“ตลอดเก้าปีเต็มในวันทหารผ่านศึก ชายชราจะเดินเข้ามาร้านกาแฟ

สั่งกาแฟดำสองแก้ว แล้ววางทิ้งไว้ตรงข้ามแก้วหนึ่งโดยไม่เคยแตะต้อง… แต่ปีนี้เขากลับไม่มา มีเพียงนายทหารหนุ่มถือซองเอกสารมายื่นให้ฉันพร้อมกระซิบว่า ‘คุณตาสั่งไว้ว่า ป้ามีสิทธิ์รู้ความจริง ว่ากาแฟแก้วที่สองนั้น… เขาสั่งมาตั้งไว้ให้ใคร!’”
ตลอดเก้าปีเต็มในวันทหารผ่านศึก ชายชราจะเดินเข้ามาร้านกาแฟ สั่งกาแฟดำสองแก้ว…
Part 2: ซองของคนตายทำให้แชมป์กระชากเงินเดือนฉัน
รองเท้าหนังของแชมป์เหยียบลงบนรูปพ่อเต็มแรง ก่อนที่ฉันจะก้มลงเก็บมันได้ทัน
“อย่าเหยียบนะ!”
ฉันทรุดตัวลง คว้าข้อเท้าของเขาออกจากภาพถ่าย มือทั้ง 2 ข้างสั่นจนแทบจับอะไรไม่อยู่
แชมป์หัวเราะในลำคอ แล้วจงใจบดปลายรองเท้าซ้ำลงไปอีกครั้ง
“รูปเก่าใบเดียว ทำเป็นหวงเหมือนโฉนดที่ดิน”
“นี่รูปพ่อฉัน!”
ฉันผลักขาเขาออกสุดแรง รีบหยิบรูปขึ้นมาแนบอก รอยดินดำเปื้อนตรงใบหน้าของพ่อพอดี
หัวใจฉันเจ็บเหมือนถูกเหยียบตามไปด้วย ลมหายใจติดอยู่ในลำคอจนต้องกัดฟันกลั้นน้ำตา
ชานนท์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างฉันกับแชมป์ทันที
“ถอยไปครับ อย่าแตะต้องเอกสารของคุณตาผมอีก”
“เอกสารคนตายมีค่าอะไร”
แชมป์ยักไหล่ ก่อนชี้ไปทางประตู
“เอาขยะพวกนี้ออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันเรียกตำรวจ”
ชานนท์ไม่เถียง เขาคุกเข่าลงเก็บกระดาษที่หล่นกระจาย แล้ววางซองสีน้ำตาลบนโต๊ะหมายเลข 4 อย่างระมัดระวัง
“คุณป้าครับ คุณตากำชับว่าให้เปิดต่อหน้าคุณป้าเท่านั้น”
เขาดึงกระดาษพับ 2 แผ่นออกมา
แผ่นแรกเป็นคำรับรองที่มีลายเซ็นของคุณตาชาติ ส่วนแผ่นที่ 2 เป็นสำเนาเอกสารสิทธิ์เก่า ชื่อแม่ของฉันปรากฏอยู่ตรงช่องผู้ถือครองที่ดิน
ชานนท์ใช้นิ้วแตะบรรทัดนั้น
“คุณตารับรองว่า ร้านกาแฟหลังนี้สร้างอยู่บนที่ดินของแม่คุณป้า โดยพ่อของแชมป์ไม่มีสิทธิ์ครอบครองตั้งแต่แรกครับ”
ฉันมองชื่อแม่ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ตัวอักษรไม่กี่ตัวทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบ หัวเข่าของฉันอ่อนจนต้องจับขอบโต๊ะไว้
“หมายความว่า… ที่ดินผืนนี้เป็นของแม่ฉันหรือจ๊ะ”
“ตามคำรับรองของคุณตา ใช่ครับ”
แชมป์พุ่งเข้ามาคว้ากระดาษ แต่ชานนท์ชักมือกลับทัน
“ส่งมา!”
“ไม่ได้ครับ”
“นี่ร้านฉัน ทุกอย่างในร้านต้องผ่านฉัน!”
ชานนท์พับเอกสารเก็บลงซอง สีหน้าของเขานิ่งจนฉันเดาไม่ออกว่าในใจกำลังคิดอะไร
ฉันสูดลมหายใจ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับแชมป์
“ตอบฉันมาตรง ๆ พ่อของเธอได้ที่ดินผืนนี้มาอย่างไร”
แชมป์กระตุกยิ้ม
“ป้าเป็นแค่ลูกจ้าง มีสิทธิ์อะไรสอบสวนครอบครัวฉัน”
“ถ้าเอกสารนี่เป็นของจริง ฉันไม่ใช่แค่ลูกจ้าง”
“ของจริงเหรอ?”
เขาหัวเราะเสียงดัง แล้วตบโต๊ะจนถ้วยกาแฟกระเทือน
“คนแก่ตายไปแล้ว 1 คน ทหารหนุ่มหอบกระดาษมา 1 ซอง แล้วป้าก็รีบตั้งตัวเป็นเจ้าของที่ดินเลยนะ วางแผนกันมาดีจริง ๆ”
เลือดร้อนวาบขึ้นมาถึงใบหน้า
ฉันทำงานที่นี่มา 22 ปี ไม่เคยหยิบเงินร้านแม้แต่บาทเดียว แต่เขากลับพูดเหมือนฉันเป็นหัวขโมย
“ฉันไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้มาก่อน”
“ใครจะเชื่อ”
แชมป์ชี้หน้าฉัน แล้วหันไปหาชานนท์
“พวกแก 2 คนร่วมกันปลอมหลักฐานใช่ไหม คิดว่าฉันเด็กจนดูไม่ออกหรือไง”
ชานนท์ขยับเข้ามาใกล้โต๊ะ
“ระวังคำพูดด้วยครับ การกล่าวหาคนอื่นว่าปลอมเอกสารโดยไม่มีหลักฐานก็มีความผิด”
“ขู่ฉันเหรอ ไอ้ทหารเด็ก!”
“ผมแค่เตือน”
ทั้งคู่จ้องกันโดยไม่มีใครหลบตา
ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น ร้านทั้งร้านเงียบจนฉันได้ยินเสียงกาแฟหยดจากก้นแก้วลงบนจานรอง
จากนั้นแชมป์ก็ยิ้ม
ไม่ใช่รอยยิ้มของคนกลัว
แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังคิดวิธีเอาคืน
“ได้ ถ้าป้ายืนยันว่าเอกสารจริง เราก็มาคิดบัญชีกัน”
เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์ ดึงลิ้นชักเก็บเงินออกมา แล้วหยิบซองสีขาวที่เขียนชื่อฉันไว้ขึ้นมา
ฉันจำได้ทันที
นั่นคือเงินเดือนของฉัน
“แชมป์ เอาซองนั้นมานะ”
เขาชูมันขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนดึงธนบัตรออกมานับช้า ๆ ต่อหน้าฉัน
“เงินเดือนเดือนนี้ 12,000 บาท”
“นั่นเงินที่ฉันทำงานมา”
“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
เขายัดธนบัตรทั้งหมดลงในกระเป๋ากางเกงตัวเอง
ฉันรีบเข้าไปแย่ง แต่แชมป์ผลักไหล่ฉันจนหลังชนขอบโต๊ะ ความเจ็บแล่นขึ้นไปถึงต้นคอจนตาพร่า
ชานนท์ประคองฉันไว้
“คุณป้าเป็นอะไรไหมครับ”
“ฉันไม่เป็นไร”
ฉันฝืนยืนตรง ทั้งที่แขนข้างหนึ่งชาไปหมด
“คืนเงินเดือนฉันมา”
แชมป์ส่ายหน้า
“ฉันยึดไว้เป็นค่าเสียหาย”
“ค่าเสียหายอะไร”
“ค่าโต๊ะ ค่าเก้าอี้ ค่าไฟ แล้วก็ค่าเสียเวลาที่ป้าปล่อยให้คนแก่มานั่งแช่ทุกปี”
“คุณตาชาติจ่ายค่ากาแฟทุกครั้ง!”
“ป้าเป็นคนจ่ายแทนไม่ใช่หรือไง เท่ากับป้ายอมรับเองว่าใช้ร้านฉันทำบุญโดยไม่ขออนุญาต”
ฉันจ้องหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
กาแฟเพียง 2 แก้วต่อปี กลายเป็นข้ออ้างให้เขายึดเงินที่ฉันต้องใช้ซื้อข้าว ซื้อยา และจ่ายค่าห้อง
“เธอไม่มีสิทธิ์หักหมดทั้งซอง”
“ฉันเป็นเจ้าของร้าน ฉันจะหักเท่าไรก็ได้”
แชมป์เดินผ่านฉันไปทางห้องเก็บของด้านหลัง
ความรู้สึกไม่ดีแล่นวาบขึ้นมาทันที
“แชมป์ จะไปไหน”
เขาไม่ตอบ
ฉันรีบตามไป และเห็นเขาหยุดอยู่หน้าล็อกเกอร์เหล็กของฉัน ในมือมีกุญแจสำรองของร้าน
“อย่าเปิดนะ!”
แชมป์ไขกุญแจแล้วกระชากประตูล็อกเกอร์ออก
ข้างในมีถุงผ้าใบเล็กซ่อนอยู่ใต้เสื้อสำรอง มันคือเงินเก็บ 38,500 บาทที่ฉันค่อย ๆ แบ่งจากค่าแรงทีละเล็กทีละน้อยมาหลายปี
เขาหยิบมันออกมาต่อหน้าต่อตา
ฉันพุ่งเข้าไปกอดถุงผ้าไว้
“นี่เงินส่วนตัวของฉัน คืนมา!”
แชมป์กระชากกลับจนสายถุงบาดฝ่ามือฉัน
“เก็บเงินไว้ในร้าน ก็ถือเป็นทรัพย์สินร้าน”
“เธอพูดบ้าอะไร นั่นเงินฉัน!”
