News

ขณะกำลังอาบน้ำอยู่ดี ๆ สามีกลับทุบประตูห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง

 ก่อนยัดเงิน 10,000 บาทใส่มือและสั่งให้ฉันหนีออกจากบ้านทันที ก่อนที่แม่ของเขาจะมาถึง! ฉันคิดว่าเขากำลังทอดทิ้งฉัน แต่เมื่อแอบได้ยินแม่ลูกคู่นั้นคุยกัน ฉันกลับพบว่าพวกเขากำลังวางแผนชั่วร้าย โดยใช้ชื่อของฉันเป็นเครื่องมือก่ออาชญากรรมที่อาจทำให้ฉันไม่มีวันได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกเลย!

เสียงน้ำจากฝักบัวยังคงไหลลงมากระทบพื้นกระเบื้อง

รินลดา หญิงสาววัย 29 ปี กำลังสระผมอยู่ในห้องน้ำชั้นสองของบ้านหลังใหญ่ในจังหวัดนนทบุรี เธอฮัมเพลงเบา ๆ พลางคิดถึงอาหารมื้อเย็นที่ตั้งใจจะทำให้สามี

ชีวิตแต่งงานของเธอกับ ภาคิน ดูเหมือนจะไม่ได้สมบูรณ์แบบนัก แต่เธอก็เชื่อว่าทั้งสองยังรักกันดี

ภาคินเป็นผู้จัดการบริษัทรับเหมาก่อสร้างของครอบครัว ส่วนเธอทำงานเป็นนักบัญชีให้กับบริษัทเอกชน ก่อนลาออกมาเปิดร้านขายขนมออนไลน์เล็ก ๆ ที่บ้าน

ตั้งแต่แต่งงานกันมาเกือบสามปี รินลดาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้สามีสบายใจ แม้จะต้องอดทนกับคำพูดเหน็บแนมของแม่สามีอย่าง คุณหญิงมยุรี หญิงวัย 61 ปี ผู้มีฐานะร่ำรวยและเป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง

มยุรีไม่เคยชอบสะใภ้คนนี้

เธอมักพูดเสมอว่ารินลดาเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่มีฐานะ ไม่คู่ควรกับลูกชายของเธอ

แต่ภาคินก็ยืนยันมาตลอดว่าเขาเลือกภรรยาด้วยตัวเอง และไม่ต้องการให้ใครเข้ามากำหนดชีวิตคู่

อย่างน้อย… นั่นคือสิ่งที่รินลดาเคยเชื่อ

จนกระทั่งเสียงทุบประตูห้องน้ำดังขึ้นอย่างรุนแรง

ปัง! ปัง! ปัง!

“ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

รินลดาสะดุ้งจนเกือบทำขวดแชมพูหลุดมือ

“อะไรคะคุณภาคิน? ฉันกำลังอาบน้ำอยู่!”

“หยุดอาบน้ำก่อน! รีบเปิดประตู!”

น้ำเสียงของสามีฟังดูตื่นตระหนกอย่างผิดปกติ

รินลดารีบล้างฟองแชมพูออกจากผม คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันร่างกาย แล้วเปิดประตูออกไปเพียงเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

ภาคินยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ใบหน้าซีดเผือด เสื้อเชิ้ตยับย่น และมีเหงื่อเต็มหน้าผาก

เขามองซ้ายมองขวาราวกับกลัวว่าจะมีใครได้ยิน

ก่อนยัดธนบัตรจำนวนหนึ่งใส่มือเธอ

“เอาเงินนี่ไป!”

รินลดาก้มมอง

เป็นเงินสดจำนวน 10,000 บาท

“คุณให้ฉันทำไมคะ?”

“รีบแต่งตัว แล้วออกจากบ้านไปเดี๋ยวนี้!”

“อะไรนะ?”

“อย่าถามมาก! ออกจากบ้านไปก่อน!”

รินลดามองสามีอย่างไม่เข้าใจ

“คุณภาคิน นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมฉันต้องหนี?”

ภาคินจับไหล่เธอแน่น

“แม่กำลังจะมาที่นี่ อีกไม่เกินยี่สิบนาทีแม่จะมาถึง ถ้าแม่เห็นเธออยู่ในบ้าน ทุกอย่างจะสายเกินไป!”

“แล้วทำไมคุณไม่บอกแม่ว่าฉันอยู่ที่นี่? ฉันเป็นภรรยาคุณนะ!”

ภาคินหลับตาแน่น

“ริน… ผมขอโทษ”

เพียงสามคำนี้ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ

“คุณกำลังจะทำอะไร?”

“ผมไม่มีเวลามาอธิบายแล้ว เธอเอาเงินไป เรียกรถออกไปจากที่นี่ อย่ากลับมาจนกว่าผมจะติดต่อหา”

รินลดามองหน้าเขา

“คุณกำลังจะทิ้งฉันใช่ไหม?”

ภาคินไม่ตอบ

เขาหันหลังเดินไปยังบันได ก่อนหยุดแล้วพูดโดยไม่หันกลับมา

“ถ้าเธอยังรักผม… ขอร้อง อย่าเพิ่งกลับมา”

ประตูห้องน้ำค่อย ๆ ปิดลง

รินลดายืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

เธอมองเงิน 10,000 บาทในมือ ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

สามีที่เคยบอกว่าจะปกป้องเธอ กลับเป็นคนยื่นเงินให้เธอหนีออกจากบ้านด้วยตัวเอง

เธอคิดว่าเขาคงตัดสินใจเลือกแม่มากกว่าเลือกภรรยา

หรือบางที… เขาอาจมีผู้หญิงคนอื่นแล้ว และกำลังใช้โอกาสที่แม่จะมาถึงเพื่อกำจัดเธอออกจากบ้าน

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ เงิน 10,000 บาทนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อซื้อการจากลา

มันคือเงินก้อนสุดท้ายที่ภาคินสามารถหาให้เธอได้ เพื่อช่วยให้เธอหนีจากอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

และคนที่กำลังจะมาถึงบ้าน ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ไล่สะใภ้ออกจากชีวิตลูกชาย


คำพูดหลังประตูที่ทำให้ฉันไม่กล้าหายใจ

รินลดาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และบัตรประชาชนใส่กระเป๋าสะพาย ก่อนเดินลงมาชั้นล่าง

แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เธอกลับได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน

เธอชะงัก

รถคันสีดำของคุณหญิงมยุรีมาถึงแล้ว

เสียงคนขับเปิดประตูดังขึ้น

ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อน

“ภาคิน! อยู่ไหน?”

เสียงของมยุรีดังขึ้นจากโถงบ้าน

รินลดารีบถอยกลับเข้าไปหลังตู้เก็บของข้างห้องรับแขก เพราะไม่ต้องการให้แม่สามีเห็นเธอในสภาพที่กำลังจะหนีออกจากบ้าน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่เพราะกลัวมยุรี

เป็นเพราะเสียงของสามีที่ตอบกลับมา

“แม่มาแล้วเหรอครับ?”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”

“เธอออกไปแล้วครับ”

มยุรีหัวเราะเบา ๆ

“ดี! ในที่สุดก็รู้จักทำตามที่ฉันสั่งเสียที”

รินลดากำมือแน่น

ทำตามคำสั่ง?

หมายความว่าภาคินกับแม่ของเขาคุยกันเรื่องนี้มาก่อนแล้วอย่างนั้นหรือ?

