BINALAK NG BILYONARYO KONG EX-HUSBAND NA IPAMUKHA SA AKIN ANG YAMAN NIYA SA EROPLANO—NGUNIT NANIGAS SIYA SA GULAT NANG SALUBUNGIN AKO NG TATLONG BATA MULA SA ISANG BENTLEY AT TINAWAG AKONG “MOMMY!”
Nakaupo ako nang tahimik at komportable sa aking malambot na upuan sa First Class cabin ng isang eroplano. Pabalik ako ngayon sa Pilipinas mula sa isang napakatagumpay na business trip sa New York.
May hawak akong isang baso ng mamahaling champagne, nakatingin sa labas ng bintana, at payapang inaalala ang lahat ng magagandang bagay na nangyari sa aking buhay.
Ako si Isabella. Anim na taon na ang nakalipas nang hiwalayan ako ng asawa kong si Carlos. Pinalayas niya ako dahil daw isa lamang akong simpleng maybahay na walang ambisyon, at higit sa lahat, dahil hindi ko raw siya mabigyan ng anak. Ipinagpalit niya ako sa mas bata at mas mayamang babae.
Ngunit ang hindi niya alam, ang sakit na iyon ang naging gasolina ko upang bumangon, itayo ang sarili kong imperyo sa negosyo, at mahanap ang tunay na kaligayahan.
Habang ninanamnam ko ang aking alak, biglang may isang pamilyar at mayabang na boses ang bumasag sa aking katahimikan.
“Isabella? Ikaw ba ‘yan?”
Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses. Nakatayo sa pasilyo ng eroplano si Carlos. Suot niya ang isang mamahaling suit, kumikinang ang gintong relo sa kanyang pulso, at may nakapaskil na mapang-asar na ngiti sa kanyang mga labi.
Sadyang ipinagpalit niya ang kanyang upuan sa ibang pasahero upang makatabi ako. Pagkaupo niya, agad siyang nagsimulang magyabang, iniisip na isa pa rin akong kaawa-awang babae.
“Wow, naka-First Class ka? Siguro inubos mo ang lahat ng ipon mo sa loob ng anim na taon para lang maranasan ito, no?” tumatawang sabi ni Carlos habang uma-order din ng alak sa flight attendant.
Hindi ko siya sinagot. Binigyan ko lamang siya ng isang tipid at malamig na ngiti bago ko muling ibinaling ang aking tingin sa bintana.
Ngunit hindi siya tumigil. “Alam mo, simula nang iwan kita, naging bilyonaryo na ako. Lumago ang kumpanya ko at ikinasal ako sa anak ng isang pulitiko. Mayroon na kaming isang anak na lalaki, ang tagapagmana ko. Eh ikaw? Balita ko wala ka pa ring pamilya. Kaawa-awa ka naman, Isabella. Tatanda kang mag-isa.”
Sa loob ng labing-apat na oras na byahe, patuloy na nagparinig at nagmalaki si Carlos tungkol sa kanyang mga sasakyan, sa kanyang mga mansyon, at sa kanyang “perpektong” buhay. Inaasahan niyang maiiyak ako sa inggit o magmamakaawa sa kanya.
Ngunit nanatili akong kalmado. Sumasagot lamang ako ng tipid na “Mabuti naman para sa’yo,” habang patuloy na nagbabasa ng aking mga business reports sa tablet. Ang kanyang kayabangan ay parang isang langaw na nag-iingay sa aking tainga—nakakairita, ngunit hindi mahalaga.
Nang sa wakas ay lumapag ang eroplano sa VIP terminal ng Ninoy Aquino International Airport, sabay kaming bumaba.
Pilit pa ring sumasabay si Carlos sa paglalakad ko. “Nandiyan na sa labas ang Mercedes-Benz ko. Kung gusto mo, pwede kitang isabay pauwi para naman makasakay ka ng magandang kotse. Baka kasi mag-taxi ka lang pauwi sa inuupahan mong apartment,” mapang-insulto niyang alok.
Eksakto paglabas namin ng terminal, isang napakahaba, kumikinang, at customized na itim na Bentley Mulsanne ang mabilis na huminto sa mismong tapat namin. Sa likuran nito ay may dalawa pang itim na SUV na puno ng mga security escorts.
Napasinghap si Carlos at nanlaki ang kanyang mga mata. “Wow. Siguro may malaking pulitiko o international VIP na dumating,” bulong niya sa kanyang sarili, halatang namamangha sa sasakyang mas mahal pa sa buong kumpanya niya.
Bumukas ang pinto ng Bentley.
Ngunit walang pulitikong lumabas. Sa halip, tatlong napakagaganda at malulusog na bata—dalawang lalaki at isang babae, na tinatayang nasa limang taong gulang—ang masayang nag-unahang tumakbo palabas ng sasakyan.
“Mommy! Mommy! Welcome home!” sabay-sabay at masayang tili ng tatlong bata.
Tumakbo sila palapit sa amin. Ngunit hindi nila nilagpasan si Carlos. Dumiretso sila sa akin at mahigpit na yumakap sa aking mga hita.
Napangiti ako nang napakatamis at lumuhod upang halikan ang aking mga anak, ang aking triplets, na bunga ng pagmamahalan namin ng bago kong asawa na isang bilyonaryong European.
Tila naging tuod si Carlos. Nalaglag ang kanyang panga at hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita.
“M-Mommy?! Mga… mga anak mo sila, Isabella?!” nanginginig at nauutal na tanong ng aking ex-husband, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha.
Bago pa ako makasagot, lumabas mula sa Bentley ang aking guwapo at matipunong asawa na si Alejandro. Lumapit siya, hinalikan ako sa labi, at kinuha ang aking bag.
Kasunod niyang lumapit ang aking head assistant na si Mr. Villanueva, na may dalang folder. “Welcome back, Madame Isabella. Nakahanda na po ang mga papeles para sa pagbili natin ng tatlong bangko bukas. At by the way po, napa-freeze na po natin ang kumpanya ng asawa ng lalaking ito dahil sa hindi nila pagbabayad ng utang sa atin.”
Nanlamig ang buong katawan ni Carlos. Lumingon siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding takot, gulat, at kahiyaan. Ang kumpanyang pinag-utangan pala ng kanyang bagong asawa na naging dahilan ng kanyang pagyaman ay ang mismong kumpanyang pagmamay-ari ko.
Tiningnan ko si Carlos mula ulo hanggang paa. Wala na ang mapang-asar niyang ngiti. Ang natira na lamang ay isang lalaking duwag na unti-unting nadudurog ang kayabangan.
“Salamat sa alok mong isabay ako sa Mercedes mo, Carlos,” malamig at may awtoridad kong sabi habang hawak ang kamay ng aking mga anak. “Pero tulad ng nakikita mo, masyadong maliit ang sasakyan mo para sa pamilya ko. At para sa kumpanya mo… magkita na lang tayo sa korte bukas.”
Tinalikuran ko siya at sumakay sa loob ng aming marangyang Bentley kasama ang aking masayang pamilya.
Habang umaandar ang sasakyan palayo, sinilip ko mula sa bintana si Carlos. Nakaluhod siya sa malamig na semento ng airport, hawak ang kanyang ulo, at tuluyang nawasak ang kanyang ilusyon. Sa pag-aakala niyang ipapamukha niya sa akin ang kanyang tagumpay, siya mismo ang sumalubong sa kanyang sariling pagkawasak.