“พิสูจน์สิ”
เขากระตุกถุงอีกครั้ง
นิ้วของฉันหลุดออกทีละนิ้ว แผลที่ฝ่ามือแสบร้อน แต่ความกลัวกลับหนักกว่า เพราะนั่นคือเงินก้อนสุดท้ายที่ฉันมี
ชานนท์ยืนบังประตู
“คืนให้คุณป้าครับ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่”
“หลีกไป”
“เงินนั้นไม่เกี่ยวกับข้อพิพาทเรื่องที่ดิน”
แชมป์กอดถุงเงินไว้กับอก พลางแสยะยิ้ม
“เกี่ยวสิ เพราะป้าของแกสร้างความเสียหายให้ร้านฉัน แล้วยังสมคบกับแกเอาเอกสารปลอมมาข่มขู่ฉันอีก”
ฉันกัดริมฝีปากจนได้รสเลือด
“เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไร”
“รู้อะไร”
“รู้ว่าฉันเป็นใคร”
แชมป์นิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที
ฉันเห็นชัดว่าแววตาเขาเปลี่ยนไป
“ถ้าเธอคิดว่าเอกสารทั้งหมดปลอม ทำไมถึงรีบยึดเงินฉัน ทำไมถึงพยายามไล่ฉันออกตั้งแต่เช้า”
“เพราะป้าสร้างปัญหา”
“ไม่ใช่”
ฉันก้าวเข้าไปหา แม้ขาจะสั่น
“พ่อของเธอเคยบอกอะไรไว้ใช่ไหม”
ชานนท์ไม่พูดอะไร เขาเพียงมองแชมป์นิ่ง ๆ ราวกับรอให้เจ้าตัวพลาด
แชมป์กำถุงเงินแน่นขึ้น
“อย่ามาทำเป็นฉลาดตอนแก่”
“ตอบฉัน!”
เสียงของฉันดังจนตัวเองยังตกใจ
“พ่อของเธอรู้ใช่ไหม ว่าฉันเป็นลูกของเจ้าของที่ดินตัวจริง”
แชมป์เม้มปาก ก่อนหัวเราะออกมาสั้น ๆ
“ใช่ พ่อฉันรู้”
คำตอบนั้นทำให้ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง
ฉันรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่กลางหลังลงไปถึงปลายเท้า
แชมป์เดินเข้ามาใกล้จนถุงเงินในมือเขาแทบชนอกฉัน
“พ่อฉันรู้มาตลอดว่าป้าเป็นลูกใคร รู้ตั้งแต่รับป้าเข้ามาทำงานวันแรกด้วยซ้ำ”
“แล้วทำไม…”
“ทำไมถึงปล่อยให้ป้าล้างจาน เช็ดโต๊ะ รับใช้คนอื่นอยู่บนที่ดินของแม่ตัวเองน่ะเหรอ”
เขาหัวเราะดังขึ้น
“เพราะมันตลกดีไง”
น้ำตาร้อนจัดเอ่อขึ้นมา แต่ฉันไม่ยอมให้มันไหล
ตลอด 22 ปี พ่อของแชมป์มองฉันก้มหลังทำงานอยู่ทุกวัน ทั้งที่เขารู้ว่าฉันมีสิทธิ์ในสถานที่แห่งนี้
“พ่อเธอหลอกฉัน”
“แล้วป้าก็โง่ให้หลอกเอง”
แชมป์ยัดถุงเงินของฉันเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ก่อนล็อกกุญแจต่อหน้า
“เงินเดือนกับเงินเก็บของป้า ฉันยึดไว้ทั้งหมด ถ้าอยากได้คืนก็ไปฟ้องเอา”
ฉันก้าวเข้าหาเขา
“ฉันจะไม่ยอมให้เธอขายที่ดินของแม่ฉัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าแชมป์หายไปทันที
เขาคว้าสายผ้ากันเปื้อนของฉัน แล้วกระชากจนฉันเซถลาเข้าไปหา
เสียงผ้าขาดดังแควกกลางความเงียบ
เขาเหวี่ยงผ้ากันเปื้อนลงพื้น ชี้หน้าฉัน แล้วตะโกนว่า “พรุ่งนี้อย่ากลับมาเหยียบร้านกู!”
Part 3: ฉันถูกไล่ออกจากร้านที่พ่อทิ้งไว้ให้
“คืนค่าจ้างฉันมา แล้วฉันจะเดินออกไปเอง”
ฉันก้มเก็บผ้ากันเปื้อนขึ้นมากำไว้ รอยขาดแยกออกคามือ ลูกค้าทั้งร้านจ้องฉัน ไม่มีใครยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีก
แชมป์เหลือบมองมือฉันแล้วหัวเราะ
“ยังกล้าทวงอีกเหรอ”
“ฉันทำงานแล้ว เธอต้องจ่าย เงินเก็บก็ของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์เอาไป”
ฉันพยายามพูดให้ชัด แม้ริมฝีปากจะสั่นจนต้องเม้มไว้ระหว่างคำ
เขาเคาะนิ้วบนลิ้นชักที่ล็อกเงินฉันไว้
“อยากได้เงินนักใช่ไหม ได้สิ”
ฉันเผลอคลายมือจากผ้ากันเปื้อน
แชมป์ชี้ลงที่พื้นตรงรองเท้าของเขา
“คุกเข่า”
ชานนท์ขยับเข้ามาทันที แต่ฉันยกมือห้ามไว้ ฉันอยากได้ยินให้แน่ว่าคนตรงหน้ากำลังเรียกร้องอะไรจากคนที่ทำอาหารให้เขากินมาตั้งแต่เด็ก
“เธอว่าอะไรนะ”
“คุกเข่าขอโทษฉัน ต่อหน้าลูกค้าทุกคน บอกด้วยว่าป้าโกหกเรื่องพ่อฉัน”
ความร้อนแล่นขึ้นมาถึงใบหู ฉันมองพื้นกระเบื้องที่ตัวเองเพิ่งถูเมื่อเช้า แล้วเงยหน้ากลับไปมองเขา
“ฉันไม่ได้โกหก”
“งั้นก็ไม่ต้องเอาเงิน”
“นั่นเงินที่ฉันทำงานแลกมา ไม่ใช่เงินที่ต้องกราบขอเธอ”
แชมป์ลากเก้าอี้ออกมานั่งถ่างขา ราวกับตั้งใจจะรอดูว่าฉันจะย่อตัวลงเมื่อไร
“ป้าจะรักษาศักดิ์ศรีไว้ทำไม อายุขนาดนี้แล้ว ใครเขาจะรับเข้าทำงานอีก”
คำพูดนั้นทำให้ท้องฉันเกร็ง ฉันไม่มีเงินติดตัวพอจะอยู่ได้หลายวัน และเขารู้ดี
ฉันมองไปยังโต๊ะใกล้ประตู ลูกค้าคนหนึ่งหลบตา อีกคนวางเงินไว้ข้างจานอย่างเงียบ ๆ
แชมป์มองตามแล้วพูดดังขึ้น
“เอาเลย ทุกคนรอฟังอยู่ ขอโทษคำเดียวมันยากตรงไหน หรือที่ทำตัวน่าสงสารนี่อยากให้คนในร้านช่วยเรี่ยไรให้”
ฉันพับผ้ากันเปื้อนทบหนึ่ง ซ่อนรอยขาดไว้ด้านใน มือยังสั่น แต่เสียงที่ออกมาไม่เบาเหมือนเมื่อครู่
“ฉันจะไม่คุกเข่าเพื่อเอาเงินของตัวเองคืน”
ขาเก้าอี้ครูดพื้นทันที
แชมป์ลุกพรวด ผ่านฉันเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ ชานนท์ขยับมาบังครึ่งตัวฉันไว้ เราสองคนมองเขากระชากกระเป๋าผ้าออกจากช่องเก็บของ
“อย่าแตะของฉัน”
“เมื่อกี้ยังบอกจะออกไปเองไม่ใช่เหรอ ฉันช่วยให้เร็วขึ้นไง”
เขาหิ้วกระเป๋าไปที่ประตู ฉันรีบเดินตาม แต่แชมป์ผลักบานกระจกออกแล้วเหวี่ยงมันพ้นขอบทางเท้า
“หยุดนะ!”