เธอขยับเข้าไปใกล้ประตูห้องรับแขกอีกเล็กน้อย

“แม่ครับ ผมยังไม่แน่ใจว่าเราควรทำแบบนี้หรือเปล่า”

“ตอนนี้แกเพิ่งมาคิดได้หรือไง? ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว”

“แต่ถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมา รินจะเดือดร้อนมากนะครับ”

“ก็เพราะฉันต้องการให้เป็นแบบนั้น!”

รินลดารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

มยุรีพูดต่อด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ้านเรามาสามปีแล้ว แกยังไม่รู้หรือว่าเธอมีนิสัยอย่างไร? ถ้าไม่จัดการตอนนี้ วันหนึ่งเธอจะเอาทุกอย่างไปจากแก!”

ภาคินถอนหายใจ

“รินไม่ได้เป็นคนแบบนั้นครับ”

“แกยังปกป้องมันอีก!”

“แม่ครับ ผมแค่อยากให้เรื่องนี้จบโดยไม่มีใครต้องเจ็บตัว”

มยุรีหัวเราะอย่างเย็นชา

“ไม่มีใครเจ็บตัวงั้นเหรอ? แกคิดว่าคนที่เรากำลังจะทำให้หายไปจากเรื่องนี้เป็นใคร?”

คำพูดนั้นทำให้รินลดาแทบหยุดหายใจ

เธอรีบยกมือปิดปากตัวเอง

มยุรีเดินไปนั่งบนโซฟา ก่อนสั่งให้ลูกชายหยิบแฟ้มเอกสารออกมา

“เอาเอกสารมาให้แม่ดู”

ภาคินวางแฟ้มลงบนโต๊ะ

“นี่คือเอกสารที่แม่ต้องการครับ”

“ดี แล้วบัญชีธนาคารล่ะ?”

“ผมเตรียมไว้แล้ว”

“โทรศัพท์ของเธออยู่กับแกหรือเปล่า?”

“อยู่ครับ”

“รหัสผ่านล่ะ?”

“ผมรู้ครับ”

มยุรีพยักหน้าอย่างพอใจ

“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องกังวล หลังจากคืนนี้ผ่านไป ทุกคนจะเข้าใจว่าเธอเป็นคนทำเองทั้งหมด”

รินลดาเริ่มตัวสั่น

เธอไม่รู้ว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไร

แต่เธอมั่นใจแล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่การทะเลาะกันของแม่สามีกับลูกสะใภ้ธรรมดา

พวกเขากำลังใช้ชื่อของเธอทำบางอย่าง

และมันอาจร้ายแรงมากพอที่จะทำให้เธอถูกจับกุมหรือสูญเสียชีวิตได้

เธอก้มมองโทรศัพท์ในมือ

อยากโทรแจ้งตำรวจทันที

แต่ยังไม่รู้ว่าต้องแจ้งเรื่องอะไร

ถ้าเธอออกไปโดยไม่มีหลักฐาน ทั้งสองคนอาจปฏิเสธทุกอย่าง และทำให้เธอกลายเป็นคนผิดเสียเอง

เธอจึงตัดสินใจเปิดเครื่องบันทึกเสียงอย่างเงียบ ๆ

ก่อนจะได้ยินประโยคที่ทำให้มือของเธอสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ตก

“แม่จัดการเรื่องประกันชีวิตเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”

ภาคินถาม

มยุรีตอบทันที

“เรียบร้อย ชื่อผู้รับผลประโยชน์เป็นแก ส่วนเอกสารผู้เอาประกันก็ใช้ชื่อรินลดา”

“แต่แม่ครับ ผมไม่อยากให้เรื่องถึงขั้นนั้น”

“แกจะกลัวอะไร? ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”

“ถ้าเกิดตำรวจตรวจสอบล่ะครับ?”

มยุรีกดเสียงต่ำ

“ก็มีหลักฐานว่าเธอเป็นคนทำเอง ทั้งลายเซ็น ทั้งเอกสาร ทั้งรายการโอนเงิน และข้อความที่เตรียมไว้ในโทรศัพท์”

รินลดารู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายเย็นลง

ประกันชีวิต?

เอกสาร?

รายการโอนเงิน?

พวกเขากำลังใช้ชื่อของเธอทำอะไร?

เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนขยับเข้าไปใกล้ประตูอีกนิด

แล้วเสียงของมยุรีก็พูดประโยคต่อมา

“พรุ่งนี้เช้า ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย เราจะได้เงินจากบริษัทประกัน และแกก็จะได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินทั้งหมดโดยไม่มีใครมาขวางอีก”

รินลดารู้สึกขาอ่อน

เธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดสามีจึงรีบให้เงิน 10,000 บาทและไล่เธอออกจากบ้าน

แต่เธอยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงต้องให้เธอหนี ก่อนที่แม่ของเขาจะมาถึง

และที่น่ากลัวที่สุดคือ…

ใครกันแน่ที่จะต้องหายไปจากแผนการนี้?


เอกสารที่มีชื่อฉัน แต่ไม่ใช่ลายมือฉัน

รินลดาค่อย ๆ ถอยออกจากห้องรับแขก

เธอเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบที่สุด แล้วเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงอยู่ในหู

เธอเปิดโทรศัพท์ดูไฟล์บันทึกเสียง พบว่ามันยังทำงานอยู่

เธอจึงรีบส่งไฟล์ไปยังบัญชีอีเมลสำรองที่ใช้เก็บเอกสารงานบัญชี

จากนั้นเธอเริ่มค้นหาข้อมูลในโทรศัพท์

เธอพบข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารหลายรายการที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

มีการโอนเงินจำนวน 2,800,000 บาทไปยังบัญชีบริษัทแห่งหนึ่งเมื่อสองวันก่อน

ผู้ทำรายการระบุชื่อเป็นรินลดา

แต่เธอไม่เคยทำธุรกรรมนี้เลย

เธอเปิดแอปธนาคารเพื่อตรวจสอบ พบว่ามีการเข้าสู่ระบบจากอุปกรณ์ที่ไม่รู้จัก

เธอรีบเปลี่ยนรหัสผ่านและติดต่อธนาคารเพื่อระงับการทำธุรกรรมที่น่าสงสัย

แต่เมื่อเธอพยายามเปิดเอกสารแนบจากข้อความธนาคาร กลับพบว่าไฟล์บางส่วนถูกลบไปแล้ว

รินลดาเริ่มเข้าใจ

มีคนใช้ข้อมูลส่วนตัวของเธอเปิดบัญชีและทำธุรกรรมโดยไม่ได้รับอนุญาต

และหากเธอไม่ทำอะไรเลย วันหนึ่งเธออาจถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ยักยอกเงินของบริษัท

เธอรีบค้นหาเอกสารเก่าในตู้เสื้อผ้า

ในลิ้นชักชั้นบนมีสำเนาบัตรประชาชน สำเนาทะเบียนบ้าน และเอกสารสมัครงานที่เธอเคยให้ภาคินเก็บไว้

