สู่การเปิดโปงความลับสีเลือดและการทวงคืนความยุติธรรมที่สะเทือนทั้งตระกูล!
บทที่ 1: เงาปริศนาท่ามกลางสายฝน
ท้องฟ้าเหนือสุสานประจำตระกูล ‘อัครมหาศาล’ ถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟ้ากำลังร่ำไห้ให้กับความสูญเสียที่ไม่เคยจางหายไปจากหัวใจของ ‘ภาคิน’ มหาเศรษฐีหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ประธานกรรมการบริหารเครือบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ
วันนี้คือวันครบรอบการจากไปปีที่ห้าของ ‘ณิชา’ ภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ณิชาจากไปในอุบัติเหตุรถยนต์ไฟไหม้ที่ต่างจังหวัด ทิ้งให้ภาคินต้องจมอยู่กับความทุกข์ระทมและกลายเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ เขาเชื่อมาตลอดว่าการตายของเธอคืออุบัติเหตุอันโหดร้าย และที่เจ็บปวดที่สุดคือ พวกเขาไม่มีทายาทสืบสกุลไว้เป็นตัวแทนความรักเลยแม้แต่คนเดียว
รถลีมูซีนสีดำจอดสนิทที่หน้าทางเข้าสุสาน ภาคินก้าวลงจากรถพร้อมร่มสีดำในมือ บอดี้การ์ดหลายสิบนายเตรียมจะเดินตาม แต่เขายกมือห้ามไว้ “ฉันอยากอยู่กับเธอตามลำพัง… พวกนายรออยู่นี่”
ภาคินเดินย่ำไปบนพื้นหญ้าเปียกชื้น มุ่งหน้าไปยังหลุมศพหินอ่อนสีขาวที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่า เมื่อเขาเดินฝ่าม่านฝนเข้าไปใกล้ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้สองขาของมหาเศรษฐีหนุ่มต้องหยุดชะงัก ร่างกายกำยำแข็งทื่อราวกับถูกสาป!
หน้าป้ายหินอ่อนที่สลักชื่อ ‘ณิชา อัครมหาศาล’… ปรากฏร่างของ เด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝด วัยประมาณเก้าขวบในชุดนักเรียนเก่าๆ ที่เปียกปอน ทั้งสองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นโคลน มือเล็กๆ พนมไหว้พร้อมกับวางพวงมาลัยดอกมะลิที่บอบช้ำลงหน้าหลุมศพ
“แม่จ๋า… วันนี้ตะวันกับฟ้าใสสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วนะจ๊ะ” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายที่ชื่อตะวันสั่นเครือแข่งกับเสียงสายฝน
“แม่ไม่ต้องห่วงพวกเรานะ ป้าชื่นดูแลเราดีมาก แต่ฟ้าใส… ฟ้าใสคิดถึงแม่เหลือเกินจ้ะ เมื่อไหร่ฟ้าใสจะได้กอดแม่อีก” เด็กหญิงที่ชื่อฟ้าใสสะอื้นไห้ ก่อนจะก้มลงกราบแทบแผ่นหินอ่อน
“แม่!” คำเรียกขานนั้นเปรียบเสมือนอสนีบาตที่ฟาดเปรี้ยงลงกลางหัวใจของภาคิน!
ณิชา… ภรรยาของเขามีลูกงั้นหรือ? แถมยังเป็นเด็กแฝดที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาสมัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาถูกปิดบังอะไรไว้?
บทที่ 2: ตามรอยสายเลือดที่ถูกลืม
ภาคินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก เขาก้าวเท้าออกไปหมายจะคว้าตัวเด็กทั้งสองมาถามให้รู้เรื่อง แต่สัญชาตญาณความระแวดระวังที่ถูกหล่อหลอมมาจากวงการธุรกิจสั่งให้เขาหยุดนิ่ง หากนี่คือเรื่องจริง ย่อมต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังการปกปิดความลับนี้ และการผลีผลามอาจทำให้เด็กทั้งสองตกอยู่ในอันตราย
เด็กแฝดพยุงกันลุกขึ้นยืน กางร่มคันเก่าที่ก้านหักไปครึ่งหนึ่ง แล้วเดินจูงมือกันออกจากสุสานไปทางประตูด้านหลัง ภาคินทิ้งร่มของตัวเองลงบนพื้น โทรสั่งบอดี้การ์ดให้สแตนด์บายรอคำสั่ง ก่อนที่เขาจะสวมหมวกสีดำ ดึงเสื้อโค้ทขึ้นปกปิดใบหน้า และ ‘ลอบเดินตาม’ เด็กทั้งสองไปอย่างเงียบกริบ
สองพี่น้องเดินลัดเลาะผ่านซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำขัง ออกจากเขตเมืองหรูหราเข้าสู่สลัมชานเมืองที่แออัดและทรุดโทรม ภาคินผู้คุ้นชินกับการเดินพรมแดงและนั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ต้องเดินย่ำโคลนและกองขยะเพื่อตามรอยสายเลือดของตนเอง หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อเห็นว่าลูกของเขาต้องเดินเท้าไกลนับสิบกิโลเมตรในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้
ในที่สุด เด็กทั้งสองก็หยุดอยู่ที่หน้าบ้านไม้สังกะสีหลังเล็กๆ ที่หลังคารั่วจนต้องเอาพลาสติกมาคลุมไว้ หญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งวิ่งออกมารับพวกเขาท่ามกลางสายฝน
“ตะวัน! ฟ้าใส! ป้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าแอบไปที่สุสานนั่นอีก ถ้าคนของ ‘คุณหญิงกัญญา’ มาเห็นเข้า พวกเอ็งจะถูกฆ่าตายหมดนะลูก!” หญิงชราร้องไห้โฮ ดึงตัวเด็กทั้งสองเข้าไปกอดแน่น
ชื่อของ ‘คุณหญิงกัญญา’ (แม่เลี้ยงของภาคิน) ที่หลุดออกจากปากหญิงชรา ทำให้ภาคินที่หลบอยู่หลังกำแพงสังกะสีถึงกับกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ!
บทที่ 3: ความจริงสีเลือดในสมุดบันทึก
ภาคินค่อยๆ ขยับตัวไปที่หน้าต่างบานเกล็ดที่แตกบิ่น แอบมองเข้าไปในตัวบ้าน หญิงชราคนนั้นคือ ‘ป้าชื่น’ อดีตแม่นมคนสนิทของณิชาที่ลาออกไปเมื่อสิบปีก่อน!
ป้าชื่นกำลังเช็ดผมให้เด็กทั้งสอง ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องเหล็กเก่าๆ ออกมาจากใต้เตียง เธอเปิดกล่องใบนั้นและหยิบ ‘สมุดบันทึกสีฟ้า’ ออกมา น้ำตาของป้าชื่นไหลอาบแก้ม
“ฟังนะลูก… แม่ของพวกเอ็งยอมสละชีวิตก็เพื่อปกป้องพวกเอ็งสองคน ตอนนี้อายุเก้าขวบแล้ว ถึงเวลาที่ต้องรู้ความจริงเสียที” ป้าชื่นเปิดสมุดบันทึกหน้าสุดท้าย และเริ่มอ่านจดหมายที่ณิชาเขียนทิ้งไว้ก่อนตาย ภาคินเงี่ยหูฟังทุกถ้อยคำ แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับกำแพงไม้ผุพัง
“ถึง ตะวัน และ ฟ้าใส แก้วตาดวงใจของแม่… ถ้าลูกได้อ่านบันทึกนี้ แม่คงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แม่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูการเติบโตของลูก… สิบปีก่อน ตอนที่พ่อของลูก (ภาคิน) ต้องไปเจรจาธุรกิจที่ต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งเดือน แม่เพิ่งรู้ตัวว่าตั้งท้องลูกแฝด แม่ตั้งใจจะเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์ให้เขา แต่คุณหญิงกัญญาและ ‘กฤต’ (น้องชายต่างแม่ของภาคิน) กลับรู้เรื่องนี้เข้า… พวกเขาวางยาพิษในเครื่องดื่มของแม่ เพื่อฆ่าทายาทที่จะมาแย่งสมบัติ แม่หนีรอดมาได้แต่ก็ถูกตามล่าจนรถตกเหว คุณหญิงกัญญาสร้างหลักฐานเท็จว่าแม่ตายในกองเพลิง แต่ความจริงแม่กระเสือกกระสนหนีมาหาป้าชื่น แม่ต้องซ่อนตัวอยู่ในสลัมแห่งนี้เพื่อรักษาชีวิตลูกทั้งสองไว้ พิษที่แม่ได้รับวันนั้นทำให้หัวใจของแม่อ่อนแอลงเรื่อยๆ จนไม่อาจยื้อชีวิตอยู่ได้นาน… อย่าโกรธพ่อของลูกเลยนะ เขาไม่รู้เรื่องนี้ เขาคือผู้ชายที่แม่รักที่สุด ถ้าวันหนึ่งลูกได้พบเขา… บอกเขาว่า ณิชารักเขาหมดหัวใจ”
“อ๊ากกกก!!!”
