สู่การพลิกกระดานล้างแค้นของซีอีโอหญิงตัวจริงที่จะบดขยี้อนาคตของคนเนรคุณให้แหลกคามือ!
กลิ่นหอมของสเต็กเนื้อวากิวระดับเอไฟว์ที่ถูกย่างอย่างสมบูรณ์แบบ และซุปทรัฟเฟิลที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถัน อบอวลไปทั่วห้องครัวของเพนต์เฮาส์หรู ‘ณิชา’ หญิงสาววัยสามสิบต้นๆ กำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดจานอาหารมื้อค่ำสุดพิเศษ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราวเต็มหน้าผาก ผมที่เคยถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อยเริ่มหลุดลุ่ย ผ้ากันเปื้อนสีขาวของเธอเต็มไปด้วยคราบซอสและรอยเปื้อนจากการทำอาหารมานานกว่าสี่ชั่วโมง วันนี้คือวันสำคัญของ ‘กวิน’ สามีที่เธอรักและคอยสนับสนุนมาตลอดเจ็ดปีเต็ม วันนี้เขาเชิญประธานบริษัทใหญ่มาทานข้าวที่บ้าน เพื่อเจรจาเรื่องตำแหน่งรองประธานกรรมการที่เขาวาดฝันไว้
เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาในครัว กวินในชุดสูทอาร์มานีสั่งตัดพิเศษที่ณิชาเพิ่งรูดบัตรเครดิตซื้อให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ยืนกอดอกมองภรรยาด้วยสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“คุณกวินคะ อาหารใกล้เสร็จแล้วนะคะ เดี๋ยวณิชาขอเวลาไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะคะ จะได้ออกมาต้อนรับท่านประธาน…”
“ไม่ต้อง” เสียงของกวินตวัดห้วนและเฉียบขาด เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ มองคราบน้ำมันบนผ้ากันเปื้อนและใบหน้าที่มันเยิ้มของภรรยาด้วยความขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจ “เข้าไปซ่อนในห้องนอนซะ แล้วห้ามเสนอหน้าออกมาเด็ดขาด ฉันอายเหลือเกินที่ต้องให้ใครมาเห็นเธอในสภาพแบบนี้ ถ้าบอสของฉันมาเห็นเธอเข้า เธอจะทำให้โอกาสเลื่อนตำแหน่งของฉันพังพินาศหมด!”
ณิชาชะงักกึก มือที่กำลังถือทัพพีตักซุปสั่นสะท้าน เธอเงยหน้ามองผู้ชายที่เธอร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา “แต่กวินคะ… ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ ฉันตั้งใจทำอาหารมื้อนี้ให้คุณกับเจ้านายของคุณ…”
“ภรรยาที่สภาพเหมือนคนใช้เพิ่งขุดขึ้นมาจากเตาไฟน่ะเหรอ!” กวินเหยียดยิ้มเยาะเย้ย “อย่าทำให้ฉันต้องขายหน้าไปมากกว่านี้เลยณิชา แค่ฉันต้องทนอยู่กับผู้หญิงจืดชืด วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในครัวอย่างเธอ มันก็บั่นทอนภาพลักษณ์ผู้บริหารของฉันมากพอแล้ว คืนนี้ฉันจะบอกบอสว่าฉันจ้างเชฟส่วนตัวมาทำอาหาร ส่วนเธอ… เข้าไปหลบในรูของเธอซะ จนกว่าแขกของฉันจะกลับไป!”
คำพูดของเขาเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบทำลายความรักและความเสียสละตลอดเจ็ดปีของเธอจนแหลกละเอียด ณิชาไม่ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปลดผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนคราบซอสออก แล้วเดินหันหลังเข้าไปในห้องนอนใหญ่อย่างเงียบเชียบ โดยมีสายตารำคาญใจของกวินมองตามหลัง
เมื่อบานประตูห้องนอนปิดลง รอยยิ้มแห่งความเจ็บปวดก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่าขนลุก ณิชาทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียง นัยน์ตาของเธอไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป หญิงสาวหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษที่ถูกล็อกรหัสผ่านระดับความมั่นคงสูงออกมาจากลิ้นชัก เธอไม่ได้เป็นแค่ ‘แม่บ้านจืดชืด’ อย่างที่กวินเข้าใจมาตลอด แต่เธอคือ ‘ณิชา วงศ์พิสุทธิ์’ ทายาทเพียงหนึ่งเดียวและประธานกรรมการบริหารสูงสุดของ ‘โกลบอล เอ็กซ์คอร์ป’ กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย!