เอกสารเหล่านั้นหายไปเกือบทั้งหมด

เหลือเพียงซองหนึ่งที่ถูกฉีกออก

ข้างในมีสำเนากรมธรรม์ประกันชีวิต

ชื่อผู้เอาประกันคือรินลดา

จำนวนเงินเอาประกันสูงถึง 20 ล้านบาท

ส่วนผู้รับผลประโยชน์คือภาคิน

เธออ่านรายละเอียดซ้ำหลายครั้ง

วันที่ทำประกันคือเมื่อสามเดือนก่อน

แต่เธอไม่เคยเซ็นเอกสารฉบับนี้

ไม่เคยไปตรวจสุขภาพ

และไม่เคยอนุญาตให้ใครทำประกันชีวิตแทนตัวเอง

รินลดาถ่ายภาพเอกสารทุกหน้า

จากนั้นเธอเปิดดูหน้าสุดท้าย

มีลายเซ็นของเธออยู่จริง

แต่ลายเซ็นนั้นผิดจากลายมือของเธอเล็กน้อย

เธอเป็นนักบัญชีมาก่อน จึงคุ้นเคยกับการตรวจสอบเอกสารและความผิดปกติของลายเซ็น

เธอรู้ทันทีว่ามีคนพยายามปลอมแปลงลายเซ็นของเธอ

ในจังหวะนั้น โทรศัพท์สั่นขึ้น

มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักส่งมา

“ถ้าคุณยังอยู่ในบ้าน ออกจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ อย่าให้ใครเห็นว่าคุณรู้เรื่องแล้ว”

รินลดาจ้องหน้าจอ

เธอพิมพ์ตอบกลับไป

“คุณเป็นใคร?”

อีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงประโยคเดียว

“คนที่ไม่อยากเห็นคุณต้องตายเพราะแผนของคนในบ้าน”

รินลดารู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองเธออยู่

เธอรีบมองออกไปนอกหน้าต่าง

ตรงลานจอดรถมีรถสีเทาคันหนึ่งจอดอยู่

กระจกมืดสนิท

และมีคนกำลังนั่งอยู่ภายใน


ผู้หญิงที่แม่สามีไม่เคยพูดถึง

รินลดาไม่กล้าอยู่ในห้องนอนอีกต่อไป

เธอหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเดินไปยังบันไดด้านหลังบ้าน ซึ่งเชื่อมกับห้องเก็บของและประตูเล็กออกสู่สวน

ก่อนออกจากบ้าน เธอได้ยินเสียงมยุรีพูดโทรศัพท์

“คืนนี้อย่าให้พลาดนะ ฉันไม่อยากมีปัญหาอีก”

ตามด้วยเสียงผู้ชาย

“แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ?”

มยุรีตอบอย่างไม่ลังเล

“ถ้าเธอไม่อยู่บ้านแล้วก็ปล่อยไปก่อน เรามีหลักฐานพอแล้ว”

รินลดาหยุดเดิน

ผู้ชายในโทรศัพท์พูดต่อ

“แล้วถ้าเธอกลับมา?”

“เธอจะไม่กล้ากลับมาอีก”

เสียงหัวเราะดังขึ้น

รินลดารีบออกจากบ้านทางประตูหลัง

เธอเดินไปตามถนนเล็ก ๆ จนถึงร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 500 เมตร

ที่นั่นเธอจึงโทรหา สุเมธ เพื่อนเก่าที่เคยทำงานร่วมกันในบริษัทบัญชี

“เมธ… ฉันมีเรื่องให้ช่วย”

“ริน? เสียงเธอเป็นอะไร?”

“ฉันคิดว่ามีคนกำลังใช้ชื่อฉันทำธุรกรรมผิดกฎหมาย และอาจมีแผนทำร้ายฉันด้วย”

สุเมธเงียบไป

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”

“อยู่ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน”

“อย่ากลับไปที่บ้านเด็ดขาด ฉันจะไปรับ”

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สุเมธก็มาถึง

เมื่อเห็นรินลดา เขาสังเกตเห็นว่าเธอมีสีหน้าหวาดกลัวและเสื้อผ้าเปียกฝนเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น?”

รินลดาเปิดไฟล์บันทึกเสียงให้ฟัง

สุเมธฟังจนจบ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป

“นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วนะริน”

“ฉันรู้”

“เธอมีหลักฐานเรื่องประกันชีวิตไหม?”

รินลดาส่งภาพกรมธรรม์ให้ดู

สุเมธขมวดคิ้ว

“เธอเคยตรวจสุขภาพเพื่อทำประกันหรือเปล่า?”

“ไม่เคย”

“แล้วรู้จักคนชื่อบริษัทนี้ไหม?”

เขาชี้ไปยังชื่อบริษัทที่ปรากฏในกรมธรรม์

รินลดาส่ายหน้า

สุเมธหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลสาธารณะของบริษัท

หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง เขาพบว่าบริษัทประกันแห่งนี้เคยมีข่าวร้องเรียนเกี่ยวกับการทำประกันโดยใช้เอกสารที่มีข้อสงสัยเรื่องลายเซ็น

“ฉันคิดว่าเราต้องแจ้งเจ้าหน้าที่และให้ทนายช่วยแล้ว”

รินลดาพยักหน้า

“แต่ฉันยังไม่รู้ว่าภาคินเกี่ยวข้องมากแค่ไหน”

สุเมธมองเธออย่างจริงจัง

“จากไฟล์เสียง เขารู้เรื่องแน่นอน แต่บางทีเขาอาจกำลังพยายามช่วยเธออยู่ก็ได้”

รินลดานิ่งไป

เธอนึกถึงใบหน้าของภาคินตอนยัดเงิน 10,000 บาทใส่มือ

แววตาของเขาไม่ได้เหมือนคนที่ต้องการกำจัดเธอ

มันเหมือนคนที่กำลังกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นเธออีก

“ฉันอยากรู้ความจริงจากปากเขา”


ความลับที่ภาคินพยายามซ่อนจากแม่ตัวเอง

ในขณะที่รินลดากำลังรวบรวมหลักฐาน ภาคินกลับนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นสองของบ้าน

มยุรีกำลังตรวจสอบเอกสารทั้งหมดอีกครั้ง

“พรุ่งนี้เช้าเราจะส่งเอกสารชุดนี้ให้บริษัทประกัน จากนั้นก็รอการอนุมัติ”

ภาคินนั่งนิ่ง

“แม่ครับ ผมขอถามอีกครั้งได้ไหมว่าเราจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริง ๆ หรือ?”

มยุรีหันขวับ

“แกจะพูดเรื่องนี้อีกทำไม?”

“ผมไม่อยากให้รินต้องกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีที่เธอไม่ได้ทำ”

“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง? ปล่อยให้หนี้ทั้งหมดตกอยู่กับเราอย่างนั้นเหรอ?”

ภาคินก้มหน้า

“ผมจะหาทางใช้หนี้เอง”

มยุรีหัวเราะ

“แกมีเงินพอหรือ?”

“ผมจะขายหุ้นของบริษัท”

“ห้ามเด็ดขาด!”

มยุรีตบโต๊ะ

“หุ้นของบริษัทเป็นของครอบครัวเรา ถ้าแกขาย เราจะเสียอำนาจทั้งหมด!”

ภาคินถอนหายใจ

“แต่แม่เป็นคนกู้เงินมาเองนะครับ ทำไมต้องเอารินเข้าไปเกี่ยว?”

มยุรีเงียบไป

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เพราะชื่อของเธอเหมาะที่สุด”

ภาคินลุกขึ้นทันที

“แม่!”

