot ang malaking upuan.
Nang makita ni Anton kung sino ang nakaupo, tila huminto ang tibok ng kanyang puso. Nalaglag ang hawak niyang resume sa sahig. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
Nakatumbong ang mga binti, nakasuot ng isang napaka-eleganteng designer suit, at may suot na kumikinang na brilyante sa leeg—nakaupo roon si Maya. Ang babaeng pinalayas niya sa ulan limang taon na ang nakararaan.
“M-Maya?!” nauutal na sigaw ni Anton. Nanlaki ang kanyang mga mata. “A-Anong ginagawa mo rito?! Nasaan ang CEO?!”
Ngumiti si Maya. Isang ngiting puno ng kapangyarihan at awtoridad.
“Ako ang CEO, Anton,” kalmado niyang sagot. Inilapag niya ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng mesa. Suot niya ang itim na singsing na inihagis ni Anton noon. “Welcome sa kumpanya ko.”
“H-Hindi totoo ‘yan!” nanginginig na sabi ni Anton. “Mahirap ka lang! Clerk ka lang! Paano ka naging may-ari ng Imperial Global?!”
“Dahil simula pa lang, akin na ang kumpanyang ito,” paliwanag ni Maya. “Nagpanggap akong simpleng tao dahil gusto kong maranasan ang tunay na buhay at makahanap ng taong tapat. Minahal kita, Anton. Ibinigay ko ang lahat sa’yo. Pero ipinagpalit mo ako sa limang milyong piso ni Bella.”
Binuksan ni Maya ang folder na naglalaman ng background check ni Anton.
“Ngayon, nandito ka. Bangkarote. Lubog sa utang. Iniwan ng kabit mong mayaman. At nagmamakaawa ng trabaho sa kumpanya ng asawang tinawag mong ‘walang narating’.”
Napaluhod si Anton sa sahig ng opisina. Unti-unting napagtanto ng kanyang utak ang laki ng kanyang pagkakamali. Itinapon niya ang babaeng sana ay magbibigay sa kanya ng buong mundo.
“Maya… Babe… patawarin mo ako,” umiiyak na pagmamakaawa ni Anton, gumagapang papalapit sa mesa ni Maya. “Nabulag lang ako! Hindi ko ginusto ‘yun! Si Bella ang may kasalanan ng lahat! Mahal pa rin kita, Maya! Mag-asawa pa rin tayo sa papel, ‘di ba? Pwede nating ayusin ‘to! Mamumuno tayo nang magkasama!”
Tumayo si Maya. Tiningnan niya si Anton mula sa itaas, ang mga mata niya ay walang kahit na anong awa.
“Tapos na ang proseso ng annulment natin noong isang taon pa, Anton. Pinirmahan mo ‘yun nang hindi mo binabasa dahil busy ka sa mga party mo, tanda mo?” malamig na sabi ni Maya.
Kinuha ni Maya ang resume ni Anton at dahan-dahang pinunit ito sa dalawang piraso, at inihulog sa basurahan.
“At para naman sa aplikasyon mo… Denied.”
“Maya, parang awa mo na! Wala na akong makain! Wala na akong matirhan! Bigyan mo ako ng trabaho kahit bilang janitor!” hagulgol ni Anton.
Pinindot ni Maya ang intercom sa kanyang mesa.
“Security, paki-eskort ang lalakeng ito palabas ng building. At siguraduhin ninyong isasama siya sa blacklist ng lahat ng kumpanya natin at ng mga business partners natin. Ayokong makikita ang mukha niya sa kahit anong negosyo sa lungsod na ito.”
“Hindi! Maya! Huwag mong gawin sa akin ‘to! Patawarin mo ako!” sigaw ni Anton habang pilit siyang kinakaladkad palabas ng dalawang malalaking security guard. Narinig ang kanyang malakas na pag-iyak hanggang sa sumara ang pinto ng elevator.
Nang makalabas si Anton, naiwan si Maya na mag-isa sa kanyang tahimik na opisina. Tumayo siya, lumapit sa malaking bintana, at tiningnan ang buong lungsod na nasa ilalim ng kanyang pamamahala.
Isang matamis at payapang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Hindi na siya ang babaeng umiiyak sa ulan. Siya na ngayon ang reyna ng kanyang sariling buhay, malaya sa taong hindi marunong magpahalaga, at handang harapin ang kinabukasan nang may buong tagumpay.