กระเป๋ากระแทกถนน ปากถุงเปิดออก กล่องข้าวกลิ้งไปใกล้ล้อรถที่จอดอยู่ เสื้อคลุมของฉันตกทับน้ำสกปรกริมทาง
ฉันยืนค้าง มือที่ยื่นออกไปคว้าได้เพียงอากาศ
แชมป์ยังไม่หยุด เขากลับไปหยิบรองเท้าแตะที่ฉันใช้เปลี่ยนตอนล้างครัว แล้วโยนตามออกไปทีละข้าง
“ของป้าหมดแล้วใช่ไหม จะได้ไม่ต้องอ้างว่าลืมอะไรแล้วกลับมาอีก”
ฉันก้าวไปเก็บ แต่เขาขวางประตูไว้
“ฟังให้ชัดก่อน ตั้งแต่ตอนนี้ป้าถูกไล่ออก ไม่ต้องมาทำงาน ไม่ต้องมายืนเรียกลูกค้าหน้าร้าน”
“หลบ ฉันจะไปเก็บของ”
“รับทราบหรือยัง”
หัวเข่าฉันอ่อนจนต้องเกาะขอบเคาน์เตอร์ เขาไม่ได้ต้องการแค่ให้ฉันออกไป เขาต้องการให้ฉันยืนรับทุกคำสั่งจนกว่าจะพอใจ
ฉันหันไปหาชานนท์
“ช่วยหยิบกล่องข้าวให้ฉันที อย่าให้รถทับ”
ชานนท์มองแชมป์นิ่ง ๆ ก่อนเบี่ยงตัวผ่านออกไปโดยไม่แตะต้องเขา แชมป์จำต้องถอย ฉันจึงเดินตามไปได้
ฉันนั่งยอง ๆ ข้างถนน เก็บเสื้อคลุมขึ้นมาบิดน้ำที่ชายเสื้อ นิ้วชาจนสอดมันกลับเข้ากระเป๋าไม่ถนัด
กล่องข้าวถูกวางลงข้างมือฉัน ชานนท์เก็บรองเท้ามาให้ด้วย แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนทางเท้าเพื่อช่วยรวบของที่เหลือ
“ป้าไม่ต้องรีบครับ ผมช่วย”
เพียงประโยคนั้น ลำคอฉันก็ตีบขึ้นมา
ฉันก้มหน้าปัดทรายออกจากฝากล่อง ไม่อยากให้คนที่ยืนอยู่ในประตูเห็นน้ำตา
“เก็บให้หมดนะ” แชมป์ตะโกน “อย่าทิ้งขยะไว้หน้าร้านฉัน”
ฉันหยุดมือไปชั่วครู่ ก่อนหยิบรองเท้าข้างสุดท้ายใส่กระเป๋า
ชานนท์รับกระเป๋าไปถือ แล้วยื่นแขนให้ฉันจับตอนลุกขึ้น
“ผมพาป้ากลับนะครับ อยู่ตรงนี้ต่อป้าจะยิ่งไม่ไหว”
ฉันอยากบอกว่าฉันไหว แต่พอยืนขึ้นจริง ๆ ภาพตรงหน้ากลับมืดวูบ ต้องจับแขนเขาไว้แน่น
แชมป์เดินออกมายืนตรงธรณีประตู
“น้องทหาร คิดดีแล้วเหรอที่ช่วยป้าคนนี้”
ชานนท์ประคองฉันให้พ้นขอบถนนก่อนหันกลับไป
“ผมกำลังพาคนกลับครับ กรุณาหลีกทางด้วย”
“ใส่เครื่องแบบมาอวดอำนาจถึงร้านฉัน แล้วจะเดินหนีง่าย ๆ เหรอ”
“ผมไม่ได้ใช้อำนาจอะไรกับคุณ”
“แต่ฉันจะฟ้องว่าทหารช่วยคนโกง ให้ผู้บังคับบัญชาแกเรียกไปสอบ ดูซิว่าจะยังยืนเชิดหน้าแบบนี้ไหม”
มือฉันกระตุกออกจากแขนชานนท์ทันที
“อย่าเอาเขามาเกี่ยว เขาไม่ได้เอาเงินเธอไปสักบาท”
แชมป์ยิ้มเมื่อเห็นฉันหันกลับมาเถียง
“ห่วงเขาเหรอ งั้นก็บอกเขาให้เลิกยุ่งกับเรื่องของร้านฉันสิ”
ฉันมองเครื่องแบบสีขาวของชานนท์ มีฝุ่นติดตรงหัวเข่าจากการช่วยเก็บของให้ฉัน เขาก้มปัดมันเพียงครั้งเดียว แล้วรับกระเป๋าฉันไปถือให้มั่นขึ้น
“คุณจะร้องเรียนก็เป็นสิทธิ์ของคุณครับ แต่ผมจะไม่ปล่อยให้ป้ายืนเก็บของอยู่ริมถนนคนเดียว”
แชมป์หุบยิ้ม
“เก่งเหมือนตาแกเลยนะ ชอบยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องคนอื่น”
ชื่อของคุณตาชาติทำให้ฉันหยุดเดิน
ชานนท์ไม่ได้ตอบ เขาหันมาบอกฉันเบา ๆ ว่าไปกันเถอะ แต่แชมป์เห็นแล้วว่าอะไรดึงฉันไว้ได้
“ป้าคงซึ้งใจมากสินะ มีคนแก่คอยห่วง มีหลานชายแต่งตัวโก้มาเป็นคนดีให้ดู”
ฉันหันกลับไปทั้งตัว
“คนตายไปแล้ว เธออย่าลากเขามาด่า”
“ทำไม แตะไม่ได้เลยเหรอ แค่เขามานั่งกินกาแฟ ป้าก็เชื่อว่าเขาเป็นคนดีแล้ว?”
ฟันฉันขบเข้าหากันจนเจ็บกราม
“อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยโยนข้าวของใครลงถนน”
แชมป์หัวเราะสั้น ๆ แต่ดวงตาไม่ขำด้วย
“ป้ายังไม่รู้อีกเยอะ”
“ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูด อย่าเอาคนที่ตอบเธอไม่ได้มาพูดลอย ๆ”
เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ลดเสียงลงพอให้ได้ยินกันตรงประตู
“จ่าชาติไม่ได้สงสารป้าหรอก เขาแค่ปิดบังบาปของตัวเอง บาปที่ทำให้พ่อป้าหายตัวไปนั่นแหละ”
เสียงรถข้างหลังเหมือนห่างออกไป ฉันลืมแม้แต่จะหายใจ มือกำสายกระเป๋าที่ชานนท์ถืออยู่จนเขาต้องหยุดตาม
ฉันมองหน้าแชมป์ พยายามจับให้ได้ว่าเขากำลังสะใจที่ทำฉันเจ็บ หรือสะใจที่พูดความจริงบางอย่างออกมา
“เธอกำลังกล่าวหาอะไรคุณตาชาติ”
“ถามหลานเขาสิ หอบซองมาให้ป้าทั้งที เล่าหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้”
ฉันหันไปมองชานนท์ เขายังยืนข้างฉัน ไม่หลบไปไหน
“ผมไม่อยากให้ป้าต้องฟังคำขู่ต่อแล้วครับ”
ฉันกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ก่อนหันกลับหาแชมป์
“คำพูดเธอไม่ใช่หลักฐาน ฉันจะไม่เชื่อใครเพียงเพราะเขาพูดให้ฉันกลัว”
แชมป์มองฉันตั้งแต่รองเท้าที่เปียกไปถึงผ้ากันเปื้อนขาดในมือ
“ยังมีแรงอวดดีอีกนะ”
“ฉันจะกลับ แต่เรื่องเงินฉันไม่จบ”
ฉันจับแขนชานนท์ คราวนี้ไม่ได้จับเพราะหน้ามืด ฉันต้องการเดินออกไปก่อนจะเผลอร้องขอคำตอบจากคนที่ใช้ทุกคำตอบทำร้ายฉัน
แชมป์ถอยเข้าไปในร้าน ฉันได้ยินเสียงเขาเปิดลิ้นชัก แล้วเสียงกระดาษสะบัดตามมา
“คิดว่ากลับไปนอนบ้านแล้วจะพ้นฉันเหรอป้า”
เท้าฉันหยุดอยู่ตรงขอบทาง มือชานนท์กระชับกระเป๋าไว้ ฉันค่อย ๆ หันกลับไปมองช่องประตูที่กำลังแคบลง
Part 4: แชมป์ยึดบ้าน ก่อนเผารูปครอบครัวต่อหน้าฉัน
ฉันพุ่งกลับไปคว้าสัญญาเช่าจากมือแชมป์ แต่เขากระชากมันกลับเข้าหาตัวแล้วหัวเราะลั่น
“ช้าไปป้า กระดาษแผ่นนี้ไม่ได้มีไว้ให้ป้าจับ”
“เอามาให้ฉันดู!”
“บ้านก็ไม่ใช่ของป้า ยังจะทำเสียงเป็นเจ้าของอีกเหรอ”
ปลายนิ้วฉันแตะได้เพียงมุมกระดาษ ก่อนแชมป์จะพับมันยัดใส่กระเป๋ากางเกง ฉันเสียหลักชนขอบประตูจนหัวไหล่ชา
ชานนท์รีบประคองฉันไว้
“ถ้าเป็นสัญญาจริง คุณก็ต้องให้ป้าตรวจสอบก่อนครับ”
แชมป์หรี่ตามองเขา
“อยากตรวจนักก็ตามมา บ้านอยู่ไม่ไกลนี่”
เขาปิดประตูกระจกใส่หน้าเรา แล้วหมุนป้ายหน้าร้านจากคำว่าเปิดเป็นปิด ทั้งที่ยังมีลูกค้านั่งอยู่ข้างใน
ไม่ถึง 20 นาที รถกระบะของแชมป์ก็แล่นมาจอดขวางหน้าบ้านฉัน
ฉันกับชานนท์เพิ่งก้าวลงจากรถ เขาก็เปิดประตูรถกระบะลงมา พร้อมกุญแจดอกใหม่กำอยู่ในมือ
“ขนของออกให้หมดก่อนเย็นนี้”
ฉันมองกุญแจในมือเขาแล้วรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ายุบลง
“นี่เป็นบ้านที่ฉันอยู่มาตั้งแต่ยังสาว”
“อยู่มานานไม่ได้แปลว่าเป็นเจ้าของ”
แชมป์เดินขึ้นบันไดโดยไม่ถอดรองเท้า เขาสอดกุญแจเข้ากับแม่กุญแจหน้าประตูรั้ว แล้วเปลี่ยนมันต่อหน้าฉันอย่างใจเย็น
เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร๊กเดียว แต่กลับบาดเข้าไปถึงอก
ฉันรีบยืนขวางประตู
“เธอไม่มีสิทธิ์เข้าบ้านฉัน”
“มีสิ ป้าเซ็นสัญญาเช่าไว้เอง”
“ฉันไม่เคยเซ็นสัญญาเช่าบ้านกับเธอ”
“แต่ป้าเคยเซ็นเอกสารรับเงินช่วยเหลือจากพ่อฉัน จำไม่ได้หรือไง”
ฉันชะงัก
หลายปีก่อน เถ้าแก่เคยบอกว่าจะช่วยออกค่าซ่อมหลังคาให้ เขายื่นกระดาษมาให้ฉันเซ็นรับเงินเพียงหน้าเดียว ฉันอ่านเฉพาะยอดเงินกับชื่อของตัวเอง เพราะเชื่อใจคนที่จ้างฉันมานาน
แชมป์ยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าฉัน
“นึกออกแล้วสินะ”
“พ่อเธอหลอกให้ฉันเซ็นอะไร”
“อย่าใช้คำว่าหลอก ป้าเซ็นเอง มือก็ของป้า ลายเซ็นก็ของป้า”
เลือดร้อนวาบขึ้นมาถึงใบหน้า ฉันอยากคว้ากระดาษนั้นมาฉีก แต่แม้แต่สิทธิ์จะเห็นเต็มตา เขายังไม่ยอมให้ฉัน
ชานนท์ก้าวมาขวางระหว่างเรา
“สัญญาที่ได้มาจากการปกปิดข้อความ ใช้บังคับกันง่าย ๆ ไม่ได้ครับ”
“นี่เรื่องของครอบครัวฉันกับคนงานเก่า นายอย่าเสือก”
“ป้าไม่ใช่คนงานของคุณแล้ว และคุณไม่มีสิทธิ์บุกเข้ามายึดของ”
แชมป์หัวเราะในลำคอ
“ดี งั้นฉันจะยึดแค่บ้าน ส่วนข้าวของของป้า เชิญขนไปกองข้างถนนได้เลย”
เขากระแทกไหล่ชานนท์แล้วเดินเข้าบ้าน
ฉันวิ่งตามไป เห็นเขาเปิดตู้ไม้ หยิบเสื้อผ้าของฉันออกมาโยนลงพื้นทีละกำ
“หยุดนะ!”