“อะไร? แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าเธอเคยทำงานบัญชี? ถ้าเธอเป็นคนจัดการเอกสารทั้งหมด คนอื่นก็จะเชื่อว่าเธอเป็นคนทำธุรกรรมเอง”

“แต่เอกสารพวกนั้นปลอม!”

“แล้วใครจะรู้?”

ภาคินกำมือแน่น

“ผมไม่ยอมให้แม่ทำแบบนี้”

มยุรีมองลูกชายอย่างเย็นชา

“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว ภาคิน เพราะแกเป็นคนลงชื่อในเอกสารบางฉบับด้วยตัวเอง”

ภาคินชะงัก

“แม่หมายความว่าอะไร?”

มยุรีหยิบแฟ้มอีกชุดขึ้นมา

ภายในมีเอกสารอนุมัติการโอนเงินหลายรายการ

ทุกฉบับมีลายเซ็นของภาคิน

“แกคิดว่าฉันไม่เก็บหลักฐานไว้หรือ?”

ภาคินมองเอกสารด้วยความตกใจ

เขาเคยเซ็นเอกสารให้แม่หลายครั้งโดยเชื่อว่าเป็นเอกสารบริหารบริษัท แต่ไม่เคยรู้ว่าบางฉบับถูกนำไปใช้โอนเงินออกไปยังบัญชีที่ไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจ

“แม่หลอกผมเหรอ?”

มยุรียิ้ม

“ฉันแค่ใช้ความสามารถของลูกชายให้เป็นประโยชน์”

ภาคินถอยหลัง

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าแม่ของเขาไม่ได้เพียงต้องการช่วยตัวเองจากหนี้สิน

เธอต้องการให้รินลดากลายเป็นผู้รับผิดชอบความผิดทั้งหมด และใช้กรมธรรม์ประกันชีวิตเป็นเครื่องมือสร้างผลประโยชน์เพิ่มเติม

“แม่ครับ ผมจะไปบอกความจริงทั้งหมด”

มยุรีลุกขึ้นทันที

“แกกล้าหรือ?”

“ผมไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะเรื่องนี้”

มยุรีเดินเข้ามาใกล้

“ถ้าแกเปิดปาก ทุกอย่างที่แกทำก็จะถูกเปิดเผยด้วย”

ภาคินก้มหน้า

“ผมรู้ครับ”

“แล้วแกคิดว่ารินลดาจะยังรักแกอยู่ไหม เมื่อรู้ว่าแกมีส่วนเกี่ยวข้อง?”

ภาคินหลับตา

เขารู้ว่าตัวเองผิด

เขาเคยเซ็นเอกสารโดยไม่ตรวจสอบ

เคยยอมให้แม่ใช้ชื่อของภรรยาในการจัดการบางอย่าง

และเมื่อรู้ว่าแผนการเริ่มอันตราย เขาจึงรีบให้เงินรินลดาหนีออกจากบ้าน

แต่เขายังไม่ได้บอกเธอทั้งหมด

เพราะมีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาไม่กล้าเผชิญหน้า


ความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเงินประกัน

เช้าวันต่อมา รินลดากับสุเมธเดินทางไปพบ ทนายวรัญญา ผู้เชี่ยวชาญด้านคดีอาชญากรรมทางการเงิน

หลังฟังเรื่องราวทั้งหมด ทนายวรัญญาแนะนำให้ทั้งสองเก็บรักษาหลักฐานต้นฉบับไว้ และอย่าติดต่อหรือเผชิญหน้ากับผู้เกี่ยวข้องโดยลำพัง

เธอตรวจสอบกรมธรรม์และเอกสารธุรกรรมที่รินลดาส่งให้

“มีบางอย่างผิดปกติค่ะ”

“อะไรคะ?”

“วันที่ระบุว่าคุณลงนามในกรมธรรม์ คุณอยู่ที่ไหน?”

รินลดาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันอยู่เชียงใหม่ค่ะ ไปเยี่ยมแม่ที่ป่วยอยู่”

“มีหลักฐานไหมคะ?”

“มีค่ะ ฉันมีตั๋วเครื่องบิน ใบเสร็จโรงพยาบาล และรูปถ่าย”

ทนายวรัญญาพยักหน้า

“ดีมากค่ะ นี่อาจช่วยพิสูจน์ได้ว่าคุณไม่ได้ไปลงนามด้วยตัวเอง”

เธอเปิดเอกสารอีกหน้า

“แต่ยังมีเรื่องที่น่ากังวลกว่า”

“อะไรคะ?”

ทนายชี้ไปยังข้อมูลผู้รับผลประโยชน์

“คุณภาคินเป็นผู้รับผลประโยชน์หลัก แต่มีชื่อบุคคลอีกคนหนึ่งเป็นผู้รับผลประโยชน์สำรอง”

รินลดามองชื่อ

มยุรี วัฒนกุล

เธอหน้าซีด

“แม่สามีของฉัน?”

ทนายพยักหน้า

“ใช่ค่ะ และจากข้อมูลเบื้องต้น มีการยื่นเอกสารเปลี่ยนแปลงรายละเอียดกรมธรรม์หลังจากทำประกันไปแล้ว”

รินลดาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

“หมายความว่าพวกเขาเตรียมทุกอย่างไว้แล้วเหรอคะ?”

“เรายังสรุปเจตนาของทุกคนไม่ได้ แต่เอกสารเหล่านี้มีข้อสงสัยหลายจุด และต้องให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องตรวจสอบอย่างเป็นทางการ”

สุเมธถามขึ้น

“แล้วเรื่องเงิน 2,800,000 บาทล่ะครับ?”

ทนายวรัญญาเปิดรายการธุรกรรม

“เงินก้อนนี้ถูกโอนผ่านบัญชีที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของคุณมยุรีค่ะ และมีการทำรายการบางส่วนโดยใช้ข้อมูลที่อาจถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต”

รินลดาเงียบไป

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าพวกเขาไม่ได้เพียงต้องการเงินประกัน

พวกเขากำลังสร้างหลักฐานทางการเงินเพื่อให้เธอกลายเป็นคนผิดในคดีทุจริต

หากเธอถูกจับหรือถูกกล่าวหา ภาคินและมยุรีอาจอ้างได้ว่าพวกเขาเป็นผู้เสียหาย

แต่ทำไมภาคินจึงต้องรีบให้เธอหนี?

ทนายวรัญญามองเธอ

“คุณรินลดาคะ มีอีกเรื่องที่คุณควรรู้”

“อะไรคะ?”

“เมื่อคืนมีคนจากบริษัทประกันติดต่อเข้ามา เขาต้องการยืนยันว่าคุณยังอยู่ที่บ้านตามที่ระบุไว้ในเอกสารหรือไม่”

รินลดาสะดุ้ง

“แล้วเขาได้รับคำตอบว่าอย่างไรคะ?”

“มีคนแจ้งว่าคุณออกจากบ้านไปแล้ว และไม่สามารถติดต่อได้”

เธอก้มหน้า

ตอนนี้คนในบ้านกำลังสร้างเรื่องว่าเธอหายตัวไป

หากวันหนึ่งเกิดเหตุร้ายขึ้น พวกเขาก็อาจใช้เรื่องนี้อธิบายทุกอย่างได้

ทนายวรัญญารีบแนะนำให้รินลดาเข้าแจ้งความและให้ข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ พร้อมส่งหลักฐานการบันทึกเสียงและเอกสารที่สงสัยว่าถูกปลอมแปลง

เธอจึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำ

แต่ก่อนที่การดำเนินการจะเสร็จสิ้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ

ภาคิน

รินลดาจ้องอยู่หลายวินาที ก่อนกดรับสาย

“ริน… คุณอยู่ที่ไหน?”