เจ็ดปีที่แล้ว เธอตกหลุมรักความมุ่งมั่นของกวิน จึงยอมปิดบังฐานะที่แท้จริง ทิ้งบัลลังก์ซีอีโอชั่วคราวเพื่อมาใช้ชีวิตคู่แบบธรรมดา คอยผลักดันและใช้เส้นสายอย่างลับๆ เพื่อดึงกวินให้สูงขึ้นจากพนักงานชั้นผู้น้อยจนกลายมาเป็นผู้บริหารระดับสูง โดยที่กวินหลงระเริงคิดว่าทุกอย่างคือฝีมือและความเก่งกาจของตนเอง
และที่ตลกร้ายที่สุดคือ… บริษัทที่กวินกำลังทำงานอยู่ และประธานบริษัทที่เขากำลังประจบประแจงในคืนนี้… ก็เพิ่งถูก ‘โกลบอล เอ็กซ์คอร์ป’ ของเธอเทคโอเวอร์ไปเมื่อเดือนที่แล้ว!
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น กวินรีบวิ่งไปเปิดประตูพร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจง ‘คุณดนัย’ ประธานบริษัทวัยห้าสิบปี ก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์พร้อมกับเลขาธิการส่วนตัว
“ยินดีต้อนรับครับท่านประธาน เชิญที่โต๊ะอาหารเลยครับ วันนี้ผมเตรียมดินเนอร์สุดพิเศษไว้ต้อนรับท่านโดยเฉพาะ” กวินโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
คุณดนัยนั่งลงที่โต๊ะอาหารหรู กลิ่นหอมของอาหารทำให้เขาประหลาดใจ เมื่อได้ลิ้มรสชาติของซุปทรัฟเฟิลและสเต็กเนื้อ ดวงตาของประธานบริษัทก็เบิกกว้างด้วยความทึ่ง “โอ้โห… รสชาติยอดเยี่ยมมาก! กวิน คุณไปจ้างเชฟระดับมิชลินสตาร์ที่ไหนมาเนี่ย ฝีมือขนาดนี้หาตัวจับยากมากเลยนะ”
กวินยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ “อ้อ… ผมจ้างเชฟส่วนตัวฝีมือดีมาครับท่านประธาน พอดีว่าเธอเพิ่งทำอาหารเสร็จและกลับไปเมื่อสักครู่นี้เองครับ ผมตั้งใจคัดสรรสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อท่านประธานเลยนะครับ… เอ่อ ท่านครับ เรื่องตำแหน่งรองประธานกรรมการที่เราคุยกันไว้…”
ในขณะที่กวินกำลังจะเปิดบทสนทนาเรื่องผลประโยชน์ เสียงลูกบิดประตูห้องนอนก็ดังขึ้นดึงความสนใจของทุกคน
แกร๊ก…
ประตูห้องนอนถูกผลักออก ร่างของณิชาก้าวเดินออกมา แต่เธอไม่ได้อยู่ในสภาพแม่บ้านที่เปรอะเปื้อนอีกต่อไป หญิงสาวสวมชุดสูททักซิโด้สำหรับสตรีสีดำสนิทที่ตัดเย็บจากแบรนด์โอต์กูตูร์ระดับโลก ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสด นัยน์ตาเฉี่ยวคมทรงอำนาจแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก รองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมเหยียบย่างลงบนพื้นหินอ่อนดังกึกก้อง
กวินเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ความโกรธแล่นริ้วขึ้นหน้า เขารีบลุกพรวดขึ้นมาตวาดเสียงดุ “ณิชา!! ฉันสั่งให้เธอซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่ใช่เหรอ! กล้าดียังไงออกมาเสนอหน้าในชุดบ้าๆ นี่! ท่านประธานครับ นี่คือแม่บ้านของผมเองครับ เธอคงสติไม่ค่อยดี…”
ทว่า… ก่อนที่กวินจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น สิ่งที่ทำให้ขากรรไกรของเขาต้องร่วงหล่นลงมาจนแทบกระแทกพื้นก็เกิดขึ้น!
เมื่อคุณดนัย ประธานบริษัทที่กวินเคารพเทิดทูน หันไปเห็นใบหน้าของณิชาชัดๆ เขาก็สะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้จนแก้วไวน์บนโต๊ะสั่นสะเทือน ชายวัยกลางคนที่มีอำนาจล้นฟ้าในสายตากวิน รีบก้าวออกมายืนตัวตรง ก่อนจะ โค้งคำนับลงต่ำถึงเก้าสิบองศา ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด!
“ท… ท่านประธานณิชา!! กระผมไม่ทราบจริงๆ ครับว่านี่คือบ้านของท่าน! กระผมเสียมารยาทอย่างรุนแรงแล้ว ได้โปรดประทานอภัยให้กระผมด้วยครับ!” เสียงของคุณดนัยสั่นเครือไปด้วยความหวาดหวั่น
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั้งห้องราวกับป่าช้า กวินยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน สมองของเขาขาวโพลนไปหมด “ท… ท่านประธานครับ… ท่านทำอะไรครับ… ผู้หญิงคนนี้คือณิชา เมียที่วันๆ เอาแต่ทำงานบ้านของผมไงครับ… ท… ท่านประธานณิชาอะไรกันครับ?”