ภาคินไม่อาจทนกลั้นความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้ได้อีกต่อไป เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นโคลน กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่ถูกแทงทะลุหัวใจ น้ำตาลูกผู้ชายไหลทะลักออกมาผสมกับน้ำฝน ความรู้สึกผิด ความโกรธแค้น และความร้าวรานถาโถมเข้าใส่จนสติแทบขาดผึง!
เขาปล่อยให้เมียรักต้องหนีหัวซุกหัวซุน ปล่อยให้เธอต้องตายอย่างโดดเดี่ยว และปล่อยให้ลูกแท้ๆ ของตัวเองต้องเติบโตมากับกองขยะ ในขณะที่เขานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับฆาตกรที่ฆ่าเมียตัวเองมาตลอดห้าปี!!
บทที่ 4: อ้อมกอดที่รอคอย และพายุแห่งการชำระแค้น
เสียงร้องไห้โหยหวนจากนอกบ้านทำให้ป้าชื่นและเด็กแฝดสะดุ้งสุดตัว ป้าชื่นคว้าท่อนไม้เตรียมป้องกันตัว แต่เมื่อประตูไม้สังกะสีถูกผลักออก ร่างสูงใหญ่ที่เปียกปอนของภาคินก็ปรากฏขึ้น
ทันทีที่ป้าชื่นเห็นใบหน้าของเขา เธอก็เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น “ค… คุณภาคิน!”
ภาคินไม่ได้สนใจสิ่งใดรอบข้าง ดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองไปยังตะวันและฟ้าใส เขาก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเด็กทั้งสอง สองแขนแข็งแกร่งรวบตัวเด็กแฝดเข้ามากอดแน่น กอดแนบแน่นที่สุดในชีวิต กลิ่นกายของเด็กน้อยช่างคุ้นเคยและทำให้หัวใจที่ตายด้านของเขากลับมาเต้นอีกครั้ง
“พ่อขอโทษ… พ่อขอโทษลูก พ่ออยู่นี่แล้ว พ่อมารับตะวันกับฟ้าใสแล้ว… 용서해 줘 (ให้อภัยพ่อด้วย)” ภาคินสะอื้นไห้ ซุกหน้าลงกับไหล่เล็กๆ ของลูก
เด็กทั้งสองตกตะลึง ก่อนที่สายเลือดและความผูกพันจะเชื่อมโยงกันอย่างประหลาด ตะวันและฟ้าใสยกมือขึ้นกอดตอบแผ่นหลังที่สั่นเทาของภาคิน “คุณพ่อ… คุณพ่อจริงๆ ใช่ไหมจ๊ะ”
“ใช่… พ่อเอง พ่อของพวกหนู”
หลังจากการรำลึกถึงที่เต็มไปด้วยน้ำตา ภาคินเช็ดน้ำตาให้ลูกทั้งสอง ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนจากพ่อที่แสนอ่อนโยน กลายเป็น ‘พญามังกร’ ที่พร้อมจะเผาผลาญศัตรูให้เป็นจุณ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหามือขวาคนสนิท “ส่งขบวนรถหุ้มเกราะมาที่ชุมชนท้ายซอยเดี๋ยวนี้! และสั่งบอดี้การ์ดทุกคนปิดล้อมคฤหาสน์อัครมหาศาล… อย่าให้ใครแม้แต่คนเดียวเล็ดลอดออกไปได้!”