เสียงของสามีฟังดูอ่อนล้า

“คุณต้องการอะไรอีก?”

“ผมอยากเจอคุณ”

“เพื่อให้เงินฉันหนีอีกเหรอ?”

ปลายสายเงียบไป

“ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ”

“ฉันได้ยินหมดแล้ว ภาคิน”

“คุณได้ยินอะไร?”

“เรื่องประกันชีวิต เรื่องเอกสารปลอม เรื่องเงินที่โอนออกไป และเรื่องที่คุณกับแม่กำลังจะทำให้ฉันกลายเป็นคนผิด”

ภาคินหายใจแรง

“ริน… ผมขอโทษ”

“คุณรู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหนตอนเห็นชื่อของตัวเองอยู่ในกรมธรรม์ 20 ล้าน?”

“ผมรู้”

“ไม่! คุณไม่รู้!”

รินลดาเริ่มร้องไห้

“คุณเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด แต่คุณกลับปล่อยให้แม่ของคุณเอาชื่อฉันไปใช้ในเรื่องแบบนี้!”

“ผมไม่ได้ต้องการให้คุณตาย”

“แล้วคุณต้องการอะไร? ให้ฉันติดคุกแทนคุณหรือ?”

ภาคินไม่ตอบ

รินลดากลั้นน้ำตา

“ถ้าคุณยังมีความเป็นสามีเหลืออยู่บ้าง บอกความจริงทั้งหมดมา”

ภาคินสูดลมหายใจลึก

“ผมจะบอกทุกอย่าง แต่คุณต้องระวังตัวนะริน แม่รู้แล้วว่าคุณไม่ได้อยู่บ้าน”

“แล้วไง?”

“แม่กำลังตามหาคุณ”

รินลดาขนลุก

“ทำไม?”

ภาคินตอบเสียงเบา

“เพราะแม่รู้ว่าคุณมีไฟล์บันทึกเสียง”


คนที่ช่วยฉันหนี อาจเป็นคนที่มีความผิดมากที่สุด

หลังวางสาย รินลดารู้สึกสับสนอย่างมาก

เธอไม่รู้ว่าควรเชื่อภาคินหรือไม่

แต่เธอจำได้ว่าตอนที่เขาให้เงิน 10,000 บาท เขาดูหวาดกลัวจริง ๆ

เธอจึงตัดสินใจขอให้ทนายวรัญญาช่วยนัดพบภาคิน โดยมีเจ้าหน้าที่และพยานอยู่ด้วย

ก่อนถึงเวลานัด ภาคินส่งข้อความมาหาเธอ

“ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่เคยคิดทำร้ายคุณ เงินที่ผมให้วันนั้นคือสิ่งเดียวที่ผมทำได้ในเวลานั้น”

รินลดาตอบกลับไป

“ถ้าคุณไม่ได้คิดทำร้ายฉัน แล้วทำไมถึงเซ็นเอกสารพวกนั้น?”

ข้อความถูกอ่าน

แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

หลายชั่วโมงต่อมา ภาคินเดินทางมาพบเธอที่สำนักงานทนายความ

เขาดูโทรมกว่าวันก่อนมาก

เมื่อเห็นรินลดา เขาหยุดเดินอยู่หน้าประตู

“ริน…”

เธอไม่ตอบ

ภาคินนั่งลงและเริ่มเล่าความจริงทั้งหมด

เขาเปิดเผยว่าเมื่อหกเดือนก่อน บริษัทของครอบครัวประสบปัญหาหนี้สินจำนวนมาก มยุรีนำเงินของบริษัทไปลงทุนในโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ขาดทุนอย่างหนัก

ต่อมาเธอกู้เงินจากกลุ่มนายทุนหลายแห่ง และใช้เอกสารบริษัทค้ำประกันโดยไม่ได้แจ้งผู้ถือหุ้นทั้งหมด

เมื่อถึงกำหนดชำระหนี้ มยุรีจึงเริ่มหาทางนำเงินออกจากบัญชีบริษัท

ภาคินเคยลงนามในเอกสารหลายฉบับโดยไม่ตรวจสอบรายละเอียด เพราะเชื่อใจแม่

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาพบว่ามีการนำข้อมูลส่วนตัวของรินลดาไปใช้เปิดบัญชีและจัดทำเอกสารทางการเงิน

เขาเริ่มสอบถามแม่ แต่กลับถูกข่มขู่ว่าจะเปิดเผยลายเซ็นของเขาในเอกสารที่อาจเกี่ยวข้องกับการทุจริต

“ผมยอมรับว่าผมมีส่วนผิด ผมประมาทและเชื่อแม่มากเกินไป”

รินลดามองเขา

“แล้วกรมธรรม์ประกันชีวิตล่ะ?”

ภาคินก้มหน้า

“แม่เป็นคนจัดการทั้งหมด ผมเพิ่งรู้เมื่อสองเดือนก่อน”

“แล้วคุณรู้ว่าฉันเป็นผู้เอาประกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตอนที่ผมเห็นเอกสารฉบับจริง”

“ทำไมไม่บอกฉันทันที?”

ภาคินน้ำตาคลอ

“เพราะแม่ขู่ว่าจะทำให้คุณกลายเป็นผู้ต้องหาในคดีโอนเงิน ถ้าผมเปิดเผยเรื่องนี้ ผมกลัวว่าคุณจะถูกจับก่อนที่ผมจะหาหลักฐานช่วยคุณได้”

รินลดาหัวเราะทั้งน้ำตา

“คุณคิดว่าการปล่อยให้ฉันอยู่ในบ้านที่มีคนกำลังวางแผนใช้ชื่อฉันทำผิด เป็นการปกป้องฉันเหรอ?”

“ผมขอโทษ”

“คุณให้ฉันหนีไปโดยไม่อธิบายอะไรเลย คุณรู้ไหมว่าฉันคิดว่าคุณไม่รักฉันแล้ว?”

ภาคินก้มหน้าลง

“ผมไม่กล้าบอกว่าผมยังคู่ควรกับความรักของคุณหรือเปล่า”

รินลดาเงียบไปนาน

ก่อนถามคำถามที่เธอค้างคาใจที่สุด

“คุณรู้ไหมว่าแม่ของคุณกำลังวางแผนอะไรต่อจากนั้น?”

ภาคินพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“ผมได้ยินแม่คุยกับคนที่ชื่อปกรณ์ เขาเป็นคนดูแลเอกสารการเงินของบริษัท”

“แล้วเขาพูดว่าอะไร?”

ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดไฟล์เสียงอีกไฟล์หนึ่ง

“ผมแอบบันทึกไว้ก่อนออกจากบ้าน”

เขากดเล่น

เสียงของมยุรีดังขึ้น

“ถ้าผู้หญิงคนนั้นกลับมา เราต้องทำให้เธอไม่มีโอกาสพูดอีก”

เสียงของปกรณ์ตอบ

“แล้วจะทำอย่างไรครับ?”