คุณดนัยหันมาตวาดกวินลั่นห้อง “ไอ้โง่กวิน!! หุบปากเน่าๆ ของแกเดี๋ยวนี้! ผู้หญิงที่แกกล้าเรียกว่าแม่บ้าน คือ ‘คุณณิชา วงศ์พิสุทธิ์’ ประธานกรรมการบริหารของโกลบอล เอ็กซ์คอร์ป! เจ้าของที่แท้จริงของบริษัทที่เราทำงานอยู่ และเป็นนายทุนที่กุมชะตาชีวิตพวกเราทุกคนไว้ในกำมือ แกกล้าดียังไงไปสั่งให้ท่านประธานซ่อนตัว!!”
โลกทั้งใบของกวินเหมือนถูกฟ้าผ่าพังทลายลงมาตรงหน้า ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ผู้หญิงที่เขามองว่าซอมซ่อ ไร้ค่า และน่ารังเกียจเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน… คือมหาเศรษฐีนีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดที่เขาวาดฝันอยากจะเจอตัวจริงมาตลอดชีวิต!
ณิชาเดินกรีดกรายเข้าไปใกล้กวินที่กำลังสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เธอปรายตามองเศษสวะตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรักและความผูกพันใดๆ อีกต่อไป
“ว่าไงคะคุณกวิน… ไม่ทราบว่าสภาพของฉันตอนนี้ พอจะคู่ควรกับการออกมายืนรับแขกของคุณได้หรือยัง?” น้ำเสียงของณิชาราบเรียบ แต่บาดลึกไปถึงกระดูกดำ
“ณ… ณิชา… นี่มันเรื่องจริงเหรอ… ทำไมคุณไม่เคยบอกผมเลย… ผม… ผมขอโทษ! เมื่อกี้ผมแค่อารมณ์เสีย ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะณิชา เราเป็นผัวเมียกันนะ คุณรักผมไม่ใช่เหรอ!” กวินร้องไห้ฟูมฟาย พยายามจะคลานเข้าไปกอดขาภรรยา แต่ถูกบอดี้การ์ดส่วนตัวของณิชาที่เพิ่งตามเข้ามาในห้อง เตะสกัดจนกระเด็นออกไป
ณิชาเหยียดยิ้มเย็นชา “ความรักของฉันมันจบลงตั้งแต่วินาทีที่คุณมองฉันด้วยสายตาขยะแขยง และไล่ฉันไปซ่อนตัวราวกับฉันเป็นสุนัขขี้เรื้อนแล้วกวิน… เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันสร้างคุณขึ้นมาจากโคลนตม ดันคุณขึ้นสู่ตำแหน่งผู้บริหารเพราะคิดว่าคุณคือความรักที่แท้จริง แต่คุณกลับเผยสันดานเนรคุณ หยิ่งยโส และรังเกียจคนที่คอยทำอาหารให้คุณกินทุกมื้อ!”
ณิชาหันไปหาคุณดนัยที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ “คุณดนัยคะ ในฐานะประธานบอร์ดบริหาร ฉันขอสั่ง ‘ปลด’ นายกวินออกจากทุกตำแหน่งในบริษัทตั้งแต่วินาทีนี้! ไม่มีการจ่ายค่าชดเชยใดๆ และให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบการทุจริตย้อนหลังของเขาทุกโครงการ ถ้าเจอแม้แต่บาทเดียว ให้ฟ้องร้องดำเนินคดีให้ถึงที่สุดและส่งตัวเขาเข้าคุกซะ!”
“รับทราบครับท่านประธาน! ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ!” คุณดนัยรับคำสั่งเสียงสั่น
กวินเบิกตากว้าง กรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจ “ไม่นะณิชา! คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ! ผมกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง! ผมกำลังจะมีอนาคตที่สดใส! คุณจะทำลายผมไม่ได้นะ!”
“ฉันไม่ได้ทำลายคุณ… คุณทำลายตัวเองต่างหาก” ณิชาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูท แล้วโยนมันอัดใส่หน้ากวินจนกระดาษปลิวว่อน “นี่คือใบหย่า พรุ่งนี้เช้าทนายของฉันจะไปพบคุณที่ศาล… อ้อ แล้วเพนต์เฮาส์หลังนี้ก็เป็นชื่อของฉัน รปภ. จะมาโยนข้าวของของคุณออกไปภายในสิบห้านาที เชิญไสหัวกลับไปอยู่ในสลัมที่คุณเคยจากมาเถอะค่ะ อดีตคุณสามี”
สิ้นคำพิพากษาอันแสนเด็ดขาด ณิชาก็หมุนตัวเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงแหวกทางของคุณดนัยและบอดี้การ์ด ทิ้งให้กวินนั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ อนาคตที่เคยวาดฝันพังพินาศลงในพริบตาเดียว เพียงเพราะความจองหองและคำพูดที่เหยียดหยามคนที่เขามองว่าด้อยค่า โดยไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงที่เขาผลักไสให้ไปซ่อนตัวในเงามืด… คือมัจจุราชที่จะกลับมากระชากทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา ให้แหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปตลอดกาล!