“จานชามเก่า ๆ เอาไหม หรือจะทิ้งไว้ให้ฉันจ้างคนขนไปทิ้ง”
เขาใช้ปลายรองเท้าเขี่ยกล่องยาที่วางข้างเตียงจนคว่ำ เม็ดยากลิ้งกระจายตามพื้น
ฉันทรุดลงเก็บ มือแข็งจนหยิบเม็ดยาแทบไม่ขึ้น
“เธอจะเอาร้านก็เอาไปแล้ว ทำไมต้องมาเอาบ้านฉันด้วย”
“เพราะฉันไม่ชอบมีเศษขยะค้างอยู่บนที่ของฉัน”
“ฉันทำงานให้ครอบครัวเธอมา 22 ปี”
“แล้วไง ป้าคิดว่าการชงกาแฟกับล้างจานทำให้ตัวเองมีบุญคุณหรือ”
คำพูดนั้นทำให้ลำคอฉันตีบตัน ฉันกำเม็ดยาไว้แน่นจนขอบแข็งกดเจ็บกลางฝ่ามือ
ชานนท์ก้มช่วยเก็บของโดยไม่พูดอะไร
ความเงียบของเขาอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนเสียงกรอบรูปตกกระแทกพื้นจะดังมาจากห้องด้านใน
ฉันผุดลุกทันที
แชมป์ยืนอยู่หน้าตู้เก็บของ เขารื้อกล่องรูปถ่ายเก่าออกมาแล้วเททุกอย่างลงบนโต๊ะ
ภาพแม่ ภาพฉันตอนยังเด็ก และภาพพ่ออุ้มฉันในผ้าอ้อมกระจายปะปนกันอยู่ตรงหน้าเขา
“อย่าแตะรูปพวกนั้น!”
ฉันรีบเข้าไปคว้า แต่แชมป์ยกกล่องหนี
“ของพวกนี้หรือที่ป้าหวง”
“คืนมา มันเป็นของครอบครัวฉัน”
“ครอบครัว?”
เขาหยิบรูปพ่ออุ้มฉันขึ้นมาสะบัดตรงหน้า
“ผู้ชายในรูปหายไปตั้งครึ่งชีวิต ป้ายังเรียกว่าครอบครัวได้เต็มปากอีกเหรอ”
หัวใจฉันกระตุกแรง ฉันยื่นมือไป แต่เขาชูรูปสูงเกินเอื้อม
“เธอกลัวพ่อฉันใช่ไหม แชมป์”
รอยยิ้มบนหน้าเขาหายไปทันที
ฉันจ้องตาเขา ไม่ยอมถอย
“เธอถึงต้องไล่ฉันออก ยึดเงิน แล้วตามมายึดบ้าน เพราะเธอกลัวว่าฉันจะตามหาพ่อเจอ”
“เพ้อเจ้อ”
“ถ้าพ่อฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับร้าน ทำไมพ่อเธอต้องรู้ว่าฉันเป็นใครมาตลอด”
กรามของแชมป์ขยับ เขาโยนรูปอุ้มเด็กลงโต๊ะ แล้วก้าวเข้ามาจนเกือบชนฉัน
“ฟังให้ดีนะป้า คนอย่างป้าไม่มีอะไรให้ฉันต้องกลัว”
“ถ้าไม่กลัว ก็เอาสัญญามาวางตรงนี้ แล้วไปคุยกันต่อหน้าตำรวจ”
“คิดว่ามีทหารยืนข้าง ๆ แล้วป้าจะเก่งขึ้นหรือ”
“อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องคุกเข่าให้คนที่ขโมยแม้กระทั่งหลังคาเหนือหัวฉัน”
ใบหน้าแชมป์แดงจัด
เขาหันไปเห็นเตาถ่านเก่าหลังบ้านซึ่งฉันใช้ต้มน้ำในวันที่แก๊สหมด ถ่านข้างในยังมีไฟแดงจากตอนเช้า
แชมป์คว้ารูปถ่ายทั้งกองขึ้นมา
ท้องฉันเย็นวาบ
“อย่านะ แชมป์”
“ไหนว่าหวงนัก”
“วางลง เราจะคุยเรื่องบ้านกัน ไม่เกี่ยวกับรูป”
“สำหรับคนที่จะถูกไล่ออกไปอยู่ข้างถนน ป้าพกอดีตเยอะเกินไป”
เขาเดินตรงไปที่เตา
ฉันคว้าแขนเขาไว้ แต่เขาสะบัดเต็มแรง ร่างฉันเซไปชนวงกบ ความเจ็บแล่นจากสะโพกขึ้นมาถึงเอว
“คุณทำเกินไปแล้ว!”
ชานนท์พุ่งเข้าหาเขา
แชมป์กลับยกโทรศัพท์ขึ้นชี้หน้าชานนท์
“แตะตัวฉันสิ ฉันจะส่งคลิปไปที่ต้นสังกัดนาย บอกว่านายบุกบ้านและทำร้ายประชาชน”
ชานนท์หยุดกึก
เพียงเสี้ยววินาทีนั้น แชมป์ปล่อยรูปทั้งหมดลงในเตา
เปลวไฟลุกพรึ่บ
“ไม่!”
ฉันคุกเข่าลงข้างเตาโดยไม่รู้ตัว ยื่นมือเข้าไปทั้งที่ความร้อนแผดใส่หน้า
ภาพแม่งอตัวเป็นสีดำ ภาพวัยเด็กของฉันม้วนเข้าหากัน ส่วนรูปพ่ออุ้มฉันติดไฟจากมุมล่าง ไฟค่อย ๆ ลามขึ้นไปถึงแขนของพ่อ
ชานนท์กระชากผ้าขี้ริ้วชุบน้ำจากกะละมัง แล้วตบลงบนกองรูป
ควันขาวพุ่งขึ้นจนฉันไอ น้ำตาไหลทั้งจากควันและความเจ็บที่อธิบายไม่ออก
แชมป์ยืนมองอยู่ข้างหลัง
“ทีนี้ก็ขนของง่ายขึ้น ไม่ต้องแบกขยะไปด้วย”
ฉันหันไปมองเขา มือทั้ง 2 ข้างสั่นจนประสานกันไม่ได้
“ต่อให้เธอเผาทุกใบ เธอก็เผาความจริงไม่ได้”
เขายักไหล่
“ความจริงที่ไม่มีหลักฐาน ก็เป็นได้แค่เรื่องเล่าของคนแก่ตกงาน”
ชานนท์ใช้ปลายผ้าเขี่ยรูปที่ยังไม่กลายเป็นเถ้าออกมาได้เพียงใบเดียว แต่มันขาดครึ่งและไหม้ดำรอบขอบ
“ป้าครับ มาดูนี่”
ฉันคลานเข้าไปหาเขา
ตอนแรกฉันเห็นเพียงด้านหลังของพ่อ พ่อดูผอมกว่ารูปที่ฉันเคยมีมาก เสื้อของพ่อเปื้อนดิน และศีรษะถูกกดให้ก้มลง
ชานนท์เช็ดเขม่าด้วยนิ้วอย่างระมัดระวัง
ตรงข้อมือของพ่อมีห่วงเหล็ก
โซ่เส้นหนึ่งทอดลงไปถึงขาโต๊ะ
ลมหายใจฉันหยุดค้าง
นั่นไม่ใช่ภาพสหายร่วมรบยืนเคียงข้างกันอย่างที่เคยมีคนทำให้ฉันเชื่อ
พ่อถูกล่ามมือไว้
และคนที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหลัง แม้ใบหน้าจะไหม้หายไปครึ่งหนึ่ง แต่เสื้อ นาฬิกา และรูปร่างนั้น ฉันจำได้ทันที
พ่อของแชมป์
มือเขาวางอยู่บนบ่าพ่อฉันเหมือนกำลังกดนักโทษ ไม่ใช่โอบไหล่เพื่อน
ฉันเงยหน้ามองแชมป์
เขาไม่หัวเราะแล้ว
ดวงตาของเขาจับอยู่ที่รูปขาดครึ่งในมือชานนท์ ก่อนจะเลื่อนไปทางประตูราวกับกำลังคิดว่าจะคว้ามันหรือหนีออกไปก่อน
ฉันกำลังจะเรียกชื่อชานนท์ แต่เขากลับพับรูปนั้นเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ แล้วลุกขึ้นช้า ๆ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปจนฉันอ่านไม่ออก
Part 5: หลานจ่าชาติหันหลังให้ฉันต่อหน้าคนทั้งร้าน
“ชานนท์… เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”
ฉันคว้าแขนเขาไว้แน่น ถามซ้ำทั้งที่ได้ยินชัดทุกคำ
ชานนท์ก้มมองมือฉัน ก่อนสะบัดออกอย่างแรง
“ผมบอกว่า ต่อจากนี้ผมต้องอยู่ฝ่ายคุณแชมป์ครับ”
มือฉันชาวาบ นิ้วทั้ง 5 งอค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับยังจับแขนเขาไว้ทั้งที่เขาถอยห่างไปแล้ว
“เธอเห็นรูปนั่นแล้วไม่ใช่หรือ พ่อฉันถูกล่ามมือ พ่อของแชมป์ยืนเฝ้าอยู่ข้างหลัง!”
“รูปเก่าแค่ครึ่งใบพิสูจน์อะไรไม่ได้ครับ”
น้ำเสียงของชานนท์เย็นจนฉันแทบจำไม่ได้ว่าเขาคือคนเดียวกับนายทหารหนุ่มที่ยื่นซองของคุณตาชาติให้ฉันด้วยมือสั่น ๆ
แชมป์ยกมุมปากขึ้นช้า ๆ
“ได้ยินแล้วใช่ไหมป้า? แม้แต่หลานไอ้จ่าชาติก็ยังรู้เลยว่าเรื่องของป้ามันเน่าแค่ไหน”
ฉันไม่มองแชมป์
ฉันจ้องชานนท์เพียงคนเดียว
“เอารูปคืนมาให้ฉัน”
“ไม่ได้ครับ”
“นั่นเป็นรูปพ่อฉัน!”