มยุรีตอบอย่างเย็นชา

“ให้เธอเข้าใจว่าเราจะคืนเงินและยอมจบเรื่อง จากนั้นนัดเธอมาที่โกดังเก็บเอกสาร เราจะได้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”

ไฟล์เสียงจบลง

รินลดาหันไปมองภาคิน

“คุณรู้เรื่องนี้แล้วทำไมไม่แจ้งเจ้าหน้าที่?”

“ผมกำลังรวบรวมหลักฐานให้ครบ แต่ผมไม่แน่ใจว่าแม่มีคนอยู่ข้างนอกมากแค่ไหน”

ทนายวรัญญารีบขอให้ภาคินส่งไฟล์ต้นฉบับให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ

เธอย้ำว่าไม่ควรให้ใครไปพบมยุรีหรือปกรณ์ตามลำพัง

ภาคินพยักหน้า

“ผมพร้อมให้การทุกอย่างครับ”

รินลดามองสามี

เธอรู้แล้วว่าภาคินไม่ได้เป็นคนบริสุทธิ์ทั้งหมด

แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนที่คิดแผนร้ายตั้งแต่ต้น

เขาเลือกผิดเพราะความกลัวและความโลภของครอบครัว

และการที่เขายอมเปิดเผยความจริงในวันนี้ ไม่ได้ทำให้ความผิดของเขาหายไป

แต่เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะเริ่มรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำ


นัดพบที่โกดังร้าง และคำพูดที่ทำให้คนทั้งห้องเงียบ

หลังจากเจ้าหน้าที่ได้รับหลักฐานเพิ่มเติม จึงมีการวางแผนตรวจสอบสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับเอกสารทางการเงินและกรมธรรม์

โกดังเก็บเอกสารของบริษัทตั้งอยู่ชานเมือง

ตามข้อมูลที่ภาคินให้ไว้ มยุรีและปกรณ์มักนำเอกสารสำคัญไปเก็บไว้ที่นั่น

เจ้าหน้าที่จึงดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อเข้าตรวจสอบ

รินลดาไม่ได้เข้าไปในโกดังด้วยตัวเอง แต่เธอติดตามความคืบหน้าผ่านทนายความและเจ้าหน้าที่

ในวันตรวจสอบ มยุรีมาถึงโกดังพร้อมปกรณ์

เธอถือกระเป๋าเอกสารใบใหญ่

“เอกสารทั้งหมดอยู่ครบใช่ไหม?”

ปกรณ์พยักหน้า

“ครับ ผมจัดแยกไว้แล้ว”

“แล้วเรื่องบัญชีของรินลดาล่ะ?”

“ผมเตรียมข้อมูลไว้แล้วครับ”

มยุรีเปิดแฟ้ม

“ดี ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน เราจะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีก”

แต่ก่อนที่เธอจะพูดต่อ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณหญิงมยุรีครับ กรุณาหยุดการเคลื่อนย้ายเอกสารก่อน”

มยุรีหันขวับ

เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาพร้อมแสดงตัวและเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เรามีข้อมูลเกี่ยวกับเอกสารทางการเงินและกรมธรรม์ประกันชีวิตที่ต้องขอตรวจสอบเพิ่มเติมครับ”

มยุรีเริ่มโกรธ

“คุณมีสิทธิ์อะไรเข้ามาในโกดังของบริษัทฉัน?”

เจ้าหน้าที่แสดงเอกสารตามขั้นตอน

ปกรณ์เริ่มหน้าซีด

“คุณหญิงครับ ผมว่าเราควรให้ความร่วมมือ”

“แกเงียบไป!”

มยุรีหันไปมองเจ้าหน้าที่

“ฉันไม่รู้เรื่องเอกสารอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างเป็นเรื่องของลูกชายฉันกับสะใภ้!”

ในจังหวะนั้น ภาคินเดินเข้ามา

มยุรีชะงัก

“ภาคิน! แกมาทำอะไรที่นี่?”

ภาคินมองแม่

“ผมมาให้ความจริงปรากฏครับ”

“แกทรยศแม่งั้นเหรอ?”

“ผมไม่ได้ทรยศแม่ครับ ผมแค่ไม่ยอมให้แม่ใช้ชื่อคนอื่นมารับผิดแทนอีกต่อไป”

มยุรีหัวเราะเสียงดัง

“แกคิดว่าตัวเองไม่มีความผิดหรือ? ลายเซ็นแกอยู่ในเอกสารทุกฉบับ!”

ภาคินพยักหน้า

“ผมยอมรับครับ ผมจะให้ข้อมูลทั้งหมด และรับผิดชอบในส่วนที่ผมทำผิด”

มยุรีเงียบไป

เธอไม่คิดว่าลูกชายจะยอมพูดเช่นนั้นต่อหน้าเจ้าหน้าที่

ปกรณ์เริ่มพยายามเดินออกจากโกดัง แต่ถูกเจ้าหน้าที่เรียกให้หยุดเพื่อสอบถาม

จากการตรวจสอบเบื้องต้น พบเอกสารหลายชุดที่มีข้อมูลไม่ตรงกัน รวมถึงสำเนากรมธรรม์และหลักฐานการโอนเงินที่เกี่ยวข้องกับบัญชีซึ่งใช้ชื่อรินลดา

นอกจากนี้ยังมีเอกสารฉบับหนึ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ

เป็นสำเนาคำร้องขอแก้ไขข้อมูลผู้เอาประกัน โดยมีการระบุข้อความว่า

ผู้เอาประกันมีปัญหาสุขภาพร้ายแรงและอาจไม่สามารถให้ความยินยอมได้ด้วยตนเอง

รินลดาซึ่งได้รับแจ้งเรื่องนี้ผ่านทนายความรู้สึกมือเย็นเฉียบ

นั่นหมายความว่า มีคนพยายามสร้างเอกสารเพื่อให้เธอดูเหมือนเป็นผู้ที่ไม่สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับกรมธรรม์ของตัวเองได้

หากปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไป เธออาจถูกนำไปผูกกับธุรกรรมและการเรียกร้องผลประโยชน์ที่เธอไม่เคยรับรู้

มยุรีเริ่มเสียงสั่น

“ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!”

เจ้าหน้าที่ตอบอย่างสงบ

“เรายังไม่ได้ตัดสินว่าผู้ใดมีความผิดครับ แต่เอกสารทั้งหมดจะต้องถูกตรวจสอบ และทุกคนที่เกี่ยวข้องจะต้องให้ข้อมูลตามกระบวนการ”

มยุรีหันไปมองลูกชาย

“ภาคิน แกทำแบบนี้กับแม่ได้ยังไง?”

ภาคินน้ำตาคลอ

“แม่ครับ ผมเคยขอให้แม่หยุดแล้ว”

“เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?”