บทที่ 5: การพิพากษาของมัจจุราช
คืนนั้น คฤหาสน์อัครมหาศาลที่เคยโอ่อ่า กลับถูกปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดที่น่าสะพรึงกลัว บอดี้การ์ดชุดดำติดอาวุธครบมือยืนปิดทางออกทุกจุด คุณหญิงกัญญาและกฤต นั่งหน้าซีดเผือดอยู่กลางห้องโถงใหญ่ โดยมีภาคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ นัยน์ตาวาวโรจน์ราวกับปีศาจร้าย
“แกทำบ้าอะไรของแกภาคิน! สั่งลูกน้องมาล้อมแม่ทำไม!” คุณหญิงกัญญาพยายามแผดเสียงเพื่อปกปิดความหวาดกลัว
ภาคินแสยะยิ้มเย็นชา เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดก็นำตัว ‘มือปืน’ สองคนที่ถูกซ้อมจนสะบักสะบอมมากระแทกลงแทบเท้าของคุณหญิงกัญญา พวกมันคือคนที่ถูกจ้างให้ขับรถชนณิชาเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งภาคินเพิ่งสั่งให้คนไปลากตัวมาจากบ่อนเถื่อนเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
กฤตหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนหมายจะวิ่งหนี แต่ถูกบอดี้การ์ดถีบเข้าที่ข้อพับจนล้มลงคุกเข่า
“ความลับที่ซ่อนไว้สิบปี วันนี้มันจบลงแล้วครับคุณแม่เลี้ยง” ภาคินโยนสมุดบันทึกสีฟ้าและเอกสารสารภาพผิดของมือปืนลงบนโต๊ะกระจก เสียงของเขาก้องกังวานและทรงอำนาจ “ฉ้อโกงสมบัติ พยายามฆ่า และวางยาพิษภรรยาของผม… โทษของพวกคุณมีแค่อย่างเดียว คือพินาศจนไม่เหลือซาก!”
“ภาคิน! ฉันเป็นแม่เลี้ยงแกนะ! แกจะทำแบบนี้กับน้องไม่ได้!” คุณหญิงกัญญากรีดร้องอย่างเสียสติ
“คุณไม่ใช่แม่ฉัน! และไอ้กฤตก็ไม่ใช่พี่น้องของฉัน!” ภาคินตวาดลั่น “พวกแกพรากเมียไปจากฉัน ปล่อยให้ลูกฉันต้องกินเศษข้าวและนอนในสลัม! ฉันอายัดบัญชี หุ้น และทรัพย์สินทุกอย่างที่พวกแกมีแล้ว ตำรวจรออยู่หน้าคฤหาสน์ พวกแกจะถูกดำเนินคดีจนถึงที่สุด และจะไม่มีทนายคนไหนในประเทศนี้กล้ารับทำคดีให้พวกแก!”
ภาคินลุกขึ้นยืน ก้มลงมองอดีตครอบครัวจอมปลอมด้วยสายตาขยะแขยง “เตรียมตัวไปเสวยสุขในคุกซะเถอะ”
เขาหันหลังเดินขึ้นบันไดหินอ่อนไปสู่ห้องนอนใหญ่ ที่ซึ่งตะวัน ฟ้าใส และป้าชื่น กำลังนอนหลับอย่างปลอดภัยภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนา ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เห็นใบหน้ายามหลับใหลของลูกน้อย ความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดก็พลันมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่น
ภาคินทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างให้ลูกฝาแฝด เขากุมมือเล็กๆ ของตะวันและฟ้าใสไว้แนบแก้ม พร้อมกับเงยหน้ามองออกไปที่หน้าต่างซึ่งพายุฝนได้สงบลงแล้ว เผยให้เห็นแสงดาวที่ส่องประกายสว่างไสว
“ณิชา… ผมทวงคืนทุกอย่างให้ครอบครัวเราแล้วนะ หลับให้สบายเถอะดวงใจของผม… จากนี้ไป ผมจะปกป้องสายเลือดของเราด้วยชีวิต”
น้ำตาของมหาเศรษฐีไหลรินอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความสูญเสียอีกต่อไป… มันคือน้ำตาแห่งความรักและการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปอีกตราบนานเท่านาน.