“ตอนนี้มันเป็นหลักฐานว่าคุณป้ากำลังกล่าวหาครอบครัวคนอื่นโดยไม่มีข้อมูลครบถ้วน”
เขาล้วงซองสีน้ำตาลออกมาจากด้านในเสื้อเครื่องแบบ แล้วเดินไปยื่นให้แชมป์
หัวใจฉันกระแทกอกแรงจนเจ็บ
“อย่าให้เขา!”
ฉันพุ่งเข้าไป แต่แชมป์คว้าซองไว้ก่อน เขาชูมันเหนือศีรษะพลางหัวเราะเยาะ
“ของที่ขโมยไปจากบ้านกู สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในมือกูจนได้”
“มันไม่ใช่ของแก!” ฉันตวาด “คุณตาชาติมอบให้ฉัน!”
ชานนท์ขยับมายืนขวาง
“คุณตาอายุมากแล้วครับ ช่วงท้ายชีวิตความจำของท่านไม่ดีเหมือนเดิม ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าท่านตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเองหรือเปล่า”
ฉันนิ่งไป
“เธอกำลังจะพูดอะไร?”
“ผมกำลังบอกว่า คุณป้าอาจใช้ความสงสารหลอกให้คุณตาเชื่อเรื่องที่ไม่จริง”
คำพูดนั้นเหมือนฝ่ามือตบเข้ากลางหน้า
ลำคอฉันตีบจนกลืนน้ำลายไม่ลง แต่ฉันยังฝืนถามออกไป
“ฉันหลอกคุณตาชาติตอนไหน? ตลอด 9 ปี ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าแกเป็นสหายของพ่อ”
“แต่คุณป้ารู้ว่าท่านเอ็นดูคุณป้า”
“ฉันไม่เคยขออะไรจากแกแม้แต่บาทเดียว!”
“ยกเว้นร้านกับที่ดินผืนนี้ไงครับ”
ฉันมองใบหน้าของชานนท์ เฝ้ารอให้ดวงตาเขาสั่น หรือหลบสายตาฉันเหมือนคนกำลังพูดสิ่งที่ขัดกับหัวใจ
แต่เขามองกลับมาเฉย ๆ
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีความอ่อนโยน
มีเพียงความเงียบที่ผลักฉันให้ยืนอยู่ลำพัง
แชมป์ตบซองลงบนฝ่ามืออย่างพอใจ
“ไปคุยกันที่ร้านดีกว่าน้องชานนท์ ที่นี่มีแต่กลิ่นควันกับของคนแพ้”
เขาเดินผ่านฉันไปแล้วจงใจใช้ไหล่กระแทกจนฉันเซ
ชานนท์ก้าวตาม
ฉันรีบคว้าชายแขนเสื้อเขาอีกครั้ง
“เธอลืมคำสั่งเสียของคุณตาชาติแล้วหรือ?”
เท้าของเขาหยุด
ฉันหอบหายใจ พยายามกดเสียงไม่ให้แตก
“คุณตาของเธอสั่งให้เอาความจริงมาให้ฉัน แกไว้ใจเธอถึงฝากทุกอย่างไว้ในมือ ทำไมเธอถึงยกมันให้คนที่พยายามทำลายฉัน?”
ชานนท์หันกลับมาช้า ๆ
“เพราะครอบครัวสำคัญกว่าความจริงครับ”
“แล้วฉันล่ะ?”
“คุณป้าไม่ใช่ครอบครัวผม”
เขาดึงแขนเสื้อออกจากมือฉัน
ครั้งนี้ฉันไม่รั้งอีก
ปลายนิ้วเย็นเฉียบ หัวเข่าหนักจนแทบทรุด แต่ฉันกัดฟันเดินตามคนทั้ง 2 ไป เพราะในซองนั้นมีสิ่งเดียวที่อาจช่วยฉันทวงชีวิตของตัวเองคืนมาได้
เมื่อถึงร้าน แชมป์ผลักประตูเข้าไปอย่างผู้ชนะ
เสียงกระดิ่งดังขึ้น
ลูกค้าและคนในละแวกนั้นที่มุงดูเหตุการณ์ต่างหันมาพร้อมกัน ชานนท์เดินตามแชมป์เข้าไป ส่วนฉันถูกแชมป์ยกแขนขวางไว้ตรงธรณีประตู
“ป้าเข้าไม่ได้”
“ฉันจะเอาซองของฉันคืน”
“ถ้าอยากได้ก็คลานเข้ามาสิ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากด้านใน
เลือดร้อนวูบขึ้นหน้า ฉันกำมือจนเล็บจิกฝ่ามือ แต่ไม่ยอมก้มตัวลง
“ร้านนี้ตั้งอยู่บนที่ดินของแม่ฉัน แกไม่มีสิทธิ์ห้ามฉัน”
แชมป์หัวเราะดังขึ้น
“ยังกล้าพูดอีกหรือ? ตอนนี้แม้แต่คนที่เอากระดาษพวกนั้นมาก็ยอมรับแล้วว่าป้าอาจหลอกคนแก่”
เขาหันไปหาชานนท์
“จริงไหมครับคุณทหาร?”
สายตาทุกคู่ย้ายไปจับที่ชานนท์ทันที
เขายืนกลางร้านในเครื่องแบบเต็มยศ แผ่นหลังตรง ใบหน้าเรียบเฉย ภาพนั้นทำให้คำพูดของเขาดูน่าเชื่อถือกว่าหญิงวัย 58 ปีในเสื้อเก่าที่เปื้อนเถ้าถ่านอย่างฉันหลายเท่า
“ครับ” เขาตอบ “ผมขอรับซองทั้งหมดกลับไปตรวจสอบเอง”
แชมป์ยิ้มกว้าง
“ได้ยินกันแล้วนะ! ต่อไปถ้าป้าคนนี้เอาเอกสารอะไรมาอ้าง อย่าเพิ่งโง่เชื่อ”
ฉันก้าวข้ามธรณีประตู
“แกคืนค่าจ้างฉันมาก่อน ฉันทำงานที่นี่มา 22 ปี ต่อให้แกไล่ออก แกก็ไม่มีสิทธิ์ยึดเงินฉัน”
แชมป์ใช้ปลายนิ้วดันหน้าผากฉัน
“ถอยไป”
ฉันปัดมือเขาออก
“อย่าแตะตัวฉัน”
สีหน้าเขาแข็งขึ้นทันที
“ทุกคนฟังให้ดี!”
เขาหันไปตะโกนจนเสียงก้องทั่วร้าน
“ตั้งแต่นาทีนี้ ใครให้อาหาร ให้น้ำ หรือให้ผู้หญิงคนนี้พักอาศัย ถือว่าเป็นศัตรูกับร้านผม ใครค้าขายอยู่แถวนี้แล้วคิดจะช่วย ก็เตรียมหาที่ทำกินใหม่ได้เลย!”
เสียงซุบซิบดังรอบตัว
ฉันหันมองใบหน้าที่คุ้นเคย หลายคนเคยกินอาหารที่ฉันทำ เคยฝากของไว้กับฉัน เคยขอให้ฉันช่วยดูแลลูกหลานเวลาธุระยุ่ง
แต่ตอนนี้ไม่มีใครสบตา
คนหนึ่งรีบก้มหน้า
อีกคนขยับถอยหลัง
ทางเดินแคบ ๆ รอบตัวฉันกลับกว้างขึ้น เพราะทุกคนพร้อมใจกันเว้นระยะห่างราวกับฉันเป็นโรคร้าย
ท้องฉันบิดเกร็ง ความหิวที่ทนมาตั้งแต่เช้ากลายเป็นความว่างเปล่าหนักอึ้งอยู่ใต้ชายโครง
“แกไม่มีสิทธิ์สั่งคนทั้งชุมชน” ฉันพูด
“มีสิ” แชมป์สวนทันที “เพราะอีกไม่นานที่แถวนี้จะเป็นของนายทุน ใครอยากอยู่ต่อก็ต้องรู้ว่าควรเลือกข้างไหน”
ฉันหันไปหาชานนท์
“เธอได้ยินไหม? เขากำลังข่มขู่ทุกคน”
“ผมได้ยินครับ”
“แล้วเธอยังจะยืนข้างเขา?”
“ผมเลือกสิ่งที่ปกป้องครอบครัวของผม”
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ความหวังเส้นสุดท้ายในอกฉันขาดผึง
แชมป์เดินไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นมาเทลงถังตรงหน้าฉัน
“กาแฟฟรีของป้าหมดแล้ว จากนี้แม้แต่น้ำเปล่าก็อย่าหวังว่าจะได้จากร้านกู”
ฉันมองของเหลวสีดำไหลหายไป
กลิ่นกาแฟยังเหมือนเดิม
แต่สถานที่ที่ฉันใช้ชีวิตมา 22 ปี กลับไม่เหลือมุมใดให้ฉันยืนอย่างมีศักดิ์ศรี
ทันใดนั้น ชานนท์ก้าวออกมาข้างหน้า
คนทั้งร้านเงียบลงอีกครั้ง
เขามองฉันตรง ๆ แล้วพูดชัดทีละคำ
“ทุกคนไม่จำเป็นต้องสงสารคุณป้าครับ”
หัวใจฉันกระตุก
“ชานนท์…”
“พ่อของคุณป้าไม่ได้ถูกพรากไปจากลูกอย่างที่คุณป้าพยายามทำให้ทุกคนเชื่อ”
เสียงซุบซิบหยุดสนิท
ฉันส่ายหน้า
“เธอไม่มีสิทธิ์พูดแทนพ่อฉัน”
“ผมพูดจากสิ่งที่คุณตาทิ้งไว้”
“ถ้าอย่างนั้นก็คืนซองมา แล้วให้ทุกคนเห็นทั้งหมด!”
“ไม่จำเป็นครับ”
เขาเว้นจังหวะ ดวงตายังคงจับอยู่บนใบหน้าฉัน
“ความจริงคือพ่อของคุณป้าทิ้งคุณป้าไปเอง”
ทั้งร้านระเบิดเสียงฮือ
ฉันรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้ายุบลง เลือดในกายไหลหายไปจนริมฝีปากชา
“ไม่จริง…”
“ถ้าเขารักลูก เขาคงกลับมานานแล้วครับ”
“หยุดพูด!”