“ไม่ใช่เพราะรินครับ แต่เพราะแม่กำลังทำสิ่งที่ผิด”

มยุรีเงียบไป

เป็นครั้งแรกที่เธอไม่มีคำพูดใดจะตอบโต้ลูกชาย


ผู้หญิงที่ถูกใส่ร้าย กลับเป็นคนเปิดโปงความจริง

หลังการตรวจสอบโกดัง เจ้าหน้าที่ได้รวบรวมเอกสารและหลักฐานดิจิทัลเพิ่มเติม

รินลดาให้ข้อมูลเกี่ยวกับเอกสารส่วนตัวที่หายไป การเข้าถึงบัญชีธนาคาร และกรมธรรม์ประกันชีวิตที่เธอไม่เคยสมัครด้วยตัวเอง

เธอยังส่งหลักฐานยืนยันว่าในวันที่มีการระบุว่าเธอลงนามในกรมธรรม์ เธออยู่ต่างจังหวัดจริง

นอกจากนี้ บันทึกการเข้าใช้งานระบบธนาคารและข้อมูลจากอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องยังช่วยให้ตรวจสอบเส้นทางธุรกรรมได้ชัดเจนขึ้น

ผลการตรวจสอบพบว่าเงิน 2,800,000 บาทที่ถูกโอนออกไป ไม่ได้ถูกนำไปใช้โดยรินลดา แต่ถูกส่งต่อไปยังบัญชีที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของมยุรีและบุคคลภายนอก

ส่วนกรมธรรม์ประกันชีวิตก็มีข้อสงสัยเกี่ยวกับการปลอมแปลงลายเซ็นและข้อมูลประกอบการสมัคร ซึ่งต้องดำเนินการตรวจสอบตามกระบวนการทางกฎหมายและเงื่อนไขของบริษัทประกัน

เมื่อหลักฐานเริ่มชัดเจนขึ้น มยุรีจึงถูกเรียกให้ข้อมูลในฐานะผู้เกี่ยวข้อง

เธอพยายามอธิบายว่าเป็นการจัดการทางธุรกิจภายในครอบครัว

แต่เมื่อถูกถามถึงเหตุผลที่ใช้ชื่อรินลดาโดยไม่ได้รับความยินยอม เธอกลับไม่สามารถให้คำตอบที่สอดคล้องกับเอกสารได้

ส่วนปกรณ์ให้ข้อมูลว่าเขาเป็นผู้จัดเตรียมเอกสารบางส่วนตามคำสั่งของมยุรี และมีการนำข้อมูลส่วนตัวของรินลดามาจากแฟ้มเอกสารในบ้าน

ในระหว่างการให้ข้อมูล มยุรีหันไปมองลูกชาย

“ภาคิน แกช่วยแม่พูดหน่อยสิ!”

ภาคินนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

ก่อนตอบด้วยเสียงหนักแน่น

“ผมจะพูดตามความจริงครับ”

มยุรีเริ่มร้องไห้

“ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี ทำทุกอย่างเพื่อแก แล้วแกตอบแทนฉันแบบนี้เหรอ?”

ภาคินก้มหน้าลง

“แม่เลี้ยงผมมา ผมไม่เคยลืมครับ แต่การที่แม่เลี้ยงผมมาไม่ได้หมายความว่าผมต้องยอมให้แม่ทำร้ายคนอื่น”

คำพูดนั้นทำให้มยุรีเงียบไป

รินลดาไม่ได้อยู่ในห้องนั้น แต่เมื่อทนายเล่าให้ฟัง เธอก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่เคยต้องการให้ครอบครัวของสามีแตกแยก

เธอเพียงต้องการมีชีวิตที่ปลอดภัย และไม่ถูกใช้เป็นเครื่องมือของใคร


เงิน 10,000 บาทที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมายืนด้วยตัวเอง

เวลาผ่านไปหลายเดือน

การดำเนินคดีและการตรวจสอบธุรกรรมยังคงดำเนินต่อไปตามกระบวนการ

รินลดาได้รับการยืนยันจากบริษัทประกันว่าเรื่องกรมธรรม์ที่มีข้อสงสัยจะถูกระงับการดำเนินการไว้ก่อน จนกว่าจะตรวจสอบเอกสารและข้อเท็จจริงครบถ้วน

ส่วนบัญชีที่เกี่ยวข้องกับธุรกรรมผิดปกติก็ได้รับการตรวจสอบและดำเนินการตามขั้นตอน

มยุรีและปกรณ์ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองตามผลการสอบสวนและกระบวนการทางกฎหมาย

ภาคินก็ไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิดชอบทั้งหมด เพราะเขายอมรับว่าเคยลงนามในเอกสารบางฉบับโดยไม่ตรวจสอบ และมีส่วนทำให้ข้อมูลของภรรยาถูกนำไปใช้

เขาจึงให้ความร่วมมือในการสอบสวนและดำเนินการแก้ไขความเสียหายตามส่วนที่เกี่ยวข้อง

ส่วนรินลดาเลือกแยกกันอยู่กับภาคินในช่วงที่ทุกอย่างยังไม่เรียบร้อย

เธอไม่ได้ตัดสินใจหย่าทันที แต่ก็ไม่ยอมกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม

เธอต้องการเวลาเพื่อฟื้นฟูจิตใจและพิจารณาว่าความสัมพันธ์นี้ยังสามารถเริ่มต้นใหม่ได้หรือไม่

วันหนึ่ง ภาคินมาหาเธอที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ซึ่งเธอเริ่มเปิดกิจการอีกครั้ง

เขาวางซองเงินไว้บนโต๊ะ

“นี่ครับ เงิน 10,000 บาทที่ผมให้คุณวันนั้น”

รินลดามองซองเงิน

“คุณเอามาคืนฉันทำไม?”

“ผมอยากให้คุณรู้ว่า วันนั้นผมไม่ได้ให้เงินเพื่อไล่คุณออกจากบ้าน ผมให้เพราะผมกลัวว่าจะไม่มีโอกาสช่วยคุณอีก”

เธอนิ่งไป

ภาคินพูดต่อ

“ผมรู้ว่าคำขอโทษไม่สามารถทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมได้ ผมไม่ได้มาขอให้คุณกลับไปอยู่กับผมวันนี้ ผมแค่อยากบอกว่าผมยอมรับความผิดของตัวเองแล้ว”

รินลดามองเขา

“คุณรู้ไหมว่าฉันกลัวอะไรที่สุด?”

ภาคินส่ายหน้า

“ฉันไม่ได้กลัวว่าจะไม่มีเงิน ไม่ได้กลัวว่าจะต้องเริ่มต้นใหม่ แต่ฉันกลัวว่าคนที่ฉันใช้ชีวิตด้วยทุกวัน จะกลายเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักอีกต่อไป”

ภาคินก้มหน้า

“ผมเข้าใจครับ”

“ฉันไม่รู้ว่าฉันจะกลับไปเชื่อใจคุณได้อีกไหม”

“ผมจะไม่บังคับให้คุณเชื่อใจผมครับ”

รินลดาหยิบซองเงินขึ้นมา ก่อนส่งคืนให้เขา

“เก็บไว้เถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการเงินก้อนนี้แล้ว”

ภาคินมองเธอ

“แล้วคุณต้องการอะไร?”