เสียงฉันแตกพร่า แต่สายเกินไปแล้ว
ถ้อยคำของชานนท์แพร่ไปทั่วร้านเร็วกว่าควันไฟ
“ที่แท้พ่อทิ้งลูกนี่เอง”
“แล้วมาอ้างสิทธิ์เอาร้านคนอื่นได้ยังไง?”
“แบบนี้ก็โกงกันทั้งบ้านหรือเปล่า?”
ฉันหันไปตามเสียงเหล่านั้น อยากอธิบาย อยากบอกว่าฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าพ่ออาจยังมีชีวิต แต่ไม่มีใครฟัง
คำว่า “ลูกคนโกง” ดังขึ้นจากด้านหลัง
จากนั้นอีกเสียงก็พูดซ้ำ
แล้วอีกเสียง
มันไล่ตามฉันเหมือนก้อนหินที่ถูกขว้างใส่โดยมือซึ่งฉันมองไม่เห็น
ฉันกอดแขนตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าทั้งตัวกำลังสั่น
แชมป์เดินมาหยุดตรงหน้า โน้มตัวลงกระซิบด้วยรอยยิ้ม
“เห็นหรือยังป้า? ต่อให้ป้ามีกระดาษเป็นร้อยแผ่น แต่ถ้าไม่มีใครเชื่อ ป้าก็เป็นได้แค่ลูกคนโกงที่ไม่มีบ้านซุกหัวนอน”
ฉันเงยหน้าสบตาเขา
“ความจริงไม่หายไปเพราะแกสั่งให้ทุกคนเกลียดฉัน”
รอยยิ้มของเขากระตุกเล็กน้อย
ฉันจึงพูดต่อ แม้เสียงจะสั่น
“แกกลัวมันต่างหาก ถึงต้องเอาคนทั้งร้านมารุมผู้หญิงตัวคนเดียว”
แชมป์คว้ากระดิ่งบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาเขย่าเสียงดังลั่น แล้วประกาศต่อหน้าทุกคนว่า “พรุ่งนี้กูจะจัดงานขายร้านกับที่ดินผืนนี้อย่างเป็นทางการ เชิญป้ามาดูด้วยตาตัวเองว่าทุกอย่างที่ป้าคิดจะทวงคืน จะกลายเป็นของคนอื่นต่อหน้า และป้าจะได้เห็นความพ่ายแพ้ของตัวเอง!”
Part 6: วันที่ทุกคนถ่มน้ำลายใส่ลูกทหารทรยศ
“ออกไปเสียที! คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์เหยียบร้านนี้!”
เสียงตะโกนกระแทกใส่หน้าฉันทันทีที่ยืนอยู่หน้าประตูร้านในเช้าวันขายที่ดิน
เพื่อนบ้านหลายสิบคนเบียดกันอยู่ริมถนน บางคนเคยกินข้าวฝีมือฉัน บางคนเคยฝากลูกไว้ให้ช่วยดู แต่เช้านี้ทุกสายตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“แก่แล้วยังคิดปล้นสมบัติคนอื่น!”
“พ่อเป็นคนโกง ลูกก็คงไม่ต่างกัน!”
ถ้อยคำเหล่านั้นแทงเข้ามาทีละคำ ลำคอฉันแห้งจนกลืนน้ำลายแทบไม่ลง นิ้วที่จับหูกระติกกาแฟสั่นจนฝากระทบกันกึก ๆ
ฉันยังคงก้าวไปข้างหน้า
หญิงคนหนึ่งขยับมาขวางแล้วถ่มน้ำลายลงตรงปลายรองเท้าฉัน
“กลับไปซะ อย่าเอาความซวยเข้ามาในร้าน!”
ฉันหยุดมองคราบน้ำลายบนพื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“ฉันทำอาหารให้พี่กินมาเกือบ 20 ปีนะ”
นางชะงักไปเพียงวินาทีเดียว แต่เสียงของแชมป์ก็ดังแทรกออกมาจากลำโพงหน้าร้าน
“อย่าใจอ่อนครับทุกคน!”
ฉันมองผ่านประตูกระจกเข้าไป
กลางร้านมีเวทีเล็ก ๆ ตั้งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ป้ายสีทองขนาดใหญ่เขียนข้อความประกาศขายร้านและที่ดิน แชมป์ยืนถือไมโครโฟนในชุดสูทสีเข้ม รอยยิ้มของเขากว้างราวกับวันนี้เป็นวันฉลองชัยชนะ
ข้างกายเขาคือชานนท์
ชายหนุ่มอยู่ในเครื่องแบบทหารเรียบร้อย แต่ไม่ยอมเงยหน้ามองฉันแม้แต่น้อย
แชมป์ชี้ตรงมาที่ประตู
“ผู้หญิงคนนี้แหละครับที่พยายามแต่งเรื่องว่าตัวเองเป็นเจ้าของที่ดิน!”
ทุกคนหันมามองฉันพร้อมกัน
“ป้าปราณี!” แชมป์เรียกเสียงดัง “ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามาให้ทุกคนเห็นหน้าชัด ๆ สิครับ อย่ายืนทำตัวน่าสงสารอยู่ข้างนอกเลย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วร้าน
ฉันก้าวข้ามธรณีประตู ทันทีที่เสียงกระดิ่งดัง ผู้คนกลับพากันโห่ไล่ราวกับฉันเป็นอาชญากร
“ออกไป!”
“คนโกง!”
“หน้าไม่อาย!”
เข่าฉันอ่อนจนเกือบทรุด แต่ฉันกัดฟันเดินต่อ กระติกกาแฟในมือยังอุ่น ความร้อนนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เตือนว่าฉันยังยืนอยู่ได้
แชมป์ยกมือห้ามเสียง ก่อนพูดด้วยท่าทีเหมือนผู้มีเมตตา
“ผมเคยให้ที่ทำงาน ให้เงินเดือน ให้ข้าวกินมาตั้งกี่ปี แต่ป้าคนนี้กลับตอบแทนครอบครัวผมด้วยการปลอมเรื่องหวังฮุบทรัพย์”
“แกยึดเงินเดือนฉัน” ฉันพูดขึ้น
แชมป์ยิ้มเย็น
“ได้ยินไหมครับ? ยังไม่ทันไรก็เริ่มเรียกร้องเงินอีกแล้ว”
เสียงด่าดังตามมาอีกระลอก
เลือดสูบขึ้นมาที่ขมับจนปวดตุบ ฉันอยากตะโกนให้ทุกคนหยุด แต่รู้ดีว่าแชมป์กำลังรอให้ฉันเสียสติ
ฉันจึงไม่เถียง
ฉันเดินผ่านเขาไปยังโต๊ะหมายเลข 4
“จะไปไหน!” แชมป์ตะคอก
ฉันวางกระติกลงบนโต๊ะ แล้วหยิบแก้วกาแฟสีขาวออกมา 2 ใบ
มือฉันสั่น แต่ยังเทกาแฟดำลงไปจนเต็ม
กลิ่นขมคุ้นเคยลอยขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบ
“ทำบ้าอะไรของป้า?” แชมป์ถาม
ฉันวางแก้วแรกไว้ตรงเก้าอี้ตัวเดิม จากนั้นเลื่อนแก้วที่ 2 ไปยังฝั่งตรงข้าม
“ฉันมาทำสิ่งที่ควรทำ”
แชมป์หัวเราะใส่ไมโครโฟน
“เห็นกันหรือยังครับ? แกล้งชงกาแฟให้คนตาย เพื่อเรียกคะแนนสงสาร!”
ฉันมองกาแฟทั้ง 2 แก้วโดยไม่ตอบ
รอบตัวค่อย ๆ เงียบลงชั่วขณะ
ในความเงียบนั้น ฉันเหลือบมองชานนท์
เขายังคงยืนข้างแชมป์ มือทั้ง 2 ข้างกำแน่นอยู่ด้านหลัง ใบหน้าก้มต่ำจนเงาหมวกบดบังดวงตา
“ชานนท์” ฉันเรียกเบา ๆ “เธอจะไม่พูดอะไรจริง ๆ ใช่ไหม”
ชายหนุ่มขยับริมฝีปาก แต่ไม่มีเสียงหลุดออกมา
แชมป์ตบบ่าเขาแรง ๆ
“เขาจะพูดอะไรล่ะป้า? หลานชายจ่าชาติยังรู้เลยว่าใครเป็นคนโกหก”
ฉันมองชานนท์อยู่นาน
“ถ้าเธอเชื่ออย่างนั้น ก็เงยหน้ามาพูดกับฉัน”
ชานนท์ไม่เงยหน้า
ความเงียบของเขาหนักกว่าคำด่า ฉันรู้สึกเหมือนมีมือบีบกลางอกจนหายใจได้เพียงตื้น ๆ
แชมป์ก้าวลงจากเวที เดินมาหยุดข้างโต๊ะหมายเลข 4
“พอเล่นละครหรือยัง?”
“ฉันไม่ได้มาหาแก”
“แต่นี่เป็นร้านของผม”
“แกยังขายมันไม่สำเร็จ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายไปทันที
แชมป์ก้มลงกระซิบใกล้หูฉัน แต่จงใจเปิดไมโครโฟนไว้ให้ทุกคนได้ยิน
“อีกไม่กี่นาที ทุกอย่างจะจบ ป้าจะไม่มีทั้งงาน ไม่มีบ้าน และไม่มีที่ให้เอากาแฟราคาถูกนี่ไปตั้งบูชาคนตาย”
ฉันหันไปสบตาเขา
“ถ้ามั่นใจนัก แกคงไม่ต้องลากคนทั้งชุมชนมาช่วยด่าฉัน”
เสียงฮือดังขึ้นรอบร้าน
กรามของแชมป์กระตุก เขากระชากป้ายชื่อบนเสื้อฉันจนเข็มกลัดขูดผิวเป็นทางยาว
ฉันร้องออกมาเพราะความเจ็บ
เขาชูป้ายชื่อที่เขียนว่า “ปราณี” ให้ทุกคนดู
“ชื่อคนซื่อสัตย์ไม่ควรอยู่บนอกคนโกง!”
แล้วเขาก็โยนมันลงพื้น
รองเท้าหนังของแชมป์เหยียบลงไปเต็มแรง
กร๊อบ!