รินลดายิ้มบาง ๆ

“ฉันต้องการชีวิตของตัวเองกลับคืนมา”

ภาคินพยักหน้า

“ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขนะริน”

เขาลุกขึ้นเดินออกจากร้าน

ครั้งนี้รินลดาไม่ได้ร้องไห้

เธอมองเงิน 10,000 บาทที่เคยได้รับในวันนั้น แล้วนึกถึงตัวเองในสภาพเปียกน้ำจากการอาบน้ำ มือสั่น และไม่รู้ว่าจะต้องหนีไปไหน

เงินก้อนเล็ก ๆ นั้นไม่ได้ช่วยให้เธอร่ำรวย

แต่มันทำให้เธอมีโอกาสออกจากบ้านก่อนที่แผนการร้ายจะดำเนินไปไกลกว่านั้น

และสิ่งที่ช่วยให้เธอรอดพ้นจากการถูกใส่ร้าย ไม่ใช่โชคเพียงอย่างเดียว

แต่เป็นการกล้าตั้งคำถาม เก็บหลักฐาน และไม่ยอมปล่อยให้ความกลัวทำให้ตัวเองเงียบ


วันที่ฉันกลับไปยังบ้านหลังเดิม โดยไม่ต้องกลัวใครอีก

หนึ่งปีต่อมา รินลดากลายเป็นเจ้าของร้านขนมเล็ก ๆ ที่เติบโตขึ้นอย่างมาก

เธอเริ่มต้นจากเงินเก็บที่เหลืออยู่ และได้รับความช่วยเหลือจากสุเมธในการจัดทำบัญชีธุรกิจ

เธอไม่ได้กลับไปทำงานประจำ แต่เลือกสร้างกิจการของตัวเอง

วันหนึ่ง เธอได้รับจดหมายจากทนายความแจ้งความคืบหน้าของคดี

เอกสารยืนยันว่าข้อกล่าวหาที่เคยถูกสร้างขึ้นเพื่อโยงเธอเข้ากับธุรกรรมผิดปกติไม่สามารถนำมาใช้กล่าวหาเธอได้ เมื่อมีหลักฐานยืนยันว่าเธอไม่ได้เป็นผู้ดำเนินการและไม่ได้ให้ความยินยอม

เธออ่านจดหมายจนจบ ก่อนถอนหายใจยาว

ในที่สุด เธอก็ไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าใครจะมาเคาะประตูบ้านในตอนกลางคืนอีกแล้ว

บ่ายวันนั้น ภาคินส่งข้อความมาหา

“ผมอยากขออนุญาตไปพบคุณสักครั้งได้ไหม?”

รินลดามองข้อความอยู่พักใหญ่

เธอไม่ได้เกลียดเขา

แต่ก็ไม่อาจลืมสิ่งที่เกิดขึ้น

สุดท้ายเธอตอบกลับไปว่า

“ถ้าคุณอยากคุย เราพบกันได้ที่ร้านกาแฟ แต่ฉันยังไม่พร้อมกลับไปใช้ชีวิตคู่เหมือนเดิม”

ภาคินตอบกลับทันที

“ผมเข้าใจครับ ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้พูดความจริง”

เมื่อถึงวันนัด ภาคินมาถึงก่อนเวลา

เขานั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

เมื่อรินลดาเดินเข้ามา เขาลุกขึ้นยืน

“คุณดูดีขึ้นมากนะ”

“ฉันสบายดีค่ะ”

ทั้งสองนั่งลง

ภาคินไม่ได้พูดเรื่องกลับมาอยู่ด้วยกัน

เขาเพียงเล่าว่าได้เริ่มทำงานใหม่ในบริษัทเล็ก ๆ ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัว และกำลังทยอยรับผิดชอบในส่วนที่ตัวเองต้องแก้ไข

รินลดาฟังอย่างสงบ

ก่อนถามว่า

“คุณยังติดต่อแม่อยู่ไหม?”

ภาคินพยักหน้า

“ยังครับ แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม แม่ต้องเข้าสู่กระบวนการตามกฎหมาย ส่วนผมก็ต้องรับผิดชอบในส่วนของผม”

“คุณยังโกรธแม่อยู่ไหม?”

ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ผมเสียใจมากกว่า ผมเคยคิดว่าถ้าผมทำตามแม่ทุกอย่าง แม่จะพอใจ แต่สุดท้ายผมกลับทำร้ายคนที่รักผมจริง ๆ”

รินลดาพยักหน้าเบา ๆ

“บางครั้งการรักใครสักคน ก็ไม่ได้แปลว่าเราต้องทำตามทุกอย่างที่เขาสั่งนะคะ”

ภาคินยิ้มเศร้า

“ผมเพิ่งเข้าใจเรื่องนั้น”

ก่อนแยกจากกัน เขาหยิบซองเล็ก ๆ ออกมาวางบนโต๊ะ

ข้างในเป็นรูปถ่ายของทั้งสองคนในวันแต่งงาน

“ผมเก็บรูปนี้ไว้ตลอดครับ ไม่ได้เอามาเพื่อให้คุณกลับมา แค่อยากคืนให้คุณ เพราะมันเป็นความทรงจำของเราทั้งคู่”

รินลดารับรูปถ่ายไว้

เธอมองภาพตัวเองในชุดเจ้าสาวสีขาว และภาคินที่ยิ้มอย่างมีความสุข

เธอไม่ได้ฉีกมันทิ้ง

แต่ก็ไม่ได้สัญญาว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

“ขอบคุณค่ะ”

ภาคินพยักหน้า

จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

รินลดาเดินกลับเข้าร้านของตัวเอง

เธอมองพนักงานที่กำลังจัดขนมใส่กล่อง มองลูกค้าที่กำลังยิ้ม และมองแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

เธอรู้แล้วว่า ชีวิตของเธอไม่ได้จบลงในวันที่สามีทุบประตูห้องน้ำและยื่นเงิน 10,000 บาทให้

วันนั้นอาจเป็นวันที่น่ากลัวที่สุดวันหนึ่งในชีวิต

แต่ก็เป็นวันที่เธอเริ่มเห็นความจริง

ความจริงที่ทำให้เธอรู้ว่า ความรักไม่ควรต้องแลกด้วยการยอมถูกหลอกลวง ความเป็นครอบครัวไม่ควรใช้เป็นข้ออ้างในการทำร้ายกัน และความเงียบไม่ใช่หนทางแก้ปัญหาเมื่อชีวิตของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย

ก่อนปิดร้านในเย็นวันนั้น รินลดาหยิบรูปถ่ายวันแต่งงานขึ้นมาดูอีกครั้ง

เธอไม่ได้ร้องไห้

เพียงยิ้มเล็กน้อย แล้วเก็บมันไว้ในลิ้นชัก

จากนั้นจึงเดินออกไปล็อกประตูร้าน

เธอหันกลับมามองป้ายชื่อร้านที่ตัวเองสร้างขึ้นด้วยมือ

“รินลดา เบเกอรี่”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึกว่า ชื่อของตัวเองเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง

เพราะบางครั้ง คนที่ยื่นเงินให้เราเพื่อหนีออกจากบ้าน อาจกำลังพยายามช่วยชีวิตเรา แต่คนที่เราต้องระวังที่สุด อาจเป็นคนที่นั่งอยู่ในบ้านหลังเดียวกันและรู้จักทุกความลับของเราเป็นอย่างดี อย่าให้คำว่าครอบครัวทำให้เรายอมรับความอยุติธรรม และอย่าให้ความรักทำให้เราลืมปกป้องชีวิตและศักดิ์ศรีของตัวเอง

เงิน 10,000 บาทในวันนั้นซื้อความปลอดภัยให้รินลดาได้เพียงชั่วคราว แต่ความกล้าที่จะเปิดเผยความจริงต่างหาก ที่ทำให้เธอได้ชีวิตของตัวเองกลับคืนมาตลอดกาล

Related Articles

Back to top button
error: Content is protected !!