ป้ายพลาสติกแตกออกเป็น 2 เสี่ยง
เสียงนั้นเล็กมาก แต่กลับดังชัดอยู่ในหูฉัน ฝ่ามือฉันเย็นเฉียบ ขณะที่รอยขีดบนอกเริ่มแสบจนรู้สึกถึงเลือดซึม
ชานนท์เงยหน้าขึ้นเพียงนิดเดียว
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ป้ายชื่อแตกใต้รองเท้าแชมป์ แต่เพียงครู่เดียวก็หลบลงอีกครั้ง
ฉันก้มจะเก็บมัน
แชมป์กลับใช้ปลายรองเท้าเขี่ยชิ้นส่วนออกไป
“อย่าเพิ่งรีบเก็บสิป้า ให้ทุกคนได้เห็นก่อนว่าชื่อเสียงของครอบครัวป้ามันมีค่าแค่นี้”
“แกเหยียบชื่อฉันได้” ฉันตอบ “แต่ทำให้มันกลายเป็นของแกไม่ได้”
แชมป์หัวเราะหึ ๆ แล้วหันกลับไปหาผู้คน
“ทุกคนอาจสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่สงสารผู้หญิงแก่คนนี้”
เขาก้าวขึ้นเวทีอีกครั้ง
“เพราะสิ่งที่ป้าปราณีไม่เคยยอมบอกก็คือ พ่อของป้าไม่ได้เป็นวีรบุรุษอย่างที่ป้าชอบอ้าง!”
ทั้งร้านเงียบกริบ
ฉันกำขอบโต๊ะทันที
“หยุดนะ แชมป์”
เขาหันมายิ้ม
“กลัวแล้วหรือครับ?”
“อย่าเอาพ่อฉันมาสร้างเรื่อง”
“สร้างเรื่อง?” เขาหัวเราะใส่ไมโครโฟน “คนที่สร้างเรื่องมาตลอดคือป้าต่างหาก!”
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาชู แต่ไม่ได้ส่งให้ใครดูใกล้ ๆ
“พ่อของผู้หญิงคนนี้หนีไปพร้อมเงินของกองทัพ!”
เสียงสูดหายใจดังขึ้นทั่วร้าน
ฉันรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายวูบ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บซี่โครง
“ไม่จริง!”
“พอเรื่องแดง เขาก็ทิ้งลูกเมียแล้วหนีเอาตัวรอด” แชมป์พูดต่อ “ครอบครัวผมต่างหากที่ต้องตามเก็บกวาดความเสียหาย และเลี้ยงลูกของคนทรยศไว้ด้วยความเมตตา!”
“แกโกหก!”
เสียงฉันแตกพร่า แต่คราวนี้ไม่มีใครฟัง
“ที่แท้พ่อมันยักยอกเงินกองทัพ!”
“ยังกล้าอ้างว่าเป็นลูกทหารอีกหรือ!”
“ไล่มันออกไป!”
คำว่า “ลูกทหารทรยศ” ถูกตะโกนขึ้นจากมุมหนึ่ง ก่อนคนอื่นจะพูดตามกันเป็นทอด ๆ
เสียงนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ลูกทหารทรยศ!”
“ออกไป!”
“อย่ามาเหยียบร้านของคนดี!”
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามากระแทกไหล่ฉัน อีกคนชี้หน้าไล่ ฉันเซไปชนโต๊ะจนกาแฟในแก้วแรกกระฉอกเปื้อนจานรอง
ฉันรีบประคองแก้วไว้
“อย่าแตะโต๊ะนี้”
“ยังห่วงกาแฟอีก!” ใครบางคนตะโกน “เอามันสาดหน้าตัวเองเสียสิ!”
เสียงหัวเราะระเบิดขึ้น
ผู้หญิงคนเดิมที่ถ่มน้ำลายหน้าร้านเดินมาหยุดตรงหน้า แล้วถ่มลงข้างเท้าฉันอีกครั้ง
คราวนี้มีคนทำตาม
จุดหนึ่ง
สองจุด
สามจุด
น้ำลายกระเด็นถูกชายกระโปรงและหลังรองเท้าฉัน ฉันกัดริมฝีปากจนได้รสเลือด แต่ไม่ยอมหลบตา
“ฉันไม่รู้ว่ากระดาษในมือแชมป์คืออะไร” ฉันพูด “แต่ฉันรู้จักพ่อของฉันจากสิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ และฉันจะไม่ยอมให้ใครตัดสินท่านด้วยคำพูดของคนที่กำลังรีบขายที่ดิน”
แชมป์ชี้ประตูทันที
“ได้ยินชัดแล้วนะครับ ป้าคนนี้ไม่สำนึก!”
เสียงขับไล่ดังกระหึ่มกว่าเดิม
ฉันมองไปทางชานนท์เป็นครั้งสุดท้าย
“เธอก็เชื่อว่าพ่อฉันขโมยเงินหรือ”
ชานนท์กำหมวกในมือแน่นขึ้น แต่ยังคงก้มหน้า
แชมป์ตอบแทนเขา
“เขายืนอยู่ข้างผม แค่นี้ยังไม่ชัดอีกหรือ?”
ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงก้มเก็บป้ายชื่อที่แตกทั้ง 2 ชิ้นขึ้นมาใส่กระเป๋าเสื้อ แม้ปลายพลาสติกคมจะบาดนิ้วจนเลือดซึม
“ลากนางออกไป!” แชมป์สั่ง
หลายคนเริ่มขยับเข้ามาล้อมโต๊ะ
ฉันไม่รอให้มือใครแตะตัวอีก
ฉันหยิบกาแฟแก้วแรกขึ้นดื่มช้า ๆ ความขมร้อนไหลผ่านลำคอที่ตีบแน่น แล้ววางแก้วกลับลงบนจานรองอย่างระมัดระวัง
เหลือเพียงแก้วที่ 2
แก้วที่ไม่มีใครเคยแตะต้อง
ฉันเอื้อมมือไปหา ตั้งใจจะยกมันออกจากโต๊ะก่อนถูกแชมป์ปัดทิ้ง
ปลายนิ้วของฉันเพิ่งแตะหูแก้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูร้าน
เป็นเสียงชายชรา แหบพร่า และสั่นสะเทือนจนคนทั้งร้านหยุดนิ่ง
“แก้วนั้นยังเป็นของพ่อไหม”
Part 7: กาแฟแก้วที่สองพาความจริงกลับบ้าน
มือฉันค้างอยู่กลางอากาศ
ชายชราร่างผอมคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาช้า ๆ ขาข้างซ้ายลากเล็กน้อย ใบหน้าซีกขวามีแผลเป็นยาวตั้งแต่ขมับลงมาถึงกราม
ทุกย่างก้าวของเขาสั่นไหว
แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมองตรงมาที่ฉันเพียงคนเดียว
“หนูนี…”
ชื่อเล่นวัยเด็กที่ไม่มีใครเรียกมานานเกือบ 60 ปี ทำให้หัวใจฉันเหมือนถูกบีบจนหยุดเต้น
ฉันพยายามลุก แต่หัวเข่ากลับอ่อนจนต้องเกาะขอบโต๊ะไว้
“พ่อ…”
เสียงที่หลุดออกจากปากเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ชายชราหยุดอยู่ตรงหน้า เขามองตั้งแต่เส้นผมของฉันลงมาถึงปลายนิ้วที่มีเลือดซึม ก่อนยกมืออันสั่นเทาแตะแก้มฉัน
“พ่อกลับมาช้าเกินไป”
ฝ่ามือนั้นหยาบ แข็ง และอุ่น
ฉันแนบหน้าลงกับมือพ่อ น้ำตาทะลักออกมาโดยไม่อาจกลั้น ร่างทั้งร่างสั่นเหมือนเด็กที่เพิ่งรู้ว่าคนซึ่งรอมาทั้งชีวิตไม่ได้สูญหายไปจากโลกนี้จริง ๆ
แชมป์หัวเราะเสียงดังขึ้นมา
“เล่นละครเก่งนี่!”
เขาชี้หน้าพ่ออย่างไม่เกรงกลัว
“ไอ้โจรหนีคดีกลับมาแล้วสินะ ขโมยเงินกองทัพไปตั้งเท่าไร ถึงมีปัญญาจ้างยายแก่นี่เป็นลูก!”
พ่อหันไปมองช้า ๆ
“แกพูดว่าใครเป็นโจร”
“ก็แกนั่นแหละ!” แชมป์ตะคอก “ถ้าเป็นพ่อมันจริง ทำไมต้องซ่อนหัวมาตั้ง 58 ปี คนบริสุทธิ์ที่ไหนหนีจนแก่ใกล้ลงโลง!”
กรามพ่อเกร็งแน่น
แชมป์ก้าวเข้ามาอีกก้าว แล้วยื่นหน้าเข้าไปเยาะเย้ย
“หรือเงินหมดแล้ว ถึงกลับมาช่วยลูกสาวฮุบร้านคนอื่น”
เพียะ!
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังลั่นร้าน
หน้าของแชมป์หันไปตามแรงตบ เขาเซชนขอบโต๊ะจนแก้วน้ำสั่นกระทบกัน
คนทั้งร้านเงียบสนิท
พ่อยืนหอบ มือที่เพิ่งตบสั่นรุนแรง แต่แววตาไม่หลบ
“นี่สำหรับลูกสาวฉัน”
แชมป์ยกมือกุมแก้ม ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ
“ไอ้แก่! มึงกล้าตบกูในร้านกูเหรอ!”
“ร้านนี้ไม่เคยเป็นของแก”
คำตอบของพ่อทำให้เลือดในกายฉันร้อนวาบ ฉันกำชายเสื้อแน่น ทั้งกลัวว่าพ่อจะถูกทำร้าย ทั้งเจ็บที่ท่านต้องรอจนแก่จึงได้พูดประโยคนี้ต่อหน้าฉัน
แชมป์หันไปตะโกนใส่คนรอบข้าง
“จับมันออกไป! จับทั้งพ่อทั้งลูกโยนออกไปเดี๋ยวนี้!”
ไม่มีใครขยับ
คนที่เมื่อครู่ยังรุมด่าฉันต่างหลบตา บางคนถอยเปิดทางให้พ่อเสียด้วยซ้ำ
แชมป์จึงหันขวับไปหาชานนท์
“ยืนบื้ออะไรอยู่! นายเป็นทหารไม่ใช่หรือ จับไอ้โจรนี่สิ!”
ชานนท์เงยหน้าขึ้น
ครั้งนี้เขาไม่ได้ยืนก้มหน้าอีกแล้ว
เขาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อบริเวณอก หยิบเครื่องดักฟังขนาดเล็กออกมาวางบนโต๊ะตรงหน้าแชมป์
ไฟสีแดงบนเครื่องยังคงกะพริบ
“ผมจับคนที่คุณต้องการไม่ได้หรอกครับ”
แชมป์ชะงัก
“นี่มันอะไร”
“สิ่งที่บันทึกทุกคำพูดของคุณตั้งแต่ผมเดินเข้าร้าน”
ใบหน้าของแชมป์ซีดลงทันที
เขาพุ่งมือไปคว้า แต่ชานนท์ชิงหยิบเครื่องขึ้นก่อน แล้วก้าวกลับมายืนข้างฉัน
ไหล่ของเขาแตะไหล่ฉันเบา ๆ
“ผมขอโทษครับคุณป้า ที่ต้องทำให้ป้าเจ็บ”
ลมหายใจฉันติดอยู่กลางอก ความโกรธที่เคยมีปะปนกับความโล่งใจจนพูดอะไรไม่ออก
ฉันเพียงพยักหน้าให้เขา 1 ครั้ง
แชมป์รีบแค่นหัวเราะ
“อัดเสียงแล้วไง พวกแกมีแต่เรื่องโกหก จะเอาอะไรไปพิสูจน์!”
ชานนท์กดปุ่มบนเครื่อง
เสียงของแชมป์ดังออกมาชัดเจน
“ต่อให้เจ้าของตัวจริงยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ พรุ่งนี้พอเงินนายทุนเข้าบัญชี ฉันจะขายที่แล้วหายไป ใครจะพิสูจน์ได้ว่าพ่อฉันขังมันไว้จนแก่!”
เพียงประโยคเดียว เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นทั่วร้าน
แชมป์พุ่งเข้าใส่ชานนท์
“ปิดเดี๋ยวนี้!”
ชานนท์บิดแขนเขาไพล่หลังแล้วกดตัวลงกับโต๊ะ
แก้มข้างที่ถูกตบแนบกับไม้ เสียงร้องโวยวายของเขาไม่เหลือความหยิ่งผยองแม้แต่น้อย
“มึงหลอกกู!”
“ใช่ครับ” ชานนท์ตอบนิ่ง ๆ “เพราะถ้าไม่ทำ คุณคงไม่ยอมพูดความจริงออกมาต่อหน้าทุกคน”
แชมป์ดิ้นพล่าน
“ปล่อย! พวกมึงรวมหัวกันจัดฉาก!”
พ่อเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา
“ไม่มีใครบังคับให้แกพูดชื่อพ่อแก ไม่มีใครบังคับให้แกยอมรับเรื่องกักขังฉัน และไม่มีใครบังคับให้แกรีบขายที่ดินที่แกไม่เคยมีสิทธิ์”
แชมป์กัดฟันแน่น
“หุบปาก! แกหนีไปเอง!”
พ่อสูดลมหายใจลึก ก่อนหันไปเผชิญหน้ากับทุกคน
“ผมไม่เคยหนี”
เสียงของพ่อแหบพร่า แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่น
“บิดาของแชมป์กักขังผมไว้ เพื่อบังคับให้ผมยอมยกสิทธิ์ในร้านและที่ดินให้ เขาขู่ว่าถ้าผมเปิดเผยตัว หรือกลับมาหาลูก ลูกสาววัย 3 เดือนของผมจะไม่มีวันโตขึ้นมา”
ปลายนิ้วฉันเย็นเฉียบ
แม้รู้ว่าพ่อยังมีชีวิต แต่ฉันไม่เคยรู้ว่าการมีชีวิตอยู่ของท่านต้องแลกกับการเฝ้ามองลูกจากความมืดนานเพียงใด
“พ่อเห็นหนูบ้างไหม” ฉันถามทั้งน้ำตา
พ่อมองฉันนิ่งอยู่นาน
“เห็น”
คำเดียวทำเอาลำคอฉันเจ็บจนกลืนไม่ลง
“พ่อเคยมายืนมองหนูจากอีกฝั่งถนน พ่ออยากเรียก แต่ทุกครั้งที่คิดว่าคนของมันอาจตามไปถึงหนู… พ่อก็ทำไม่ได้”
ฉันก้าวเข้าไปกอดพ่อ
ใต้เสื้อเก่าของท่านมีเพียงร่างผอมจนสัมผัสได้ถึงกระดูก แต่แขนทั้ง 2 ข้างกลับกอดฉันแน่นราวกับจะชดเชยเวลา 58 ปีในคราวเดียว
แชมป์ยังไม่หยุดดิ้น
“อย่าไปเชื่อมัน! ไอ้แก่นี่สมองเลอะเลือน!”
ฉันผละจากพ่อแล้วเดินไปหาเขา
“เมื่อกี้แกบอกเองว่าพ่อแกขังพ่อฉันไว้”
“ฉันพูดประชด!”
“แกยังบอกว่าจะรับเงินแล้วหนี”
“ก็ร้านเป็นของฉัน!”
“ถ้าเป็นของแกจริง แกจะต้องหนีทำไม”
แชมป์อ้าปาก แต่ไม่มีคำตอบ
เหงื่อไหลจากขมับลงมาถึงคาง เขามองไปรอบร้านเพื่อหาคนช่วย ทว่าทุกสายตาที่เคยเหยียดหยามฉัน บัดนี้กลับจ้องเขาด้วยความรังเกียจ
เสียงหนึ่งจากฝูงชนดังขึ้น
“เมื่อกี้พวกเราได้ยินหมดแล้ว”
อีกเสียงตามมา
“อย่าให้มันขายร้าน!”
แชมป์สบถแล้วพยายามสะบัดตัวอีกครั้ง แต่ชานนท์กดเขาไว้แน่นกว่าเดิม
ฉันหันไปถามชานนท์
“คุณตาชาติรู้ว่าพ่อยังมีชีวิตใช่ไหม”
ชานนท์พยักหน้า
“คุณตารู้ครับ แต่ท่านรับปากว่าจะไม่เปิดเผยที่ซ่อนของพ่อคุณป้า จนกว่าจะมั่นใจว่าไม่มีใครทำร้ายป้าได้อีก”
พ่อมองกาแฟบนโต๊ะหมายเลข 4 ดวงตาแดงเรื่อ
“ชาตินัดพ่อไว้ทุกปี”
ฉันหันไปมองแก้วที่ 2 ซึ่งยังมีไออุ่นบาง ๆ ลอยอยู่
พ่อพูดต่อช้า ๆ
“เขาบอกว่าจะสั่งกาแฟไว้ให้ จนกว่าวันหนึ่งพ่อจะกล้ากลับมานั่งต่อหน้าลูก”
ชานนท์วางเครื่องดักฟังลงบนโต๊ะ
“ก่อนคุณตาเสีย ท่านวางแผนไว้ทั้งหมดครับ ท่านรู้ว่าแชมป์จะไม่สารภาพหากยังเห็นผมอยู่ข้างคุณป้า ผมจึงต้องแกล้งทรยศ ทำให้เขาตายใจ และปล่อยให้เขาพูดสิ่งที่ซ่อนไว้ออกมาต่อหน้าทุกคน”
ฉันมองชานนท์
ภาพวันที่เขาสะบัดมือฉัน วันที่เขาประกาศว่าพ่อทอดทิ้งฉัน ยังบาดอยู่ในอก แต่แววตาที่เขามองฉันตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“คำพูดของคุณทำให้ฉันเจ็บมาก”
เขาก้มศีรษะ
“ผมรู้ครับ และผมจะไม่ขอให้ป้ายกโทษให้ทันที”
ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนแตะต้นแขนเขา
“แต่คุณทำตามคำสั่งเสียของคุณตาชาติสำเร็จแล้ว”
ชานนท์เม้มปากแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่ตอบ
เสียงฝีเท้าหนักดังเข้ามาใกล้
แชมป์หยุดดิ้นเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ชานนท์ส่งเครื่องบันทึกให้เพียงชิ้นเดียว เพราะหลักฐานชิ้นนี้มีทั้งคำรับสารภาพเรื่องกักขัง การชิงทรัพย์ และแผนหลบหนีหลังขายที่ดิน
“ไม่!” แชมป์ตะโกน “ร้านนี้ของกู! บ้านนั่นก็ของกู! พวกมึงไม่มีสิทธิ์เอาไป!”
เจ้าหน้าที่ดึงเขาขึ้นจากโต๊ะและใส่กุญแจมือ
ฉันยืนมองชายที่เคยเหยียบป้ายชื่อ ยึดเงินเดือน ไล่ฉันออกจากบ้าน และทำให้ทุกคนตราหน้าฉัน ถูกพาตัวผ่านประตูร้านเดียวกับที่เขาเคยสั่งให้คนลากฉันออกไป
ก่อนพ้นประตู แชมป์ยังหันมาตะโกน
“ฉันจะกลับมาเอาทุกอย่างคืน!”
ฉันตอบเขาโดยไม่ขึ้นเสียง
“แกเอาของที่ไม่เคยเป็นของแกคืนไม่ได้หรอก”
ประตูปิดลง
คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะฉัน
ไม่มีใครถ่มน้ำลาย
มีเพียงความเงียบ และเสียงพ่อเรียกชื่อฉันอีกครั้ง
“หนูนี”
ฉันหันกลับไป
พ่อยืนอยู่ข้างโต๊ะหมายเลข 4 มองเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาอาลัย
ฉันรู้ว่าเก้าอี้ตัวนั้นเคยรอพ่อมานานเพียงใด
และรู้ว่าคุณตาชาติคงอยากเห็นวันนี้มากที่สุด
ฉันหยิบกาแฟแก้วที่ 2 ขึ้นมา ประคองมันด้วยมือทั้ง 2 ข้าง แล้วเดินไปหาพ่อ
“กาแฟเย็นแล้วนะพ่อ”
พ่อยิ้มทั้งน้ำตา
“ไม่เป็นไร แค่ลูกเป็นคนยื่นให้ พ่อก็รอมาทั้งชีวิตแล้ว”
ฉันส่ายหน้า ก่อนพาพ่อกลับเข้าไปนั่งด้านในร้านที่เป็นของครอบครัวเราอย่างแท้จริง
“ต่อไปพ่อไม่ต้องรออีกแล้ว”



